Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 29, 2005

Πέρα από το εθνικό παραμύθι...


"Ακόμα δεν έχει μεταβολιστεί η αδρεναλίνη των πανηγυρισμών για την αναπάντεχη «εθνική νίκη». Τα κοντάρια με τις σημαίες και το σταυρό γεύονται τον καθαρό αέρα και τη θέα των μπαλκονιών. Οι ατέρμονες επαναλήψεις των τελευταίων δευτερολέπτων του αγώνα μπάσκετ με τη Γαλλία από τα κρατικά κανάλια και οι πανηγυρισμοί στα αποδυτήρια μετά τον τελικό με τη Γερμανία θα συνεχίσουν να προβάλλονται για πολλούς μήνες. Οι Ελληνες πανηγυρίζουν για την απροσδόκητη χαρά σε μια δήλωση εθνικής έπαρσης, που θα μπορούσε να πάρει τη μορφή προβληματισμού για τις επαναλαμβανόμενες, συνηθισμένες πια, πρωτιές στο πεδίο του «άρτου και των θεαμάτων», αλλά δυστυχώς μόνον εκεί! Οπως και μετά την ευρωπαϊκή πρωτιά μας στο ποδόσφαιρο, έτσι και τώρα θέλω να είμαι αιρετικός, όχι από διαστροφή ή εκκεντρικότητα αλλά λόγω της δυσκολίας (!) που συναντά ο «συλλογικός ενθουσιασμός» όταν επιχειρεί να με επισκεφθεί. Αυτή η αναλυτική μανία που έχει το κουρασμένο μου μυαλό, διαλύει το εθνικό παραμύθι που μπορεί μια τέτοια επιτυχία να χτίσει.
Αδυνατώ να παθιαστώ από μια εικονική έπαρση ανίσχυρη και εκτεθειμένη σε μια βροχή που μπορεί να την πνίξει στα βρωμόνερά της, μια υπερηφάνεια που μπορεί να καταπλακωθεί κάτω από ένα κακοκατασκευασμένο στέγαστρο, μια πλασματική ισχύ που μπορεί να δηλητηριαστεί από ένα πανελλαδικό ενεργειακό μπλακ άουτ (για όσους θυμούνται...). Μια παρόρμηση πηγαία και αληθινή που μπορεί να ακυρωθεί από τις ατελείωτες ανούσιες ζωντανές συνδέσεις με το απόλυτο κενό (και το αυτονόητο) με ερωτήσεις του στιλ «Ποια τα συναισθήματά σας;», «Πανηγυρίζετε;» και προτροπές να επαναληφθούν τα συνθήματα on camera, η έξαψη και ο ενθουσιασμός να ξαναγεννηθούν εδώ και τώρα!*Στον Βαρδάρη που ακολούθησε τα παρόμοια φαινόμενα της ποδοσφαιρικής μας πρωτιάς (www.vardaris.gr, 13/7/05) δέχτηκα πολλά υβριστικά mail που απορούσαν για την ιεροσυλία που διέπραξα να μην ακολουθήσω το ρεύμα, να θορυβήσω και να μη σταθώ προσοχή στον Εθνικό Υμνο που ακούγεται από το γοητευτικά παθιασμένο πλήθος στους δρόμους.
Απορούσαν από το θράσος μου να δηλώσω περισσότερο προβληματισμένος παρά χαρούμενος, να θέσω κάποια (έντυπα) παράσιτα σε αυτό που η (λεγόμενη) «κοινή γνώμη» (η οποία εκ των πραγμάτων δεν υπάρχει) θεωρούσε αυτονόητο: πως η νίκη αυτή αφορά όλους μας με τον ίδιο τρόπο. Οργίζονταν στο ενδεχόμενο αυτή η διάκριση σε κάποιους σαν και μένα να προκαλεί περισσότερη μελαγχολία παρά χαρά! Ενας καλός μου φίλος (!) και συνάδελφος δημοσιογράφος, μου τηλεφώνησε για να με προλάβει πριν γράψω αυτές τις γραμμές.
ΘΕΩΡΗΣΕ ΟΤΙ Η ΚΑΤΑΘΛΙΠΤΙΚΗ ΤΑΣΗ ΠΟΥ ΜΕ ΔΙΑΚΡΙΝΕΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΜΟΥ ΑΦΑΙΡΕΙ ΤΗ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΝΑ ΠΑΘΙΑΣΤΩ, ΝΑ ΑΝΤΛΗΣΩ ΧΑΡΑ ΑΠΟ ΤΑ "ΜΙΚΡΑ" ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΑ ΘΕΑΜΑΤΑ, ΝΑ ΑΠΟΣΥΡΩ ΜΕ ΟΔΥΝΗ ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΜΥ ΑΠΟ ΤΑ "ΜΕΓΑΛΑ" ΚΑΙ ΤΑ "ΘΛΙΒΕΡΑ": την αδικία στον κόσμο και την κοινωνία, τους νεόπτωχους, τους αποκλεισμένους, την οπισθοδρόμηση της κοινωνίας μας σε ζητήματα ανεκτικότητας και εθελοντισμού, την πολιτική αναλγησία, την καταναλωτική ύπνωση, την εφήμερη μακαριότητα που ταπεινώνει την ευαισθησία και την πίστη στο ανέφικτο, αυτό το πολύχρωμο ταξίδι στην ουτοπία. Με παρακάλεσε να χαρώ και γω μαζί με τους υπόλοιπους, να ενταχθώ στο κλίμα και να το ακολουθήσω χωρίς να αναρωτιέμαι για τον προορισμό! Αλλά δεν θα το κάνω! Δεν θα ακολουθήσω το ρεύμα, γιατί πιστεύω πως σε επαγγέλματα με δημόσιο αντίκρισμα (δημοσιογραφία, πολιτική κ.λπ.) έχουμε τη δυνατότητα, αλλά και την υποχρέωση, να μην ακολουθούμε το «μέσο όρο» (που επίσης δεν υπάρχει!) και την πλειοψηφία, αλλά να δείχνουμε ένα διαφορετικό δρόμο, μια άλλη γωνία θέασης των πραγμάτων!*Συνεχίζω να είμαι ρεαλιστής, και σε αυτήν τη διάκριση δεν βλέπω τη νίκη της φυλής μας, αλλά την υπέροχη νίκη και το νεανικό σθένος μιας παρέας 30 παιδιών και της τεχνικής τους ηγεσίας. Ξέρω πολύ καλά πως αυτοί που τους δοξάζουν με την πρώτη ευκαιρία θα βρίσουν ό,τι ιερό και όσιο έχουν, στο όνομα μιας οπαδικής συμπεριφοράς που επιδεικνύεται με κάθε ευκαιρία. Οι υπερβολικά μακρόχρονες ζωντανές συνδέσεις και τα τηλεοπτικά πάνελ προκαλούν και κατασκευάζουν τις εικόνες του ενθουσιασμού και των ολονύκτιων πανηγυρισμών.
Υποδεικνύουν ακόμη και τον τρόπο των πανηγυρισμών γιατί πρόκειται για φτηνό τηλεοπτικό χρόνο, χωρίς το έξοδο για τα ιδιωτικά κανάλια να αποκτήσουν μερικά από τα ακριβά λεπτά των αγώνων, έστω και για ενημερωτική προβολή. Επιθυμώ τέλος μια «συνωμοσία των τηλεθεατών», όπου παίζοντας κρυφτούλι με τις... κάμερες, στην επόμενη «εθνική νίκη» θα κατευθυνθούν αντί για την Ομόνοια στον Λυκαβηττό και αντί για τον Λευκό Πύργο στον Βαρδάρη!"

