Τετάρτη, Αυγούστου 17, 2005

Μην κλάνετε στην γκαλερί παρακαλώ...


Ωραία. Πολύ ωραία. Πάρα πολύ ωραία. Ω μα είναι πανέμορφο. Εξοχο! Αααα καταπληκτικό! Υπέροχο! Εντυπωσιακό! Ασσύληπτο!!!!!! Ναι αλλά τι στον πούτσο είναι ρε μεγάλε; Παραδέχομαι με απόλυτη ειλικρίνεια πως εγώ και η ζωγραφική δεν συναντηθήκαμε σε κανένα σημείο της ζωής μου. Δεν θα μπορούσε να γίνει και διαφορετικά άλλωστε αφού με ένα πινέλο μπορώ να κάνω ελάχιστα πράγματα, όπως να βουρτσίσω τα δόντια μου, να γαργαλίσω στις πατούσες κάποιου που κοιμάται, να ξεσκονίσω κανά τραπεζάκι και να το πετάξω στο γήπεδο. Το τελευταίο θέλω να το κάνω γιατί θα γούσταρα τρελά να διαβάσω στις εφημερίδες την επόμενη ημέρα "ζωγράφισε στο γήπεδο ο Ριβάλντο με αποτέλεσμα ένας αγανακτησμένος θερμόαιμος να του πετάξει ένα πινέλο στο κεφάλι". Στο μοναδικό ταξίδι που έχω κάνει στο εξωτερικό ομολογώ να πω πως πλησίασα λίγο παραπάνω την τέχνη της ζωγραφικής. Αν και τελικά το μόνο που με έπιασε βλέποντας ένα πίνακα του Βαν Γκονγκ ήταν λόξυγγας. Βέβαια δεν ήμουν σε ιδιαίτερα καλή φάση γιατί το γαμοΑμστερνταμ είναι σαν να βρίσκεσαι μέσα στον κύβο του Κιούμπρικ. Τέλοσπάντων. Ο πρόλογος έγινε γιατί χθες το βράδυ μου τηλεφώνησε ένας φιλαράκος από το στρατό και μου πρότεινε να πάμε σε μια έκθεση ζωγραφικής ενός κολλητού του. Μου έκανε εντύπωση γιατί μέχρι τότε οι προτάσεις του Π. όταν βγαίναμε κατά 99% ήταν να πάμε σε κανά στριπτιτζάδικο. Βέβαια και ο χορός τέχνη είναι άρα μάλλον τελικά είναι φιλότεχνος. Ο διάλογος πάντως ήταν ο εξής:

-Καλά είσαι ηλίθιος ρε μαλάκα θα πάμε σε έκθεση ζωγραφικής;

-Πάμε ρε γελοίε 30 λεπτά θα κάτσουμε και θα φύγουμε. Απλά πρέπει να περάσω γιατί είναι κολλητός και μετά πάμε για κανά ποτάκι.

Δέχθηκα να πάμε. Αλλά με ένα όρο. Να φερθώ όπως θέλω εγώ χωρίς να μου λέει "ξεκόλλα ρε μαλάκα θα φάμε ξύλο". Βαρέθηκα να μην καταλαβαίνω την ζωγραφική. Αυτή τη φορά θα ντυθώ αναλόγως (με μπερέ), θα πάρω ύφος αυθεντίας, θα σουφρώνω τα χείλια κουνώντας το κεφάλι πάνω-κάτω και θα ψιθυρίζω σε κάθε πίνακα "ρε τον πούστη, τι έφτιαξε ο άνθρωπας;" Μόνο αυτό θα λέω, τίποτα άλλο. Θα πηγαίνω δίπλα σε καλοντυμένες κυρίες και θα λέω μονάχα αυτή την φράση. Κι όταν αυτές θα γυρίζουν να με κοιτάξουν θα τους λέω "θα τον έπαιρνα για το καθιστικό μου αλλά είμαι άστεγος". Οταν δε θα φεύγουν θα φωνάζω: "Σας παρακαλώ κυρίες μου σταματήστε να κλάνετε μέσα στη γκαλερί, θα χαλάσουν τα χρώματα". Μονάχα στον καλλιτέχνη θα φερθώ με ειλικρίνεια. Αυτός δεν φταίει που εγώ είμαι άμπαλος και δεν καταλαβαίνω τι θέλει να συμβολίσει. Μακάρι να μπορούσα δηλαδή αλλά η σχέση μου με τη ζωγραφική είπαμε είναι παρόμοια με αυτή που έχει ο Φύσσας με την μπάλα και η γη με τη σελήνη. Περιστρέφονται άσκοπα γύρω, γύρω. Λοιπόν το πήρα απόφαση. Οχι, δεν θα το βάλω κάτω. Θα αγοράσω ένα πινέλο για να νιώσω την ευρύτερη καλλιτεχνική αύρα. Ποτέ δεν ξέρεις άλλωστε που μπορεί να χρησιμεύσει. Σε ένα τσαμπουκά ας πούμε μπορείς να ζωγραφίσεις ένα σπιτάκι με καμινάδα στη μούρη του αντιπάλου. Μια πούτσα στο αυτοκίνητο του αφεντικού σου. Καλά δύο πούτσες στο αυτοκίνητο του αφεντικού σου. Αντε θα του κάνω και ένα συννεφάκι γιατί κατά βάθος τον πάω. Ενα κόκκινο Χ στις πολυκατοικίες που σου τη σπάνε. Να βάψεις ροζ την μηχανή ενός Ζητά. Τελικά καλή φάση είναι η ζωγραφική τώρα που το καλοσκέφτομαι. Ενα κάρο μαλακίες μπορείς να κάνεις με ένα πινέλο και λίγο χρώμα. Τώρα αρχίζω να την καταλαβαίνω. Χαλαρώνεις, αράζεις και απλά ζωγραφίζεις. Ωραία φάση. Πολύ ωραία. Πάρα πολύ ωραία. Μοναδική! Εκπληκτική!!! Αριστουργηματική!!!! Ασσύληπτη!!!!!! Κάνω πρόβα για την έκθεση. Μήπως τα γουρλώνω πολύ τα μάτια; Δεν γαμιέται ούτως ή άλλως χαμπάρι δεν θα πάρω...

Τρίτη, Αυγούστου 16, 2005

Φαντασιώσεις Νο3... αλλά και πραγματικότητα!


Οι διηγήσεις της Μ. από την 9μηνη παραμονή της στην Νέα Υόρκη έμοιαζαν με μια φαντασίωση, ή μάλλον μια ηδονική ονείρωξη στην μιζέρια της δικής μας πόλης και των ρυθμών της... Η λεπτή της φιγούρα μας έλειψε ιδιαίτερα, οι γκρίνιες της στο γραφείο φαίνονταν... μουσική όσο ήταν στο "Μεγάλο Μήλο", όμως πολύ κοντά στην αμερικανική μητρόπολη νιώσαμε με τον Α. όταν την αποχωρίστηκαμε.
Λίγο μετά τις τρεις το πρωί, πάνω στον επικό πάπαρο, το μεγάλο-μικρό μηχανάκι του Α. αυτό που αντικρίσαμε φτάνοντας στην γέφυρα της Καλιρρόης, δεν πίστευα πως θα μπορούσα να το δω ούτε τις παλιές-καλές εποχές του '87. Η μεγάλη έκπληξη με το Α. μας έκανε να αναρωτηθούμε αν πράγματι δεν μας γελούσαν τα μάτια μας (ούτως ή άλλως πολλά πράγματα γελάν μαζί μας!) ή αν οι μπύρες έφερναν παραισθήσεις... Λίγο αργότερα, μπαίνοντας στο σπίτι και πριν ο Μορφέας (με τον οποίο δεν διατηρώ καλές σχέσεις τώρα τελευταία) με πάρει μαζί του, σκεφτόμουν το σκηνικό και δεν κατάφερα να καταλήξω αν ήταν φαντασίωση ή αλήθεια.

