Πέμπτη, Δεκεμβρίου 29, 2005

Κοίταξε... αλλά μην μιλάς


Ένα ατελείωτο παιχνίδι βλεμμάτων… Μια έλξη που (φαινόταν τουλάχιστον) πως συντηρούνταν και παρέμενε άσβεστη μόνο με τις κινήσεις. Και όχι με τα λόγια. Άλλωστε, ποτέ δεν τα κατάφερνε στις κουβέντες. Δεν τις πίστευε, δεν πίστευε μάλιστα πολλάκις και ό,τι ξεφούρνιζε εν βρασμώ ή συνήθως αυθόρμητα και το δικό του στόμα.

Ήταν φανατικός θαυμαστής των εκφράσεων. Λάτρευε να παρατηρεί τις φιγούρες στο μετρό και στα μαγαζιά. Να επιχειρεί να αναλύει τις γκριμάτσες, τα χαμόγελα, την θλίψη τους, όμως πάντοτε διακριτικά… Γιατί δεν έπαυε να είναι ντροπαλός. Για αυτό και δεν της μίλησε ποτέ.

Ανεχόταν αυτή την περίεργη κατάσταση. Την αντίκριζε και έχανε την λαλιά του. Κατάλαβε, πάντως, πως αυτό δεν ήταν από την ντροπή του, αλλά από το δέος που του προκαλούσε η μορφή της. Δεν τον πείραζε να την βλέπει να συζητάει με τον κάθε έναν «γόη» που το μόνο που είχε στο μυαλό του ήταν να «γεμίσει» το κρεβάτι του με την πληθωρική της παρουσία.

Αναρωτιόταν συχνά αν πράγματι του άρεσε. Αν στα αλήθεια τον τραβούσε και ερωτικά, διότι αν συνέβαινε κάτι τέτοιο θα έπρεπε να τον ενοχλεί η κάθε λογής «επίθεση»που δεχόταν συνεχώς από τους επίδοξους εραστές της. Τα συναισθήματα δεν άλλαζαν, ούτε όταν την συνάντησε τυχαία σε να μικρό μπαρ του κέντρου ένα βράδυ. Την χαιρέτησε, αλλά προτίμησε να την κοιτάζει. Πάντοτε διακριτικά, πάντοτε με ένα ευγενικό βλέμμα, που ωστόσο έκρυβε μέσα του μια ανεξάντλητη επιθυμία να βρεθεί μαζί της.

Άλλο τον είχε ενοχλήσει τον τελευταίο καιρό… Εκείνος ο ενοχλητικός, «καριερίστας» συγκάτοικός της στο γραφείο, που δεν έλεγε να βάλει μυαλό. Λαοπλάνος, ως συνήθως, αλλά και αποφασιστικός. Να ολοκληρώσει ξανά κάτι που δεν θα έπρεπε να είχε καν στο μυαλό του. Οι όποιες σκέψεις ακόμη και να χειροδικήσει εναντίον του, του φαίνονταν «εκρηκτικές» όταν τον παρακολουθούσε να την πλησιάζει, αλλά συνάμα τόσο γελοίες όταν καθόταν αναπαυτικά στο σαλόνι του και απολάμβανε ένα ουίσκι.

Γιατί ήξερε πως είναι μεγάλο κορίτσι και γνωρίζει καλύτερα. Δεν θα τολμούσε να της εξηγήσει ποτέ το ποιος είναι εκείνος ο τύπος, που όσο απίστευτος κι αν είναι, επιβεβαιώνει τον νόμο της κυριαρχίας του θρασύ, του «κακού» που μας έλεγαν παλιά οι παππούδες και οι γιαγιάδες μας. Ακόμη και αν την έβλεπε ποτέ στην αγκαλιά του, σκέψη που του προκαλούσε αηδία, τίποτε δεν θα χαλούσε τα αισθήματά του για εκείνη.

Θα ήταν πάντα Εκείνη!

Σπάσιμο... αναπόφευκτο


Θεωρούσε πως μόνο το κορμί και οι εκφράσεις δεν θα μπορούσαν ποτέ να πουν ψέματα… Τα ψεύτικα λόγια, έλεγε, μπορούν να «συνοδευτούν» από ανάλογες κινήσεις του προσώπου, του βλέμματος, του χαμόγελου ή του κλάματος. Αλλά όλα τα παραπάνω λένε απλώς την αλήθεια αν δεν ακολουθούνται από λόγια.

