Δευτέρα, Νοεμβρίου 28, 2005

Όλα μπασταρδεύτηκαν...

Τουλάχιστον ο George Best δεν «μπασταρδεύτηκε ποτέ»…


«Γλυκιά μου Ελλάδα, κάνω hip-hop μα δεν αρέσω,
Λοιπόν μετά το σοκ θα πιω έναν εσπρέσο
Δεν ξέρω αν θα μπορέσω κι εγώ σαν τους επώνυμους
Να κάνω dolce vita, γιατί με λένε Ominus
Και αφού με λένε Ominus θα βγαίνω και θα κράζω
Θα σπάζω, θα φωνάζω στα μπουζούκια θα βελάζω
Θα αράζω σε γωνιές έτοιμος με δυο γιαούρτια,
Special delivery για τα δικά τους μούτρα!
Για φρούτα, μαϊντανούς, TV persones, κριτικούς
Συνθέτες-στιχουργούς με επιτυχίες κλέψει-κλέψει,
Ο κόσμος να χαλάσει πρέπει ο κόσμος να χορέψει!
Ακούγεται παράλογο όμως είναι κάπως έτσι…
Ποιοι κλείνουν λεωφόρους τραγουδώντας με τις ώρες;
Ποιοι βγαίνουν στην σκηνή και ποιοι τυλίγονται στις φλόγες;
Βαθιά τα ντεκολτέ για να φαίνονται οι ρώγες…
Όλες οι κυρίες να ανεβούν πάνω στην πίστα,
Τραγούδι MADE IN GREECE από έναν άγνωστο αρτίστα!

Γλυκιά μου Ελλάδα, τι να πω από πού να αρχίσω;
Να μιλήσω να γνωρίζω ή στα μούτρα να τους φτύσω;
Δεν κάνω πίσω και το μίσος μου θα χύσω
Με την πένα σημαδεύω την καρδιά τους να τρυπήσω!
Και αν δεν έχουν καρδιά, θα τρυπήσω το μυαλό τους και
θα κάνω γρατσουνιές στο υποσυνείδητο τους!
Θα γίνω εφιάλτης στα καλύτερα όνειρά τους και θα
βάζω πυρκαγιά στα μεταξωτά βρακιά τους
Μεγάλες συγκινήσεις από θαύματα της φύσης
Και κόκκινα φορέματα ξυπνάνε τις αισθήσεις…
Κυρίες ανεβαίνουνε στην πίστα
Τραγούδι MADE IN GREECE από έναν άγνωστο αρτίστα!

Γλυκιά μου Ελλάδα, εσύ με τέτοια ιστορία
Πώς έμπλεξες σε σκάνδαλα και βγαίνεις στα δελτία;
Με θέμα μαστροπεία, βία-σεξ και ροζ κυκλώματα
Φρου-φρου κι αρώματα για να κάνουν κάποιοι ονόματα
Πολλά τα στόματα, όμως λίγες οι αλήθειες
ΕΙΔΕΣ ΠΩΣ ΑΛΛΑΖΟΥΝ ΟΛΑ ΜΕΣΑ ΣΕ ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ;
Απέκτησαν και status τα νεόπλουτα λαΐκια(!)
Σκάνε με σκαρπίνι και μανίκια γυρισμένα,
Πουκάμισο ανοιχτό για να φαίνεται η καδένα…

Μην ξεχνάς είναι και η τέχνη που γεμίζει τα σαλόνια
Είναι ο πλούσιος μπουφές που ερεθίζει τα σαγόνια
Η κουλτούρα των σπουδαίων μπομ-βιβέρ και ζιγκολό
Στο φιλόπτωχο ταμείο προσφορά για τον φτωχό
ΠΛΗΡΩΣΤΕ ΚΟΡΟΪΔΑΚΙΑ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ ΑΚΡΙΒΟ
ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΣΤΕ ΟΛΟ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΜΙΑ ΦΑΛΤΣΑ ΑΟΙΔΟ!!!
Όλα ταμ μωρά να ανεβούν πάνω στην πίστα…
Τραγούδι MADE IN GREECE από έναν άγνωστο αρτίστα!»


Από το τραγούδι «Made In Greece» των Ominus και DJ S,
του δίσκου «Ominus Ρήση»…


Ομολογώ πως το ελληνικό στοιχείο της πάλαι ποτέ rap ή του hip-hop, αλλά και οποιουδήποτε άλλου είδους μαύρης μουσικής δεν θα μπορούσε να σταθεί στην χώρα μας. Ωστόσο, ο παραπάνω δίσκος αποτελεί φωτεινή εξαίρεση, με εμπνευσμένους στίχους και καλή μουσική.
Πάντως, ο κ. Νίκος Βουρλιώτης που συμμετέχει στο τραγούδι του οποίου τους στίχους διαβάζετε, μάλλον ακολούθησε αντίστροφη πορεία.
Η 2η και η 4η στροφή ανήκουν σε εκείνον, όμως φέτος «θυσιάστηκε» κι εκείνος στο status που και καλά καταγγέλλει! Αν δεν το μάθατε, εμφανίζεται μαζί με την Άννα Βίσση (δεν ξέρω το μαγαζί και δεν με απασχολεί), όπου αποδεικνύει περίτρανα πόσο μπασταρδεμένα είναι όλα στην Ελλάδα. Από τον κινηματογράφο, την μουσική (κυρίως), την διασκέδαση γενικότερα, το ποδόσφαιρο και οτιδήποτε άλλο ασχολείται ο Έλληνας. Κοινώς, ο κ. Βουρλιώτης θα καταγγέλλει το καστεστημένο μπροστά σε λεφτάδες, χαρτογιακάδες των 120 κιλών, που θα σιχαίνονται την μουσική του, ανέκφραστοι, στραβωμένοι, μην μπορώντας να κουνηθούν στα άθλια μπουζούκια και το μόνο που θα τους ικανοποιεί θα είναι η εικόνα της ξανθιάς συνοδού τους, που με το μίνι της θα χορεύει πάνω στο τραπέζι, από την μια σουξεδάκια της (κάποτε σεβαστής) Βίσση και στο καπάκι «μαύρη» μουσική των Goin’ Through!!!

Να τους χαίρεστε!

Παρασκευή, Νοεμβρίου 25, 2005

Στην υγειά σου Τζόρτζι...

Μέχρι πριν από λίγο καιρό ήμουν βέβαιος πως όταν θα ερχόταν η ώρα να ντριμπλάρει τον τελευταίο, ανίκητο αμυντικό, το μοναδικό σέντερ μπακ που τους "κόβει" όλους, ο Τζορτζ Μπεστ θα παράταγε την μπάλα στην άκρη, θα του ζήταγε ένα ποτήρι από την καλύτερη σαμπάνια και με το βλέμμα που μαγνήτιζε τις εκάστοτε μις υφήλιος θα του έλεγε να πάει να γαμηθεί. Τελικά δεν ήταν έτσι τα πράγματα αφού οι τελευταίες κουβέντες του ήταν "μην πεθάνετε σαν εμένα". Κρίμα πάντως γιατί η επιτομή της αυτοκαταστροφής και της αλητείας, ο άνθρωπος που άνοιξε τόσα κουτάκια μπύρας όσες και οι μαγικές στιγμές που απλόχερα προσέφερε στο παγκόσμιο ποδοσφαιρικό στερέωμα, θεωρούσα πως μέχρι και την τελευταία στιγμή θα παρέμενε ένας αμετανόητος υποστηρικτής των επί γης επιλογών του. Εκανα λάθος. Ισως γιατί εκείνες τις ώρες της τελευταίας αυτοκριτικής να αναζητάς αυτό που ποτέ δεν είχες. Μια απλή και συμβατική ζωή. Τότε βέβαια θα σου λέγαμε καλό ταξίδι, αντίο μεγάλε παίκτη και ένα κάρο κοινοτοπίες. Ενώ τώρα ανοίξαμε ένα μπουκαλάκι, σου ευχόμαστε στην υγειά σου και σου υποσχόμαστε να μεταφέρουμε τον μύθο σου και στις επόμενες γενιές...

Τετάρτη, Νοεμβρίου 23, 2005

Δεν γίναμε "Ζούγκλα"... Πάντα ήμασταν!


«Πρέπει να της άρεσε λίγο – ή να άρεσε σ’ ένα κομμάτι του εαυτού της. Η δουλειά τη συγκινούσε, είμαι βέβαιη, αν και ταυτόχρονα την σιχαινόταν. Νομίζω ότι την απολάμβανε σε επίπεδο άκρως αφηρημένου, άκρως διανοητικού παιχνιδιού, αλλά ενδεχομένως γνώριζε - οπωσδήποτε γνώριζε, υποθέτω, αν λάβουμε υπόψη μας τι έκανε στο τέλος – ότι αυτό ήταν παραμύθι και κι ότι κάτι είχε χάσει προσπαθώντας να την αντέξει τόσο καιρό: ότι είχε χάσει κάτι από τον εαυτό της. Και φυσικά, απεχθανόταν όλους εκείνους με τους οποίους συνεργαζόταν - αυτό είναι αυτονόητο.»…

Από το «Σπίτι Του Ύπνου», του Τζόναθαν Κόου.