ΦΑΝΤΑΣΙΩΣΗ: Η νύχτα έχει πέσει στην Νέα Υόρκη, όμως η "πόλη που ποτέ δεν κοιμάται" δεν μπορεί παρά να επιβεβαιώσει για μια ακόμη βραδιά το προσωνύμιό της. Δεν χρειάζεται να καταλήξεις σε κάποια κακόφημη περιοχή, στο σκληρό Χάρλεμ ή στην φημισμένη για τα playgrounds της 4η οδό για να ολοκληρώσεις την βόλτα σου με λίγο streetball. Ο Α. και η αφεντιά μου "συλληφθήκαμε" να ζητάμε απεγνωσμένα ένα μονό, όχι βέβαια στο οποίο θα συμμετέχουμε κι εμείς, διότι ακόμη και νηφάλιοι να είμαστε, όλο και κάποιο μικρόσωμο μαυράκι θα βρεθεί να... περάσει από πανω μας και να καρφώσει, κάνοντάς μας να αναρωτιόμαστε να η στεφάνη είναι κοντύτερη ή εμείς γελοίοι που δεν μπορούμε να κάνουμε το ίδιο. Για καλή μας τύχη, στο Rucker Park είναι η παρέα του Tyron, γνωστού μας από κοινούς φίλους, που αυτοαποκαλείται ο "βασιλιάς" της περιοχής στα ανοιχτά γήπεδα του μπάσκετ. Η τύχη μας χαμογελάει τόσο πολύ μάλιστα, που πετυχαίνουμε την αρχή του παιχνιδιού και λαμβάνουμε ένα νεύμα χαιρετισμού από τον Tyron.
Αφού ακουμπήσουμε τα χέρια μας και σχεδόν τα κεφάλια μας στην απέξω πλευρά του συρματοπλέγματος, το "διαστημικό" ματσάκι μας ξυπνάει για τα καλά. Όχι τόσο από την νύστα, όσο από το "βάρος" του κεφαλιού άπό τις μπύρες και τα κοκτέιλς που θελήσαμε να γευτούμε στο Μανχάταν. Όταν κανένας που δεν μας γεμίζει το μάτι κάνει κάτι εξωφρενικό στο γηπεδάκι, κοιταζόμαστε με τον Α. και βρίζουμε από μέσα μας που εμείς καθόμαστε έξω και τους κοιτάμε, αντί να προσπαθούμε να τους σταματήσουμε και να αντιγράψουμε καμία κίνηση από τους καλούς. Ο αγώνας τελειώνει ως συνήθως επεισοδιακά και με φωνές για το φάουλ που καθορίζει τον νικητή. Ο Tyron πανηγυρίζει για την νέα του νίκη-δήλωση ότι "είμαι ο καλύτερος και όποιος έχει αντίρρηση τον περιμένω!" και αφού μας ρωτά τα τελευταία μας νέα, μας αποχαιρετά, δίνοντάς μας νέο ραντεβού στο "βασίλειό" του, ελπίζοντας " να παίξετε κι εσείς μαζί μας κανένα απόγευμα"...

ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ: Η νύχτα έχει πέσει για τα καλά στην Αθήνα και η "πόλη που κοιμάται την μέρα" (στο δημόσιο) και ειδικά τον Αύγουστο που κανείς δεν την παλεύει να δουλεύει, αλλά χορεύει κάθε βράδυ στα ξενυχτάδικα της παραλιακής με κάθε είδους άφωνο/η αρτίστα. Εντάξει, μην είμαστε υπερβολικοί , έχει και η πρωτεύουσα τις γωνιές της για όλους εμάς που δεν την βρίσκουμε με τσιφτετέλια και λέλουδα σε δεσποινίδες με μίνι (ή μήπως ρε Α. είναι μακριές μπλούζες και δεν βλέπουμε καλά πάλι από τα ποτάκια;)... Στην κατάστασή μας και μετά από μπύρες και εκείνο το περίεργο ποτό που ζήτησε ο Α. (πώς είπες ότι το λένε φίλε;) μόνο το κρεβάτι του καθενός έρχεται στο μυαλό. Σαν το ιδανικότερο καταφύγιο σε εμπόλεμη ζώνη μοιάζει η οριζοντίωση μετά από μια απάλευτη μέρα στο γραφείο και την κούραση της μικρής εξόδου για να δούμε την Μ.. Η βραδιά κύλησε ωραία, ακούγοντας την φίλη μας να μας λέει πόσο όμορφα πέρασε στην Νέα Υόρκη και πως πρέπει να πάμε κι εμείς, όμως η επόμενη μέρα και η σελίδα που πρέπει να κλείσει μέχρι το μεσημέρι δεν αφήνει περιθώρια για συνέχεια της βόλτας.
Και ξάφνου, εκεί που η διαδρομή της επιστροφής δεν προσφέρει τίποτε άλλο από λίγο (ζεστό) αεράκι και τα ίδια και τα ίδια κτίρια της μεγάλης λεωφόρου, μια μαγική εικόνα ανοίγει το μάτι μας! Λίγο μετά τις 3 τα ξημερώματα, στο θεοσκόταδο και με μια μικρή παράκαμψη από τα κάγκελα για τις κλειδωμένες πόρτες, έξι απίστετοι τύποι παίζουν μπάσκετ στην παιδική χαρά του Κουκακίου!!! Επιφώνήματα, που θα ταίριαζαν στην περίσταση, δεν μπορούσαν να βγουν από την μηδαμινή λαλιά μας και, έστω και εν κινήσει, μείναμε έκπληκτοι από την εικόνα που αντικρίζαμε. Ρε συ, Α., σίγουρα το είδαμε; Μπορεί να μην γνωρίζαμε κανέναν από τους "΄'ηρωες" - στα μάτια μας - που χτυπούσαν την μπάλα στο τσιμέντο τέτοια ώρα, όμως στο δικό μου μυαλό αυτά τα έξι παιδιά έγιναν αμέσως οικεία... Φίλοι, που μας έδειχναν τρόπον τινά για μια ακόμη φορά την (μικρή) μιζέρια μας. Την ρουτίνα μας από την δουλειά, από την εποχή που το μυαλό ταξιδεύει ακόμη σε νησιωτικούς προορισμούς. Μόνο ο ήχος της "πορτοκαλί θεάς" έμεινε να αντηχεί στα αυτιά μου, μέχρι και λίγο προτού με πάρει ο ύπνος. Α., τουλάχιστον εδώ δεν έχουμε κανένα πρόβλημα να παίξουμε γιατί οι περισσότεροι είναι στα μέτρια μας για τα δόντια μας, αφού δεν φαντάζεσαι κανέναν Tyron να σε φοβίζει με την όψη και τις αθλητικές ικανότητές του. Λοιπόν, μαντρώσου σιγά-σιγά να "ματώσουμε" κανένα διχτάκι, η αργείς ακόμη με το στοίχημα?

Φαντασιώσεις Νο2...