Λόγια, λόγια, λόγια. Τα είχε βαρεθεί, όπως όλα εκείνα τα κλισέ της εποχής ή ακόμη και παλαιότερων χρόνων. Ακόμη και σπουδαίων ανδρών. Δεν θα μιλούσε στην Ε.. Ήταν αποφασισμένο. Κι ας πίστευε εκείνο που συνήθιζε να λέει ο Martin Luther King, ότι δηλαδή «Our lives begin to end, the day we become silent about things that matter».

Ήξερε ότι η σιωπή του δεν έκανε καλό. Δεν θα την προειδοποιούσε για εκείνον τον τύπο. Και ας γνώριζε πως αντιστεκόμενος στην ρήση του King δεν θα κατέστρεφε μόνο την δική του ζωή. Αλλά πιθανότατα και εκείνης. (Αμάν αυτά τα κλισέ!)

Είχε το παράδειγμα του Υ., που σε μια αντίστοιχη περίπτωση τα θαλάσσωσε, άθελά του βεβαίως. Το μοναδικό πράγμα που δεν επιθυμούσε ήταν να νομίσει η Ε. πως η «προειδοποίησή» του για «αυτόν» ήταν συνέπεια της ζήλιας. Ή της δικής του επιθυμίας να την φέρει κοντά του…

Η υπομονή του ήταν αρετή και την φύλασσε σαν ένα μυστικό που δεν θα έπρεπε να αποκαλυφθεί ποτέ. Όμως, τούτες τις ημέρες, η σκέψη του ήταν συνεχώς εκεί. Προτίμησε να το κουβεντιάσει με τον Υ., αλλά άκρη δεν έβγαλε. Εκείνος, φυσικά τον παρότρυνε να κάνει το ίδιο. Να σπάσει την σιωπή του.

Δεν θα το έκανε… Διότι το «σπάσιμο» του Υ. είχε ήδη γίνει και δεν είχε φέρει και αποτέλεσμα σε μια πολύ πιο απλή ιστορία. Αλλά το είχε κατανοήσει. Και το είχε πει στον Υ., όχι σαν παρηγοριά, αλλά σαν ένα συμπέρασμα που χρειάστηκε χρόνια για να «σφηνώσει» στην άκρη του μυαλού του. Φίλε Υ., για να «ανοίξεις» μια καλά «κλειδωμένη» καρδιά, μερικές φορές πρέπει να την σπάσεις…

Τετάρτη, Δεκεμβρίου 28, 2005

Never...


«Those who afraid 2 fall never fly
How will U ever know if U ever try
Might just reach your goals and your every
dream U can never be sure
If not U can learn from the mistakes U
make, at least U will wonder no more

The saddest thing is a life never lived,
a desired task never tried
Wishing stars never wished upon left
floating in the sky
Dreams left as dreams hopes and ambitions
pushed 2 the back of one’s mind

If U never speak U will never be heard
If U don’t seek U will never find
Never let them tell U that U can’t
shouldn’t or couldn’t

Never give them the satisfaction of being
the reason that U wouldn’t
Never let their jealousy or disbelief
be the reason U don’t or won’t try
Don’t let the only time U ever really
fly be the day U die»!

Από το album «Little Deeper» της Ms. Dynamite,
που «ξέθαψα» χθες από τις θήκες των CDs
και πραγματικά λησμόνησα ιδιαίτερα τόσο καιρό…

Τρίτη, Δεκεμβρίου 27, 2005

Ένα Σαχλό Ραδιοτηλεοπτικό... (Ε.Σ.Ρ.)


Τα έξυπνα μηνύματα απευθύνονται σε έξυπνους ανθρώπους… Γι αυτό και δεν πρέπει να προκαλεί έκπληξη η απόρριψη από το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης 4 διαφημιστικών σποτ του Ελληνικού Τμήματος της Διεθνούς Αμνηστίας, τα οποία δεν δέχθηκε να χαρακτηριστούν κοινωνικά μηνύματα, ώστε να μεταδίδονται δωρεάν από τους σταθμούς.

