Παρασκευή, Ιανουαρίου 27, 2006

Όχι στις "προτάσεις", ναι στις νέες (σ)τάσεις!!!


Η διαδρομή του περιφερειακού στον Υμηττό, με καθαρό τον δρόμο και πλάι σου χιονισμένα δέντρα, σε ταξίδευε την Παρασκευή το πρωί σε άλλους τόπους… Η φωνή του Κωνσταντίνου Τζούμα στο ραδιόφωνο, από τον Εν Λευκώ, πιο «ζεστή» από την παγωμένη μέρα, ακόμη και από το καλοριφέρ του αυτοκινήτου που επιχειρούσε να κάνει το κρύο πιο υποφερτό. Και αν την στιγμή που ξεπρόβαλλε η Κατεχάκη, συνειδητοποιούσες πως τελικά είσαι στην Αθήνα, οι οδηγοί συνέχιζαν να κάνουν τις μανούβρες τους και τα διπλοπαρκαρισμένα οχήματα σου τάραζαν τα νεύρα, οι απόψεις του «Ντε Λα Τζουμ» επίσης σταθερές, σαν τις «αξίες» των αθηναϊκών δρόμων…

Ρηξικέλευθες, απρόβλεπτες, old-skool αλλά και συνάμα (μετα)μοντέρνες, δεν σταματούσαν να κυριεύονται από το χιούμορ, από την αγανάκτηση για την Ελλαδίτσα μας, αλλά αποτελούσαν το καλύτερο «πρωινό» για τους αγουροξυπνημένους οδηγούς. Η ανάγνωση των εφημερίδων των έφερε αντιμέτωπο με τα κοινότυπα και «έριξε» την πρόταση της ημέρας…
«Η Νικόλ Κίντμαν ανέλαβε πρέσβειρα της Unifem, υπηρεσίας που υπερασπίζεται τα δικαιώματα των (φεμινιστριών) γυναικών του πλανήτη», σχεδόν «αηδιάζοντας» τον «Τζουμ»! «Όλο τα ίδια και τα ίδια», αναφώνησε» σπάζοντας το μουσικό «χαλί» της εκπομπής του! «Καμία πρωτοτυπία. Αλλάξτε και λίγο», πρόσθεσε και κατέληξε στην επιθυμία του… «Καλύτερα θα ήταν η κα Κίντμαν και όλες αυτές οι ηθοποιές (sic) να γυρίζουν τα χωριά και να “δίνονται” στους ανθρώπους! Να χαρίζουν τα υπέροχα κορμιά τους στην διάθεση των αντρών (σ.σ.: και των γυναικών) που της παρακολουθούν στις οθόνες και τις λαχταρούν (ξανά sic!)»!!!

Δεν είναι κακό… Ε;

Ή μάλλον...


Ή καλύτερα θα προτιμούσαμε την παραπάνω κυρία…

Την σεβόμαστε περισσότερο. Την φωτογραφία της!

Υ.Γ.: Άλλωστε, και εκείνη πρέσβειρα είναι… Καλής Θέλησης και φαντασιώσεων

Τετάρτη, Ιανουαρίου 25, 2006

Χιονισμένη σκέψη, αλλά όχι εικόνα...


Η μεγάλη επιθυμία να φτάσει γρήγορα στο σπίτι τον έκανε να προσπερνά χωρίς να κοιτάζει τους περισσότερους περαστικούς, στα χιονισμένα στενά κοντά στην γειτονιά του… Όμως δεν θα μπορούσε να μην την αντικρίσει κουλουριασμένη σχεδόν στην αγκαλιά του συντρόφου της για να προστατευτεί από το κρύο. Δεν μπορούσε να αγνοήσει τα μάτια που δεν πρόκειται να ξεχνούσε ποτέ του και ας είχε καλύψει το μεγαλύτερο μέρος του προσώπου της με ένα καφέ κασκόλ.