Ελπίδα (ψυχολογική) σε όλους όσοι ακόμη δεν έχουν πάει ή δεν έχουν ολοκληρώσει τις διακοπές τους... Αφήστε στην άκρη τις επαγγελματικές φαντασιώσεις (σαν αυτή του Siesta, άσχετα αν πολύ την σκέφτομαι τώρα τελευταία) και - άντρες εκεί έξω - επιβεβαιώστε τον ορισμό του Greek Hot Lover! Μιας ιδιότητας που θαρρεί κανείς συνοδεύει τους ταξιδιωτικούς οδηγούς ανά τον κόσμο, θέλγοντας τις πάσης καταγωγής τουρίστριες που δεν έρχονται στην Ελλάδα μόνο για τα αρχαία της...
Υ.Γ.: Ανατρέξτε στην επική υπερπαραγωγή του ελληνικού κινηματογράφου, "Τα Καμάκια"! (Αφιερωμένο σε ¨τσαχπίνη" φίλο μου και αυτό δεν ισχύει όπως ο "φίλος που θέλει Βιάγκρα", ενώ το θες για τον εαυτό σου, καθώς ο υπογράφων απέχει πολύ του παρακάτω ήρωα...)

ΦΑΝΤΑΣΙΩΣΗ: Από την πρώτη μέρα στο (οποιοδήποτε) νησί καταλαβαίνεις ότι με τόσο κόσμο πάλι καλά που δεν βουλιάζει... Η ανάμνηση της κοπέλας σου έχει ξεφύγει από την φωτογραφία στο κινητό, το δαχτυλίδι που σου έκανε δώρο στην επέτειο έχει μείνει καλά κρυμμένο στην βαλίτσα και η παρέα - μετά από καιρό - των φίλων σου δημιουργεί την κατάλληλη ατμόσφαιρα. Έχεις και τις ευλογίες της, καθώς είναι ανοιχτόμυαλη και δεν σε κρατά ποτέ "φυλακισμένο". Τα σχέδια μεγάλα, ποτά (δεν έχει σημασία καθαρά ή "μπόμπες"), ελευθερία από την ρουτίνα του γραφείου και ελπίδα του να περάσουμε όπως τις παλιές καλές εποχές που ήμαστε 18-19 χρονών.
Η αντροπαρέα σε όλο της το μεγαλείο, τα μπινελίκια, η (τι μπανάλ;) ποδοσφαιροκουβέντα και η έναρξη της... κριτικής επιτροπής. Κοινώς; Όσο και αν οι γυναίκες το θεωρούν ανώριμο (το κάνουν βέβαια και εκείνες αλλά δεν το παραδέχονται) βαθμολογία κάθε τύπισας που περνά μπροστά από την παρέα και καμιά φορά παρεξήγηση μεταξύ μας για τα κριτήρια του "8" ή του "τέλειου 10" που αποφασίζεις να δώσεις. Το πρώτο μπάνιο ήταν η ευκαιρία να πρωτοθαυμάσει το νησί το κορμί που τόσο κοπιαστικά (και με πείνα) "'έχτισες" όλο τον χειμώνα. Αντηλιακό που γυαλίζει τόσο ώστε να... ξυρίζομαι στο μπράτσο σου(!) και ρακέτα με κραυγές αλά Μόνικα Σέλες για να σιγουρευτείς ότι σε βλέπει η παραλία.
Τα τατού σου δεν ξεχνιούνται εύκολα και ακόμα και αν δεν σταθείς αμέσως τυχερός το απόγευμα στην παραλία, όλο και κάποια Σκανδιναβή θα σε ρωτήσει τι σημαίνουν το βράδυ σε ένα από τα 3-4 μαγαζιά που διαθέτει όλα κι όλα το μέρος. Σαν έτοιμος από καιρό, έχεις προετοιμάσει τα φιλαράκια πως ενδεχομένως να χρειαστείς το δωμάτιο για λίγη ώρα μόνος σου και η Ιμέλντα από το Όσλο σε ακολουθεί σαν ξεναγό στα πιο απόκρυφα μέρη των ερωτικών της επιθυμιών!
Την επομένη, δεν χάνεις ευκαιρία να την πεις στα μπακούρια φίλους σου, που προτίμησαν τις μπύρες και τα σφηνάκια του φίλου μπάρμαν Κυριάκου, αλλά δεν προχωράς σε λεπτομέρειες γιατί το παίζεις και διακριτικός. Όταν η Ιμέλντα σε πετυχαίνει το βραδάκι πάλι στο μπαράκι, δεν έχεις και ιδιαίτερη διάθεση γιατί έχεις σταμπάρει μια φίλη της και σκέφτεσαι πως ΄"είναι κρίμα η κοπέλα να μην τύχει της ίδιας μεταχείρισης πριν επιστρέψει ξανά στο μοτίβο του περίφημου σκανδιναβικού μοντέλου". Πάλι τυχερός, θα αποφανθούν οι φίλοι σου, όταν πάλι θα τους ζητήσεις το κλειδί και θα τους προειδοποιήσεις να μην γυρίσουν πριν περάσουν δύο ώρες, αλλά εσύ ξέρεις ότι στο καμάκι η τύχη δεν παίζει κανένα ρόλο.
Στο πρωινό, αφού η παρέα σου σε έχει χάσει δυο βράδια, σου ζητάει να καθίσεις να τα πείτε λίγο, αλλά προσπαθεί να πάρει την ρεβάνς της και κανείς δεν θέλει να ακούσει για την Κλάρα (σου).
Έχοντας επιβεβαιώσει τον ανδρισμό σου, θες το τελευταίο βράδυ και μια "επένδυση". Μια Αθηναία, για να γνωριστούμε λιγάκι και να την έχουμε και στα υπόψη για την πρωτεύουσα. Όλα σου κάθονται και στο ελληνάδικο που επισκέπτεστε για πρώτη φορά στο νησί, οι δικοί σου είναι πάλι ντίρλα και δεν καταλαβαίνουν τις πεσιματικές, οπότε η Νίκη προτιμά εσένα που και ωραίος είσαι και ο πιο σοβαρός (?) από τους υπόλοιπους.

Το ξύπνημα, όμως, σε φέρνει μπροστά στην αναπάντεχη (για σένα) πραγματικότητα, η οποία μοιάζει με το αύριο... Θα έρθει μετά την νύχτα!

ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ: Από την πρώτη μέρα στο (οποιοδήποτε) νησί καταλαβαίνεις ότι με τόσο κόσμο πάλι καλά που δεν βουλιάζει... Η ανάμνηση της κοπέλας σου δεν λέει να ξεφύγει από το μυαλό σου, γιατί μετά από τόσο καιρό στην Αθήνα περάσατε τόσο καλά μαζί, ενώ το κορμί σου είναι ταλαιπωρημένο (όχι από τα πρόστυχα, πρόστυχοι!) από τις ατελέιωτες ώρες που ξόδεψες στο βολάν για να δείξεις στο Μαράκι σου ότην την Λευκάδα, μια εβδομάδα πριν την εξόρμηση με τα φιλαράκια σου. Η "γκρίνια" της, ωστόσο, για το πόσο θα λείψετε με την παρέα σου (που δεν την συμπαθεί γιατί μοιάζουν αλάνια) ακόμη αντηχεί στα αυτιά σου και διάθεση την πρώτη μέρα δεν υπάρχει ούτε για καζούρα στον βάζελο Πέτρο για την ήττα στην Κρακοβία.
Και ενώ φανταζόσουν ανεμελειά, βρισίδια, ρεψίματα και τα σχετικά της αντροπαρέας, όλοι είναι "σφιχτοί". Κορεσμένοι από τις σχέσεις τους, κουρασμένοι από τα 10ωρα στα σικάτα γραφεία τους και πλέον τους ενδιαφέρει περισσότερο τι χρώμα θα έχει η κουρτίνα του μπάνιου στο σπίτι με την Χριστίνα, παρά το ότι ο Μιχαλάκης ο Κωνσταντίνου την κοπάνησε για τον Πειραιά. Ακόμη και όταν τους ζητάς να μην τον βρίσουν στο ντέρμπι της πρεμιέρας, εκείνοι που συνήθως ετοίμαζαν τα συνθήματα μήνες πριν δεν δείχνουν πολύ όρεξη για να πάνε καν στο γήπεδο! Μέχρι και στην "κριτική επιτροπή" αρνούνται να μπουν, γιατί "τελικά η Σουηδέζα (παρά το μπόι του 1,80 και την κορμάρα) δεν έχει τόσο ωραία μάτια όσο η Χριστίνα μου"...
Το παίζετε όλοι υπεράνω, πως και καλά ήρθατε στο νησί για να περάσετε μερικές μέρες με τους φίλους και "δεν χρειάζεται ούτε να πιούμε το μισό μαγαζί ούτε να την πέφτουμε σε όποια δεν μίλάει ελληνικά για να διασκεδάσουμε".
Οι μέρες περνούν και αν και στο κεφάλι του καθενός κυριαρχεί η αναμονή να συναντήσει και πάλι την "καλή του" (εμ τι, την κακή του θα βρει?), η σκέψη που τους τυραννάει είναι το ότι πάλι "οι τουριστριούλες πήγαν στα δωμάτιά τους χωρίς την παρέα που τόσο αναζητούσαν"... Όσο για τον Πέτρο, που δέχτηκε το κέρασμα από μια Αθηναία το τελευταίο βράδυ, είχε ξεχάσει να αφήσει στο ξενοδοχείο το δαχτυλίδι της "καλής" του...

Παρασκευή, Αυγούστου 12, 2005

Αντε γαμήσου ρε παππού...


ΟΚ, δεν μπορώ να πω πως στην ηλικία που είμαι τα έχω δει όλα, αλλά έχω δει κάμποσα. Το να μου αποδείξει πάντως ένας 60χρονος και βάλε, πως είμαι ένα άχρηστο ρεμάλι που δεν μπορεί να σούρει τα πόδια του, ήταν πραγματικά πρωτόγνωρο. Ολα ξεκίνησαν όταν το απόγευμα της Παρασκευής έπινα το φραπεδάκι μου στο μπαλκόνι. Καμιά φορά τα πιτσιρίκια της γειτονιάς παίζουν μπάλα στην απέναντι πυλωτή και αράζω στην άκρη του μπαλκονιού για να βλέπω κανά σουτάκι. Αυτό που χαρακτηρίζει το σπίτι μου ξέχασα να πω, είναι μια ασσύληπτη ανηφόρα που αν την έβλεπε ο Κύριος με το Σταυρό στην πλάτη, αντί για τον Γολγοθά, πιθανότατα θα φώναζε πως δεν είναι ο Βασιλεύς των Ουρανών αλλά ένας μαραγκός από την Γαλιλαία που έκανε χαβαλέ όλο αυτό το διάστημα μαζί με τους 12 κολλητούς του. Οποιος έφτιαξε αυτό το δρόμο ήταν πολύ μεθυσμένος όταν τράβαγε τις γραμμές του σχεδίου. Ποιος θα ήθελε άλλωστε να δημιουργήσει αυτή την τεράστια στύση ασφάλτου; Τέλοσπάντων, επιστροφή στο story. Ενώ τα πιτσιρίκια έπαιζαν μπάλα είδα ξαφνικά ένα παππού να κουβαλά ένα τεράστιο σάκο που φάνταζε πολύ βαρύς. "Που πας ρε παππούκα θα μας μείνεις στα χέρια" σκέφτηκα να του φωνάξω αλλά είχε κόσμο στα μπαλκόνια και δίστασα. Και τότε έγινε το θαύμα! Ξαφνικά ο παππούς στο πιο δύσκολο κομμάτι της ανηφόρας άρχισε να τρέχει! Αν θέλετε να αυτοκτονήσετε σας έχω ένα εύκολο τρόπο. Τρέξτε σε αυτή την ανηφόρα. Μόλις κάνετε 10 μέτρα το καρδιακό επεισόδιο θα σας χτυπά φιλικά την πλάτη. Κι όμως ο τρελός παππούς έτρεχε! Ρε έτρεχε δεν το πιστεύω ούτε τώρα που το γράφω. Και μάλιστα με ένα σάκο στο χέρι. Αλλά το καλύτερο είναι πως όταν πέρασε από τα πιτσιρίκια κλώτσησε και την μπάλα! Ηθελα να του φωνάξω "άντε γαμήσου ρε παππού. Ποιος είσαι ο Σούπερμαν;", αλλά τότε είδα ένα τύπο κρεμασμένο στο απέναντι μπαλκόνι να κοιτά τον γέρο και να φωνάζει τη γυναίκα του για να της δείξει το θαύμα! Αν και δεν τον ήξερα, όταν διασταυρώθηκαν τα βλέμματα μας του φώναξα "Μπεν Τζόνσον ο παππούς έτσι;" Γέλασε και μου είπε "Ναι φίλε εγώ θέλω φιάλη οξυγόνου για να την ανέβω. Δεν τον έχεις ξαναδεί; Γείτονας είναι μένει στο τέρμα. Είναι Ρώσος". Αρκέστηκα σε ένα "δεν τον έχω ξαναδεί" αν και αυτή η θύελλα πληροφοριών με είχε φέρει σε σημείο να του πω "Ρε μάγκα ασφαλίτης είσαι; Που στο διάολο τα ξέρεις όλα αυτά; Μήπως θα μου πεις και τι δώρο πήρε το Πάσχα στο εγγόνι του;" Α ρε αθάνατη ελληνική γειτονιά ξέρεις και πότε παίζουμε το πουλί μας. Συγγνώμη ξέφυγα λίγο. Τελικά ο παππούς έκοψε πρώτος το νήμα στο τέλος της ανηφόρας, μπήκε στο σπίτι του και φαντάζομαι ήπιε κανά τσαγάκι εκτός αν σήκωσε καμμιά 300αριά κιλά στο αρασέ έτσι για να διατηρηθεί σε φόρμα. Από εκείνη την ώρα που τον είδα να τρέχει πάντως ένα κάρο βασανιστικά ερωτήματα έχουν γεννηθεί για τον συμπαθέστατο Ρώσο-παππού-σπρίντερ...

1. Βρήκε το ελιξήριο της νιότης; (παππού να γυρνάει το ελιξήριο...)

2. Τον επισκέφτηκε ο Μεφιστοφελής και ενέδωσε στην πρόταση προκειμένου να τρέχει. πιο γρήγορα και από τον Κεντέρη; (ζητώ ταπεινά συγνώμη κύριε Γκαίτε για το κλοπιράιτ αλλά πρέπει να εξετάσω όλα τα πιθανά σενάρια)

3. Είχε κάποτε προπονητή τον Χρήστο Τζέκο αλλά ένα λάθος στη δόση μετέφερε μερικές δεκαετίες αργότερα τα επιθυμητά αποτελέσματα; (οδηγούσε και αυτός μηχανή;)

4. Ο παππούς είναι κοκάκιας; (τρελαίνεται για κοκ ή δίνει τον ΚΟΚ)

5. Ο παππούς κέρδισε το Λόττο; (παππού θα μου φτιάξεις το παπάκι;)

6. Ο παππούς είναι διαχρονικό προιόν της Σοβιετικής αθλητικής προπαγάνδας; (μμμ ώστε δεν έχει καταρρεύσει ακόμα το κομμουνιστικό ιδεώδες...)

