Κυριακή, Φεβρουαρίου 26, 2006

Blow (away)...


Όταν έχεις φιλοδοξίες, μπορεί να χαρακτηριστείς «αρπακτικό»… Όταν δεν έχεις από τούτη την «αρρώστια» των σύγχρονων κοινωνιών, του Internet, της καριέρας, της «κοινωνικής αναρρίχησης» και της οικονομικής και επαγγελματικής καταξίωσης, είσαι «λίγος» για γυναίκες, πολλές φορές φίλους και γενικά για όλα εκείνα που επιτάσσουν οι σημερινοί «κανονισμοί».

Δεν έχω ζηλέψει για πολλά πράγματα στην ζωή μου. Ποτέ για ό,τι έχει αποκτήσει κάποιος άλλος και θα μπορούσε να το έχω κι εγώ με τον ένα ή τον άλλον (αθέμιτο ή μη) τρόπο. Ποτέ δεν «λιγουρεύτηκα» ένα σπορ αυτοκίνητο στον δρόμο. Ποτέ την γυναικάρα ενός τύπου σε κάποιο σοκάκι του κέντρου. Ποτέ τις ζωές που παρουσιάζουν οι lifestyle εκπομπές που κατακλύζουν την χαζουκούτα.

Σχεδόν μόνιμα, ωστόσο, ζηλεύω τις Κυριακές που απολαμβάνουν ξένοιαστοι οι περισσότεροι δικοί μου άνθρωποι. Όπως αυτές που «ρεκλαμάρει» η cats στο δικό της blog, με φωτό αραχτών τύπων. Και τώρα, κάθομαι πάλι μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή και η βουή από τις αντιδράσεις για ένα απλό ματς ποδοσφαίρου, κάνει την αντίστοιχη του γηπέδου (τηρούμενη) ώρα κοινής ησυχίας…

Πριν δυο βράδια στον «Σταυρό του Νότου», ζήλεψα και την φωνή του Μανώλη Φάμελλου… Δεν με ενδιαφέρει ιδιαίτερα αυτός ο χώρος, όμως πραγματικά «συνέλαβα» το μυαλό μου να φαντάζεται την δική μου αφεντομουτσουνάρα με την φωνή του κυριούλη στην σκηνή, που σαγήνευε το πλήθος και τους υποχρέωνε να τραγουδήσουν μαζί του τους στίχους των τραγουδιών του.

Το επόμενο βράδυ, πάντως, μου… πέρασε αυτή η καλλιτεχνική φαντασίωση, αφενός γιατί δεν θεωρώ τον εαυτό μου χαρισματικό, αφετέρου διότι εκείνο που ζήλεψα το Σαββατόβραδο στο σπίτι, ήταν κάτι πιο δύσκολο αλλά συνάμα και πιο αυθόρμητο. Την ώρα που ο άνεμος άρχισε να κινείται σαν αδυσώπητος, ρίχνοντας κάτω γλάστρες από το μπαλκόνι και ξυπνώντας με απότομα τα ξημερώματα, ναι, τον ζήλεψα!

Γιατί ακόμη και αν τον στήσουν στο «απόσπασμα» των τηλεδικών, με κωδικό όνομα «ακραία φαινόμενα» (σ.σ.: προσωπικά ποτέ, ακόμη και στην βόρεια Ελλάδα δεν είδα τόσο δυνατό αέρα), κανείς δεν μπορεί να τον πιάσει και να τον αναγκάσει να σταματήσει το έργο του… Κινούμενος πότε με αρχοντικό στυλ, πότε με ανεξήγητο μένος, είναι κυρίαρχος και δεν υποκύπτει σε κανέναν…

Ικανός να κυριεύσει ό,τι βάλει στο στόχαστρό του, να παρασύρει, να φύγει δίχως περιθώριο επιλογής εκείνων που «εξουσιάζει» και να γυρίσει σε ανύποπτο χρόνο. Blow away whatever it wants, όπως μερικοί άνθρωποι έχουν την ικανότητα να blow your mind! Όπως κάποιοι μπορούν να σε «κυριεύσουν». Για καλό ή για κακό. Να σε σαγηνεύσουν και να σε καταπλήξουν μερικές φορές. Και επειδή καμιά φορά μου αρέσει αυτό, μακάρι να μπορούσα να το κάνω κι εγώ…

Τρίτη, Φεβρουαρίου 21, 2006

Σωστός ο παίκτης...