Όχι, δεν ήταν καμιά πρώην ερωμένη του, όμως και πάλι, έστω και αν δεν την είχε αγγίξει ποτέ, ήταν από τα πλάσματα που δύσκολα ξεγλιστρούν από την μνήμη σου. Το νεύμα της, όταν σταμάτησε ξαφνικά, προφανώς για να τον χαιρετήσει, δεν τον ενθουσίασε. Δεν ήθελε να της χαλάσει αυτή την όμορφη στιγμή που βίωνε. Μια αυθεντική κίνηση προστασίας από τον φίλο της, μακριά από τις συνηθισμένες. Από τα κλασικό χεράκι-χεράκι, που σε καλοκαιρία μοιάζει λίγο ψεύτικο, λίγο (ως πολύ κλισέ) γιατί το «ξεπατικώνουν» από τίποτα love stories ταινίες.

Η «προστασία» του ήταν πέρα για πέρα αληθινή. Πέρα από τα βλέμματα των γύρω, που καμία φορά θες να θαυμάσουν κι εκείνοι την νέα σου εντυπωσιακή κατάκτηση. Δεν την χαιρέτησε. Ούτε όταν διαπίστωσε πως είχε σταματήσει κανονικά και μάλιστα γύρισε για να τον κοιτάξει όπως ξεμάκραινε… Μπορεί να νόμισε πως έκανε λάθος. Ο σκούφος στο κεφάλι του ή τα παραπανίσια και ατημέλητα γένια ίσως να της δημιούργησαν εσφαλμένη εντύπωση. Η συμπάθειά του προς το πρόσωπό της δεν τον έκανε να σκεφτεί αν ενδεχομένως θα χρειαστεί να δικαιολογηθεί στον φίλο της.

Ήθελε μόνο να την ξαναφέρει στη μνήμη του, έστω και αν δεν είχε ανταποδώσει ποτέ την συμπάθειά της, όταν γνωρίστηκαν στο γωνιακό περίπτερο. Δεν ένιωσε άσχημα, γιατί δεν θεώρησε πως θα έπρεπε να τον περιμένει πολύ καιρό. Μια όμορφη παρουσία, όλο και θα έχει κατά καιρούς τις κατακτήσεις της. Όντας ο ίδιος μοναχικός, δεν περίμενε όλες οι ενδιαφέρουσες γυναίκες να μοιάζουν με αυτόν και έτσι να βρίσκουν σημείο επικοινωνίας. Της αφιέρωσε, ωστόσο, νοερά, ένα καλό τραγούδι που άκουσε στο ραδιόφωνο και ήπιε ένα από τα αρκετά ποτηράκια κρασί που συνόδευσαν το δείπνο του σε εκείνη.

Χάρηκε που την είδε… Του άρεσαν οι όμορφες παρουσίες και προς στιγμήν, αναρωτήθηκε μήπως την ενόχλησε που δεν γύρισε να της ανταποδώσει ην κίνηση χαιρετισμού. Θα της εξηγήσει κάποια άλλη φορά, αν χρειαστεί. Αλλά δεν θα χρειαστεί, γιατί είχε καταλάβει στο λίγο που την γνώρισε πως ούτε σε αυτήν δεν άρεσαν οι (περιττές) εξηγήσεις. Έφτανε που την είδε χαρούμενη σε μια στιγμή που το τσουχτερό κρύο μπορεί να χαλάσει προσωρινά την διάθεση. Και, σκέφτηκε, πως και ο ίδιος ήταν χαρούμενος. Μια σκέψη πιο λευκή και από τις νιφάδες που σκέπασαν όλο το βράδυ τον δρόμο και τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα κάτω από το μπαλκόνι του…

Πέμπτη, Ιανουαρίου 19, 2006

D.C...ρε; Γαμπρός;