Του Θωμά Σιώμου, από την στήλη "Όσα παίρνει ο Βαρδάρης", της "ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ", την 28η Σεπτεμβριου 2005...

Κυριακή, Σεπτεμβρίου 25, 2005

Respect (yourselves and) the Game


Τα φώτα μισόκλειναν και η μουσική είχε ήδη χαμηλώσει, ώστε να θεωρείται πλέον η έντασή της κάθε άλλο παρά εκκωφαντική... Ο κόσμος είχε διαλυθεί από ώρα, αφού όταν όσοι δουλεύουν στο μπαράκι αρχίζουν να μαζεύουν, είναι σαν να σε διώχνουν ευγενικά. Η χαιρετούρα στην φίλη Ρ. που καθόταν πίσω από την μικρή μπάρα μόνο τυπική θα μπορούσε να είναι, καθώς αμφότεροι δεν ήμασταν και στην καλύτερη κατάσταση μετά την μπυροποσία που προηγήθηκε.
Η νέα της συνάδελφος, άγνωστη και διάθεση για συστάσεις δεν υπήρχε. Ειδικά από την πρώτη κουβέντα που ξεστόμισε προς το μέρος μου... Αρνούμενος την πρόσκληση της Ρ. να τα πούμε την επομένη, λόγω δουλειάς που θα περίμενε στο γραφείο, ήρθα αντιμέτωπος με το πρόσφατο παρελθόν. «Θα είμαι όλη μέρα στο γραφείο την Κυριακή, λόγω του τελικού της εθνικής μπάσκετ», αποκρίθηκα και ξαφνικά γύρισα 14 μήνες πίσω. Η άγνωστη νεαρή με ρώτησε «ποιος τελικός;» και όταν την ενημέρωσα, αφού (πιθανότατα χωρίς να γνωρίζει τι σχήμα έχει η πορτοκαλί μπάλα) πήγε να τρελαθεί από την χαρά της, αναφώνησε: «Μακάρι να μπορούσα να φτάσω στο Βελιγράδι να το δω, αλλά θα αρκεστώ από την τηλεόραση. Θα τους σκίσουμε τους Γερμαναράδες»... Πιθανότατα απόψε να δούμε τα γνωστά σκηνικά «παρέλασης» στις πλατείες, σαν το περσινό Euro και το καρακιτσαριό της Eurovision.
Όπως ακριβώς πέρυσι, όταν η κάθε κυράτσα (να με συγχωρήσετε, όμως δεν γράφω με καμία δόση αντι-φεμινισμού, άλλωστε, love ya ladies out there, όμως αν ασχολείστε - που δεν με πείράζει καθόλου - να ασχολείστε και όχι μόνο πανηγύρια...) έψαχνε εισιτήριο για Πορτογαλία, να μπούμε δηλαδή όλοι στον χορό και να γίνουμε όλοι του κατορθώματος! Γιατί σε τούτη την χώρα, αντιμετωπίζουμε τις νίκες σαν εθνικό θρίαμβο και τις ήττες (που τις περισσότερες φορές κρίνονται σε μικρές λεπτομέρειες) σαν τραγωδία του έθνους. Σε τελική, αφήστε κάθε ομάδα και κάθε παίκτη, όπως είχε πει πριν το Ευρωμπάσκετ ο Θοδωρής Παπαλουκάς «να παίξουμε πρώτα από όλα για τους εαυτούς μας». Αλλά είχε απόλυτο δίκιο ο Μανώλης Ελευθεράκης περί «Ελλήνων που γουστάρουν μόνο τις φιέστες»... Το 1987, ο (ηττημένος στο «χρυσό» τελικό του ΣΕΦ και συχωρεμένος εδώ και μερικές εβδομάδες) Αλεξάντερ Γκομέλσκι μας κατηγορούσε για «Μαυριτανία του μπάσκετ», όμως κρατώ μια άλλη «κατηγορία». Ήταν το 1995, όταν ο τότε πρόεδρος της παγκόσμιας ομοσπονδίας μπάσκετ, Μπόρισλαβ Στάνκοβιτς, συμπέρανε πως «στους Έλληνες δεν αρέσουν τα σπορ, αλλά οι νίκες στα σπορ».

Υ.Γ.: Όσο και αν με χλευάζουν που (μπασκετικά) μένω «κολλημένος» στο 1987, αυτά που είδαμε τότε ήταν πρωτόγνωρα... Μακάρι τα σημερινά παιδιά (γιατί για μερικά θα χαρώ προσωπικά) να κατακτήσουν την ευρωπαϊκή κορυφή το βράδυ της Κυριακής, Πρώτα από όλα για την πάρτη τους και μετά για τα έθνη και τις λοιπές παπαρολογίες. Άλλωστε, για τα κράτη πρέπει να ασχολούνται άλλοι, αφού μια νίκη ή μια ήττα είναι απλώς μέσα στον αθλητισμό. Και επειδή σε αυτό το Ευρωμπάσκετ, το δεύτερο συνθετικό (σ.σ: μπάσκετ) δεν είδαμε, όσο είμαι καλά θα «πετάω» στο DVD Γκαλάρα και Φάνη να γουστάρω. Τις κατοστάρες και όχι το μπάσκετ του 62-60. Γιατί εκείνο το «ταξίδι», έμοιαζε με το παρθενικό ταξίδι ενός παιδιού... Που βγάζει το κεφάλι έξω από το παράθυρο, να νιώσει τον αέρα της εθνικής οδού στο πρόσωπό του και χαζεύει την διαδρομή με πόθο μην χάσει ούτε ένα δέντρο από το δάσος δίπλά στον δρόμο. Μην χάσει ούτε μια έκφραση από τα πρόσωπα των αυτοκινήτων που προσπερνά ο οδηγός. Ενώ όταν μεγαλώνει, η διαδρομή γίνεται βαρετή. Και βιάζεσαι να φτάσεις στον προορισμό σου το συντομότερο δυνατό. Σεβαστείτε το παιχνίδι και τους εαυτούς σας... Καλημέρα σας.

Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 23, 2005

Η δική μου εβδομάδα...


Για να μην κατηγορηθώ για c(λ)opyright, η ιδέα ανήκει στην CD και αποτελεί κόπια, γιατί δεν έχω ιδέες και έμπνευση... Εβδομάδα με τρελούς ρυθμούς, αλλά συνάμα και τόσο αργή.

Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 19, 2005

Τι λες ρε μεγάλε (και πιστολέρο)?