Ουρές μεθυσμένων που θα αντάλλαζαν άνετα το βασίλειο τους για ένα ανακουφιστικό κατούρημα. Ανθρωποι που τρεκλίζοντας πασχίζουν να αποδείξουν πως η δίποδη στάση ανήκει στις ιδιότητες τους. Εντερα που χορεύουν πεντοζάλη, ανούσιες κουβέντες που στροβιλίζονται πιο γρήγορα και από τα φρουτάκια στον κουλοχέρη. Καλοντυμένοι πελάτες που αγκαλιάζουν τους μπιντέδες μιας βρώμικης τουαλέτας σαν να ανακάλυψαν την παντοτινή αγάπη. Τελικά ο μάγκας στο τοίχο και ήξερε τι έγραφε και γιατί το έγραφε εκεί. ΠΕΝΤΕ ΜΕΡΕΣ ΤΡΩΣ ΑΓΓΟΥΡΙ ΚΑΙ ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ ΕΙΣΑΙ ΜΟΥΡΗ...

Δευτέρα, Φεβρουαρίου 20, 2006

Strange days...

Περίεργη ήταν η χθεσινή Κυριακή. Οι αγρότες για πρώτη φορά από όσο θυμάμαι τάχθηκαν κατά μίας απεργίας. Λογικό βέβαια αφού επλήγησαν ανεπανόρθωτα από τις κινητοποιήσεις των λιμενεργατών. Παρ' όλα η συμπαθής τάξης των αγροτοπαραγωγών έχει αποδείξει στην πάροδο του χρόνου πως έχει την ίδια σχέση με τις απεργιακές κινητοποιήσεις, που έχει ο οδηγός μιας νταλίκας με τον φραπέ. Περίμενα λοιπόν, ότι θα καταλάβαιναν μια άλλη επαγγελματική τάξη που έχει το δικαίωμα να υπερασπιστεί και αυτή με τον τρόπο της τα συμφέροντα της. Γιατί ρε φίλε αγρότη δέχομαι ότι είσαι μια ευπαθής κοινωνική ομάδα που κατά καιρούς έχεις πληγεί από τις κυβερνητικές πολιτικές της εκάστοτε εξουσίας, αλλά θυμάμαι άλλες τόσες να έχεις κόψει την χώρα στα δύο, βγάζοντας τα τρακτέρ στην εθνική όπως ο χαρτοκλέφτης τους άσους από το μανίκι. Θεωρώ σωστό συνεπώς να δείξετε λίγη κατανόηση, ειδικά εσείς που γνωρίζετε πόσο σημαντικό είναι να μάχεσαι ενάντια στα τερτίπια του κάθε υπουργού. Πάντως συνέβησαν και άλλα περίεργα χθες. Κάπου στο Χιούστον οι άρχοντες του μπασκετικού σόου μας επεφύλαξαν φέτος πολύ αξιοπερίεργα happenings. Ας πούμε, ένα χόμπιτ με την φανέλα των Knicks ονόματι Νέιτ Ρόμπινσον και ύψους 1,74μ. κέρδισε το διαγωνισμό καρφωμάτων αφού πρώτα πήδηξε πάνω από τον ισοϋψή του, Σπαντ Ουέμπ. Βασικά μάλλον "πήδηξε" τους νόμους της λογικής, της φυσικής, της βαρύτητας και στο τέλος "πήδηξε" και όλες τις θεωρίες των ανθρωπολόγων οι οποίοι ξέχασαν να μας πληροφορήσουν πως κάποιοι γεννιούνται με τραμπολίνο στον κώλο. Πάμε στο ντέρμπι τώρα. Εκεί και αν έλαβαν χώρα περίεργα πράγματα. Ο Γιαννάκης Οκκάς με κεφαλιά (!) έκανε το 1-0. Ρε θα το χάσουμε τελείως. Πάντα πίστευα πως ο Γιαννάκης έχει το κεφάλι για άλλους σκοπούς. Για να το κουνάει άμα χορεύει τα ριάλια, για να γνέφει ναι ή όχι στον Σόλιντ όταν βαριέται να μιλήσει, για να δικαιολογεί την παρουσία του στην συνομοταξία των ανθρώπων, αλλά όχι για να σκοράρει. Απ' την άλλη να μου πεις από τον Γεωργέα πήρε την κεφαλιά, ο οποίος δεν θα κέρδιζε στον αέρα ούτε τον:
(Επιλέξτε το σωστό)