Άκρως αντιπροσωπευτικό και του δικού μου εαυτού… Για την κατάντια της δημοσιογραφίας… Για τους δήθεν (ντεμέκ που λένε καλύτερα και στην Σαλόνικα) μαχητές της αλήθειας. Της δικής τους αλήθειας! Συνοδευόμενης από τα συμφέροντά τους. Είναι αυτοί που ακολουθούν τον urban legend που λέει πως στο πρώτο μάθημα στην Νομική, ο καθηγητής διδάσκει στους επίδοξους δικηγόρους (οι περισσότεροι από αυτούς θα καταλήξουν λαμόγια που θα αναζητούν συνεχώς «παραθυράκια» στους νόμους) πως «δεν υπάρχει αντικειμενική αλήθεια»! Κοινώς, την «πλάθουμε» όπως θέλουμε.
Για να επιβιώνουν κάποιοι (αυτοαποκαλούμενοι δημοσιογράφοι) στην… «Ζούγκλα» (τους). Για να ντρέπεσαι που ακολουθείς κι εσύ κάτι ανάλογο. Γιατί δεν ξέρεις πια τι να πιστέψεις… Εκτός ίσως από ένα. Πως κανείς δεν είναι αδιάφθορος. Άλλωστε, η διαπλοκή είναι το «εθνικό» μας χόμπι.

Διότι δεν γίναμε "Ζούγκλα" - κατά το γίναμε Σικάγο, που λέγαμε κάποτε... Πάντα ήμασταν

Πέμπτη, Νοεμβρίου 17, 2005

Καλη-μέρα


Την στιγμή που είχε σκοτινιάσει συνειδητοποίησα πως την σιχαινόμουν... Μια ωραία ευκαρία να την ξεφορτωθώ τώρα που νύχτωνε. Δεν θα μπορούσε να μου παραπονεθεί για τίποτε, δεν ήταν η ώρα της. Θα ξεκινούσε τις ετοιμασίες της για την αυριανή, νέα της παρουσία.
Όσο κι αν προσπαθούσα, ωστόσο, δεν κατάφερα να την ξεχάσω. Η λάμψη της το πρωί, η ζεστασιά της το μεσημεράκι, η έντασή της καθ' όλη την διάρκεια της συνύπαρξής μας δεν με άφηνε να την αποχωριστώ. Ασυνείδητα, δεν ξεγλιστρούσε από το μυαλό μου και ας ήμουν ιδιαίτερα θυμωμένος μαζί της. Και ας την έβρισα πολλές φορές στο γραφείο, σε στάση λεωφορείου, στο μετρό, μέχρι και στο φαγητό μας...
Αργά στο σπίτι κατάλαβα πως δεν μπορώ να αδειάσω το κεφάλι μου. Ειδικά με την σκέψη εκείνης. Μπορεί να μην μου δημιουργούσε δέος την δεδομένη στιγμή, όμως με αγχώνει η καθημερινότητά της. Δεν της είχα δείξει τον απαιτούμενο σεβασμό και το είδα ξεκάθαρα τα ξημερώματα. Αργά, αλλά το είδα... Δεν μπορούσa να κοιμηθώ. Την σκεφτόμουν αλλά είχε ήδη φύγει. Τράβηξα την κουρτίνα και κοιτάζοντας τον γεμάτο αστέρια ουρανό, την φαντάστηκα, την ζήλεψα, την πόθησα.
Την έπλασα, πάντως, όπως ήθελα εγώ κι ας ήξερα ότι πάλι το επόμενο πρωί θα εμφανιστεί όπως μόνo εκείνη επιθυμεί. Όταν κατόρθωσα να κοιμηθώ, την ονειρεύτηκα. Πάλι όπως ήθελα αλλά με τον τρόπο που την ανέμενα να έρθει με το ξημέρωμα. Ξύπνησα αγχωμένος, ιδρωμένος! Έριξα λίγο νερό στο πρόσωπό μου και χωρίς να περάσει πολύ ώρα την αντίκρυσα. Εκεί, ολοζώντανη, αν και νυσταγμένη σαν εμένα. Με την λάμψη του ηλίου να την περιλούζει ξανά και ξανά. Δεν χρειάστηκε να της συστηθώ. Την γνώριζα και με γνώριζε πολύ καλά. Θαρρεί κανείς πως ήξερε απ' έξω τις πρωινές μου συνήθειες, σαν να ήταν δικές της.
Η καινούρια μέρα! Δείτε την κατάματα... Ακόμη και αν από το βλέμμα της στάζουν δάκρυα βροχής, όπως σήμερα. Μέσα από τις στάλες στο παράθυρο, δείτε ήλιο. Σεβαστείτε την και απολαύστε την!