Μηνύματα που αφορούσαν τα ανθρώπινα δικαιώματα, τα οποία προφανώς το Ε.Σ.Ρ. θεωρεί ότι καλύπτουν πλήρως οι μεσημεριανές ζώνες, οι Τσουκαλάδες και όλα τα προγράμματα που «τιμωρεί» απλώς με μερικές δεκάδες χιλιάδες ευρώ… Στο πρώτο μήνυμα, ο Αγιος Βασίλης συλλαμβάνεται και μεταφέρεται στις φυλακές του Γκουντανάμο, αφού η παραφουσκωμένη στολή του κίνησε την υποψία των Αρχών, ενώ στο δεύτερο οι τρεις μάγοι με τα δώρα συλλαμβάνονται στα ισραηλινο-παλαιστινιακά σύνορα, μεταφέρονται στο ίδιο μέρος , ενώ καταζητείται και άγνωστος με το κωδικό όνομα «φωτεινό αστέρι»! Τα δύο αυτά μηνύματα καταλήγουν ως εξής: «Στις μέρες μας θα μπορούσε να συμβεί. Ας φροντίσουμε τουλάχιστον να έχουν καλύτερη μεταχείριση, όπως και οι υπόλοιποι που κρατούνται εκεί, χωρίς απαγγελία κατηγορίας, δίκη ή πρόσβαση σε δικηγόρο και ενίοτε υποβάλλονται σε βασανιστήρια».

Στο τρίτο μήνυμα έχουν απαγάγει το «κοριτσάκι με τα σπίρτα», με τις στρατιωτικές αρχές να υποστηρίζουν ότι επιλέχθηκε ως ειδική στη χρήση σπίρτων που προκαλούν παραισθήσεις κατά τη διάρκεια της καύσης τους και καταλήγει: «Στις μέρες μας θα μπορούσε να συμβεί, όπως συμβαίνει και με τα υπόλοιπα 300.000 παιδιά που στρατολογήθηκαν συχνά διά της βίας σε 27 χώρες του κόσμου κατά παράβαση των κανόνων Διεθνούς Δικαίου». Στο τελευταίο σποτ, ζευγάρι νιόπαντρων με νεογέννητο (ο Ιωσήφ, η Παναγία και ο Χριστός δηλαδή) βρίσκουν άσυλο στην Αίγυπτο, γλιτώνοντας από επίθεση του κινήματος «Ηρώδειος Αντιβρεφικός Συναγερμός» και καταλήγει: «Ας φροντίσουμε να αναγνωριστεί το δικαίωμα στο άσυλο και για τους υπόλοιπους 10 εκατομμύρια πρόσφυγες που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τη χώρα τους εξαιτίας της ταυτότητας ή των θρησκευτικών και πολιτικών τους πεποιθήσεων».

Καλές, ανθρώπινες γιορτές, έστω και με τα ΚΩΛΟ-προγράμματα που είτε υποβιβάζουν την νοημοσύνη μας είτε απλώς δείχνουν διάσημους (αλλά τις περισσότερες φορές ασήμαντους) να λικνίζονται στον ρυθμό συνήθως ανατολίτικων ρυθμών…

Δευτέρα, Δεκεμβρίου 19, 2005

Απορία... Από τις πολλές


Ο Νόρμαν Μέιλερ έγραφε στο βιβλίο "Μάγισσα Τέχνη" πως "όσοι βιώνουν εμπειρίες, μαθαίνουν να ζουν... Όσοι δεν βιώνουν, γράφουν". Εγώ, εσύ, εμείς, εσείς που καθόμαστε και αραδιάζουμε στα blogs τι ακριβώς κάνουμε;

Παρασκευή, Δεκεμβρίου 16, 2005

Θαλασσωσέ τα... Δεν πειράζει


Όλες εκείνες οι «lifestyle» συμβουλές τον είχαν μετατρέψει σε έναν ιδιαίτερα μελαγχολικό άνθρωπο… Όχι, δεν είχε αλλάξει 4 αυτοκίνητα στα 30 του, τα οποία να έχουν τιμή (αλλά όχι ουσία) αυξημένη κατά γεωμετρική πρόοδο. Όχι, δεν είχε κοιμηθεί με περισσότερες από 25 γυναίκες στην ίδια ηλικία, όπως επιτάσσουν οι (μεγαλο;)εκδότες κάθε λογής περιοδικού που κρέμεται στα περίπτερα, αλλά και σαν δαμόκλειος σπάθη πάνω από το κεφάλι του.