1. Κοντορεβυθούλη
2. Φρόντο Μπάγκινς
3. Ακέφαλο καβαλάρη
4. Νιλς Χόλγκερσον
5. Παπαθεμελή

Για τον Ρίμπο τι να πει κανείς. Πρέπει άμεσα να κλωνοποιηθεί το αριστερό του πόδι. Ο άνθρωπος ξέρει τα μυστικά της μπάλας περισσότερο απ' ότι ένας ραββίνος το Ταλμούδ. Είναι επίσης ξεκάθαρο πόσο πολύ θέλει να πατήσει για μια τελευταία φορά τα γήπεδα ενός Παγκοσμίου Κυπέλλου. Το εύχομαι να γίνει. Πέρα από οπαδικά συναισθήματα. Αυτός ο μάγκας ήρθε να κολλήσει ένσημα στην Ελλαδίτσα, αλλά ποτέ δεν ξέχασε ποιος είναι. Ξέρει πως το άστρο του σβήνει αλλά απ' ότι φαίνεται στις φαβέλες της Βραζιλίας ο ξεδοντιάρης μαυράκος έμαθε καλά ένα πράγμα. "Ο άνθρωπος νικιέται αλλά δεν καταστρέφεται" όπως θα έλεγε και ο Χέμινγεϊ παίζοντας μπουνιές σε κάποια αποβάθρα της Κούβας. Αυτό το σέβομαι στον Ρίμπο. Ακόμα και στις μαύρες μέρες της πτώσης και της αγωνιστικής καθόδου, ακόμα και ως παίκτης σε μια ομάδα της Ελλάδας θεωρεί πως έχει θέση στην κορυφαία ομάδα του πλανήτη. Εχει; Πολλοί θα πουν όχι. Ισως. Εγώ απλά λέω ναι. Ναι γιατί σε μια ηλικία που κάποιοι σταματούν να βάζουν αγωνιστικούς στόχους, αυτός παλεύει σχεδόν για το ακατόρθωτο. Για να σταθεί δίπλα στον Ροναλντίνιο, τον Αντριάνο, τον Ρονάλντο, τον Ρομπίνιο ως ίσος προς ίσους. Μακάρι να τα καταφέρει. Πάμε τώρα στο κεφάλαιο Στολτίδης. Ιέρο πολύ την γούσταρα την αντίδραση σου, αλλά οφείλω να ομολογήσω πως δεν την περίμενα. Πάντοτε στα ποδοσφαιρικά μου κριτήρια αποτελεούσες την επιτομή του ψύχραιμου παίκτη, του λογικού. Πάντως μπορείς να διορθώσεις την κατάσταση αν βγάλεις από τον αγκώνα σου και επιστρέψεις τα δόντια του Βλάνταν, ο οποίος είναι ωραίο παιδί και σίγουρα δεν θέλει να αντικαταστήσει τον Γεωργίου στο "Καφενείο των φιλάθλων". Τέλος ωραία τα τραγουδάκια των Boney-M στο Fame Story, ωραίες και οι... Παναγίες που μας έριξε ο τραγουδιστής τους, ο οποίος πιθανότατα είχε δάσκαλο ελληνικών τον γιατρό Ανευλαβή. Τι μαλάκες μας είπε, τι γαμώ την παν... σας. Επειδή βλέπω στο εν γένει κλίμα αυτών των καιρών να ξεσηκώνονται οι θρησκόληπτοι Ελληνες, ας γίνει αντιληπτό πως ο άφρο-μαν δεν ήξερε τι έλεγε, δεν ήθελε να προσβάλει την πίστη κανενός την οποία σωστό είναι να σέβεται κανείς ακόμα και αν πρόκειται για άθεο ή αλλόθρησκο. Αν και σε θέματα πίστης-θρησκείας δεν είμαι ο κατάλληλος να μιλήσω γιατί απέχω, αναμφίβολα αποδέχομαι πως αυτά τα θέματα είναι προσωπικά και καλό είναι να παραμένουν προσωπικά. Αλλά με μέτρο έτσι. Εντάξει είπε κάτι για την Παναγία, γιατί δεν ήξερε τι σήμαινε. Δεν χρειάζονται υπερβολικές αντιδράσεις και έκταση του θέματος. Αν και ήδη πιστεύω αρκετοί έχουν αρχίσει να καπηλεύονται το θέμα. Ως είθισται...