Το παράπονό του ήταν πάντοτε που δεν τύχαινε να έχουμε τον ίδιο καιρό κοπέλα, για να βγαίνουμε ζευγαράκια… Ποτέ, ομολογώ δεν μου άρεσε αυτό. Ή, για την ακρίβεια, δεν το επεδίωκα. Οι στιγμές μαζί του, όπως και με τα υπόλοιπα φιλαράκια έπρεπε να ήταν μοναδικές, αυθεντικές. Να μην διαθέτουν την «προσποίηση» που υπάρχει όταν συνοδεύεις μια γυναίκα. Για να δείχνεις καλός. Η λέξη «κολλητός» μόνο κατά λάθος έβγαινε από το στόμα μου για εκείνον. Άλλωστε, «κολλητός» μπορεί να είσαι είτε με το αφεντικό στο γραφείο είτε με τον διπλανό στον χώρο, γιατί πολύ απλά καλό θα είναι να λέτε και καμία κουβέντα όση ώρα δουλεύετε(;).

Ήταν, είναι και εύχομαι να είναι για καιρό «αδερφός» μου! Εδώ και 13 χρόνια, που αποτελούσε την αποτοξίνωση από την αθλητικομανία του γραφείου, ήταν δίπλα όταν τον χρειάστηκα. Ελπίζω να ισχύει και για αυτόν το ίδιο. Παρά την 18μηνη απουσία του στο Κόσοβο! Παρά το «χάσιμό» του όταν ήταν με κάποια. Ίσως γιατί –και δεν είναι κακό- με θεωρούσε λίγο βαρετό (αλήθεια είναι Mexico), Ίσως γιατί τα βασικά που λένε πως κρατάνε μια φιλία δεν ταίριαζαν. Διαφορετικά ρούχα, διαφορετικός τρόπος διασκέδασης, αλλά στο μυαλό ίδιοι. Κι ας βαριόταν πιο μικρός να μου κάνει παρέα σε κάποιο γήπεδο μπάσκετ. Ακόμη και του Ολυμπιακού, που δεν είναι η ομάδα μου αλλά η δική του.

Στην πορεία των χρόνων πολλά αλλοιώνονται. Παραδέχομαι ότι εκείνος έμεινε αυθεντικός. Από τις πρώτες βόλτες στην παραλιακή με τα πρώτα μας αυτοκίνητα, από την 5ημερη, από τις πρώτες διακοπές στο Μελίσσι. Έστω και αν τροποποίησε, όταν γνώρισε την Α., τα όνειρά του για ένα διαμέρισμα στο Φάληρο, απέναντι από την θάλασσα, ή για μερικές ξένοιαστες αποδράσεις με την παρέα. Στενοχωριόμαστε που χάνεται, που μετακόμισε μαζί της στην Ελευσίνα και που σε 15-20 μέρες μετατίθεται για 3 χρόνια στην Ουάσιγκτον!!! Τα mail, τα μηνύματα από τα κινητά δεν θα μπορέσουν ποτέ να καλύψουν τον Ατλαντικό που θα μας χωρίζει. Οι προτεραιότητές του άλλαξαν και ποτέ εγώ ή ο Mexico, ή ο Μ. ή ο S. θα του ζητούσαμε να διαφοροποιήσει. Γιατί κατά βάθος χαιρόμαστε για εκείνον. Και λυπόμαστε που χάσαμε τον σημερινό πολιτικό του γάμο!