"Γενικά, δεν πρέπει να παίρνεις στα σοβαρά τον εαυτό σου και σε όλα να βάζεις και λίγο αλάτι... Εκτός, βέβαια, αν υποφέρεις από υψηλή πίεση, οπότε πρέπει να αποφεύγεις το αλάτι"! Τάδε έφη Ρότζερ Μουρ, άλλοτε ληρωας των ταινιών "James Bond, 007" και "Ο Άγιος" στο ΒΗΜΑGAZINO της προηγούμενης Κυριακής (18/9/05)...
Τι λες ρε μεγάλε; Ωραία να φιλοσοφείς με μερικά εκατομμύρια δολάρια στην τράπεζα και φυσικά κάνεις και το (απαιτούμενο) φλεγματικό βρετανικό χιούμορ. Όταν έχεις πιάσει την καλή, τα λόγια και οι συμβουλές είναι εύκολες... Εσύ, λοιπόν, τον εαυτό σου, πάρε τον στα αστεία!

Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 15, 2005

ΣΟΥΖΑ (?) Το... Υπαλληλάκι


Θα προτιμούσα τις σούζες με κανένα μηχανάκι (τα οποία δεν μου αρέσουν), παρά "σούζα" στο αφεντικό χωρίς να υπάρχει προφανής λόγος ή λάθος από μέρους μου. Ποτέ "πιόνι" τους... Τα αφεντικά θα σταματήσουν να φωνάζουν και να επιδεικνύουν τον "ανδρισμό" και την εξουσία τους μόνο όταν η έρημος θα πάψει να καλύπτεται από άμμο, ή στην Αλάσκα θα λιώσουν όλα τα παγόβουνα... Και επειδή το τελευταίο παίζει, μιας το κλίμα μας τα χαλάει γιατί το χαλάσαμε πρώτα εμείς, οι σχέσεις με τον boss μοιάζουν πολύ "παγωμένες". Μόνο που για τις συγκρούσεις μας δεν χρειάζεται ο "Τιτανικός" (εγώ;) να πέσω πάνω του, αλλά προτιμά ο ίδιος να την πέφτει στο (ετοιμόροππο) πλοίο. "Καλλιτέχνης" στο γραφείο (κοινώς Γλύ-Π-φτής) δεν υπήρξα ποτέ και μάλλον τούτο πληρώνω, αλλά δεν πειράζει, είπαμε πως δεν με χαλάει να γεμίζω και να αδειάζω συρτάρια...

Υ.Γ.: Οι Απάλευτοι, πάντως, δεν διαλύονται...

Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 14, 2005

Χωρίζουν τους Απάλευτους!


Ηρθε το τέλος κυρίες και κύριοι. Αντίο...

Τρίτη, Σεπτεμβρίου 13, 2005

ΣΟΚ (ναι) και ΔΕΟΣ (όχι)...


Σπανίως θυμάμαι αν είδα κάτι στον ύπνο μου. Τα όνειρά μου, κατά την διάρκεια της βραδινής παρέας με τον Μορφέα συνήθως με προσπερνάνε χωρίς να αφήσουν κανένα ίχνος και στοιχείο για το τι με απασχόλησε όσο επιτελούσα το θεάρεστο έργο του να κοιμάμαι! Εκείνο που ποτέ δεν ξεχνώ, είναι ωστόσο, ο μεγαλύτερος εφιάλτης μου... Αυτό που φοβάμαι περισσότερο ίσως και από τον θάνατο (μου, διότι πράγματι φοβάμαι να χάσω τα αγαπημένα μου πρόσωπα) είναι να χάνω τον ύπνο μου.
Όχι τόσο για την ξεκούραση που ενδεχομένως προσφέρει, αλλά για το καθαρό μυαλό που μπορείς να έχεις κατά την διάρκεια της βραδιάς, όταν ακόμη και οι πιο άσχημες και κακές σκέψεις (όταν τις θυμάσαι, βεβαίως) διαγράφονται χωρίς καμία τύψη ή ενοχή. Όταν όλα είναι "απλώς ένα όνειρο ή ένας εφιάλτης" που ξεχνάς τις περισσότερες φορές χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία. Κάποιος θα πει πως το να μην κοιμάμαι σημαίνει ότι δεν έχω καθαρή συνείδηση... Παίζει κι αυτό, όπως άλλωστε το έλεγε ένας άλλοτε σοβαρός (και νυν βουλευτής) άνθρωπος ("Ξανθέ", παράτα την ματαιοδοξία της Βουλής), αλλά μάλλον δεν είναι. Όχι γιατί το παίζω καλός άνθρωπΑς και έχω την συνείδησή μου καθαρή, αλλά γιατί η καλύτερη παρέα των τελευταίων εβδομάδων είναι μόνο οι σκέψεις μου. Καλοί φίλοι, δεν με εγκαταλείπουν ποτέ και με αφήνουν λίγο μόνο, όταν καταφέρνω και ξεχνώ με κανένα καλαμπούρι στο παρεάκι.
Προσπαθώ (μέσα σε όλα) να σκεφθώ "Τις Πταίει", όμως με πρόλαβαν και έχουν τα πνευματικά δικαιώματα για τούτη την απορία... Είναι πιθανότατα ένα "ΣΟΚ και ΔΕΟΣ" που φαίνεται να με κατακλύζει, με την διαφορά ότι κρατάω μονάχα το ΣΟΚ και δεν νιώθω ΔΕΟΣ για τίποτε. Ίσως αυτή να είναι η εξήγηση. Δεν την πολυψάνχω με το δεύτερο, γιατί θα πει κάποιος "γιατί κράζεις όσους πιστεύουν κάπου (σε μια θρησκεία) για την οποία αισθάνονται δέος"; Αλλά δεν πάει έτσι. Άλλωστε, το πραγματικό δέος το καταλαβαίνεις όταν δεν γίνεται υπό πίεση, όταν απλώς μυθοποιείς κάτι γιατί έτσι το κατανοείς μόνος σου.
Δεν νιώθω ΔΕΟΣ για τίποτε, για καμία δουλειά, απομυθοποιώντας όσα πίστευα για αυτό που (με κόπο) ακολούθησα επαγγελματικά... Για καμία γυναίκα, που η μόνη της ενασχόληση είναι το πόσο περισσότερη ώρα θα περάσει στον καθρέφτη και δεν την ενδιαφέρει κάτι άλλο στον αναθεματισμένο πλανήτη που γυρίζει με εκατομμύρια χιλιόμετρα ταχύτητας! Ούτε καν για τους φίλους μου, που κάποτε αποτελούσαν την "αποτοξίνωσή" μου και την κορυφαία διαφυγή από την πραγματικότητα. Τώρα οι ίδιοι γίναμε ένα με την πραγματικότητα και δεν δίνουμε δεκάρα για τις μικρές στιγμές, που μας έκαναν χρόνια χαρούμενους.
Δεν νιώθω ΔΕΟΣ και αυτό δεν με υποτάσσει κάπου, αλλά με απομακρύνει από οτιδήποτε θα μπορούσε να το κάνει, γιατί καμιά φορά κι αυτό καλό είναι. Δεν νιώθω ΔΕΟΣ και ξεχνάω εύκολα. Γιατί χάθηκε το μέτρο. Από την εξουσία που ασκεί το (όνομα και πράγμα άμπαλο) αφεντικό στο γραφείο, από την μυθοπλασία που χτίζει κανείς στο μυαλό του όταν νομίζει ότι με τον "παρά του, θα γ...ε και την κυρά του" (και τους υφιστάμενούς του με την θέση του). Από την νοοτροπία που μας συνοδεύει πλέον σε αυτή την πόλη με τους τρελούς ρυθμούς της. Μέχρι και από ένα τρέιλερ που είδα πρόσφατα στον κινηματογράφο...
Διότι όταν η Katherine Bach έθετε νέα στυλιστική άποψη από το 1979 με το "καυτό" κοντό τζιν σορτς της στους "Dukes", δεν μπορεί η νέα "Νταίζυ", (Τζέσικα Σίμπσον) να κάνει (σαν ξανθιά) το ίδιο. Διότι ακόμη και το σέξι, δεν δημιουργείται, απλώς υπάρχει και φαίνεται. Για αυτό η ομορφιά δεν "κρύβεται" πίσω από πανάκριβα μέικ-απ, αλλά από ένα σταύρωμα των ποδιών στο μετρό, ή από το πώς μια γυναίκα να ανάβει το τσιγάρο της, χωρίς να νομίζει ότι είναι κάποια. Η σπουδαιότητα δεν κρύβεται σε πρότυπα, αλλά στην απλότητα... Τα μπέρδεψα, αλλά έτσι είναι μπερδεμένα και στο μυαλό μου...
Και αν θεωρήσω ότι τόση ώρα κοιμόμουν και όλα τα παραπάνω τα σκέφθηκα στον ύπνο μου, μάλλον δεν... γιατί δεν θα τα θυμόμουν. Απλώς, άνοιξα τελικά τα μάτια μου και αντίκρισα ξανά την οθόνη του υπολογιστή και γύρω-γύρω αισθάνθηκα πάλι να αιωρείται ο "τρόμος" του αφεντικού, να απειλεί όπως συνήθως. Για να κρύψει την άλλη "γύμνια" του.