Κυριακή, Φεβρουαρίου 19, 2006

Maskara(de)s


Η ρουτίνα έπειτα από κάθε βραδιά με πολύ ποτό. «Δεν θα ξαναπιώ τόσο πολύ την επόμενη φορά» Έγινε! Οι μπύρες στο παρτάκι της Ε. έκαναν το μαξιλάρι μου να μυρίζει ζύθο μέχρι τις 11 που κατάφερα να σηκωθώ… Τώρα που το σκέφτομαι, κρίμα είναι να πλυθεί η μαξιλαροθήκη, τόσο ωραία «γεύση» που έχει. Συγκέντρωση μασκέ… Όλοι είχαν βγάλει τις «στολές» της καθημερινότητας και βρήκαν ό,τι επιτάσσει η μόδα ή το μάτι σε ένα ανάλογο κατάστημα. Ποτέ δεν τα πήγαινα καλά με τις Απόκριες (τελικά, μάλλον δεν με πάει καμία παράδοσή μας…). Ακόμη και μικρός, με το ζόρι με τραβάγανε σε πάρτι δημοτικού και τα ρέστα. Η τελευταία «στολή» που θυμάμαι ήταν… του Ζορό! Ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων. Αν και για μια αποκριά στο Ριο δεν θα έλεγα όχι. Κατά τις 11 τηλέφωνο στην Ε. ότι δεν πάω. Τουλάχιστον, ας τιμήσω αυτή την παράδοση, μιας και είναι πάρτι μασκέ. Η επιμονή του άντρα της να πάω χωρίς στολή.
Είπα να πάρω αγκαζέ την κοπέλα του φίλου μου του Μ. να ντυθώ αυτός(!), αλλά άργησαν να φανούν στο σπίτι και ντύθηκα… πρόχειρα!!! Μόνο μια παλιοπερούκα βρήκα σε κάτι συρτάρια, την κότσαρα, έσκασα από την ζέστη αλλά σε τελική, δεν έμοιαζε και διαφορετική από τα πραγματικά μου μαλλιά. Η (… δεν θυμάμαι το όνομά της, γιατί πρέπει να ήπιες περισσότερες Veltins από μένα) έριξε και το κομπλιμάν (sic). Σαν στυλίστρια, σχολίασε το ντύσιμό μου και παραδόξως δεν με «έκοψε». Πέταξε μια συμβουλή περί κουρέματος (με τίποτε) και ένα («γιατί θα είσαι και πιο ωραίος»). Είχα να ακούσω φιλοφρόνηση από γυναίκα για μήνες, αλλά δεν νομίζω να μέτραγε κιόλας. Εκτός συναγωνισμού, διότι πρώτον είμαστε σε μασκέ πάρτι(!) και δεύτερον ο αφρός από τις μπύρες την «θόλωσε» περισσότερο από εμένα.
Το πρωί (τριπλός) ελληνικός καφές, Roy Ayers στο cd και ο δίσκος «Everybody loves the sunshine», σε πείσμα της συννεφιάς που διαδέχτηκε την χθεσινή ανοιξιάτικη μέρα. Να συνέλθω αποκλείεται, αλλά όσο και αν καθυστερεί το τρόλεϊ για Συγγρού-Φιξ δεν θα αναπτύξω τόσο νωρίς επαφή με τα θεία. Μάταια, στο 40λεπτο της αναμονής είπε κάτι στον χριστούλη και την μαμά του και φανταζόμουν καφενείο με την παρέα. Όχι για να δούμε το σκατο-ματς ΟΣΦΠ-ΑΕΚ, αλλά εκεί μέχρι όλοι να ασχοληθούν πάλι με μπάλα. Κοιτάζω το μπουκλάκι νερό στο γραφείο και το βλέπω σαν καραφάκι! Αλλά το πληκτρολόγιο χαλάει την ιστορία. Πού βρέθηκε το πληκτρολόγιο στον καφενέ; Όχι, τελικά, Πλακεντίας ήρθε και θέλω να φύγω. Στο Χιούστον έχει All Star Game και οι Ελληνάρες μόνο Πάντος, Ανατολάκης και Γεωργέας. Με την νίκη όλη τους… Ντέρμπι-μασκέ είναι και αυτό.