7. Τον κυνηγούσαν Τσετσένοι αυτονομιστές; (Στο Παγκράτι όμως;)

8. Ο παππούς ήταν ο Βαλερί Μπορζόφ; (έχει γούστο...)

9. Δεν υπήρξε ποτέ ο παππούς; (αν υποψιαστώ πως αυτό που έριξα στο κοτόπουλο δν ήταν ρίγανη...)

και 10. Ο Σούπερμαν δεν είναι ο Κλαρκ Κεντ αλλά ο Ιβάν Σαχάλοφ; (σόρι Υπεράνθρωπε που αποκάλυψα την ταυτότητα σου)

Φαντασιώσεις...


Νο1. Παραίτηση από την δουλειά μου...

Φαντασίωση: Περπατάω στο διάδρομο τσαμπουκαλεμένος. Μπαίνω στα γραφεία. "Μην τον ενοχλήσεις. Εχει μίτινγκ" μου λένε οι συνάδερφοι. Τους σπρώχνω με οργή και ανοίγω την πόρτα. "Τι κάνεις αγόρι μου;" με ρωτά ο διευθυντής. "Αντε γαμήσου ρε πίτουρα. Παραιτούμαι. Σε γράφω στα αρχίδια μου και εσένα και το μπουρδέλο σου. Και μην με κοιτάς έτσι μην σε αρχίσω στις μπάτσες γαμημένε χαρτογιακά". Είναι έντρομος. Με κοιτά με μανία. "Απολύεσαι"! ΧΑΧΑ. Αυτό περίμενα. "Οχι ρε μπινέ δεν απολύομαι. Παραιτούμαι (κλισέ αλλά πάντα ήθελα να το πω)"! Βαράω το χέρι μου στο γραφείο και φωνάζω: "ΦΕΥΓΩ ΡΕΕΕΕ. Κατάλαβες"; Βγαίνω από το γραφείο χαμογελώντας. Αχ του τα 'πα. Αγχολυτική άσκηση. Μμμ ωραία πάμε έξω. Μου έφυγε όλη η ένταση. Στο διάδρομο έχει βγει όλο το κτίριο και με χειροκροτά. Σηκώνω το χέρι και τους κάνω το σήμα της νίκης. Το χειροκρότημα γίνεται ακόμα πιο δυνατό. Ούτε ο "Ρίμπο" δεν έχει δεχθεί τέτοιο χειροκρότημα. Περνάω την πορτά της εξόδου και ανεβαίνω στη μηχανή. Βάζω το κράνος και την κάνω με σούζα ενώ οι συνάδερφοι παραληρούν εκστασιασμένοι. Λίγο παρακάτω με περιμένει μια ξανθιά με αναλογίες που προκαλούν λιποθυμίες. Ανεβαίνει στη μηχανή μου βγάζει το κράνος και τότε βλέπω την... (φτου σου ρε πούστη βλέπω την παρακάτω παράγραφο)...

Πραγματικότητα: Περπατάω στο διάδρομο με τα χέρια στις τσέπες και βήμα φαντάρου στον τελευταίο μήνα της θητείας του. "Λοιπόν τέλος παραιτούμαι. Δεν την παλεύω άλλο. Θα του το πω". Πηγαίνω προς το γραφείο του. "Μην τον ενοχλήσεις. Εχει μίτινγκ" μου λένε οι συνάδερφοι. Κάθομαι έξω από το γραφείο. Μία ώρα μετά έχω διαβάσει πέντε αθλητικές εφημερίδες και ξέρω όλο το παρασκήνιο για το πως ο Αστέρας Πετραλώνων έχασε την άνοδο στην Α' Αθηνών αλλά και ποιος είναι το σέντερ φορ της Γκέφλε. Δύο ώρες μετά έχω διαβάσει τρία περιοδικά μόδας, ένα εγχειρίδιο μαγειρικής, δύο αστρολογικά έντυπα και ένα φυλλάδιο της Green Peace. Στις εννιά το βράδυ με έχει πάρει ο ύπνος στην καρέκλα και με ξυπνά ο διευθυντής. "Τι κάνεις ρε κοιμάσαι"; "Εεεεεεεεεε όοοοοχχχχιιι κυρρρριιεεε Β. απλάαααα ήθελαααα νααααα σαααας πωωωω κάτιιιιι και περίμενααααα να τελειώσετεεεεε". "Καλά, καλά θα μου το πεις αύριο". Η κουβέντα τελείωσε. Περπατάω πάλι στο διάδρομο με βήμα φαντάρου που στον τελευταίο μήνα της θητείας του έφαγε 200 ημέρες φυλακή. Περνάω την πόρτα της εξόδου. Ανεβαίνω στο παπάκι μου και αυτό -ωωω τι περίεργο δεν παίρνει μπρος! Τελικά μου κάνει το χατήρι και χάνομαι στην μαύρη κάπνα από την διαλυμένη εξάτμιση του. Παρακάτω με περιμένει η μάνα μου με κάτι τσάντες από την λαϊκή. Την πετάω μέχρι μία φίλη της. Την αφήνω. Ξεκινάω. Λίγο παρακάτω πέφτω. Λίγο παρακάτω ξαναπέφτω. Λίγο παρακάτω ξαναπέφτω (καλά υπερβάλω λίγο με τις πτώσεις). Λίγο παρακάτω καταφέρνω να μην πέσω. Για λίγο όμως γιατί μετά ξαναπέφτω. Μετά από 12 πεσίματα δικά μου και ένα της τροχαίας φτάνω στο σπίτι. Ο πατέρας μου παίζει στοίχημα. "Ρε συ ποιον έχει σέντερ φορ η Γκέφλε;" "Τον Πάτερσον..." ψυθιρίζω και την ίδια ώρα σκέφτομαι: "Κρίμα θα μπορούσαν να ανέβουν κατηγορία τα Πετράλωνα"...

Πέμπτη, Αυγούστου 11, 2005

Απόγνωση ή εξαφάνιση;...

"Πιο κρίσιμα από κάθε άλλη φορά στην ιστορία, η ανθρωπότης βρίσκεται μπροστά σε ένα σταυροδρόμι. Το ένα μονοπάτι οδηγεί στην απόγνωση και στην τέλεια απελπισία. Το άλλο, στην οριστική εξαφάνιση. Ας προσευχηθούμε να βρούμε την σοφία να διαλέξουμε σωστά. Μιλάω, παρεμπιπτόντως, όχι με μια αίσθηση ματαιότητος, αλλά με μια πανικόβλητη πεποίθηση για την απόλυτη κενότητα της ύπαρξης, που θα μπορούσε ευκόλως να εκληφθεί σαν πεσιμισμός. Δεν είναι. Είναι απλώς και μόνο μια υγιής ανησυχία για τη δυσχέρεια στην οποία έχει περιέλθει ο σύγχρονος άνθρωπος. (Ως σύγχρονος άνθρωπος ορίζεται εδώ οποιοδήποτε άτομο γεννηθέν μετά το διάταγμα του Νίτσε "Ο Θεός Πέθανε", αλλά πριν τη δισκογραφική επιτυχία "I Wanna Hold Your Hand".)
Αυτή η "δυσχέρεια" μπορεί να διατυπωθεί με δύο διαφορετικούς τρόπους, αν και διάφοροι φιλόσοφοι της γλωσσολογίας προτιμούν να την υποβαθμίζουν σε μια μαθηματική εξίσωση που όχι μόνο μπορεί εύκολα να λυθεί, αλλά μπορεί να την παίρνει κανείς μαζί του, βάζοντάς τη μέσα στο πορτοφόλι του!