Καλημέρα σας!


Στην Δ., που τόσο μας λείπει εδώ και 7 χρόνια και στον Μ., που ελπίζω να μην γίνει πιο "απάλευτος" από εμένα και τον Siesta.

Κυριακή, Νοεμβρίου 13, 2005

Your biggest fear...


Μιας και δεν υπάρχει έμπνευση, δεν έχω κάτι να μοιραστώ μαζί σας, δεν μοιράζεστε εσείς τον μεγαλύτερο φόβο σας; Ποιος είναι;

Τετάρτη, Νοεμβρίου 02, 2005

Just to PHIL (Collins) good!!!


Αν και οι περισσότεροι συγγραφείς τρέμουν στην ερώτηση «το βιβλίο σας είναι αυτοβιογραφικό;» και ο Ισπανός Φρανθίσκο ΝτεΓκόγια κάποτε ζωγράφιζε στον καμβά μόνο τους χειρότερους εφιάλτες του, ο Φιλ Κόλινς δεν χρειάζεται να ανησυχεί για τέτοιες καταστάσεις. Ο Βρετανός μουσικός πάντα ξετύλιγε στο πεντάγραμμο και έβγαζε από την φωνή του όσα ο ίδιος ονειρευόταν, τα οποία, πάντως, όταν τον συναντάς από κοντά συνειδητοποιείς πως είναι και δικές σου επιθυμίες…
Νομίζεις πως κάθε νότα από τα κομμάτια του, κάθε λέξη από τους στίχους του, γράφτηκαν αποκλειστικά για σένα. Για αυτό και προλόγισε την καταπληκτική συναυλία του στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας σαν κάτι που «επιτέλους, έγινε και στην Ελλάδα», με κάθε δόση μετριοφροσύνης για την μουσική του. «Απόψε, φίλοι μου» (σ.σ.: με σκονάκι για τα ελληνικά του!), θα ακούσετε τραγούδια που ΜΠΟΡΕΙ να αγαπήσατε, ΜΠΟΡΕΙ να μισήσατε σε κάποιο χωρισμό ή ακόμη-ακόμη και κάποιο με το οποίο να… κάνατε έρωτα!», εννοώντας το «ONE MORE NIGHT»!!!

Ο Ζαν-Λυκ Γκοντάρ συνήθιζε να λέει ότι κάθε ιστορία «πρέπει να έχει οπωσδήποτε αρχή, μέση και τέλος, αλλά όχι απαραίτητα… με τούτη την σειρά»!. Όπως περίπου το δικό μου συναίσθημα που έβλεπα τον Κόλινς από κοντά. Η αρχή της συναυλίας αποτέλεσε το πολυπόθητο τέλος της ανυπομονησίας για μια συνάντηση που είχε κανονιστεί - με την αγορά του εισιτηρίου – εδώ και 25 μέρες. Όπως, δυστυχώς, και το τέλος του live ήταν η αρχή της… αποχής μου από τον ήχο του! Γιατί, τα CD του ήδη κρύφτηκαν από χθες το βράδυ, όταν μπήκα σπίτι, εκστασιασμένος από όσα είδα και άκουσα. Τα έκρυψα και, καλά να είμαστε, θα τα ακούσω ξανά έπειτα από αρκετό καιρό, προκειμένου να μην χαλάσω την στιγμή, την αύρα που άφησε πίσω του ο πρώην ντράμερ των Genesis και ακόμη δεν λέει να ξεφορτωθεί το κεφάλι μου.
Ήτα μια «ANOTHER DAY IN PARADISE», αν υπάρχει παράδεισος, με «TRUE COLORS», χωρίς «SOMETHING HAPPENED IN THE WAY TO HEAVEN». Από έναν άνθρωπο που θαρρεί κανείς είναι αυτό που σαν κλισέ λέμε «της διπλανής πόρτας». Εκείνος που νομίζεις θα συναντήσεις στην εξώπορτα, στο θυρωρείο και θα σε ανταμείψει με ένα αστραφτερό χαμόγελο. Τα λίγα μαλλιά του πρόδιδαν πάντα μια ηλικία, ακόμη και όταν ήταν σαφώς πιο νέος. Οι μικρές ρυτίδες, η ταλαιπωρία από το πρόβλημα της ακοής, που τον υποχρεώνει να είναι αυτή η τελευταία περιοδεία της μεγάλης καριέρας του, δεν τον γερνούν καθόλου.