Παρασκευή, Φεβρουαρίου 17, 2006

Ο άρχοντας της γκέλας...

Την πρώτη φορά που ανέβηκα Κομοτηνή για το πτυχίο ήμουν βαρύς. Δεν μιλούσα σε κανένα. Το έπαιζα παλιός. Σήμερα όμως είχα όρεξη για κουβέντα. Μπήκα στο κυλικείο και είδα ένα 30άρη τύπο να κάθεται μόνος του. Εκατσα στο διπλανό τραπέζι και σκέφτηκα. "Αυτός είναι στην ηλικία μου. Παλιοτόμαρο σαν και εμένα θα είναι. Ξεχασμένος φοιτητής". Ετσι είπα να του πιάσω κουβέντα. "Ρε φίλε παλιός φοιτητής δεν είσαι; Νομίζω σε θυμάμαι. Χρωστάς πολλά;". Η απάντηση του ήταν γρήγορη και σαφής. "Δεν χρωστάω κανένα. Είμαι ο οδηγός του λεωφορείου μεγάλε". Τέλος της κουβέντας.

Πέμπτη, Φεβρουαρίου 09, 2006

McCarthy Rules!



Μην περιορίζεις την λατρεία των Μακάρθι μονάχα στον δημοσιογραφικό κύκλο Respect. Υπάρχουν Μακάρθι για όλα τα γούστα. Και κυρίως καλύτερες φωτογραφίες της Τζένι.



Ο πρώτος υποκλοπέας τηλεφώνικών επικοινωνιών ήταν Μακάρθι. Ο σκακιστής Τζιμ Μακάρθι...



Ο πρώτος Μακάρθι που δεν σηκώνει μαλακίες. Ο Τζον Μακάρθι, πρωταθλητής αγώνων πάλης μέχρι τελικής πτώσεως...



Ο Πολ Μακάρθι, αγαπημένος των κουλτουριάρηδων και των απανταχού εχθρών της ξυριστικής μηχανής.



Ενας Μακάρθι με ήθος, ευγένεια και καυστικό χιούμορ. Η κούκλα Τσάρλι Μακάρθι...