Στην πιο απλή του μορφή, το πρόβλημα είναι: Πώς είναι δυνατόν να βρεις νόημα σε έναν περιορισμένων διαστάσεων κόσμο όταν έχεις τη δικιά μου μέση και νούμερο κολάρο; Αυτό είναι ένα πολύ δύσκολο ερώτημα όταν συνειδητοποιήσουμε ότι η επιστήμη έχει χρεοκοπήσει. Εντάξει, έχει υπερνικήσει πολλές αρρώστιες, έχει διασπάσει τον γεννετικό κώδικα κι ακόμα έχει στείλει ανθρώπους στο φεγγάρι. Κι όμως, όταν ένας ογδοντάρης αφήνεται σε ένα δωμάτιο 18χρονες βίζιτες, δε γίνεται τίποτε.
Γιατί τα πραγματικά προβλήματα ποτέ δεν αλλάζουν. Στο κάτω-κάτω, μπορεί να πιάσει το μάτι μας την ανθρώπινη ψυχή στο μικροσκόπιο; Μπορεί - θα χρειαστείτε όμως οπωσδήποτε ένα από εκείνα τα πολύ καλά, που κοιτάς και με τα δύο μάτια. Ξέρουμε ότι ο πιο τέλειος ηλεκτρονικός υπολογιστής έχει εγκέφαλο λιγότερο πολύπλοκο από τον αντίστοιχο ενός μυρμηγκιού. Εντάξει, μπορούμε να πούμε το ίδιο και για τους περισσότερους από τους συγγενείς μας, αλλά αυτούς είμαστε υποχρεωμένοι να τους υπομένουμε μόνο σε γάμους και εξαιρετικές περιπτώσεις. Στην επιστήμη, στηριζόμαστε διαρκώς. Αν μου παρουσιαστεί κάνας πόνος στο στήθος, είμαι υποχρεωμένος να βγάλω ακτινογραφία. Και τι γίνεται αν η ακτινοβολία από τις ακτίνες που δημιουργήσει σοβαρότερα προβλήματα;
Πριν καλά-καλά το καταλάβω, με μπάζουν στο χειρουργείο,. Φυσικά, την ώρα που μ΄έχουν στο οξυγόνο, ενός γιατρουδάκου του έρχεται να ανάψει τσιγαράκι. Την άλλη στιγμή κάνω την ρουκέτα πάνω από το Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου με τις πιτζάμες μου! Λέγεται αυτό επιστήμη; Εντάξει, η επιστήμη μας δίδαξε πώς να παστεριώνουμε τυρί. Και πάλι εντάξει, πλάκα έχει να το κάνεις όταν είναι και κορίτσια στην παρέα - τι γίνεται όμως με την υδρογονοβόμβα; Έχετε δει ποτέ τι συμβαίνει όταν κάνα τέτοιο μαραφέτι πέσει κατά λάθος από κάνα γραφείο; Και πού είναι η επιστήμη όταν βασανίζεται κανείς από τα αιώνια μυστήρια;
Πώς δημιουργήθηκε το σύμπαν; Πόσο καιρό κάνει βόλτες εδώ γύρω; Π΄ψς άρχισε όλη η ιστορία, με καμία έκρηξη ή με τον λόγο του Θεού; Κι αν με το δεύτερο, δεν μπορούσε Εκείνος να την ξεκινήσει δύο βδομαδούλες νωρίτερα ώστε να εκμεταλλευτεί λίγο τον θερμότερο καιρό;

Τι εννοούμε ακριβώς όταν λέμε, ο άνθρωπος είναι θνητός; Οπωσδήποτε δεν πρόκειται για κολπιμέντο. Κι η θρησκεία επίσης μας έχει απογοητεύσει. Ο Μιγκέλ ντε Ουναμούνο γράφει εύθυμα για την "αιώνια διάρκεια της συνειδητότητας", αλλά δεν πρόκειται για εύκολο κατόρθωμα. Ειδικά όταν διαβάζεις Θάκερεϊ. Συχνά συλλογίζομαι πόσο άνετη θα πρέπει να υπήρξε η ζωή για τον πρώτο άνθρωπο επειδή πίστευε σε έναν παντοδύναμο, φιλάνθρωπο Δημιουργό που φρόντιζε για όλα.Φνταστείτε την απογοήτευσή του όταν είδε την γυναίκα του να παχαίνει. Ο σημερινός άνθρωπος ανακαλύπτει ότι βρίσκεται στην μέση μια κρίσης πίστης. Είναι αυτό που λέμε κομψά "αλλοτριωμένος". Έχει αντικρίσει τον όλεθρο του πολέμου, έχει γνωρίσει φυσικές καταστροφές, έχει πάει σε μπαρ για μοναχικούς. Ο καλός μου φίλος ο Ζακ Μονό μιλούσε συχνά για την τυχαιότητα του σύμπαντος. Πίατευε ότι καθετί που υπάρχει δημιουργήθηκε από καθαρή τύχη, εκτός ίσως από το μπρέκφαστ του, το οποίο είχε την βεβαιότητα ότι το φτιάχνει η οικονόμος του!
Φυσικά η πίστη σε ένα θεϊκό ευφυές ον εμπνέει ηρεμία. Αυτό όμως δε μας απαλλάσσει από τις ανθρώπινες ευθύνες μας. Είμαι υπεύθυνος για τον αδερφό μου; Ναι. Αν σας ενδιαφέρει, πάντως, εγώ προσωπικά μοιράζομαι αυτή την τιμή με τον Ζωολογικό Κήπο του Πρόσπεκτ Παρκ. Με το να αισθανόμαστε λοιπόν άθεοι, καταφέραμε Θεό μας την τεχνολογία. Αλλά μπορεί να είναι η τεχνολογία πράγματι η απάντηση, όταν μια κατακαίνουργη Μπιούικ, που την οδηγεί ένας στενός μου συνεργάτης , ο Νατ Ζίπσκι, βρίσκεται μες στην τζμαρία της πιτσαρίας, αναγκάζοντας δεκάδες πελάτες να διασκορπιστούν;
Η τοστιέρα μου ούτε μια φορά δεν έχει δουλέψει κανονικά στα 4 χρόνια που την έχω. Ακολουθώ τις οδηγίες και χώνω τις δύο φέτες ψωμί στις δύο σχισμές κι ύστερα από δύο δευτερόλεπτα μου σαλτάρουνε έξω! Μια φορά σπάσανε την μύτη μιας γυναίκας που αγαπούσα βαθύτατα...

