Τρίτη, Οκτωβρίου 25, 2005

Πώς?


Πώς να ζήσεις σε έναν κόσμο με τον οποίον δεν συμφωνείς;
Πώς να ζήσεις με τους ανθρώπους, όταν δεν μπορείς να συμμεριστείς ούτε τα βάσανά τους ούτε τις χαρές τους;
Όταν δεν ξέρεις να είσαι ένας από αυτούς;

Μίλαν Κούντερα, Η Αθανασία

Υ.Γ.: Και γιατί, ενώ όλοι θεωρούν το συναίσθημα της αγάπης τόσο σημαντικό, δεν το αντιμετωπίζουν αναλόγως; Γιατί η αναφορά του, προκαλεί γέλιο στην χαρά (σε σημείο... γελοίου) και κλάμα;

Κυριακή, Οκτωβρίου 23, 2005

"Νύφες" (Νο... πολλές)!


Κάθε ποτήρι από το παγωμένο μπουκάλι λευκό κρασί έμοιαζε με έναν φίλο μου… Όχι κάποιον φανταστικό φίλο, που πολλοί ισχυρίζονται ότι έχουν όταν είναι μικροί. Έφερνε στους πραγματικούς μου φίλους, τους οποίους δεν συνάντησα το μοναχικό βράδυ του Σαββάτου παρά μόνο στον οίνο. Αλήθεια, «ευφραίνει (επιστημονικά) τη καρδία;», γιατί εγώ ψυχολογικά δεν ήμουν και στα καλύτερά μου. Η «κουβέντα» με τα ποτήρια-φίλους ήτο όμως μονόδρομη.
Σαν να μιλούσα μόνο εγώ, δίχως να παίρνω απαντήσεις. Αν και όσα «άκουγα» από εκείνους με… ζάλιζαν! Ήταν , βλέπετε, αρκετά τα ποτηράκια. Η μουσική, όσο έπρεπε δυνατή, για να μην ενοχλεί τους από κάτω (όπως έλεγε και ο Βέγγος: «Εσείς οι από πάνω, προσέχετε τους από κάτω»!), αλλά συνάμα και τόσο διακριτική που δεν αποσπούσε τις σκέψεις. Ποτέ δεν «καιγόμουν» να βγω το Σαββατόβραδο. Να συναντήσω όλη την Αθήνα να πιέζει βασανιστικά την πόλη στα άκρα της. Το χθεσινό βράδυ, ωστόσο, η παραμονή σπίτι έμοιαζε επιτακτική. Λόγω ενός «σημαδιού» με ανεξίτηλο μελάνι, του οποίου το βάρος δεν έφευγε από την πλάτη μου με τίποτε.
Οι φίλοι, το ίδιο απόντες όσο κι εγώ από την «Athens by night». Και όχι μόνο δεν είναι εδώ, αλλά είναι και μακριά. Σαν να αποφάσισαν όλοι μαζί να μεταναστεύσουν, θυμίζοντας παλιά ελληνική ταινία. Ή, μάλλον, τις «Νύφες» του Βούλγαρη. Ο καθένας, με τιμή καταρρακωμένη στην Αθήνα και με «προίκα» μόνο την ελπίδα για κάτι καλύτερο, την «κάνουν», κατά το κοινώς λεγόμενο. Ο Μ.Κ. μόνιμα μεταξύ Νέας Υόρκης-Φιλαδέλφειας (όχι αυτής στον Περισσό!), ο S. Πια στο Μπαθ, κοντά στο Λονδίνο και ο Μ.Ν. – που είναι και Σαλονίκη αυτές τις μέρες - να σκέφτεται πώς θα περάσει τον Ατλαντικό, για να δει τους Νικς κα να βρει καλύτερο μέλλον. Επιπλέον, υπάρχει και η εσωτερική «μετοίκηση»…
Ο Γ.Α. άφησε την πόλη για τα μάτια της καλής του και τα… «μυστήρια» της Ελευσίνας, ο G. όλο την ψάχνει για Σκοτία, αλλά προς το παρόν περιορίζεται στα Γιάννενα (ξανά γυναίκα στην μέση), ενώ η Μ. συνεχίζει να αναζητεί τρόπους να επιστρέψει στην Νέα Υόρκη. Και συν τοις άλλοις, η Ι. γύρισε μεν από το Βερολίνο, όμως περισσότερο την βλέπαμε και την βρίσκαμε όταν ήταν εκεί! Και έμεινα με τον Μ.Γ. (λίγοι και κακοί ρε Μ.;), αλλά και εκείνος χθες διασκέδαζε (και καλά έκανε, βεβαίως). Δεν ρωτώ «πού πάμε;», γιατί οι φίλοι μου δεν θα το εκλάβουν σαν ρητορικό και όλο και κάτι θα βρουν να μου απαντήσουν! Όλο και κάποιο μέρος επιθυμίας ή περιγραφή του πού βρίσκονται θα δώσουν και πάλι δεν θα είναι εδώ μαζί μου.
Τελικά, ο καθένας τραβάει απλώς τον δρόμο του και όλα ξεχνιούνται; Γίνονται απλώς αναμνήσεις; Τα όνειρα μας τα πυροβολεί κάποιος ή μήπως εμείς οι ίδιοι τα στήνουμε στο απόσπασμα και τα εκτελούμε; Δεν αναζητώ απαντήσεις, αν και είναι σίγουρο ότι θα λάβω πολλές και διαφορετικές. Ρητορικό είναι…

