Παρασκευή, Μαρτίου 30, 2007

Αλλάζεις, αλλάζεις(;)... και με τρομάζεις

Σε κάποιο blog (συγχωρήστε μου την αφηρημάδα, αλλά ο Mexico ξέρει…) είχα διαβάσει πως μια blogger, είχε δει σε ένα καφενείο ένα ωραιότατο καδράκι. «Κανείς δεν με ρώτησε για αν θέλω να γεννηθώ. Κανείς δεν θα με ρωτήσει αν και πότε θέλω να πεθάνω… Τουλάχιστον αφήστε με να ζήσω όπως θέλω!», ανέφερε η επιγραφή, που εξακολουθεί να «φωτογραφίζεται» στο μυαλό μου κάθε φορά που κάτι με ωθεί στην περισυλλογή.

Τα παιδιά που έστησαν χθες το, κατά τις εφημερίδες και τα κανάλια, «ραντεβού θανάτου» στην Παιανία, αλήθεια, ρώτησαν κανέναν; Ρωτήθηκαν μήπως; Ή απλώς ακολούθησαν το «μονοπάτι» που απαιτεί η «macho» συμπεριφορά, αντίπαλο δέος του σύγχρονου άντρα; Δηλαδή, μήπως είναι η δική τους απάντηση ή θεωρία περί της επιτυχίας και με ξύλο μέχρι θανάτου έχουν στόχο την αναγνώριση;

Ο τυπικός άνδρας του σήμερα μοιάζει να μην προλαβαίνει τις 24 ώρες της ημέρας… Σηκώνεται νωρίς το πρωί για να κάνει την γυμναστική του. Πίνει το απαραίτητο ποτό αναπλήρωσης υγρών και αφού παραγγείλει στο γραφείο χυμό και γάλα -για να τον δουν οι άλλοι- παραγγέλνει στην γραμματέα του έναν καφέ.

Ανοίγει την ατζέντα του και στραβομουτσουνιάζει όταν δει ότι τα ραντεβού του είναι λιγότερα του συνηθισμένου. Θέλει δράση και τρέξιμο, προφανώς για να μην χρειάζεται να σκέφτεται. Προλαβαίνει το μεσημέρι να πεταχτεί για ένα γεύμα εργασίας με τους συνεργάτες του ή για μια μικρή συνομιλία με την αγαπημένη του (ποτέ δεν κατάλαβα πώς βρίσκουν τον χρόνο!).

Απαιτείται, βεβαίως, να καθίσει μέχρι αργά στο γραφείο, για να ολοκληρώσει όλες τις υποχρεώσεις, αλλά αν δεν έχει μπαλίτσα με τους κολλητούς (επίσης κοστουμάτους και ατσαλάκωτους γραβατωμένους, που όταν βρίσκονται αναδύουν όλη την καφρίλα τους), έχει το κουράγιο, την διάθεση και την ματαιοδοξία να πάνε για ποτάκι με την νόμιμη ή παράνομη!

Η βία, αν δεν προκληθεί από κοινωνικούς παράγοντες, όπως η φτώχεια ή οι τοπικιστικές διαφορές, ίσως και να είναι το αντίδοτο του τυπικού ανθρώπου του σήμερα. Επιθυμεί, κοινώς, την αναγκαστική επιβολή της κυριαρχίας του. Η σοφότερη (αλλά συνάμα απλούστερη) ατάκα που έχω ακούσει για τον αθλητισμό είναι πως «καμία ήττα δεν καταδίκασε μια χώρα και καμία νίκη δεν πέτυχε το αντίθετο».

Στην Ελλάδα, πάντως, που πανηγυρίζουμε Γιουροβίζιον και σία, όλα μπορεί να αλλάζουν. Ο πατέρας ενός φίλου μου συνηθίζει να λέει πως «είμαστε μια χώρα που δεν γίνεται τίποτε και γίνονται τα πάντα». Ο ίδιος, ωστόσο, δεν κρύβει ότι θα ήθελε πολλάκις να είναι 2,10μ. ύψος και 110 κιλά βάρος για να τακτοποιεί αναλόγως όσους νομίζει πως πράττουν λάθος και προκλητικά.

Κάπως έτσι μπορεί να αισθάνονται και οι μάγκες που σκοτώνονται για λάφυρα όπως τα ποδοσφαιρικά λάβαρα… Που βάζουν πάνω από την ζωή τους αμφιβόλου αξίας αστέρες, όπως οι Ζαγοράκηδες, οι Νικοπολίδηδες και οι άλλοι. Και ο Ντέμης μαζί, αν και μάλλον πρέπει να ξανασκεφθούν όσοι τον είπαν «ρουφιάνο» που «έδωσε» τους ταραξίες που τα έκαναν λίμπα φέροντας το διακριτικό της ομάδας του.