Δυστυχώς οι ηγέτες μας είναι ανίκανοι ή διεφθαρμένοι. Καμιά φορά και τα δύο την ίδια μέρα. Η κυβέρνηση αντιμετωπίζει με απάθεια τις ανάγκες του ανθρωπάκου. Δεν αμφισβητώ ότι η δημοκρατία παραμένει η καλύτερη μορφή διακυβέρνησης. Τουλάχιστον στην δημοκρατία οι πολιτικές ελευθερίες διατηρούνται. Κανένας πολίτης δεν επιτρέπεται να βασανίζεται αδικαολόγητα, ούτε να υποχρεωθεί να παρακολουθήσει μέχρι τέλους τα έργα του Μπρόντγουεϊ...
Αντί να αντιμετωπίζουμε αυτές τις προκλήσεις, το ρίχνουμε σε διάφορες διασκεδάσεις, όπως τα ναρκωτικά και το σεξ. Ζούμε σε εξαιρετικά ανεκτική κοινωνία. Ουδέποτε υπήρξε η πορνογραφία τόσο διαδεδομένη όσο σήμερα. Και πόσο κακοφωτισμένα είναι αυτά τα φιλμ! Είμαστε άνθρωποι που στερούνται καθορισμένων στόχων. Δεν μάθαμε ποτέ να αγαπάμε. Στερούμεθα ηγετών και συνεπών προγραμμάτων. Δεν έχουμε πνευματικό κέντρο. Παραδέρνουμε ολομόναχοι στο σύμπαν, ξεσπώντας με τερατώδη βιαιότητα ο ένας στον άλλον, απογοητευμένοι, πονεμένοι. Ευτυχώς, δεν έχουμε χάσει την αίσθηση του μέτρου. Συνοψίζοντας, είναι φανερό ότι το μέλλον κρύβει μεγάλες ευκαιρίες. Κρύβςι και παγίδες. Το κόλπο είναι να αποφύγουμε τις παγίδες, να αδράξουμε τις ευκαιρίες και να γυρίσουμε σπίτι πριν τις έξι..."

Από το κεφάλαιο: "Η ομιλία μου στους Νέους Απόφοιτους", της συλλογής "Παρενέργειες" του βιβλίου "Woody Allen: Όλα Τα Γραπτά Του"...

Τρίτη, Αυγούστου 09, 2005

Sin-ηθισμένη City...


Η Αθήνα μοιάζει τούτες τις μέρες μια "αμαρτωλή πόλη"... Καμία ωστόσο σχέση με την νουάρ ατμόσφαιρα της πραγματικής "Sin City" των Ροντριγκέζ-Μίλερ. Και, βέβαια, η αμαρτία της δεν έχει να κάνει με "αταξίες" στους μισοάδειους δρόμους της, αλλά με το να είσαι εδώ, ενώ το μυαλό ταξιδεύει ακόμη σε κάποιο νησί και το κορμί προσπαθεί να συνηθίσει ξανά το ιδρωμένο σεντόνι του κρεβατιού, αντί για την γεμάτη άμμο πετσέτα της παραλίας.
Σαν παραπονιάρης ακούγομαι και όσοι έτσι πιστεύετε... καλά κάνατε και έχετε δίκιο! Πάντως, δεν είναι η έλλειψη διακοπών, δεν είναι η κούραση ή η ζήλια για όσους απολαμβάνουν όσα εγώ πριν από 10 μέρες. Είναι ο "εγκλωβισμός" στην Αθήνα, που ακούγοντας περιγραφές φίλων και γνωστών για άλλους (ξένους) προορισμούς, σε κάνει ανεπαίσθητα να μελαγχολείς... Παρόλα αυτά, η πόλη έχει τις πανέμορφες γωνιές της, που έχουν την ικανότητα να σε αποπροσανατολίσουν για λίγο από την ρουτίνα. Ένα θερινό σινεμά, μια βόλτα με τα πόδια στο κέντρο, με σαφώς λιγότερη βαβούρα από ότι συνήθως. Έλα όμως που πάντα κάτι θα λείπει.
Το γραφείο δεν είναι σε καμία περίπτωση φυλακή, αλλά καμιά φορά θεωρώ μια τζαμαρία που χωρίζει τους δίπλα σαν... κάγκελα. Το μυαλό επιχειρεί να πετάξει διαβάζοντας ταξιδιωτικά περιοδικά, ενώ ακόμη και αυτός ο Woody Allen δεν μπορεί να σε φέρει κοντά στην Νέα Υόρκη με το βιβλίο και τις αστείες ασυναρτησίες που δεν πάραλείπει ποτέ. Ό,τι και αν χαζέψεις και φανταστείς, η καθαρή ματιά θα σε βγάλει πάλι στην Αθήνα, που τόσο λατρεύουμε να μισούμε! Τουλάχιστον, ας πήγαιναν διακοπές και οι συνήθειές της, να αλλάξουμε για λίγο παραστάσεις στον νου. Διότι, ακόμη και μια βόλτα στο κέντρο μόνος σου, σε κάνει να μοιάζεις γραφικός από τους Ελληνάρες που δεν έχουν κάτι ενδιαφέρον να ασχοληθούν. Και, ενώ οι τουρίστες μοιάζουν πρόθυμοι να σου πιάσουν την κουβέντα, οι δικοί μας σε κοιτούν λες και είσαι εξωγήινος. Αν καθίσεις μόνος σου στο μικρό μπαράκι, σκέφτονται πως είτε είσαι προβληματικός και δεν έχεις παρέες ή γελοίος που αναζητάς να βρεις μια γυνακεία συντροφιά. Έτσι αντιλαμβάνομαι περιφρονητικό το κοίταγμά τους, την ίδια ώρα που ένα ζευγάρι Άγγλων θέλησε να με κεράσει την επόμενη μπύρα για να μάθει τι γίνεται στην μετά - ένα χρόνο - Ολυμπιακή Αθήνα.
Ευτυχώς, ο Τζόναθαν και η Σέριλ ήταν και πέρυσι εδώ, οπότε δεν χρειάστηκαν πολλά λόγια. Δεν προλαβαίναμε κιόλας, αφού το ταξι που περίμεναν για το αεροδρόμιο δεν άργησε... Πίσω στο Μάντσεστερ εκείνοι και πίσω στις λοξές ματιές των Αθήναιων εγώ! Τουλάχιστον ο μπάρμαν, εκτελών και χρέη D.J., είχε γούστο και με "ανάγκασε "να αφεθώ στην μουσικη, μέχρι να ιδρώσω και πάλι το σεντόνι μου από την υγρασία και την ζέστη της βραδιάς. Αύριο, είναι μια άλλη (ή μήπως ίδια;) μέρα...

Καμιά ζήλεια και πολλές ευχές στους φίλους μου που λείπουν... Καλά να περνάτε, αλλά γυρίστε κάποια στιγμή για να περάσω κι εγώ λίγο καλύτερα!

Τετάρτη, Αυγούστου 03, 2005

Πολίτες του κόσμου...


Έστω και αν ο Edgar Allan Poe δεν είχε στο μυαλό του τον τρελο-Ντένις Ρόντμαν όταν έγραφε το παρακάτω ποίημα, ο τελευταίος έχει βαλθεί να τον επιβεβαιώσει και να αποδείξει ότι είναι πολίτης του κόσμου. Ο επονομαζόμενος και "Worm" (=Σκουλήκι) παλαίμαχος σταρ του ΝΒΑ θέλει στα 44 χρόνια του να παίξει στην... Φινλανδία(!), να κατακτήσει και την "χώρα των 1.000 λιμνών", ταιριάζοντας τον τίτλο του ποιήματος "Conqueror Worm¨:

Lo! 'tis a gala nightWithin the lonesome latter years!An angel throng, bewinged, bedightIn veils, and drowned in tears,Sit in a theatre, to seeA play of hopes and fears,While the orchestra breathes fitfully
The music of the spheres.Mimes, in the form of God on high,Mutter and mumble low,And hither and thither fly-Mere puppets they, who come and goAt bidding of vast formless thingsThat shift the scenery to and fro,Flapping from out their Condor wingsInvisible Woe!That motley drama- oh, be sureIt shall not be forgot!With its Phantom chased for evermore,By a crowd that seize it not,Through a circle that ever returneth inTo the self-same spot,
And much of Madness, and more of Sin,And Horror the soul of the plot.But see, amid the mimic routA crawling shape intrude!A blood-red thing that writhes from outThe scenic solitude!It writhes!- it writhes!- with mortal pangsThe mimes become its food,And seraphs sob at vermin fangsIn human gore imbued.Out- out are the lights- out all!
And, over each quivering form,The curtain, a funeral pall,Comes down with the rush of a storm,While the angels, all pallid and wan,Uprising, unveiling, affirmThat the play is the tragedy, "Man,"And its hero the Conqueror Worm.