Κυριακή, Σεπτεμβρίου 11, 2005

Κουτσομπολιό ή... gossip?


Όταν παντρεύεται η επωνυμία με το ψώνιο που κρύβουν μερικοί μέσα τους... Όταν "έρχονται εις σάρκαν μια" η κακογουστιά με το κιτς, άσχετα με το πόσο glamorous είναι μια τελετή. Όταν νυμφεύεται ο δούλος (της ψυχής του, της μίζας και των αριθμών της AGB) με κάποια που τυγχάνει να "ενώνεται" με κάποιον -επίσης τυγχάνει και μόνο στην μικρή Ελλαδίτσα- να θεωρείται celebrity. Όταν παντρεύεται ο Μάκης (μας) με την μικρή του "νεράιδα", η οποία (ναι! ο έρωταςέίναι πράγματι τυφλός!!!) τον ερωτεύτηκε γιατί είναι παιδαράς, νεαρός και "κοτσωνάτος) (sic).
Και γιατί τελικά σας φταίνε οι "εθνικές κουτσομπόλες" μας, η Λαμπίρη και η Τατιάνα, όταν κάθε μεσημέρι όλοι τις βλέπουν, αλλά δημοσίως όλοι τάχα κράζουν αυτό που κάνουν; Το "δεν παρακολουθώ τα μεσημεριανάδικα" που λένε οι TV περσόνες σε κάθε λόγής συνέντευξη και φυσικά μόνο όταν υπάρχουν κάμερες ανοικτές, καταρχάς δεν συνάδει με τα νούμερα που κάνουν οι εν λόγω εκπομπές. Τελικά μας ενοχλεί η παρενόχληση της ιδιωτικής ζωής ή όχι;
Και αν ναι, γιατί κύριε (...) Τριανταφυλλόπουλε μας παρουσιάζετε σε απευθείας μετάδοση -μέσω ενός (Θου κύριε!) δελτίου ειδήσεων- τον γάμο σας; Κοινώς, μια από τις πλέον προσωπικές και σημαντικές στιγμές του ανθρώπου. Ο μεγαλοδημοσιογράφος (και μεγαλοκαρχαρίας) κ.(...) Τριανταφυλλόπουλος, πάντως, μας είχε προϊδεάσει με την παρουσία της (κατά πολλά χρόνια νεότερης) συζύγου του στις τηλεοπτικές του εκπομπές!!! Τότε, που είχε και συνοδεία τροβαδούρων και αοιδών για να τραγουδίσουν τον μεγάλο τους έρωτα.
Δεν παρακολούθησα ούτε το ένα ούτε το άλλο πρόγραμμα... Απλώς πήρε το μάτι μου 3 λεπτά από τον χθεσινό γάμο στον Alpha, που τελικά, όπως παρόμοιες τελετές επωνύμων, τείνουν να αποτελέσουν "κρεμάλα" για τους τηλεθεατές, αντί για τους νεόνυμφους. Κυρίες και κύριοι, αποθεώστε την ελληνική τηλεόραση και ιδιοσυγκρασία! Και μετά μας φταίνε τα "σκουπίδια" που κυκλοφορούν τις μεταμεσονύχτιες ώρες...

Υ.Γ.: Όταν κύριε (...) Μάκη (μας), βγει το βίντεο του γάμου (επίσης, μας), μην ξοδευτείτε -παρά τα πολλά εκατομύρια ευρώ που έχετε- να μας καλέσετε για ένα τραπέζι... Για να το δούμε μαζπι σας. Το έχουμε (όσοι, τέλος πάντων) δει το "πανηγύρι".

Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 08, 2005

Είδα το σημάδι...


Εκεί, στο τελείωμα του συρταριού... Μοιάζει απίθανο μερικές φορές πού μπορείς να διακρίνεις πράγματα και καταστάσεις. Το άδειο συρτάρι, ξαφνικά γέμισε. Χαρτούρα, πράγματα που θεωρούνται σημαντικά στην δουλειά, αλλά ταυτόχρονα τόσο ασήμαντα στο σύμπαν του καθενός. Την ίδια ώρα που το μυαλό άδειαζε.
Σημάδι ή όχι, η τακτοποίηση του χώρου αποτελούσε πάντοτε μείζον θέμα στο εκάστοτε γραφείο. Τώρα που το καλοσκέπτομαι, όμως, είναι σαν την αρχή του τέλους... Η ίδια κατάσταση στο στενό γραφειάκι της εφημερίδας "ΦΩΣ". Όταν κάποια στιγμή βρήκα πού να τοποθετήσω την αχρηστίλα μου, λες και θα μείνεις μια ζωή εκεί. Μετά από 5 ημέρες η παραίτηση, που μπορεί να έκανε ακόμη πιο άγριο το βλέμμα του μονίμως παραπονεμένου κυρ-Θόδωρου, αλλά όλο και κάποιος άλλος θα βρισκόταν να καθίσει στον υπολογιστή μου. Περί αναλώσιμων...
Το... σίκουελ στην περιοχή του Ρέντη. Όταν οι "τσιγγάνοι" του ΝΒΑ, που ξημεροβραδιάζονταν στα γραφεία του Alpha Digital για τους αγώνες από την απέναντι όχθη του Ατλαντικού, κατόρθωσαν να βρουν (προσωρινή) στέγη, δεν μου πέρασε από το μυαλό η προηγούμενη παρόμοια εμπειρία. Τρία-τέσσερα άτομα βρήκαμε έναν χώρο για το υπό δημιουργία (χαρτικό) αρχείο μας, για τις ανάγκες των μεταδόσεων και των εκπομπών μας και εγώ βρήκα πάλι τρόπο διαφυγής... Εκείνη την φορά όχι κατόπιν επιθυμίας. Το κανάλι αποφάσισε την αναστολή της λειτουργίας του και το συρτάρι άδειασε πολύ γρηγορότερα από όσο χρειάστηκε να γεμίσει.
Προσπαθώ να θυμηθώ άλλη τέτοια κατάσταση, αλλά δεν το παλεύω και ιδιαίτερα. Απλώς, σήμερα στην εφημερίδα "Ε"(?) γέμισα ξανά το συρτάρι μου. Πότε θα αδειάσει πάλι; Ποιος νοιάζεται; Ακόμη και να γίνει, μια θα είναι η επιτακτική ανάγκη, η οποία βεβαίως υφίσταται και τώρα που μιλάμε... Τηλέφωνο, ραντεβού και μπύρες με την παρέα, αλλά πού να την βρεις, όταν όλοι μας καταντήσαμε να γεμίζουμε-αδειάζουμε συρτάρια... Και η ψυχή μας τελείως κενή.