Τα Μ.Μ.Ε. βρήκαν κάτι να ασχοληθούν για 2-3 μέρες. Θα το ξεχάσουν από Τρίτη. Θα το ξαναθυμηθούν όταν κάποιος άλλος (όχι παλικάρι, κύριοι και κυρίες) θα πέσει από ένα οπαδικό μαχαίρι. Συγγνώμη για την απροθυμία να θεωρήσω παλικάρια τους ψευτόμαγκες των γηπέδων, που είναι απλώς «στρατιές» λεφτάδων προέδρων.

Αυτά τα επεισόδια, και πάλι συγγνώμη, δεν με αγγίζουν πια. Γιατί ξεπέρασαν το όριο της άγνοιας και έχουν καταντήσει ηλιθιότητα. Και οι ηλίθιοι έχουν απρόβλεπτη τύχη. Στην Ελλάδα, έχω την εντύπωση πως δεν θα αλλάξει ποτέ τίποτε. Ο Κώστας Γεωργίου, πρώην μουσικός παραγωγός του «Εν Λευκώ 87,7» ακόμη και τώρα πιστεύει πως «στους Έλληνες άρεσε από την δεκαετία του ’50 και το μπουζούκι και η τζάζ!»

Όσο και αν σε σέβομαι, κ. Γεωργίου, επέτρεψέ μου να έχω άλλη άποψη. Δεν γίνονται και τα δύο. Δεν γίνεται το τσιφτετέλι με το μίνι να εξελίσσεται σε –όπως της αξίζει, ήρεμα δηλαδή- παρακολούθηση σετ εγχόρδων. Έτσι μάθαμε, εμείς οι Ελληναίοι(!) και δεν θα αλλάξουμε ποτέ. Θα πανηγυρίζουμε για τον θρίαμβο ομάδων και κομμάτων της πολιτικής και την αμέσως επόμενη στιγμή θα τους κράζουμε γιατί έθιξαν τον προσωπικό μας εγωισμό.

Ας λέτε ό,τι θέλετε για το μεσογειακό ταμπεραμέντο του Έλληνα και την ιδιοσυγκρασία του. Εκτός της ζωής στα χωριά, οι Ελληναίοι δεν είχαν ποτέ τους ταυτότητα. Είναι ενδεικτικό πως ακόμη και τώρα δεν ξέρουν να σου πουν αν αισθάνονται Ανατολή ή Δύση. Απλή μίμηση και τα ευρώ να βγαίνουν και να ξοδεύονται στις πίστες.

Δεν έχω να προτείνω αλλαγές. Μπορεί και του λόγου μου να έχω συμβιβαστεί. Δεν προκαλώ όμως. Εκτός αν ίσως το κάνεις πρώτος εσύ σε μένα. Δεν ξέρω αν αλλάζοντας όνομα, θα αλλάξει κάτι. Προφανώς όχι. Αλλά δεν θα διαβάσετε άλλους Απάλευτους. Έστω και δίχως την συγκατάθεση του πρώην Siesta και νυν Valder, που ούτως ή άλλως δεν συνεισφέρει εδώ και καιρό.

Θα τα πούμε με άλλο όνομα και άλλη διεύθυνση.
Θα καταλάβετε…

Εις το επανα…γράψειν (και επανα-διαβάζειν)!

Δευτέρα, Φεβρουαρίου 05, 2007

Ηθοποιός, σημαίνει φως (λένε)... Πολιτικός, όμως, τι; (ρωτάω)...

Η δυσπιστία πρέπει να είναι ελληνική εφεύρεση. Όχι πως δεν υπάρχει σε άλλους τόπους… Όμως, μόνο οι καχύποπτοι Έλληνες θα μπορούσαν να την ανάγουν σε «επιστήμη» και να την έχουν μόνιμη παρέα. Από το γήπεδο, στο σπίτι, από το κοινοβούλιο στο γραφείο και από το μπαράκι στην τουαλέτα τους! Η πρόταση δυσπιστίας που κατέθεσε το ΠΑ.ΣΟ.Κ. κατά της κυβέρνησης (ποιας;) δεν ψηφίστηκε. Φυσικά. Ούτε ο ίδιος ο πρόεδρος της αξιωματικής αντιπολίτευσης (ποιας;) το περίμενε. Για να μην πω για την Αριστερά (κάπου χάθηκε και ψάχνει ποιο είναι τελικά το άλλο από το δεξί), αλλά το «ζουμί» δεν ήταν –και δεν θα είναι ποτέ- εκεί.