Ο Κύρος Γρανάζης των επί γης Μακάρθι, ο εφευρετικότατος Τιμ Μακάρθι...



Μπορεί να ξεφυσάει σαν τυφώνας στα νησιά Γκαλαπάγκος, παρ' όλα αυτά η Μακάρθι έχουν τον δικό τους υπεραθλητή. Ο αποκαλούμενος και λευκός Γκεμπρεσελασιέ, Μπιλ Μακάρθι...



Το πουτσοφάνταρο, Τζον Μακάρθι. Δεν έχει απολυθεί ακόμα...

Μπορείς να κάνεις πολλές μαλακίες περιμένοντας το τρένο αλλά να ψάχνεις για Μακάρθι; Τι να μου πω; Πάντως μια και το ξεκίνησα αν υπάρχουν πληροφορίες για ενδιαφέρουσες περιπτώσεις Μακάρθι πληρώνω όσα-όσα...

ΑΥΡΙΟ Ο ΝΑΥΤΗΣ ΜΑΚΑΡΘΙ, Ο "ΚΕΡΑΤΑΣ" ΜΑΚΑΡΘΙ, Ο ΚΛΟΟΥΝ ΜΑΚΑΡΘΙ, Ο ΨΥΧΟΠΑΘΗΣ ΜΑΚΑΡΘΙ ΚΑΙ ΜΙΑ ΓΥΜΝΗ ΜΑΚΑΡΘΙ ΓΙΑ ΕΜΠΟΡΙΚΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ.

Τετάρτη, Φεβρουαρίου 08, 2006

The McCarthy's


Οι σοβαροί δημοσιογράφοι ασχολήθηκαν με τον Ed McCarthy το 1954...


Οι σημερινοί προτιμούν να ασχολούνται μεν την Jenny McCarthy...


Και μερικοί με τον Benny McCarthy!

Τρίτη, Φεβρουαρίου 07, 2006

Money 'n the power


Μπορεί η Σώτη Τριανταφύλλου να επαναλαμβάνει στις συνεντεύξεις της πως έφυγε από την Ελλάδα γιατί βαρέθηκε «το τρίπτυχο πατρίς-θρησκεία-οικογένεια», όμως σε Η.Π.Α.-Βρετανία (κυρίως) δεν λένε να βαρεθούν τα δικά τους μότο… «Money ‘n the power-power ‘n the money», που αποτυπώνει ξεκάθαρα τους «κερδισμένους» του (κοινωνικού) «παιχνιδιού». Βλέποντας την ταινία του Γούντι Άλεν, «Match Point», δεν το ξαναθυμήθηκα από τις ενέργειες του χαρακτήρα Κρις Ουίλτον (δεν τις λέω για όσους δεν την είδαν-να πάτε, καμία σχέση με τυπικό φιλμ Γούντι), αλλά από μια ασυναίσθητη και σχετικά ανούσια σκηνή.
Ο Ιρλανδός, πρώην τενίστας και δάσκαλος του αθλήματος, έχει πιάσει την καλή, παντρεμένος με την κόρη του πλούσιου μπαμπά και αναρριχόμενος με γεωμετρική πρόοδο στην εταιρεία του, συναντά έναν παλιό του αντίπαλο στους δρόμους του Λονδίνου (εκπληκτική φωτογραφία-ωδή στην πόλη)… Κι ενώ, προσπαθώντας να γνωρίσει στην αρχή την μέλλουσα γυναίκα του, προσφέρεται –αν και σχεδόν άφραγκος- να πληρώσει τα εισιτήρια της όπερας, τα γεύματά του, όταν τα βολεύει, αλλάζει.
«Είναι να μην βρω τρούπα», έλεγε σε μια παλιά ταινία ο Βουτσάς, «κι άμα την βρω, τρούπωσα!» και κάπως έτσι, αλλά χειρότερα έπραξε κι ο χαρακτήρας του Άλεν. Στην συνάντηση με τον παλιό-φιλο του, του εξηγεί πώς έκανε λεφτά και τον καλεί σε γεύμα «το οποίο, μην ανησυχείς, θα βάλω στα έξοδα της εταιρείας». Αυτόματα, μέσα στην αίθουσα, ήρθε στο μυαλό μου ένας δικός μου παλιόφιλος… Ο Πιτ, παιδί των φτωχογειτονιών του Σικάγο βρήκε διέξοδο στο μπάσκετ. Βρέθηκε κάποια μέρα στην Ελλάδα, έπαιξε για Περιστέρι και Μακεδονικό και, να είναι καλά τώρα, αγωνίζεται (με καλά λεφτά) στην Ισπανία.
Όταν πρωτοπάτησε το πόδι του στην Ελλάδα, μιλώντας μου για τα παιδικά του χρόνια δεν θα μπορούσε να πει με περισσότερη ειλικρίνεια και αλήθεια το τι συμβαίνει στον κόσμο… «Όταν δεν είχα λεφτά στο Ιλινόι, κανείς δεν μου άνοιγε την πόρτα του σπιτιού ή του μαγαζιού του. Δεν μπορούσα να πάω σε ένα εστιατόριο την κοπέλα μου γιατί δεν είχα δολάριο στην τσέπη. Όταν όμως, έκανα μερικά λεφτά από το μπάσκετ, αλλά κυρίως φήμη, κανείς δεν άφηνε να πληρώσω!!! Έτσι πάει η ζωή, φίλε μου», και Πιτ δεν το ξεχνάω.