Γι' αυτό χαλάρωσε...


"Παρακολούθησες ποτέ παιδιά στο λούνα παρκ;
Ή άκουσες την βροχή να πέφτει στον χώμα;
Παρακολούθησες το τρελό πέταγμα μιας πεταλούδας;
Χάζεψες τον ήλιο καθώς ξεθωριάζει η νύχτα;

Καλύτερα να χαλαρώσεις.
Μην χορεύεις τόσο γρήγορα.
Η ζωή είναι μικρή.
Η μουσική δεν κρατά για πάντα...

Τρέχεις αλαφιασμένος κάθε μέρα;
Όταν ρωτάς κάποιον "πώς είσαι",
Ακούς την απάντηση;
Όταν τελειώνει η μέρα πέφτεις στο κρεβάτι αγκαλιά με σκέψεις για
εκαντοντάδες δουλειές που στριφογυρίζουν στο κεφάλι σου;

Καλύτερα χαλάρωσε.
Μην χορεύεις τόσο γρήγορα
Η ζωή είναι μικρή.

Είπες ποτέ στο παιδί σου "θα το κάνουμε αυτό αύριο" και μέσα
στην βιασύνη σου δεν είδες την λύπη του;
Έχασες επαφή; Άφησες μια καλή φιλιά να πεθάνει επειδή ποτέ δεν είχες τον χρόνο
να πάρεις ένα τηλέφωνο και να πεις ένα "γειά";

Καλύτερα χαλάρωσε...
Μην χορεύεις τόσο γρήγορα.
Η ζωή είναι μικρή.
Η μουσική δεν κρατά για πάντα.

Όταν τρέχεις παλαβωμένα για να πας κάπου,
χάνεις την μισή χαρά της διαδρομής.
Είναι σαν να πετάς ένα δώρο που δεν άνοιξες...

Η ζωή δεν είναι αγώνας ταχύτητας.
Για αυτό χαλάρωσε.
Άκου την μουσική, πριν τελειώσει το τραγούδι"...

ΜΑΘΗΜΑ ΖΩΗΣ ΑΠΟ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ...
Το ποίημα αυτό γράφτηκε από ένα κοριτσάκι που πεθαίνει από καρκίνο σε ένα νοσοκομείο της Νέας Υόρκης, με τους γιατρούς να μην της δίνουν περισσότερους από 3 μήνες ζωής...

Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 05, 2005

Να δεις που κάποτε θα μας πούνε και... κότες!


Αφήστε στην άκρη το γνωστό τραγουδάκι "Να δεις που κάποτε θα μας πούνε και μαλάκες"... Όλοι μας, λίγο-πολύ έχουμε αισθανθεί τόσο αυτοκριτικά προς τον εαυτό μας, αλλά τούτο είναι ΄και κάτι προσωπικό. Δυστυχώς, η εποχή είναι γεμάτη "λεζάντες" που πρέπει οπωσδήποτε να μας συνοδεύουν, προκειμένου να ταιριάζουμε ντε και καλά στις "απαιτήσεις" των περιοδικών.
Και μετά τα περιβόητα "στοιχήματα" που, όπως μας πληροφορούν κάθε είδους κιτς φυλλάδες, πρέπει να κερδίσουμε με την συνείδησή μας, τώρα μας την λένε και κατάφατσα. Διότι, αν ξεπεράσαμε τα του στυλ "πρέπει έως τα 30 σου να πηδήξεις 20 γυναίκες", να "'εχεις φύγει από το σπίτι των γονιών σου", να "αλλάξεις 2 μηχανές και άλλα τόσα αυτοκίνητα", τώρα γίναμε και... κότες!!!
Χρειάστηκε να κοιτάξω περισσότερες από 5 φορές την καταχώρηση σε κυριακάτικο περιοδικό έγκριτης εφημερίδας για να πιστέψω πως ανέγραφε τον - περί αμφισβήτησης του ανδρισμού - χαρακτηρισμό. "Πνίξε την κότα μέσα σου! Έλα στο Madvil", ήταν η προτροπή του διαφημιστικού για ένα νέο exreme park στον χώρο του Allou Fun Park, όπου υπάρχει δυνατότητα αναρρίχησης, skate, bungee jumping, και κάτι άλλες "ταρζανιές" τύπου flying fox (τι είναι αυτό ρε παιδιά;) για τους "ακραίους τύπους".
Όσοι λοιπόν θέλετε να πνίξετε την "κότα" που έχετε μέσα σας, βουρ να ξοδέψετε τα ευρώ σας, γιατί αλλιώς δεν είστε άνδρες! Και ημείς, οι υπόλοιποι, που δεν έτυχε (και φυσικά δεν θέλαμε) να κάνουμε φαντάροι στις ειδικές δυνάμεις, μάλλον πρέπει να θεωρούμαστε κότες; Ας είναι λοιπόν... Μπορεί το πρωί να ξυπνήσω την μητέρα μου χωρίς ξυπνητήρι... Γιατί, ναι, sorry, προς τα lifestyle περιοδικά, μένω ακόμη μαζί της και αύριο ίσως αρχίζω τα... κικιρίκου μόλις ξημερώσει!

Υ.Γ.: Στην παραπάνω φωτό, εγώ και η παρέα μου, που πήγαμε να παίξουμε μπάλα, όμως επειδή δεν πήγαμε στο Madvil (και δεν πνίξαμε την κότα μέσα μας) μας άφησαν στην άκρη να βλέπουμε... Πάλι καλά που δεν μας έβαλαν να κάνουμε τα δοκάρια!!!

Κυριακή, Σεπτεμβρίου 04, 2005

Οι αδύναμοι αντίπαλοι...


O κύριος Αverel είχε την καλωσύνη να μας στείλει το ρόστερ της ομάδας του. Το δημοσιεύουμε...