Πάντα πίστευα ότι οι πολιτικοί στην Ελλάδα είναι κάτι σαν επιστημονική φαντασία. Με ελάχιστες εξαιρέσεις, βεβαίως. Δηλαδή, είναι κάτι που δεν υπάρχει, αλλά «δημιουργικοί» σεναριογράφοι ανασύρουν συχνά από την γραφομηχανή τους, άσχετα αν το σενάριο είναι χιλιοπαιγμένο… Από γραφικότητες, προσωπικές κόντρες (που ωστόσο ξεχνιούνται στην επόμενη δεξίωση που θα συναντηθούν οι διαφωνούντες) άλλο τίποτε. Αλλά δεν έχουμε μια «σπίθα» να κάνει την πολιτική λίγο πιο «πικάντικη». Για αυτό και δεν θα ξεχάσουμε ποτέ το θρυλικό νεύμα του Ανδρέα Παπανδρέου, στην Μιμή, στην επιστροφή από το Λονδίνο.

Δεν έχουμε, για παράδειγμα, το χιούμορ, αν και μερικές φορές γλοιώδες, των Βρετανών. Πετυχημένο ή όχι, δεν το έχουμε. Δεν έχουμε, ακόμη-ακόμη την αγριάδα των Γερμανών ή τις «εκρήξεις, σε σημείο γροθιάς, των ασιατικών κρατών. Αλλά κυρίως, δεν έχουμε την «τσαχπινιά» των Ιταλών (παπάρια το ούνα φάτσα ούνα ράτσα), που ασχολούνται εδώ και μέρες με την «πρόταση μομφής» της κας Μπερλουσκόνι προς τον αμετανόητα «άτακτο» σύζυγό της. Κοινώς, οι πολιτικοί του εξωτερικού είναι και για γέλια και για κλάματα… Οι δικοί μας μόνο για το δεύτερο. Και για να «καυτηριάζει» (μιλάμε δηλαδή για τομή στην χώρα!) ο εις τον άλλον για τις ξενικές του πεποιθήσεις και τις ατάκες και ο άλλος να υπονοεί πως ο πρωθυπουργός είναι λίγο εύσωμος και σμιχτομπούτης.

Καλές «συνεδριάσεις»!

Κυριακή, Δεκεμβρίου 31, 2006

Από την (κ)άλλη (και όχι την ανάποδη)

Είκοσι λεπτά και 21, 20, 19, 18…
Μια αντίστροφή μέτρηση. Κάτω περιμένουν μερικοί καλοί φίλοι και η οικογένεια. Για να γιορτάσουν. Αυτό δεν χρειάζεται να μετράς το ανάποδα. Αυτό κάνεις στον στρατό. Στην δουλειά. Εκεί που, συνήθως, περιμένεις κάτι να τελειώσει. Οι χρονιές δεν μου λένε κάτι.

Άρα δεν μετρώ αντίστροφα. Αναμένω χωρίς σχόλια. Και ανυπομονώ. Η παρέα περιμένει. Απλώς την συγκυρία. Δεν χρειάζεται να αλλάζουν οι χρονιές για να γιορτάζεις. Αν μπορείς, να το κάνεις χωρίς λόγο.

Δεκαπέντε λεπτά και 34, 33, 32, 31…
Δεν θα το σταματήσω αυτό;
Μπήκα, μάλλον, στο κλίμα. Των ημερών. Αλλά το κόβω εδώ. Η Nina Simone συνεχίζει να τραγουδά αγγελικά. Το κρασί τελειώνει, όμως υπάρχει άφθονο κάτω. Πηγαίνω. Ίσως να μην είναι ό,τι ακριβώς θέλω. Ίσως κάποιος να λείπει.

Κάποιος για πάντα, κάποιοι για να γυρίσουν με το καλό σε λίγο. Αλλά ποτέ δεν ικανοποιούμαστε με ό,τι έχουμε. Απληστία; Μπορεί. Αλλά μερικά, ας θεωρήσουμε για απόψε πως είναι αρκετά. Και χαρείτε τα! Αν και μερικοί δεν έχουν την δυνατότητα να χαρούν ούτε τα στοιχειώδη.

Μιζέρια; Πάλι μπορεί… Ίσως και συμπόνια. Όπως το δει κανείς. Λοιπόν, όχι τυπικές ευχές. Μόνο λιγότερα νεύρα (για μένα πάει αυτό)… Και περισσότερη χαρά στα μικρά πράγματα!