Και ας έχει ακόμη την ικανότητα να παρουσιάζει τα ανάμεικτα συναισθήματά του από λεπτό σε λεπτό, Από τραγούδι σε τραγούδι, αναλόγως τις απαιτήσεις του στίχου. Στο Φάληρο κατηφόρισαν «υπήκοοί» του κάθε ηλικίας. Από τον μεσήλικα άνδρα που καθόταν λίγο πιο δεξιά από εμένα και χόρευε παρέα με την ούτε 15 ετών κόρη του! Από ζευγάρια που μπορεί να τον πρωτάκουσαν το 1975, έως πιτσιρικάδες απλώς μαγεμένους από τον ήχο του. Οι κουβέντες με τον Μ. και την Μ. περιορισμένες έως μηδαμινές. Πίστευα πως όσο αναλωθώ σε σχόλια, θα χάσω κάτι από την μαγεία του Φιλ. Και δεν ήθελα να συμβεί κάτι τέτοιο. Να μην χάσω ούτε μια ανάσα του από την εναλλαγή των τραγουδιών και για αυτό σιώπησα. Συνέλαβα τον εαυτό μου να χαμογελά για περισσότερο από δύο ώρες. Όσο ακριβώς στάθηκε στην μεγαλοπρεπέστατη σκηνή ο ίδιος! Μόνο όταν συνειδητοποίησα την απουσία της Κ. κατάλαβα πως κάτι έλειπε… Βλέπετε, εγώ ήμουν πιστός στην υπόσχεσή μου, ενώ εκείνη όχι. Δεν πειράζει, όμως, Αν και ήθελα όσο τίποτε να δω τον Κόλινς μαζί της, πλέον ζούμε «SEPARATE LIVES» και αν την ρωτήσετε, προφανώς θα σας απαντήσει πώς ισχύει το «BOTH SIDES OF A STORY»! Όσο και αν πάλεψα να κάνω πράξη το αγαπημένο μου «AGAINST ALL ODDS», δεν το κατάφερα. Διότι πάντα μεταξύ μας θα υπάρχουν «TWO HEARTS», χωρίς την συνέχεια του κομματιού, που κάνει λόγο για «One mind»…

Ξανά δεν πειράζει. Είχα στο ΣΕΦ πολλούς φίλους, και ας γνώριζα μόνο τους Μ. και Μ.. Ήταν 16.000 φίλοι εκεί. O A., η Β., ο Γ., η Δ., ο Ε., η Θ., ο Η., η Θ., ο Ι., η Κ., ο Λ., η Μ., ο Ν., η Ξ., ο Ο., η Π., ο Ρ., η Σ., ο Τ., η Υ., ο Φ., η Χ., και όλοι όσοι ήταν εκεί. Όλοι οι 16.000 ανεξαιρέτως! Όλοι όσοι χόρεψαν αυθόρμητα την στιγμή που η σκηνή, η αρένα και η εξέδρα μετατράπηκε σε μια τεράστια πίστα παλιάς ντίσκο, ακούγοντας «DANCE INTO THE LIGHT», το «SUSSUDIO», το «U CAN’T HURRY LOVE», το «EASY LOVER»!!! Διότι όλοι το αισθάνθηκαν να έρχεται «IN THE AIR TONIGHT» και εύχονταν να μην αποχωρήσει γρήγορα. Για τούτο, του ζήτησαν, όταν αρχικά αποχώρησε, και άλλο… Ή, για την ακρίβεια, «ONE MORE NIGHT», προτού ο ίδιος αποχαιρετήσει τους μουσικούς, τους τραγουδιστές του και τους τεχνικούς με το «TAKE ME HOME». Λέγοντας μετά από κάθε αποθέωση, «he/she has to go home»… Μόνο που η περιοδεία συνεχίζεται. Αλλά όλοι τους, με πρώτο και καλύτερο τον ίδιο τον Φιλ Κόλινς, μπορεί να είναι μακριά από τα σπίτια τους, ωστόσο, προσωρινά έχουν κάνει σπίτι τους κάθε πόλη που επισκέπτονται. Από το Ταλίν της Εσθονίας, που άρχισε η «περιπέτειά» τους στις 13 του περασμένου Οκτώβρη, έως την Γλασκώβη στις 19 Νοέμβρη και στο 2006 στις Η.Π.Α, όπου τους περιμένουν «πιστοί». Που λατρεύουν τον Κόλινς σαν οικογένειά τους! Που του ανταποδίδουν το «CAN’T STOP LOVING U»…

Φιλ, σε ευχαριστούμε για την υπέροχη ανάμνηση