Φίλε Averel, καλά να περνάς στην Πορτογαλία και περιμένουμε από κοντά τις ιστορίες σου... Και μην βλέπεις τους "Απάλευτους" σαν ανταγωνιστή, όπως θέλουν κάποιοι, διότι όταν ο γείτονας έχει ένα εκπληκτικό σπίτι, δεν κοιτάς να του γκρεμίσεις, αλλά να χτίσεις ένα ομορφότερο!

Τρίτη, Αυγούστου 02, 2005

Καλό ταξίδι, "Μπέμπη"


Δεν ξέρω αν είχα την τύχη να θεωρούμαι φίλος του... Δυστυχώς ποτέ δεν θα το μάθω, αλλά το βέβαιο είναι πως ο Γιάννης ήταν για μένα κάτι παραπάνω από ένας απλός συνάδελφος. Κάτι περισσότερο από τον πρώτο μου "δάσκαλο" στα πρώτα επαγγελματικά βήματα και για όλους όσοι τον γνώρισαν, ένα παράδειγμα ζωής. Ο Γιαννάκης δεν βρίσκεται πια αναμεσά μας από την προηγούμενη Τετάρτη και δυστυχώς, λόγω απουσίας από την Αθήνα, δεν πρόλαβα ούτε να τον αποχαιρετήσω.
Θα τον θυμάμαι πάντοτε, όχι γιατί γιατί αν δεν τον ήξερες, τον θεωρούσες άνθρωπο με "ειδικές ικανότητες", αλλά διότι ήταν ένας από εμάς και ίσως και κάτι παραπάνω. Χτυπήμένος μικρός από πολυμυελίτιδα, δεν το έβαλε κάτω και πέτυχε γιατί άξιζε και όχι επειδή τον λυπόταν κανείς. Ήταν άλλωστε τόσο αυστηρός κριτής, που δύσκολα, αν βρισκόσουν στο ίδιο γραφείο μαζί του θα μπορούσες να διανοηθείς να τον λυπηθείς. Η τελευταία του περιπέτεια φάνηκε να ξεπερνιέται. Η καρδιά του συνέχιζε να χτυπάει για το αγαπημένο του μπάσκετ, για την Εθνική και το επερχόμενο Ευρωμπάσκετ του Βελιγραδίου, αλλά και για τον Πανιώνιο. Η έκφραση "Μπέμπης", με την οποία προσφωνούσε τους νεαρούς στα δημοσιογραφικά γραφεία, σε έκανε να αισθάνεσαι μια ιδιαίτερη οικειότητα μαζί του και προφανώς θα προέρχονταν από την συμπάθειά του για τον Φάνη Χριστοδούλου. Ποτέ απόμακρος, θυμάμαι την πρώτη μας γνωριμία στον "Κοσμο των Σπορ". Όταν τον αποκάλεσα "κ. Αντωνόπουλο", μου αποκρίθηκε σχεδόν απότομα, "αγόρι μου, εδώ μέσα είσαι ο Γιώργος και εγώ είμαι ο Γιάννης!" και αυτό ήταν.
Δεν θα τον ξεχάσω για το "κράξιμο" μέχρι και στο παρκέ, σαν προπονητής μου στα πρωταθλήματα Τύπου! Τελικά, το "πορτοκαλί" μικρόβιο το είχε για τα καλά μέσα του... Είχα μήνες να τον δω, όμως η τηλεφωνική μου επικοινωνία μαζί του ήταν τακτική. Συμβουλές, επισημάνσεις και μερικά αστεία από τον πάντα χαμογελαστό Γιαννάκη. Δυστυχώς, δεν πρόκειται να σηκώσω ποτέ πια το τηλέφωνο, ακούγοντας την βραχνή (και σχεδόν βαριεστημένη) φωνή να λέει: "Μπέμπη"! Καλό ταξίδι Γιαννάκη...

Ουδείς (...διακοπεύων) αναμάρτητος!


Αν και με την εκκλησία ομολογώ ότι δεν τα πάω ιδιαίτερα καλά, δεν θα ήθελα με τίποτε να συμπεριληφθώ σε λίστες με τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα... Αν ψάχνετε για λαγνεία - γυναίκες εκεί έξω - διαβάζετε τον λάθος άνθρωπο, όμως το τελευταίο 48ωρο με ταλαιπώρησε η ιδεά της ενδεχόμενης απληστίας.
Η απληστία δεν είναι μόνο χρηματική, είναι κυρίως ψυχική και μην ακούω αηδίες περί έλλειψης φιλοδοξιών όταν δεν θέλεις να ζητάς πολλά παραπάνω από την ζωή σου. Αν, λοιπόν, πέρυσι όχι μόνο δεν έκανα διακοπές, αλλά δεν είχα καθόλου άδεια και φυσικά χαλάστηκα απίστευτα, δεν θα μπορούσε να γίνει το ίδιο και φέτος, που κατόρθωσα να "δραπετεύσω" από το γραφείο για περισσότερες από 20 ημέρες. "Δεν είναι δυνατόν να είμαι χαλασμένος μετά από το εντυπωσιακό τελείωμα των διακοπών στην Σκιάθο", σκέφτηκα την ώρα που περνούσα ξανά την πόρτα της δουλειάς, που τόσο... δεν μου έλειψε για τρεις εβδομάδες. Ωστόσο, μόνο η ανυπαρξία του "ψαρωμένου" της παρθενικής μέρας εκεί διαχώριζε τα συναισθήματά μου για την επιστροφή. Σαν την πρώτη μέρα, λες και δεν γνώριζα κανέναν, λες και δεν ήθελα να ανταλλάξω κουβέντα για τίποτε.
Οι "μπαταρίες" ίσως δεν αδειάζουν ποτέ, λένε πολλοί και η κούραση είναι ίσως ψευδαίσθηση και προσπάθεια αποφυγής της καθημερινότητας και της ρουτίνας. Ακόμη και έτσι, όμως, οι αναθετισμένες δεν γέμίζουν και ποτέ, όσο και αν ξεκουραστείς, όσο και αν περάσεις καλά σε κάποιο νησί. Γιατί κάθε διακοπές, μοιάζουν με τις πρώτες, για να σου θυμίζουν το πρώτο φλερτ, το πρώτο σου φιλί και την ανεμελειά με τα φιλαράκια σου. Guys, σας ευχαριστώ για το υπέροχο 8ημερο και Αντωνάκη, μην αγχώνεσαι με τις "γκέλες" (ξέρεις εσύ) και ετοιμάσου για νέα "Siesta" στην γωνιά των "Απάλευτων" του μικρού μας γραφείου... Και ας κοιμάμαι πλέον τις ώρες που έβγαινα στην Σκιάθο και ξυπνάω την ώρα που γύριζα στο δωμάτιο!