Δέκα λεπτά και 23, 22, 21. 20… Αλλά όχι. Αλλιώς. 1, 2, 3 και ό,τι καλύτερο!!!

Καλή χρονιά!

Παρασκευή, Νοεμβρίου 24, 2006

Λάιφ (sic...) is Λάιφ!

Ένα από τα κορυφαία κείμενα που έχω διαβάσει σε περιοδικό Τύπο δημοσιεύτηκε την προηγούμενη Κυριακή στο «Ε» της «Ελευθεροτυπίας». Ο Γεώργιος-Ίκαρος Μπαμπασάκης παρουσιάζει τον βίο και την πολιτεία του Πέδρο Αλμοδόβαρ, με αφορμή την νέα του ταινία.

Η αριστουργηματική αφήγησή του ολοκληρώνεται με την άποψη του Αντόνιο Ταμπούκι για τον Ισπανό σκηνοθέτη… «Ο κινηματογράφος του Αλμοδόβαρ μοιάζει με ένα ταξίδι στην αστειότητα της ζωής… είναι η κοροϊδευτική γκριμάτσα και το βέλο της μελαγχολίας, το ανοιχτόκαρδο γέλιο και το κολλημένο μάγουλό μας κρυστάλλινο δάκρυ, η χαρά της ζωής και το βάσανο της, η ευφορία και η δυσφορία, η παιδική ευθυμία και η θανατερή θλίψη. Κυρίως, όμως, ο πόθος. Γιατί εμείς ποθούμε, ποθούμε, ποθούμε. Ο Άνθρωπος είναι ένα πλάσμα που ποθεί. Και η ζωή είναι πόθος».

Αν δεν το χαζέψατε, «Volver» για το βρείτε και να το διαβάσετε…

Καλό Σαββατοκύριακο!

Τετάρτη, Νοεμβρίου 15, 2006

Engine II Soul... Or Soul II Engine

Το αυτοκίνητο τρακαρισμένο, όπως ίσως και η ψυχή μου (σου, σας, μας, τους…). Μόνο που εκείνη δεν χρειάζεται συνεργείο. Έχει την ικανότητα να γιατρεύει μόνη τις πληγές της. Δεν θέλει «επισκευές» με άλλα σίδερα ή λαμαρίνες. Δεν έχει ανάγκη από λάδια. Παρά μόνο από δάκρυα, χαμόγελα και βλέμματα. Και (πολύ, μα πολύ) χρόνο.

Το όχημα χτύπησε, ευτυχώς όχι θανάσιμα… Όπως ακριβώς και η ψυχή. Τα «κύτταρά» της αναπλάθονται και δεν έχω υποχρέωση να ασπαστώ κανένα επιστημονικό πόρισμα περί του αντιθέτου. Το ξέρω από μόνος μου. Άλλωστε, όλα στο μυαλό είναι. Ακόμη και το αρρωστημένο.

Η «μάσκα» του αυτοκινήτου στραπατσαρισμένη. Όχι σαν την δική σας. Γιατί αν αλλάξεις την πρόσοψη του οχήματος, πάλι μια στρυφνή γκριμάτσα θα αντικρίσεις. Που έχει προγραμματιστεί μαζί με μηχανές να «καταβροχθίζει» χιλιόμετρα. Το ανθρώπινο πρόσωπο, όμως, προσφέρει όσα τίποτε άλλο.

Όταν οδηγείς θαρρεί κανείς πως μόνο τα «πρόσωπα» των άλλων αυτοκινήτων συναντάς στο διάβα σου. Χωρίς κανενός την διάθεση για υποχώρηση… Ή ένα χαμόγελο. Όταν περπατάς, η διασταύρωση των ματιών είναι μαγική. Πέρα από κάθε λογική. Έστω και αν «συλληφθείς» να κοιτάς κάτι που δεν μπορείς να έχεις.

Μέσα στο αυτοκίνητο δεν μπορείς να πεις ευχαριστώ… Ούτε και να δεχθείς. Δεν μπορείς να ζητήσεις συγγνώμη ή να δεχτείς μια αντίστοιχη. Δεν έχει σημασία αν την εννοείς ή μη. Αν την ακούσεις ή την κάνεις να ακουστεί στον δίπλα. Μην γελιέσαι. Σας χωρίζει κάτι πολύ παραπάνω από μια διαχωριστική λωρίδα.