Νο0: Jim Theos. Ο γόης. Διαθέτει την τεχνική του Κολτσίδα, την ευλυγισία του Αρχιεπίσκοπου Χριστόδουλου και την ευστοχία του Μπακατσιά αν ο τελευταίος έπαιζε ποδόσφαιρο. Ετοιμάζεται να μηνύσει τον George Best για την δήλωση του πως «αν δεν ήμουν τόσο όμορφος θα είχατε ξεχάσει τον Πελέ».
Παρά την αμφισβητούμενη τεχνική του κατάρτιση, ο αγγλοαναθρεμένος μέσος παραμένει το αγαπημένο παιδί της εξέδρας του Χολαργού ενώ διαθέτει προσωπικό fan club. Κάποιος είχε γράψει γι’ αυτόν τον λευκό αράπη, πως θυμίζει έκλειψη σελήνης. Εμφανίζεται στο γήπεδο σπάνια (όταν τον αφήνουν οι θαυμάστριες), αλλά όταν εμφανίζεται είναι εντυπωσιακός. Θα τον δείτε σε κάθε γωνία του γηπέδου, να αναρωτιέται τι ακριβώς κάνει.
Ατάκα: «Ρε παιδιά γιατί να φορέσω εγώ την φανέλα με το μηδέν;»
Highlight: Οι κεφαλιές του που θυμίζουν την προσπάθεια του Μπους να γίνει ειρηνοποιός.

Νο7: Αλ Κατσίνο. Ο «Ιταλός». Τα εισαγωγικά δεν είναι λάθος. Ο ίδιος επιμένει πως γεννήθηκε λίγο έξω από την Γένοβα, αλλά πρόσφατα δημιουργήθηκε σάλος, όταν ο Σαλί Μπερίσα με έκτακτη συνέντευξη Τύπου παρουσίασε αδιάσειστα στοιχεία που αποδεικνύουν πως γεννήθηκε στα Τίρανα. Η υπόθεση ακόμα εκκρεμεί.
Φινετσάτος παίκτης – αποκαλούμενος και «κοντοπούτανος» λαικιστί- αντιμετώπισε προβλήματα με χρήση απαγορευμένων ουσιών και παρακολούθησε πρόγραμμα απεξάρτησης μαζί με τον Αντόνιο Ντινιακούτου στο Αμστερνταμ πριν από ένα χρόνο. Παίζει καλύτερα σε γήπεδα με χόρτο και καλύπτει με επιτυχία όλες τις θέσεις – πλην του τερματοφύλακα και του παγκίτη. Βρίσκεται σε κάθε σημείο του γηπέδου, μέχρι να χαρμανιάσει και να στρίψει ένα απολαυστικό τσιγάρο, θαυμάζει τον Δημήτρη Σαραβάκο, τον Μπομπ Μάρλεϊ και τον Λουκά Βύντρα και θεωρείται το φόβητρο κάθε αντιπάλου.
Ατάκα: «Κολλήσω;»
Highlight: Ο έξαλλος πανηγυρισμός του στα κάγκελα, στο μοναδικό εύστοχο πέναλτι από τα 1355 που έχει εκτελέσει. Ήταν στην προθέρμανση...

Νο11: Αλεχάντρο Δοδίνιο Ντε Αμπαλος. Το αηδόνι. Στο σπίτι του υπάρχει ένα εικόνισμα του Ντέμη Νικολαϊδη λίγο πιο κάτω από την φωτογραφία του. Αγαπάει την μητέρα του, λίγο πιο πολύ από τον εαυτό του και θεωρεί πως είναι ο αρχηγός, ο καλύτερος παίκτης, ο προπονητής, ο πρόεδρος, ο φροντιστής, ο δημοσιογράφος, ο μασέρ και ο πιο ένθερμος φίλαθλος της ομάδας στην ίδια συσκευασία. Γεννήθηκε στο προάστιο του Ρίο, Χολάργκος, έχει περιοδεύσει όλη την Ευρώπη με αποτυχία στην προσπάθεια να βρει ομάδα και το μοναδικό πράγμα που μπορεί να τον βραχυκυκλώσει μπροστά στον τερματοφύλακα, είναι η ερώτηση : «Θα πάρει η ΑΕΚ το πρωτάθλημα;».
Το όνειρο του ήταν να γίνει επιθετικός και πολιτικός. Απέτυχε και στα δυο και τώρα προσπαθεί να τα συνδυάσει. Έχει πραγματικές ηγετικές ικανότητες αλλά σύντομα θα χάσει όλους του τους φίλους γιατί η γραφικότητα του ξεπερνάει την Σαντορίνη.
Ατάκα: «Θα το πάρει φέτος η ΑΕΚ;»
Highlight: Μια ντρίμπλα που έχει περάσει στα χρονικά. Η μπάλα ακίνητη, η σκόνη να πλανιέται στον αέρα, αντίπαλοι και συμπαίκτες να παθαίνουν νευρικούς σπασμούς από τα γέλια, και ο ίδιος να αυνανίζεται λεκτικά με την τεχνική του...

Νο9: Ζαφείρης Ζαφειρίου. Ο ατσαλάκωτος. Πρόσφατα ξεμπέρδεψε με επιτυχία από τις νομικές επιπλοκές που είχε με παλιούς του συμπαίκτες. Τον είχαν μηνύσει γιατί θεωρούσαν πως εκμεταλλευόταν την υπεραξία τους καθώς δεν είχε ιδρώσει ούτε μια φορά σε παιχνίδι.
Μπαίνει στο γήπεδο με φουσκωμένες τσέπες από φουντούνια και πακοτίνια τα οποία έχει για τις δύσκολες στιγμές της μοναχικής επίθεσης. Είναι πιο εύκολο να πιει καφέ ο Μπιν Λάντεν στη Νέα Υόρκη από το να γυρίσει στην άμυνα . Είναι ο μοναδικός – και περήφανος γι’ αυτό – Ελληνας της ομάδας και με τις κατα καιρούς ρατσιστικές του δηλώσεις για τους συμπαίκτες του έχουν ξεσηκώσει θύελλα διαμαρτυριών.
Ατάκα: Καμία. Συνήθως είναι μπουκωμένος.
Highlight: Το ασταμάτητο τρέξιμο του για 15’’ στο πρώτο του παιχνίδι. Ακόμα το αναφέρει.


Νο14: Χορχε Ramos Palikaris. Ο κοντός. Ο Σάμιουελ Μπέκετ έγραψε το «Περιμένοντας τον Γκοντό» και οι αθλητικές εφημερίδες βρήκαν εύστοχο τίτλο. «Περιμένοντας τον Κοντό να σκοράρει». Ο Ισπανός μέσος της ομάδας σκοράρει τόσο συχνά όσο παίρνει πρωτάθλημα η ΑΕΚ (σ.σ. η ατάκα αυτή αναμένεται να βγάλει νοκ – αουτ τον αρχηγό της ομάδας) αλλά η προσφορά του στο γήπεδο είναι πολυσχιδής. Το «πιτ μπουλ» έχει κληθεί δυο φορές στην Εθνική Ισπανίας, αλλά δεν πήγε γιατί την ίδια ώρα έπαιζε ο Παναθηναϊκός. Ξεκίνησε την καριέρα του από την Μπαρτσελόνα, αλλά η άφιξη του Ροναλντίνιο στην ομάδα της Καταλονίας, ανάγκασε την διοίκηση του «μπλαουγκράνα» να τον απελάσει από την Ιβηρική χώρα . Μονίμως κατσουφιασμένος και εκνευρισμένος, περνάει τη μισή ώρα του αγώνα προσπαθώντας να βρει την μπάλα και την άλλη μισή βρίζεται με τους συμπαίκτες του.
Ατάκα: Τις πταιει;
Highlight: Αγνοείται.