Δεν φανταζόμουν ποτέ τον γάμο κάποιων από όλων μας. Μοιάζαμε λίγο ρεμάλια για να φτάσουμε σε αυτό το επίπεδο. Μόνο, μάλλον το φετίχ κάθε αντροπαρέας σκεφτόμασταν. Το bachelor party που θα στήναμε για όποιον «κρεμαστεί» πριν από τους άλλους… Αλλά έχασα το στοίχημα που έλεγα ότι θα παντρευτεί πρώτος ο Μ.. Εκείνος το κέρδισε. Αναρωτιέμαι τι κάναμε όλοι εκείνη την ώρα που «ο Θεός (στην προκειμένη ο Δήμαρχος) συνέζευξε… κτλ»! Ο M. σπίτι να προσπαθεί να χωνέψει το πάντα καλομαγειρεμένο φαγητό της κας Ε.. Ο S. να τα «βάζει» με την τύχη του, που υποχρεώνεται να διαβάσει για κάτι λογιστικά και ρέστα, αντί να απολαμβάνει τα pines μπύρας στην Αγγλία. Ο άλλος Μ. να μαθαίνει το καινούριο του lap-top στην Φιλαδέλφεια (όχι την Νέα, της Πενσιλβάνια!), ο Gee, να κοιτάζει ηλεκτρικά και κρεβάτι για το νέο του σπίτι και ο 3ος Μ. να κατευθύνεται με γκρίνια από την κίνηση στο ξάδερφό του για να δει Παρτίζαν-ΠΑΟ.

Και ο «απάλευτος» να έχει αδειάσει το κεφάλι του από σκέψεις. Να έχει «κλειδώσει» μακριά από τα αυτιά του τους θορύβους και τις φωνές του γραφείου. Για άλλη μια φορά να περιμένει την ώρα να πάρει το μετρό από την Πλακεντίας για να φτάσει στο Φιξ. Πάντα με μηχανικές (και ρουτινιάρικιες κινήσεις. Δίχως να χρειαστεί να επιλέξει την σωστή αποβάθρα, γιατί η καθημερινότητα τον οδηγεί στην σωστή κατεύθυνση. Γιατί ποτέ δεν τον ένοιαξε η «Ιθάκη». Δεν του άρεσε επίσης το «το ταξίδι αντί του προορισμού», όμως ακόμη και η διαδρομή του φαινόταν κουραστική. «Γιατί να με ενδιαφέρει ένας προορισμός που με κουράζει τόσο για τον “αγγίξω”». Όπως έρθουν. Κι ας έχασα ένα αυτοκίνητο για 40΄. Και ας αναζητώ lap-top με ρυθμούς λες και θα το φτιάξω μόνος μου! Και ας βαριέμαι (σόρυ παιδιά) να βγω τις τελευταίες μέρες. Και ας δεν μπόρεσα να δω τον πατέρα μου που γιόρταζε χθες.

Και ας δεν ήμουν στον γάμο του Γ…. Ας αφήσουμε για μια φορά τις κρίσεις περί αποτυχίας ή επιτυχίας. Περί φιλοδοξίας ή ματαιοδοξίας. Περί καλού ή κακού. «Do ya thing» που μου είπε κάποτε ο Lee. Που γνώριζε ή έμαθε από τα 8 χρόνια στην φυλακή. «Χωρίς ποτέ, όμως, να ξεπερνάς τα όρια των άλλων και να πληγώνεις κανέναν». Ούτε άθελά σου… Γ. μακάρι να είσαι ευτυχισμένος σε ό,τι κάνεις. Έστω και αν οι υπόλοιποι φαίνεται να μην «χωράμε» σε αυτό. Αλλά –και σίγουρα μιλάω εξ’ ονόματος όλων- είμαστε δίπλα σου. Και χαρούμενοι για σένα. Τουλάχιστον, προσωρινά, δεν μας έτρεχες σε εκκλησίες! Hey mate? Φιλιά στον πλανητάρχη!!!

Τρίτη, Ιανουαρίου 17, 2006

Πούστη Μπούμπκα!