Όχι όμως όταν πέφτεις πάνω σε κάποιον στον δρόμο. Η οδήγηση, ειδικά την νύχτα στην μισοάδεια Αθήνα μοιάζει μαγική. Αλλά η περιδιάβασή της δεν συγκρίνεται με κάτι άλλο. Ας έρθεις αντιμέτωπος με κάποιον που μπορεί ακόμη και να φοβίσει. Να σε τρομάζει η θέα του.

Γιατί η θέα 2 ή 4πορτών είναι πιο τρομακτική, είτε είσαι μόνος στο αυτοκίνητο είτε με παρέα. Στο πεζοδρόμιο νιώθεις τα βήματα. Στο μετρό συναντάς τυχαία έναν γνωστό σου. Στην γέφυρα πέφτεις πάνω σε ένα ηλικιωμένο ζευγάρι που κρατιέται χέρι-χέρι σαν να βρίσκεται στο φινάλε του παρθενικού του ραντεβού.

Σφιχτά, από την άλλη, σαν να φοβούνται μην χάσουν ο ένας τον άλλον μέσα στο σκοτάδι. Με δύο βιβλία στο χέρι του κυρίου, που σαν αληθινός τζέντλεμαν δεν την αφήνει να κουβαλήσει το δικό της.

Όταν περπατάς η πόλη μοιάζει με μια ατέλειωτη έκθεση που έχει στηθεί στην γκαλερί μόνο για σένα. Κι ας έχεις δίπλα σου χιλιάδες άλλους ανθρώπους. Όταν οδηγείς, όμως, η κίνηση των πραγμάτων και η ταχύτητά τους είναι σαν τα χάνεις όλα από το βλέμμα σου.

Το αυτοκίνητο θα επισκευαστεί σε λίγα 24ωρα. Όπως και η ψυχή μου. Αλλά δεν με πείραξε που περπάτησα. Γιατί όσα χιλιόμετρα και αν τρέξεις με την λαμαρίνα, η ψυχή είναι «προγραμματισμένη» να περπατά με τους ρυθμούς που εσύ της χαρίζεις. Ή της διατάζεις
.

Δευτέρα, Οκτωβρίου 30, 2006

Luxxx... But no looks

Για να γίνεται πραγματικότητα το παλιό-γνωστό ρητό: «Οι γυναίκες θέλουν 5 είδη ζώων… Μια αλεπού στην ντουλάπα τους. Μια τζάγκουαρ στο γκαράζ τους. Ένα λιοντάρι στο κρεβάτι τους. Ένα τσιουάουα (για μόστρα) στο λουράκι τους… Και ένα βόδι για να πληρώνει!», χρειάζεται οι «άλλοι» να φτάσουν στο εξής σημείο.

Και ερχόμαστε στους «άλλοι», κοινώς στους άντρες… Πλέον, τους ενδιαφέρουν μόνο τα «μπασίματα» (Όχι αυτά του μπάσκετ). «Να μπαίνει ο (παχυλός) μισθός στον τραπεζικό λογαριασμό. Να μπαίνει το όχημα στο (ιδιόκτητο) πάρκινγκ. Να μπαίνει (άντε και κανένα μπάσιμο του Μπατίστ ή του Άκερ για να κάνουμε καζούρα στον απέναντι) και η μπάλα στο πλεκτό. Να μπαίνει το εργαλείο στο αιδοίο (sorry) και σε τελική, να μπαίνει η ζωή στην πρέσα για να ικανοποιήσεις όλα τα παραπάνω (αλλά ίσως όχι τον εαυτό σου)…

Για αυτό λέω… Άντε και του χρόνου το καλοκαίρι Ικαρία για να δούμε όσο το δυνατόν λιγότερους από δαύτους!

Κυριακή, Οκτωβρίου 22, 2006

Confused


Ο Allen Iverson ζήτησε κάποτε πάνω στον τάφο του να αναγράφεται η λέξη «misunderstood»… Δηλαδή «παρεξηγημένος». Εγώ τάφους και μνήματα και πλάκες δεν θέλω. Όποιος θα στεναχωρηθεί, δεν χρειάζεται να κλαίει πάνω από μάρμαρα και δίπλα σε καντήλια.

Θα το κάνει όταν έτσι αισθάνεται. Σε ένα γραφείο, σε κάποιο σπίτι, οπουδήποτε. Θα ήθελα, ωστόσο, να με σκέφτονται και όταν οι δικοί μου άνθρωποι κοιτούν την θάλασσα που θα ήθελα να σκορπιστεί η τέφρα μου. Και το δοχείο να γράφει πάνω μόνο «μπερδεμένος»…