Averel

Χολαργέ είσαι έτοιμος;


Χαμός αναμένεται να γίνει στο ντέρμπι Παγκράτι-Χολαργός, προς τιμήν του Γ.Π... Τα έξι εισιτήρια που εκδόθηκαν έχουν γίνει ανάρπαστα ενώ οι δηλώσεις των πρωταγωνιστών έχουν ανάψει τα αίματα. Ο αρχηγός του Παγκρατίου δήλωσε από το Πόρτο Γερμενό όπου πραγματοποιεί τις διακοπές του: "Πάμε να τους γαμήσουμε". Σας παρουσιάζουμε το ρόστερ της ομάδας μας.

ΠΑΓΚΡΑΤΙ

Νο6: Χόρχε Μιγκέλ Παπποντέρο. Ο Ουρουγουανός ογκόλιθος της άμυνας του Παγκρατίου. Πολύ σκληρός αμυντικός με ειδικότητα στις βρώμικες κλωτσιές, τα κωλοδάκτυλα και τα τάκλιν στο λαιμό. Ακρως επικίνδυνος αλλά και ιδιαίτερα ιδιαίτερα αγαπητός από τις γκαρσόνες στα μπαράκια. Θα τον καταλάβετε από την πρώτη φάση του παιχνιδιού. Θα είναι αυτός που θα σηκώνει από κάτω κάποιον ταλαίπωρο αντίπαλό του.
ΜΑΣ ΘΥΜΙΖΕΙ: Στα καλά του τον Πάολο Μοντέρο και στα κακά του τον Γιάννη Καλλιτζάκη.
ΘΑ ΤΟΝ ΒΡΕΙΤΕ: Λίγο πίσω από το κέντρο να κλωτσάει ότι κινείται γύρω του.
Hοt spot: Θα βρίζει τους αντιπάλους.

Νο9: Κόστα Κροκάρντι. Περιφερειακός επιθετικός από την Τοσκάνη, με υψηλή τεχνική κατάρτιση και φινετσάτο στυλ. Γνωστός για τα κοστούμια του και την λατρεία του στα μαρτίνι. Ικανός να σουτάρει και με τα δύο πόδια τόσο στο γήπεδο όσο και έξω από αυτό. Τεχνοκράτης, μεθοδικός και λάτρης του αντίθετου φύλου έχει δημιουργήσει σάλο κατά καιρούς με τις θυελλώδεις σχέσεις του.
ΜΑΣ ΘΥΜΙΖΕΙ: Στα καλά του τον Ραούλ και στα κακά του Νέναντ Μπιέκοβιτς.
ΘΑ ΤΟΝ ΒΡΕΙΤΕ: Λίγο μπροστά από το κέντρο να διαβάζει οικονομική εφημερίδα πίνοντας εσπρέσο.
Hot spot: Το δεξί κροσέ του. Καλύτερα να τρακάρεις με νταλίκα.

Νο7: Αντόνιο Ντινιακούτου. Ο Ρουμάνος επιτελικός μέσος από την Κοστάντζα είναι ένα μεγάλο μυστήριο για το Παγκράτι. Η διετής τιμωρία του για χρήση ναρκωτικών τον άφησε πολύ πίσω και είναι άγνωστο τι θα παρουσιάσει μέσα στο γήπεδο. Πολύ καλός τεχνίτης με φαντασία στο παιχνίδι του αλλά και μεταφυσικές ικανοτήτες, αφού έχει αναγάγει την άμυνα με τα μάτια σε τέχνη που θα έκανε τον Γιούρι Γκέλερ να γίνει κηπουρός. Η επιτομή της βαλκανικής αλητείας. Ελπίζουμε να έρθει ξενέρωτος.
ΜΑΣ ΘΥΜΙΖΕΙ: Στα καλά του τον Γκεόργκι Χάτζι και στα χειρότερα του τον Λουτσιάν Σανμαρτεάν.
ΘΑ ΤΟΝ ΒΡΕΙΤΕ: Ξαπλωμένο στο κέντρο να πίνει φραπέ.
Hot spot: Σβήνει το τσιγάρο με την έναρξη του παιχνιδιού.

Νο:5 Κρίστο Κόνστανσεν. Ο υψηλόσωμος Δανός αμυντικός διακρίνεται για το πάθος του στο παιχνίδι και για το σπινθηροβόλο βλέμμα της αγελάδας, που κοιμίζει τον αντίπαλο. Αν δεν βαριέται να σηκώσει το πόδι του μπορεί να προσφέρει στην άμυνα μαζί με τον Παπποντέρο. Τα ροζ σκάνδαλα που κατά καιρούς έχουν δει το φως της δημοσιότητας έχουν τσαλακώσει την εικόνα του και την οικογενειακή του γαλήνη.
ΜΑΣ ΘΥΜΙΖΕΙ: Στα καλά του τον Γιάαπ Σταμ και στα χειρότερα του τον Γιώτη Τσαλουχίδη. ΘΑ ΤΟΝ ΒΡΕΙΤΕ: Να κοιμάται ακουμπώντας στο δοκάρι.
Hot spot: Καβλαντίζει με όποιο θυληκό παρακολουθεί το παιχνίδι.

Νο14: Γιόργε φαν Μάρινερ: Ο σοσιαλιστής "ιπτάμενος Ολλανδός" ξεκίνησε την καριέρα του ως μπασκετμπολίστας, αλλά σε ηλικία 26 ετών τον ανακάλυψε ο Αγιαξ και τώρα βρίσκεται στις ακαδημίες του. Τεράστιο ταλέντο παρά τα δύο μέτρα του είναι μοναδικός τεχνίτης. Βρίσκεται σε φάσης απερξάρτησης από το αλκοόλ καθώς τα χρόνια προβλήματα δεν έχουν ξεπεραστεί ακόμα ενώ είναι θιασώτης του: "Δεν υπάρχουν άσχημες γυναίκες, μόνο άντρες που δεν πίνουν πολύ".
ΜΑΣ ΘΥΜΙΖΕΙ: ΄Στα καλά του τον Πιερ φαν Χόιντουνκ και στα χειρότερα του τον Ζήση Βρύζα.
ΘΑ ΤΟΝ ΒΡΕΙΤΕ: Είναι ο κύριος στα δεξιά του γηπέδου με το Τζέιμσον στα χέρια.
Hot spot: Ακουμπά το Τζέιμσον δίπλα στο δοκάρι και οδεύει προς το κέντρο.

Σάββατο, Σεπτεμβρίου 03, 2005

Μάθε στους Αγγλάρες λίγη μπάλα, ρε Γιωργάρα...


Ποδοσφαιρικά παραδέχομαι πως είμαι εντελώς άμπαλος. Δεν μπορώ να ντριμπλάρω ούτε δέντρο, βγαίνω στην αντεπίθεση πιο αργά και από τον επιτάφειο της Μεγάλης Παρασκευής, και το μόνο κοντρόλ που μπορώ να κάνω είναι το κοντρόλ- αλτ-ντιλίτ όταν θέλω να κλείσω τον υπολογιστή μου. Γι' αυτό οι κολλητοί μου εδώ και αρκετά χρόνια με κράζουν ανελλιπώς σε κάθε παιχνίδι έστω και αν εγώ για χαβαλέ επιμένω πως είμαι ένα τεράστιο ταλέντο, ένας μάγος της μπάλας, ένας στράικερ αναμφισβήτητης αξίας. Σε λίγες μέρες ο Γ. φεύγει για μεταπτυχιακό στην Αγγλία και έτσι οργανώσαμε ένα αποχαιρετήστηριο παιχνίδι με τις κότες τους Χολαργιώτες (σε αυτούς παίζει (;) ο Αβερελ από το ptyelodoxeio) για να τιμήσουμε τον ογκόλιθο της άμυνας μας. Θα είναι ένας αγώνας με φορτισμένο κλίμα όπου ο Γ. θα αγωνιστεί από ένα ημίχρονο με κάθε ομάδα ενώ θα του απονείμουμε και τιμητική πλακέτα για τη μη προσφορά του στο άθλημα. Πέρα όμως την πλάκα του πράγματος αυτό που σκέφτομαι είναι πόσο σημαντικό είναι το ποδόσφαιρο σε αυτές τις δύο παρέες. Κοντεύουμε να πατήσουμε τα τριάντα και ακόμα βλέπουμε τις καταστάσεις γύρω μας ποδοσφαιρικά. Βαριέμαι να γράψω λεπτομέρειες αλλά η όλη ουσία αυτού που θέλω να πω εσωκλείεται στο γεγονός ότι οι δέκα τύποι που θα μπουν να παίξουν εκείνη την μέρα όσο και να μεγαλώσουν θα ονειρεύονται και κυρίως θα πιστεύουν πως μπορούν να γίνουν ποδοσφαιριστές. Ακόμα και αν το ταλέντο τους αντικατοπτρίζεται πλήρως στην παραπάνω φωτογραφία. Αλλά τι σημασία έχει, στο τέλος όλοι μαζί θα γίνουμε κομμάτια λέγοντας ιστορίες για ντρίμπλες, τάκλιν, ποδιές, δράκους και μάγισσες...

Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 01, 2005

Η... συννεφιά του "καθαρού μυαλού"


Προτιμώ να πιστεύω ό,τι βλέπω, για αυτό ίσως δεν έχω ιδιαίτερα καλή σχέση με τα Θεία, εκτός από καμία "προσευχή" όταν είμαι λίγο τσιταρισμένος... Άλλωστε, όπως είπε κάποτε ο Γούντι Άλλεν για την αθεΐα του, "θα πιστέψω ότι υπάρχει κάτι εκεί πάνω, όταν δω ένα σημάδι. Ίσως ένα μεγάλο ποσό σε έναν τραπεζικό λογαριασμό στην Ελβετία"! Όμως, αν υπήρχε κάτι θεϊκό, γιατί τιμώρησε τόσο πολύ τους κατοίκους της Νέας Ορλεάνης με τον πρόσφατο καταστροφικό τυφώνα; Τις αηδίες περί "απάντησης" του Θεανθρώπου ότι κάποτε οι πρόγονοί μας δεν σεβάστηκαν την "θυσία" του για εμάς δεν τις εκλαμβάνω ούτε σαν την διασκεδαστικότερη κωμωδία.

Ένας Θεός που θα μου ταίριαζε ίσως είναι εκείνος των "μικρών πραγμάτων"... Σαν το περίφημο βιβλίο, όμως και αυτός στις μέρες μας έχει παρεξηγήσει τα πάντα. Έχει μπερδέψει τα τόύτα τα "μικρά πράγματα" που πρεσβέυει και έχει αναγάγει άλλα σε σημαντικά. Η πόλη μας πνίγει, η πόλη μας εγκλωβίζει, όμως δεν κάνουμε τίποτε για αυτό. Οι ρυθμοί μοιάζουν "απάλευτοι" (για να μην ξεχνιόμαστε και να τιμούμε και λίγο το "σπίτι" μας), αλλά όταν συμβιβάζεσαι δεν μπορείς να τους αλλάξεις. "Τι να κάνεις;", μπορεί να αναρωτηθεί κάποιος. "Να φύγεις"; Κάποιοι το τόλμησαν και δεν έχει σημασία αν το μετάνιωσαν ή όχι.

Ταλαιπωρούμαστε τόσο από την πόλη, που λησμονούμε τα σημαντικά πράγματα γιατί τα περιοδικά επιτάσσουν τι πρέπει να ψωνίσεις, πού πρέπει να βγεις και όλα τα υπόλοιπα. Ένα τυχαίο ξύπνημα σήμερα το πρωί (πολύ πρωί, στις 6:00π.μ.!!!) κι ενώ οι δουλειές μου έδιναν χρόνο να ξεκουραστώ λιγάκι παραπάνω, δεν κατόρθωσε να αδειάσει από το μυαλό από τις περιττές σκέψεις... Η τέντα ψηλά, ο ήλιος στις πρώτες του προσπάθειες να ανέβει και ένας καφές στο μπαλκόνι έμοιαζαν ιδανική αρχή της ημέρας. Οι γύρω σου πολυκατοικίες όμως δεν σε αφήνουν να το απολαύσεις τόσο και το κεφάλι δεν καθαρίζει. Όπως τότε που στην κούνια της γειτονιάς σου δεν σε ένοιαζε τίποτε άλλο από την χαρά της στιγμής. Χωρίς έννοιες.

Πώς θα ήταν άραγε η εικόνα ενός αγουροξυπνημένου μαντραχαλά με μάλλιά και γένια ακόμη αριμέλητα από το κρεβάτι στην γειτονική παιδική χαρά στις 7 το πρωί; Γραφική, ίσως παράξενη, όμως εκεί θα πετύχαινα τον σκοπό μου; Δεν το δοκίμασα. Αν για τους άλλους (τους πολλούς, δυστυχώς) η οικόγενεια χαλιναγωγεί με γνώμονα το "σκοπός του αννθρώπου είναι να κάνει παιδιά κλπ.", οι δικοί μου είναι άλλοι και καμία σχέση δεν έχουν με την ανόητη ανακάλυψη της "καριέρας". Μάλλον κλίνω προς " να περνάς καλά" σαν στόχο ζωής, με παραμέτρους και τρόπους επιτυχίας. Θα ήθελα επίσης, σε αντίθεση με την ταινία "Αυτό που θέλουν οι γυναίκες", όπου ο -αν θυμάμαι καλά- Μελ Γκίμπσον ακούει τις σκέψεις του ωραίου φύλου, να βρω τον τρόπο να τις "κάνω απλώς να χαμογελούν", πάντα με καθαρό μυαλό.

Διότι εκεί ίσως να βρίσκεται το μυστικό... Καθαρό μυαλό, σε ό,τι κάνεις. Στην εργασία σου, στο γραφείο σου, στην έξοδό σου, στο φαγητό σου, στον ύπνο σου, στα πάντα. Όχι τόσο "Free Your Mind", που τραγουδούσαν οι En Vogue, αλλά "Clear Your Mind". Για να απολαμβάνεις κάθε στιγμή και όταν κάθε βράδυ πέφτεις στο κρεβάτι, να κοιμάσαι ήσυχος...