Πέμπτη, Οκτωβρίου 20, 2005

Alley


Always looking for the big road with the bright lights... The avenue, that the expectations are high and the "law" is "their way or the highway"! But in that case, U lose your personal Alley. Cause we all have our Alley.
Dark path, but gently and hospitable. Small, but in the same time so big to be fulfilled by what U imagine. Where U can be protected from those who always want to shoot your dreams.
Just follow your Alley... And obey the God of the Small Things!

Δευτέρα, Οκτωβρίου 17, 2005

Crash


Όταν ακροβατείς σε ένα τεντωμένο σχοινί... Σε μια λεπτή γραμμή που χωρίζει την χαρά από την λύπη. Την απόλυτη ηδονη από την απόλυτη θλίψη. Την αγάπη από το μίσος. Την αξιοπρέπεια από τον εξευτελισμό. Που σου χαρίζει λόγους να είσαι οργισμένος, όμως σε θλίβει για τούτο. Που σου δίνει έμπνευση για αυτά που ζεις. Για αυτά που θέλεις να ζήσεις. Και σε κάνει να αγαπήσεις περισσότερο αυτούς που ήδη είναι στην καρδιά σου.
Crash, δείτε το...

Κυριακή, Οκτωβρίου 16, 2005

Ατομικό ρεκόρ!!!


Σου λένε "χρησιμοποίησε τα (σύγχρονα;)Μέσα Μεταφοράς". Σε προτρέπουν "'αφησε το αυτοκίνητο σπίτι σου", όμως, ακόμη και τις Κυριακές, το "ποδοπάτημα" σε τρόλεϊ, λεωφορεία και μετρό, επισκιάζεται από την καθυστέρηση των δρομολογίων. Η προσπάθειά μου να φτάσω κάθε τέτοια μέρα στο γραφείο, μοιάζει με "ένθετο" σε κάκιστη κυριακάτικη εφημερίδα, που δεν πάντα θές να αποφύγεις χαζεύοντας τα πρωτοσέλιδα, αλλά πάντοτε αγοράζεις άθελά σου. Το ποια είναι η Ελλάδα μας σήμερα φάνηκε την προηγούμενη Πέμπτη στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, σε μια νέα "Επέλαση των Βαρβάρων" Και μην μου πείτε πως δεν αποτελεί αντιπροσωπευτικό δείγμα, στην χώρα της φιέστας και του κιτς. Έχει επεκταθεί δυστυχώς παντού... Και δεν μπορώ να φτάσω έγκαιρα στην δουλεΊα μου.

Υ.Γ.: Τουλάχιστον την προηγούμενη Κυριακή, πάλι χωρίς όχημα, έκανα παρά κάτι 2 ώρες Καλλιθέα-Πλακεντίας. Σήμερα ούτε μιάμισι ώρα δεν χρειάστηκα... Μια ώρα και 25 λεπτάκια! Αχάριστος είμαι... Άντε, την επόμενη, καλά να είμαστε, να πέσω στα 70 λεπτά.
Υ.Γ.2: Δεν μπορώ να κάνω πράξω και το "σημασία έχει η διαδρομή και όχι ο προορισμός", από τα νεύρα μου. Να απολαύσω το κυριακάτικο μεσημεράκι.
Υ.Γ.3: Άν με δείτε σε καμία στάση (θα με καταλάβετε από το χαμηλόφωνο βρισίδι για την αργοπορία), don't be shy, say hello"!
Υ.Γ.4: Averel, αν θες να τελειώσει η εποχή της αθωότητας, μάλλον θα μπούμε (αν δεν έχουμε ήδη) στην αντίστοιχη της ηλιθιότητας!
Υ.Γ.5: Συγγνώμη αν γίνομαι εριστικός και κουραστικός, αλλά αν δεν σας το είπα, γαμώ την Ελλάδα σας!

Πέμπτη, Οκτωβρίου 13, 2005

Apostrophes...


"Το φοβερό δεν είναι ο θάνατος... Είναι οι ζωές που ζουν οι άνθρωποι και αυτά που δεν ζουν μέχρι να έρθει ο θάνατος".

Τσαρλς Μπουκόφσκι

Τρίτη, Οκτωβρίου 11, 2005

Από δήμαρχος... κλητήρας!


Δεν χρειάζεται να επαναλάβω ότι υπάρχει διαφορά αντίληψης σε πρόσωπα και καταστάσεις. Ανάλογα από το ποια σκοπιά το εξετάζει κανείς… Δεν χρειάστηκαν, επίσης, παρά τα 8 χρόνια για να καταλάβω κάτι που το «έπιασα» πριν λίγες ώρες με ένα μόνο νεύμα και μάλιστα από συγγενικό πρόσωπο.
Δεν ήθελα credits που πάλευα με κλίκες για να σταθώ στην δουλειά που είμαι τώρα, ούτε επιδοκιμασίες συμπόνιας που όφειλα να εργάζομαι κάθε Κυριακή. Την ώρα δηλαδή που οι περισσότεροι μου φίλοι ξενέρωναν από τις μπύρες του σαββατιάτικου ξενυχτιού ή έστρωναν τους πισινούς τους στην καρέκλα ενός καλού ταβερνείου. Ή απλώς απολάμβαναν την ηρεμία και την ζεστασιά του σπιτιού, που τόσο είχαμε υποτιμήσει και πλέον αναπολήσει με τους ρυθμούς που βιώνουμε.
Δεν περίμενα από κανέναν, ούτε καν από τους δικούς μου ανθρώπους να με παρηγορήσουν όταν μου εξιστορούσαν την κάθε Δευτέρα πώς πέρασαν την προηγούμενη μέρα.
Όμως, δίχως να θεωρώ εαυτόν σαν τέτοιον, λίγο-πολύ είμαστε ήρωες εμείς που κάθε Κυριακή δεν την βλέπουμε ως αργία. Μέχρι αυτή που μας πέρασε. Κουρασμένος, ζαλισμένος από τον υπολογιστή και τα πολλά τηλέφωνα, κατάφερα να φθάσω σπίτι… Ακόμη πιο ταλαιπωρημένος, καθώς χωρίς το όχημα εκείνη την ημέρα βίωσα τα Μ.Μ.Μ. της αργίας, με δρομολόγια κάθε 10΄ και έχασα ένα ραντεβού με μια παρέα, άνοιξα την εξώπορτα.

Προτίμησα (κανείς δεν ξέρει γιατί) να ανέβω στον 2ο όροφο με τα πόδια και στο μεσοδιάστημα αντίκρισα τον θείο μου που μένει στον 1ο. «Τώρα σχόλασες;», η ερώτησή του. «Ναι», η απόκρισή μου, η οποία δεν είχε συνέχεια… Με ένα νεύμα απογοήτευσης, συμπόνιας, κούνησε το κεφάλι του απογοητευμένος και το φλασάκι χτύπησε! Από «ήρωας» που εργάζεται (και καλά) σκληρά μέχρι και τις Κυριακές», συνειδητοποίησα πως μάλλον είμαι (επιεικώς) κόπανος!

Υ.Γ.: Επιλογές, θα πείτε. Αν δεν σου αρέσει να φύγεις. Συμφωνώ, όμως καμιά φορά δεν χρειάζεται να συνυπολογίσεις καταστάσεις όταν κάνεις «διάγνωση» σε ένα ανεπαίσθητο και αυθόρμητο συναίσθημα.
Υ.Γ.2: Και το συναίσθημα της βλακείας, είναι χειρότερο από της ντροπής. Γιατί, όταν είναι αποτέλεσμα αυτοκριτικής, το βιώνεις μόνο σου και δεν το μοιράζεσαι για να περάσει ευκολότερα.
Υ.Γ.3: Need a 5-day job σας λέω. Είμαι έξυπνος, μορφωμένος, καλλιεργημένος και με διάθεση για καριέρα και φιλόδοξος! Μάλλον δεν σας έπεισα… Καταραμένη δημοσιογραφία.
Υ.Γ.4: Καιρός να ακολουθήσω αυτό που είπε κάποτε (τέλος πάντων, δεν τον θυμάμαι) κάποιος… «Η δημοσιογραφία σε οδηγεί παντού. Αρκεί να την εγκαταλείψεις γρήγορα»!
Υ.Γ.5: Άργησα…

Δευτέρα, Οκτωβρίου 10, 2005

Ο ρόλος του (πάντα) "κακού"...


Μια από τις μεγαλύτερες παρερμηνείες του συνδυασμού κινηματογράφου-real life είναι να συγχέεις τον χαρακτήρα του ηθοποιού με τον αντίστοιχο που υποδύεται... Κάτι αντίστοιχο, βεβαίως, μπορεί να συμβεί παντού. Όπως και στον χώρο εργασίας. Διότι είναι αμέτρητες οι φορές που τα συναισθήματά σου στο γραφείο δεν αντικατοπτρίζονται με τις εκφράσεις, τις γκριμάτσες και τις κινήσεις σου. Όσο και να κλείσεις τα αυτιά, οι συζητήσεις περί στοιχήματος αντηχούν στο κεφάλι μου ακόμη και όταν αποχωρήσω. Ξαφνικά, οι Έλληνες έμαθαν κάτι τυχάρπαστες ομάδες 10ης κατηγορίας της Νορβηγίας και τις σχολιάζουν για το εύκολο κέρδος!
Δεν αντιδράς, δεν μιλάς (πολλές φορές εις βάρος σου) για να μην δώσεις συνέχεια σε μια άνευ ουσίας κουβέντα, ακόμη και αν τα λεγόμενα κάποιων έρχονται σε πλήρη αντίθεση με τις πεποιθήσεις σου. Δεν έχει σημασία... Για τα διπλανά γραφεία (όχι, πάντως, για όλα), μετρά η συμπεριφορά σου. Δυστυχώς, έτσι "σημαδεύεσαι" για τον εν γένει χαρακτήρα σου. Αν πεις κάτι που για σένα μοιάζει λογικό και σε εκφράζει, είσαι αντιδραστικός και προφανώς, νομίζουν πως με τον ίδιο τρόπο αντιδράς πάντοτε. Χωρίς κανείς να υπολογίσει πως μετά την γεμάτη βαβούρα μέρα (για μένα και λίγο από νύχτα, με τις ώρες που τελειώνω), δεν χρειάζεται να φωνάξεις προς κανέναν, να αντιμιλήσεις σε κανέναν, γιατί σου αρκεί ένα καλό CD και ένα ποτήρι κρασί στο σπίτι σου. Ή μια ήσυχη κουβεντούλα σε ένα μπαράκι του κέντρου της πόλης. Αλλά πάλι - κατά το πού είναι η μπάλα - πού είναι οι φίλοι; Φίλε Μ., με τις "μεταναστεύσεις" των υπολοίπων, μείναμε λίγοι και... κακοί!
Πάντοτε δακτυλοδεικτούμενος, όπως για παράδειγμα και στην πραγματικότητα ο Κέβιν Μπέικον, που συνήθως υποδύεται τον "κακό"...

Κυριακή, Οκτωβρίου 02, 2005

Πατριώτες μου!



Σαν βγεις στον πηγαιμό για την Πλακεντίας, να εύχεσαι να είναι... κοντός ο δρόμος! Όχι σαν τον δικό μου, που την Κυριακή το μεσημεράκι χρειάστηκα παρά κάτι 2 ώρες να φθάσω από σπίτι (Καλλιθέα) στο γραφείο (Χαλάνδρι)! Όχι με αυτοκίνητο, βεβαίως, αλλά με τα σύγχρονα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς της (Ολυμπιακής) Αθήνας μας... Της εκσυγχρονισμένης Ελλάδας, του κιτς, της Traffic και των λοιπών κουτσομπολίστικων φυλλάδων.
Τελικά, έχουν δίκιο οι οπαδοί του ΠΑΟΚ, που αντιδρώντας στο αισχρό "Βούλγαροι" που τους λένε απαντούν με ένα επικό πανό... "Έλληνες είστε και φαίνεστε ΡΕ"!!! Διαφωνώ με το η "Ελλάδα τρώει τα παιδιά της".

Μάλλον τα "πληγώνει". Τελικά, ότι σε πληγώνει σε κάνει πιο δυνατό ή πρέπει να αρχίσω να στηρίζω το "όσο με πληγώνεις (Ψαροκώσταινά μου) τόσο με πωρώνεις"; Γιατί αν αρχίσω να πωρώνομαι, να ζητήσω να μου σιδερώσουν ένα ωραιότατο λευκό συνολάκι ειδικό για την περίσταση. Να πετάξω το καπέλάκι, το γκρι μπλουζάκι και το μπλε παντελόνι και να προβάρω τον ζουρλομανδύα!
Για να υποδεχθώ όσους αύριο θα συζητούν για το ντέρμπι (και καλά) ΑΕΚ-Ολυμπιακού, πιθανότατα δίχως να το έχουν παρακολουθήσει (έχει πρεμιέρα το νέο ΡΕ-ΑΛΗΤΗ σόου του ΑΝΤ1). Απλώς για την καζούρα. Είναι οι ίδιοι που τρέχουν στις Ομόνοιες όταν γιορτάζουν ένα τρόπαιο, αλλά γηπεδάκι που να τρέχεις τώρα; Όταν βρέχει, θα βραχούμε κι όταν έχει ήλιο, είναι κρίμα να τον χαραμίσουμε και προτιμούν την βόλτα με το κάμπριο.
Ελληναίοι μια ζωή... Οι ίδιοι που στο παρτάκι που ήμουν χθες βράδυ, έσκασαν μύτι με τα άσπρα σακάκια πάνω από το τζιν (πα,πα,πα, κι ας μην είμαι κανένας... Γαβαλάς - ευτυχώς!) και ξεκίνησαν το γκρικ καμάκι ως εξής: (σ.σ. Έξω στο μπαλκόνι) "Ωραία βεράντα, όμως η δική μου στην Βάρκιζα είναι μεγαλύτερη και έχει τρελή θέα! Να έρθεις καμία μέρα να σου κάνω το τραπέζι", εννοώντας φυσικά ένα άλλο δωμάτιο του σπιτιού!

Φίλε Μ., που με πήγες στο παρτάκι αυτό, μάλλον εμείς μαζί θα γυρίζουμε στην Καλλιθέα με το μηχανάκι σου. Γιατί "ΔΕΝ έχουμε κότερο και ΔΕΝ θα πάμε μια βόλτα. Όχι ότι είχα καμία διάθεση να το κάνω με τα (αυτοαποκαλούμενα) μοντέλα. Είναι το αντιπροσωπευτικό δείγμα του σύγχρονου Έλληνα. Ξέρω πως όλοι εκεί έξω δεν είστε έτσι, αλλά η Ελλάδα δεν αλλάζει... Και συγχωρέστε με, αλλά Γαμώ την Ελλάδα σας!!!

Υ.Γ.: Μην το παίρνετε προσωπικά, δεν σημαίνει ότι μπαίνουμε όλοι στο ίδιο καζάνι. Μπορεί εγώ να αγναντεύω στραβά.

Υ.Γ.2: Γιατί διαμαρτυρόμεθα όταν μας κράζουν διεθνώς, αλλά τον πολιτισμό που και ανακαλύψαμε ούτε που τον ξέρουμε;
Υ.Γ.3: Θα πιάσω μια δουλειά στην Κόρινθο, αλλά θα μένω Καλλιθέα. Με τον προαστιακό, 55 λεπτάκια είναι! Να κάνω και τούρινγκ να βλέπω αξιοθέατα.
Υ.Γ.4: Τελικά, φίλε Averel, μήπως να ζητήσω κι εγώ από κανέναν δήμαρχο να με απελάσει;

Υ.Γ.5: Αφήνω Τζάρμους για αύριο, να τον απολάυσω γιατί σήμερα τα νεύρα μου είναι πιο τσατάλια από τα "Τσακισμένα Λουλούδια" του.
Υ.Γ.6: Δεν ξέρω αν σας το είπα. Γαμώ την Ελλάδα σας!