-Καλημέρα κ. Μ. είμαι παλιός φοιτητής με αριθμό (...) και θα ήθελα την ύλη της ειδικότητας του κλασικού αθλητισμού.
-Καλά ακόμα δεν τελείωσες;
-Δυστυχώς έχω κάποια μαθήματα και ένα απ' αυτά είναι το δικό σας.
-Μάλιστα, ωραία, η ύλη είναι όλο το βιβλίο (γύρω στις 500 σελ.) και να σε ρωτήσω σε τι φυσική κατάσταση είσαι; Γυμνάζεσαι; ("Τι ρωτάει το παλικάρι" σκέφτηκα).
-Εεε παίζω καμιά μπαλίτσα, κανά μπασκετάκι, (κανά χαρτάκι, κανά τάβλι, κανά φραπεδάκι αλλά τα τελευταία δεν τα είπα).
-Ωραία γιατί την Τετάρτη δίνεις το πρακτικό μέρος του μαθήματος.
-Ορίστε; (Κάπου εκεί η ευγένεια χάθηκε). Τι λες ρε δάσκαλε θα με τρελάνεις; Τέλειωσα πριν από πέντε χρόνια και θα δώσω πράξη; Πας καλά;
-Αν δεν έρθεις δεν θα δώσεις.
Η μάχη είχε χαθεί. Με τσαμπουκάδες δεν θα κατάφερνα τίποτα. Επρεπε να είμαι ευγενικός.
-Καλά ρε δάσκαλε θα έρθω. Τι περιλαμβάνει η πρακτική εξέταση;
-Τα αγωνίσματα του δεκάθλου!
-Τι;;;;;;;;;;;;;;;;;; Συγνώμη ρε δάσκαλε θέλεις να κάνω επί κοντώ ας πούμε;
-Ναι αν θες να βαθμολογηθείς.
-Ο Π. και ο Τ. δύο πολύ καλοί φίλοι στην Κομοτηνή γελάνε ασταμάτητα από χθες. Ο πρώτος ειδοποίησε στην δουλειά πως θα αργήσει μόνο και μόνο για να έρθει στο στάδιο να δει το θέαμα και ο δεύτερος την ώρα που γράφεται αυτό το post έχει πάει να δανειστεί μια κάμερα από τον κολλητό του. Οσο για μένα; Θα μάθετε νέα μου στις αυριανές ειδήσεις: "Ας περάσουμε σε μια δυσάρεστη είδηση τώρα. Μάχη δίνουν οι πυροσβεστικές αρχές της Κομοτηνής να ξεσφηνώσουν από τον κώλο φοιτητή, ένα κοντάρι του επί κοντώ. Ο άτυχος άνδρας έπειτα από ένα αποτυχημένο άλμα καρφώθηκε πάνω στο κοντάρι και μεταφέρθηκε στο Σισμανόγλειο Νοσοκομείο Θράκης".

Τρίτη, Ιανουαρίου 10, 2006

Manhattan... γίναμε


Δεν έφταναν τα 300 ευρώ εισιτήριο για να τον παρακολουθήσεις, ο Γούντι Άλεν κάθισε (μόλις) 20΄(!) σε ένα πριβέ πάρτι που του παρέθεσαν, παρουσία Παύλου Τσίμα, Μανώλη Μητσιά, Αλέκου Φασιανού…
Τα μεγάλα πνεύματα, είναι τελικά μόνο για τα ανάλογα χρήματα. Οπότε, αρκεστείτε στις ταινίες του.

Τετάρτη, Ιανουαρίου 04, 2006

Tקך Aהןה


Watching Tel Aviv from the sky, U see a town full alive…
Even from the airplane window, the lights betray a city ready for all.
For the newcomer, there is no sense of the insecure and fear of terror that fload in here.
There are only the big lights, the smell and the aura of the 2-in arow-European Champions, Maccabi and finally, the strange language.
The strange signs, which make you more curious of what they mean.
So, you always have to ask.
Friendly people, all the time willing to make you comfortable and I mean simple persons.
Besides the signs, the only strange thing I came up to was the even stranger computers, where U have to type backwards!
More adventures from Israel when, be good, I will come back...

Κυριακή, Ιανουαρίου 01, 2006

Καλή Χρονιά! Όπως κι αν την λέτε...


Happy New Year!

Nouvelle Année Heureuse!

Nuovo Anno Felice !

Gelukkig Nieuw Jaar!

Ano Novo Feliz!

С Новым годом!

Nuevo Año Feliz!

Neues Glückliches Jahr!