Όχι, δεν είχε κατορθώσει να μεγαλώσει τον τραπεζικό του λογαριασμό, όπως του ζητούσε επίμονα η πρώτη σύζυγός του. Για αυτό και θα κάνουν –όπως εδώ και 2 χρόνια- Χριστούγεννα χωριστά. Δεν μπορούσε να κατανοήσει, γιατί οι υπόλοιποι δεν κατανοούν πως δεν θέλει να περάσει τις παραμονές των γιορτών «πηγμένος» σε πολύβουα πλακόστρωτα δρομάκια για να κάνει τα «καθιερωμένα» ψώνια. Γνώριζε ότι αυτό πιθανότατα θα έφερνε μουρμούρα στην Μ., με την οποία έβγαινε εδώ και 2-3 εβδομάδες.

Ίσως εκείνη να θεωρούσε απρέπεια το να μην της χαρίσει ένα δώρο. Το είχε αποφασίσει, ωστόσο. Όχι για να μην ξοδέψει τα λεφτά του, αλλά για να μην σπαταλήσει ξανά την ηρεμία του μυαλού του. Γιατί, όσο και τον «πλήγωνε», δεν του άρεσαν ποτέ οι προθεσμίες. Και δεν είχε υποκύψει ποτέ στον άγραφο κανόνα του "να πετύχεις και για τους άλλους. Για να τους ξαφνιάσεις ευχάριστα".

Του άρεσαν πού και πού οι (δικές του) αποτυχίες…

Κυριακή, Δεκεμβρίου 11, 2005

Ου(;) τολμήσεις...


Αν και άθεος είχε συνδυάσει στο μυαλό του «δεισιδαιμονίες» που δεν τον άφηναν να ηρεμήσει. Θυμόταν πάντα εκείνο το αυγουστιάτικο καλοκαίρι που για πρώτη φορά, σαν παιδί, ακολούθησε την συμβουλή των γονιών του και σταυροκοπήθηκε πριν το μεσημεριανό… Ο βραδινός, ανώδυνος» σεισμός δεν του «επέτρεψε» να το κάνει πριν από κανένα άλλο γεύμα της ζωής του.
Δεν θέλησε ποτέ να προσευχηθεί για κάτι προσωπικό του. Ακόμη και μια παράκληση στα θεία, για να κερδίσει κάποτε η αγαπημένη του ομάδα, δεν μετρούσε στα σοβαρά. Το μόνο που ήθελε να κάνει σχετικά με την (αποκρουστική για τον ίδιο) θρησκεία, ήταν να φυλάει κρυφά κάθε βράδυ μια εικόνα στο σαλόνι, για να προφυλάσσει τους δικούς του ανθρώπους. Βλέπεται, εκείνοι πίστευαν και νόμιζε πως αν το έκανε, το (μεταφυσικό;) αίτημά του θα έπιανε τόπο.

Τα χρόνια κυλούσαν και δεν είχε παράπονα. Αν και δεν γευόταν την ζωή έως το μεδούλι της, ήταν χαρούμενος που δεν είχε χάσει κανένα αγαπημένο του πρόσωπο. Εκτός ίσως από τον ίδιο του τον εαυτό… Από την δική του ζωή. Ποτέ παράλογων ζητούμενων, ποτέ ακραίων κινήσεων και αποφάσεων. Στο μυαλό του, ο μεταφυσικός πόλεμος δεν έλεγε να συνθηκολογήσει με τις επιθυμίες του. Είχε φτάσει σε σημείο, αν και δεν ήταν προληπτικός, να συνδέει ασυνείδητα πράγματα και καταστάσεις. Κάποτε, όταν τόλμησε να σκεφθεί σαν άνδρας για την Κ. που δούλευε στο λογιστήριο του γραφείου, ένιωθε ένοχος γιατί… μικροτράκαρε με το αυτοκίνητο!
Αποφάσισε να μην διανοηθεί ποτέ (παράλογες, μόνο για το δικό του μυαλό) απαιτήσεις που ξέφευγαν των ορίων του. Γιατί ποτέ δεν τόλμησε να τα ξεπεράσει. Η Κ. του φαινόταν απαρατήρητη στα μάτια του. Γιατί στην φαντασία του, δεν μπορούσε να την ξεχάσει. Όπως και δεν μπορούσε ποτέ ενώπιον του αφεντικού, να ξεστομίσει όλα εκείνα –τα ριζοσπαστικά- που του περνούσαν από το μυαλό κάθε βράδυ πριν πέσει για ύπνο. Ήταν οξύμωρο, αλλά με την φαντασία του «σκότωνε» την φαντασία του και η φανταστική ζωή του, αυτή που θεωρούσε ότι του προσφέρει τόση χαρά, του έκανε τελικά κακό.

Ένα βράδυ σκέφτηκε πως θα έπρεπε να κάνει κάτι για αυτό… Το επόμενο πρωί δεν «κάθισε σούζα» όταν ο κ. Π. του είπε κάτι υποτιμητικό. Όταν γλίτωσε την τελευταία στιγμή την απόλυση, σκέφτηκε τι στο διάολο έκανε δίχως να επεξεργαστεί τις σκέψεις του! Όταν, όμως, η Κ. έφτασε κοντά του και του εξέφρασε τον θαυμασμό της για την στάση του, θα ήθελε να πάει στο γραφείο του κ. Π. και να του τα ξαναπεί άλλες 100 φορές! Κατέληξαν να τα συζητούν στο απέναντι μπαράκι. Ποτέ δεν είχε φανταστεί πως εκείνη η εντυπωσιακή γυναίκα, που «τάραζε» με κάθε βήμα της όλα τα γραφεία, όλες τις φαντασιώσεις και όλα τα ανδρικά ένστικτα των αρσενικών που την παρακολουθούσαν, θα έκρυβε μέσα της τόση ευαισθησία.
Το ραντεβού για το επόμενο βράδυ δεν τον άφησε να κλείσει μάτι. Άλλωστε, δεν ήθελε να το κάνει για να μην χάσει ούτε μια στιγμή από αυτά που έζησε 2 και κάτι ώρες μαζί της. Φοβόταν πώς να έκλεινε τα μάτια του, θα χανόταν η αίσθηση του αρώματος της που νόμιζες πως είχε κατακλύσει το διαμέρισμά του, χωρίς να έχει πατήσει ποτέ το πόδι της εκεί! Την συνάντησε, την γοήτευσε και δεν το πίστευε. Κατέληξε στο κρεβάτι μαζί της και όταν συλλογίστηκε τι έκανε, παραπονέθηκε στην ψυχή του που δεν τόλμησε νωρίτερα. Ό,τι κακό είχε συνδυάσει με το τι ζητούσε από την ζωή του ξεγράφτηκε μονομιάς… Οι προλήψεις είχαν σβήσει από το κεφάλι του. Τον περίμενε μια εντυπωσιακή συνέχεια μαζί της. Μια πραγματική ζωή και όχι απλώς φαντασία… Και κάτι τέτοιο, συνειδητοποίησε πως δεν το άντεχε. Έκλαψε που η ζωή του έχει «κλέψει» τόσα (μικρά, αλλά πολλά) πράγματα όλα αυτά τα χρόνια. Και της το ανταπέδωσε. Πήρε την ίδια του την ζωή. Εκείνη τον βρήκε το πρωί που ξύπνησε στο πεζοδρόμιο, νεκρό αλλά χαμογελαστό…

Never in His shadow


Έστω και αν έζησε πίσω από την σκιά του κορυφαίου καλαθοσφαιριστή όλων των εποχών, δεν "επισκιάστηκε" και κατέγραψε τα δικά του ρεκόρ. Η φανέλα του Σκότι Πίπεν, το Νο33 στους Bulls είναι δίπλα σε εκείνη του Τζόρνταν στην οροφή του United Center του Σικάγο και δεν θα ξαναφορεθεί ποτέ από κανέναν άλλον! Σκότι, σε ευχαριστούμε (κι εσένα) για τις αναμνήσεις, σαν ένα από τα λίγα -αλλά τρανά-παραδείγματα αφοσίωσης στο άθλημα.

Παρασκευή, Δεκεμβρίου 09, 2005

Γάτα (δεν) είσαι!!!


Ο Λούι κατόρθωσε να μείνει ένα μήνα σε ένα ψυγείο και παρέμεινε ζωντανός, αψηφώντας τους νόμους της (ακόμη και για γάτα, εφτάψυχης) ζωής του! Να δούμε, εμείς, τα –χειρότερα και μεγαλύτερα- ζώα, πόσο θα μένουμε στην κατάψυξη… Η χθεσινή κουβέντα με παρέα και απαραίτητη συνοδεία οίνου δεν κατέληξε φυσικά κάπου, όπως όλες οι αντικρουόμενων απόψεων συζητήσεις, αλλά μάλλον ήταν αποτέλεσμα του κρασιού.
Τελικά, όταν μένουμε αδρανείς, είμαστε κακοί, αλλά θα αποφασίσουν κάποιοι «φωστήρες» της απλώς ζωής και καθημερινότητας γιατί τους ενοχλεί και όταν μιλάμε; Η Ε., λέει, προσβλήθηκε από την μαγνητοσκοπημένη ομιλία του Χάρολντ Πίντερ προς την Σουηδική Ακαδημία, για την βράβευσή του με το Νομπέλ Λογοτεχνίας, όπου κατηγόρησε ευθέως Μπους-Μπλερ ως «εγκληματίες πολέμου»! Το σκεπτικό της, όπως το ανέπτυξε, δεν ήταν οι «κατηγορίες», του, αλλά πως «αυτός είναι πλούσιος, διάσημος, βραβευμένος και με το ένα πόδι στον… άλλο κόσμο»!!!
Δηλαδή, τι πρέπει, να σιωπήσει. Όποιος θέλει μιλάει και μπράβο του! Οι υπόλοιποι, εμείς κοινώς, θα πρέπει να ντρεπόμαστε που κλείνουμε τα στόματά μας, με όποια «όπλα» έχουμε να «παλέψουμε» για χαμένα ιδανικά. Για χαμένα χρόνια, τα οποία δεν αναπληρώνονται με ακριβά ρούχα, καλό αυτοκίνητο και μονίμως διασκέδαση. Τα χρόνια δεν κερδίζονται έτσι. Και δεν είναι κακό, Ε. μου, αν κάποιος μας βάζει που και πού «φωτιά» στην σκέψη μας. Γιατί οι περισσότεροι «ισχυροί» βάζουν συνέχεια «φωτιά» στις ζωές μας…

Υ.Γ.: Γιατί οι γάτες έχουν 7 ζωές... Ενώ εμείς μια και (μακάρι) καλή για να απολάυσουμε, να δημιουργήσουμε και -γιατί όχι- να αφήσουμε κάτι πίσω μας

Ψυχωση... Νο2!


Μοιάζει με ένα είδος «Ιεράς Εξέτασης»… Είναι γιατί το (στην πραγματικότητα δεν υπάρχει) ελληνικό ποδόσφαιρο αποτελεί για την μάζα και την πλειοψηφία των γεμάτων παρωπίδες οπαδών μια «ιερή αγελάδα»! Η περιβόητη υπερηφάνεια των «υπέροχων (σ.σ.: που λένε ποδοσφαιριστές και παράγοντες) λαών», εκείνων που στην πρώτη ευκαιρία τα σπάνε χωρίς κανένα ενδοιασμό, πληγώνεται κάθε τόσο από ανθρώπους που λένε την αλήθεια.
Προπονητής δεν είμαι, εν τω παίζω ούτε και θέλω να γίνω. Επομένως δεν μπορώ να κρίνω τεχνικά τον κόουτς του Παναθηναϊκού, Αλμπέρτο Μαλεζάνι. Αυτό, το αφήνω σε δημοσιογραφίσκους που χωρίς να έχουν ιδέα από μπάλα τον κράζουν δίχως δισταγμό. Όπως ο (σοβαρός) Κάτανετς απολύθηκε από τον «Π»ρόεδρο Σωκράτη Κόκκαλη, επειδή τόλμησε να υποτιμήσει την επιθυμία για το (φαιδρό) 7ο συνεχόμενο πρωτάθλημα του Ολυμπιακού ξεστομίζοντας την λέξη «Ψύχωση»! Κάπως έτσι, ο Μαλεζάνι (που έχει κατακτήσει Κύπελλο UEFA!) υποτίμησε τις επιτυχίες του Παναθηναϊκού της «5αρας», οποίος δεν είναι μόνο δικό του δημιούργημα. Είναι κυρίως δημιούργημα της «φαντασίας ή φαντασίωσης» των άρρωστων οπαδών, που νομίζουν ότι υποστηρίζουν μεγάλους συλλόγους. Γιατί στην Ευρώπη, είμαστε ο αντίστοιχος Ακράτητος και Λεβαδειακός. Οι μεγάλες ομάδες είναι μεγάλες στην υποδομή, την οργάνωση και την λειτουργία. Και όχι στην καταβολή «δεδουλευμένων» σε διαιτητές και διαπλεκόμενους. Όσο δεν σταματά αυτό, θα γινόμαστε ρεζίλι εκτός συνόρων.
Διότι όσοι δεν ντρέπονται να απαξιώνουν το απαρχαιωμένο και αρτιοσκληρωτικό ελληνικό πρωτάθλημα και δεν σέβονται την (και καλά) «ιστορία» των ελληνικών συλλόγων, πρέπει να «τιμωρούνται»! Αλλά τελικά, οι ομάδες μας δεν χρειάζονται καλούς προπονητές, έξυπνους παράγοντες και μετεγγραφές παικτών… Μετεγγραφές οπαδών θέλουν!!!

Υ.Γ.: Το παραπάνω αποτελεί μια απλή ιστορία… επιστημονικής φαντασίας! Διότι, στην πραγματικότητα, ελληνικό ποδόσφαιρο, όπως και οι περισσότερες εκφάνσεις του ελληνικού αθλητισμού, δεν υπάρχουν.
Υ.Γ.2: Να τους χαίρεστε και να συνεχίσετε να τους αποθεώνεται!

Παρασκευή, Δεκεμβρίου 02, 2005

Έμεινα... παγωτό!!!


Κατά τον ίδιο τρόπο που δεν μου αρέσει να δίνω συμβουλές, δεν μου αρέσει και να τις ακούω… Πόσο μάλλον να τις ακολουθώ. Ακόμη και αν είναι, ή καλύτερα μοιάζουν, σωστές. Ώρες-ώρες σκέφτομαι μήπως η συνεχόμενη άρνησή μου έπ’ αυτού είναι απλώς αντίδραση και μάλιστα κακή. Η δυνατή φωνή του Γ. από το Κιάτο νωρίς το απόγευμα έγινε εντονότερη όταν του «ανακοίνωσα επισήμως» πως απόψε λέω να μείνω μέσα!
«Δεν κάνεις καμιά βόλτα να βρεις και καμία γυναίκα;», η – μάλλον – απορία του από το κινητό και δεν μου έφτανε ο (πεσμένος, πάντως) πυρετός, είχα και το περιβόητο «male» κήρυγμα. Μου έφτανε, ωστόσο, η φωνή της Maby Fedina στο κανάλι Mezzo της NOVA. Αποφάσισα να «ξαπλώσω» πάνω στην βελούδινη χροιά της και δεν χρειαζόταν να σκεφτώ κάτι άλλο. Αν και συνήθως υπό πίεση, δεν θέλω να λειτουργώ με το «άγρυπνο και βλοσυρό βλέμμα» της και αδιαφορώ αν η απροθυμία μου την μεγαλώνει.

Αν είναι να τιμωρηθώ για κάποιο από τα 7 θανάσιμα αμαρτήματα, τούτη την περίοδο, την γλιτώνω για «λαγνεία». Αλλά για την λαιμαργία, δεν βάζω και το χέρι μου στην… σάλτσα! Η γεύση επανήλθε στο στόμα μου έπειτά από 2-3 μέρες και το ξεφύλλισμα των κυριακάτικων «Εικόνων» (αφιερωμένο στην Γεύση) μου άνοιξε περισσότερο την όρεξη. Το τραπέζι της θείας Β. στον 1ο όροφο για τα γενέθλιά της, η αφορμή, όμως η συνέχεια μέχρι τώρα φέρνει λίγο σε κάτι σαν από το τελευταίο γεύμα της ζωής μου. Τόση λαχτάρα! Και αν Γ. – «sorry που δεν θα ανταλλάξω βλέμμα με κάποια αιθέρια ύπαρξη σε κάποιο μπαράκι», αρκούμαι προς το παρόν στο να χαζεύω σαν μικρό παιδί κάθε κουταλιά από τον «κουβά» NIRVANA παγωτό, που δεν στέριωσε για πολύ στην κατάψυξη. Κι ας έχασα τους Stereo MC’S στο «22»… Κι ας προτίμησα αυτό το βράδυ την χαζοκούτα από το «Toy». Άλλωστε, τώρα που η συναυλία της Fedina τελείωσε, με συγχωρείτε, αλλά αρχίζει Phoenix vs Denver. Καλό ξημέρωμα! Κι ας λένε στην
στην Σαλονίκη "έμεινα παγωτό", εννοώντας "έμεινα μαλάκας".