Υ.Γ.: Να χαιρόμαστε κι εμείς αυτή την κατάσταση. Όπως στα γαμω-γήπεδα. Τα πιτσιρίκια που αγαπούν το ποδόσφαιρο, το μπάσκετ, αναγκάζονται να πληρώνουν συνήθως ακριβό εισιτήριο, ενώ οι μεγαλο-καρχαρίες της κοινωνίας μας (γιατροί, δικηγόροι, πολιτικοί και οι λοιποί) θέλουν… προσκλήσεις, γιατί τα ευρώ τα θέλουν για δωράκια σε (απατημένες;) γυναίκες και γκόμενες! Ζώα!!!
Υ.Γ.1: Money ‘n the power και στην μπάλα…Ευχαριστούμε τον διαιτητή Βασιλείου που δεν έδωσε το πέναλτι στην Καλλιθέα. Εμείς (οι αλλόθρησκοι και όχι «ερυθρόλευκοι») κατά βάθος γουστάρουμε –μαζόχες!- να παίρνει τα πρωταθληματάκια έτσι ο γαύρος. Γιατί κάθε Οκτώβρη στο Τσάμπιονς Λιγκ, χρειαζόμαστε διασκέδαση. Ο μήνας είναι δύσκολος, έχει περάσει και η άδεια, αρχίζουμε να βάζουμε τα κοντομάνικα στην ντουλάπα για τα πιο χοντρά, οπότε, σας ευχαριστούμε για τις 5αρες και τα ατέλειωτα (αν και δεν βλέπω τα ματς) βράδια γέλιου!
Υ.Γ.2: Κακώς ασχολήθηκα με το Υ.Γ.1… Πρόκειται για φανταστικό πράγμα, διότι ελληνικό ποδόσφαιρο (και γενικά αθλητισμός) δεν υπάρχει. Είναι στην σφαίρα της φαντασίας μας. Κάτι εξωγήινο. Άλλωστε, μόνο η AlexZ ασχολείται και κάτι άλλοι…
Υ.Γ.3: Το τελευταίο το σημείωσα για την κάνω να σχολιάσει… Γιατί βαριέται τώρα τελευταία…

ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ (στην Ελλάδα γιατί παραμένουμε νυχτωμένοι) ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΤΥΧΗ!