Παρασκευή, Απριλίου 28, 2006

… Hate it or love it


Σιχαίνομαι τον εαυτό μου που…

…τον «συλλαμβάνω» να τρέχει στις κυλιόμενες σκάλες του μετρό για να προλάβει τον συρμό, ενώ έπειτα από 3-5΄ έρχεται ο επόμενος

…μετανιώνει για πράγματα που δεν (τόλμησε να) κάνει

…που χρησιμοποιεί κλισέ σαν το παραπάνω…

…δεν έχει καθαρό μυαλό τις στιγμές που χρειάζεται αυτό και μόνο αυτό

…δεν προσπαθεί να κάνει κάτι για την «ξεραΐλα» της έμπνευσης όταν αυτό απαιτείται στο γραφείο

…«ξεχειλώνω» καμιά(;) φορά το φαγητό

…δεν έχω επισκεφθεί ακόμη κάποιον από τους ξενιτεμένους φίλους μου (σε Μπαθ-Αγγλία, Φιλαδέλφεια-όχι την Νέα, Ουάσινγκτον)

…δεν βλέπω να καταφέρνω να πηγαίνω στο άμεσο μέλλον γιατί το αφεντικό δεν δίνει άδεια ούτε για… τουαλέτα

…αν και θα είχα τούτη την ευκαιρία να πάω σε κάποιον με την καλοκαιρινή άδεια, μάλλον θα προτιμήσω Σκόπελο-Σκιάθο και ελπίζω Ικαρία

...μπορούμε να λέμε τόσα πολλά, αλλά οι αληθινές δυνατότητες παρέμβασης μοιάζουν τόσο απελπιστικά μικρές και ασήμαντες (sorry fellows, αλλά δεν είμαστε Γαλλία)

…αν και οι πολιτικοί είναι όλοι γελοίοι, οι δικοί μας δεν είναι λίγο «spicy» σαν τον Σίλβιο, αν γελάμε με τις μπαρούφες τους και όχι να κλαίμε

…ο Μεϊμαράκης θα γίνει σε λίγο σαν τον πρωθυπουργό (στα κιλά)

…ο Γιωργάκης στενοχωρήθηκε που δεν τον συνάντησε ο Κοντολίζα

…δεν μπορούμε να διεξάγουμε έναν τελικό Κυπέλλου σαν να μην είναι «πόλεμος», αλλά χαιρόμαστε που διατηρήσαμε την 8η θέση στην ευρωπαϊκή κατάταξη, για να βγαίνουν τα Αιγάλεα και οι Ατρόμητοι στο UEFA και να αποκλείονται από τον 1ο γύρο

…θεωρούμε Ρουμανίες και Ρωσίες ποδοσφαιρικές «κατάντιες», αλλά ξεχνάμε πως αυτές έχουν κατακτήσει τρόπαια και συνεχίζουν να πετυχαίνουν

…δεν καταλαβαίνουμε πως η σημερινή Ελλάδα δεν είναι καν η Ιταλία του ’70, αλλά επιμένουμε να θεωρούμε τους γείτονες «ούνα φάτσα ούνα ράτσα» και να τους χτυπούν μερικοί στην Σαντορίνη και την Ίω

…σαν λαός, κατέχουμε σχεδόν όλες τις ευρωπαϊκές πρωτιές στις «κακές» κατηγορίες της Ηπείρου μας

…υπομένει αυτά που του την δίνουν, όταν μπορεί (έστω για λίγο) να κάνει κάτι για αυτό

...δεν πρόλαβα να δω το Syriana (πάω για DVD)

...το lay-low και το χαμηλό προφίλ θεωρούνται από τους άλλους σαν μιζέρια και κακομοιριά (δεν είμαστε όλοι γλεντζέδες, τι να κάνουμε;)

...κάθομαι και ακούω από συναδέλφους (ή μήπως ανάδελφους) εκείνα τα "δημοσιογραφίστικα" που κάνουν λόγο για "ήμουν σε σύσκεψη και δεν το άκουγα", ¨μίλαγα με τον τάδε παίκτ¨η" κλπ., ενώ μου προσθέτουν και χωρίς να θέλω να ακούσω τι κέρδισαν στο στοίχημα, πόσα κέρδισαν, πόσο μάγκες είναι που τους τα πήραν και πού διασκέδασαν το βράδυ (Παιδιά, 30 και άνθρωποι είμαστε΄εδώ μέσα, πιάστε 1-2 που τα βρίσκετε και πείτε τα. Μην φωνάζετε)


Αλλά πιθανότατα να τον συμπαθώ και για όλα αυτά…

Εσείς (όχι αν τον συμπαθείτε, αλλά) τι σιχαίνεστε σε εσάς;

Πέμπτη, Απριλίου 27, 2006

Οι ίδιοι και οι ίδιοι (όλοι μας...)


Η εικόνα της εξαθλίωσης, σε οποιοδήποτε επίπεδο, ξεκινά από το δικό μας μυαλό… Αν αυτά που βλέπεις, για παράδειγμα, τα θεωρείς κατάντια ή παραφωνία στην δική σου «σφαίρα» (όλοι έχουμε, όπως συνήθως είχαμε και τον περιβόητο «φανταστικό φίλο» πιτσιρίκια), τότε δεν μπορείς να κάνεις κάτι για να το αλλάξεις.
Παρά μόνο να μην το ακολουθείς…

Τα μπουζούκια, ας πούμε, είναι (για ΜΕΝΑ και δεν το λέω ξανά για να μην γίνομαι κουραστικός) κατάντια διασκέδασης. Στοιβαγμένοι σε ελάχιστα τ.μ., οι Ελληναίοι επιχειρούν να αποκολλήσουν από πάνω τους το κόμπλεξ είτε της «βλαχιάς» (αν είναι από επαρχία) που τους κατατρέχει είτε του καθωσπρεπισμού που τους επιτάσσουν τα περιοδικά αν δεν τα ξοδεύουν στα λουλούδια!

Είναι περίπου οι ίδιοι που ενδεχομένως να τους δεις στα κανάλια το μεσημέρι να περνούν τα διόδια της Αττικής οδού και να διαμαρτύρονται για την νέα αύξηση τους. Αλλά η δική τους φωνή ακούγεται καλύτερα και τρίζει την εγκατάσταση όχι γιατί περνά μέσα από το μικρόφωνο. Αλλά διότι βγαίνει μέσα από ένα καλογυαλισμένο κάμπριο σπορ αυτοκίνητο και από μια βραχνή από τα πούρα φωνή!

Είναι οι ίδιοι που το βράδυ –και αφού έχουν περάσει ένα 12ωρο στο πολυτελέστατο γραφείο τους- θα αλλάξουν το κοστούμι τους και θα «τα σπάσουν» σε κάποια γλυκανάλατη αοιδό ονόματι «Χρύσπα», «Πρέσπα» και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο «ψάρι». Εκείνοι που νομίζουν πως βιώνουν την εκτόνωση στην πίστα, ραίνοντας λέλουδα την νοστιμούλα ξανθούλα που χορεύει(;) δίπλα (ή μάλλον σχεδόν από πάνω) τους.

Είναι οι ίδιοι που γκρινιάζουν για τις ώρες που περνούν στο γραφείο, αλλά ξέρουν πως το αποδεκτό κοινωνικό και επαγγελματικό status προϋποθέτει να λες ότι «πήζεις» στην δουλειά. Είναι εκείνοι, για να μην τους σταυρώσουμε κιόλας, που τα ακούν από την σύζυγο/φιλενάδα/δεσμό/γκόμενα/ξεπέτα που δεν βρίσκουν χρόνο να την πάνε μια εκδρομή, γιατί και το Σάββατο χρειάζεται να πεταχτούν (ντυμένοι casual) στο γραφείο, αλλά αν το καταφέρουν προκαλούν τελικά την γκρίνια της για το ίδιο πράγμα!

Είναι αυτοί που δεν γνωρίζουν τι σημαίνει φιλότιμο και πιστέψτε με, ακόμη και μερικοί το βρήκαν τυχαία στην πορεία, σαν τον Λάμπρο Κωνσταντάρα στην ομώνυμη ταινία, δεν ανήκουν σε υψηλά (επαγγελματικά, πολιτικά, κομματικά, αθλητικά) κλιμάκια. Γιατί ίσως είχαν το θάρρος να αποχωρήσουν, ή απλώς δεν πάτησαν ποτέ τους «κορυφή» της ζωής.

Είναι αυτοί που κράζουν την χυδαιότητα, αλλά όταν είναι μόνοι τους δεν χάνουν ευκαιρία να αποδείξουν την βαρβατίλα και τον ανδρισμό τους με κανένα μπινελίκι. Εκεί, φυσικά, που τους παίρνει… Εκείνοι που στην κατάλληλη παρέα είναι «προοδευτικοί», αλλά στην ουσία δεν μπορούν να απαλλαγούν από τον συντηρητισμό τους. Γιατί βγάζουν τον ρατσισμό τους μόνο όταν δεν τους ακούν και βλέπουν αυτοί που δεν πρέπει να καταλάβουν το αληθινό πρόσωπό τους.

Είναι τα ζώα που δεν σηκώνονται στο λεωφορείο ή το μετρό για να καθίσει κάποιος που το έχει πραγματικά ανάγκη. Από έναν/μια ηλικιωμένο/η μέχρι μια έγκυο που δυστροπεί γιατί όλοι κοιτούν την φουσκωμένη κοιλιά της, αλλά αποφεύγουν να «ξεφουσκώσουν» το μυαλό τους και να αφήσουν την εφημερίδα ή τα παιχνίδια στο κινητό τους για να της χαρίσουν μια θέση.

Μοιάζουν οι ίδιοι που όχι μόνο δεν κάνουν το παραπάνω, αλλά θέλουν να έχουν λόγο σε οποιαδήποτε κουβέντα πεταχτεί και δεν πρέπει να πέσει κάτω. Κι αν κάποτε αυτό το έκαναν κυράδες και γιαγιές, πλέον είναι γνώρισμα του κουτσομπόλη Ελληναίου σε κάθε ηλικία. Ακόμη και προς τα τέλη της εφηβείας. Αλλά φταίει ο μπαμπάς που το ρίχνει όλη μέρα στο στοίχημα και η μαμά που δεν χάνει reality και σαπουνόπερες της δεκάρας.

Είναι τα ίδια παιδιά που από τα 12-13 τους «απαιτούν» κινητό! Με την διπλωματική δικαιολογία του «να με βρίσκετε εύκολα», αλλά στην πραγματικότητα να είναι μονίμως απασχολημένο με MMS, πολυτονικά, παπαριές και παπαριές της τεχνολογίας.

Είναι η ίδια τεχνολογία που μας έχει αποχαυνώσει και δεν λέει να μας αφήσει να την πέσουμε σε κανένα βιβλίο… Γιατί από περιοδικό Τύπο μια χαρά τα πάμε. Όλοι κουπόνια στοιχήματος διαβάζουν και έντυπα για το πώς θα της αρέσεις, πώς θα της μιλήσεις, πώς θα της… και όλες αυτές οι μαλακισμένες συμβουλές.

Είναι ακόμη-ακόμη και τα ίδια τα blogs, που είναι μεν μέσο ελευθερίας, αλλά μπορεί να εξελιχθούν σε πεδίο διαμάχης με γελοίες αντιφάσεις, αλλά και επιχείρηση να βρεις κανένα γκομενάκι (ή άντρα για τις κυρίες). Το να διαβάσεις δεν σημαίνει απαραίτητα να συμφωνήσεις. Το να συμφωνήσεις δεν σημαίνει αυτόματα πως χρειάζεται να πράξεις κι εσύ.

Το να πράξεις, όμως, θα αποτυπώσει τον ποιος είσαι. Ηθελημένα ή όχι. Συνειδητά ή ασυνείδητα. Γιατί οι πράξεις μένουν… Και δυστυχώς οι τελευταίες εντυπώσεις. Ό,τι κάνεις, είσαι. Ό,τι φας, είσαι. Δίχως άλλοθι. Δίχως δικαιολογίες.

Άλλωστε, είπαμε (go to the top), η εξαθλίωση ξεκινά από το δικό μας μυαλό. Και αν διαφωνείτε, υγεία δείχνει. Αφού πλέον έχει καταλυθεί η έννοια της μιας και μοναδικής αλήθειας. Δεν γίνεται η αλήθειες να είναι πολλές. Δεν γίνεται ο (ανύπαρκτος) Αλβέρτης να είναι «μάγκας» επειδή έχει βγάλει δις από τους Γιαννακοπουλαίους χωρίς να παίζει και σηκώνει τα τρόπαια των Σκοτ, Ράτζα, Μποντίρογκα, Ρέμπρατσα και να αποκαλούμε επίσης μάγκα τον Γκασόλ που βγάζει τα 10πλασια με την αξία του με τα θηρία στο πρωτάθλημα των Η.Π.Α.

Αποφασίστε, ένας είναι ο «μάγκας». Πείτε και διαλέξτε κάποιον. Από την προτίμηση θα φανεί ποιοι είμαστε κι εμείς. Βγάλτε επιτέλους μια «ετυμηγορία» (διότι στην άσχημη πλευρά του περί «καταδίκης» πρόκειται) για το τι θέλετε… Εύκολο χρήμα, αλλά με την «στάμπα» του «έξυπνου» που πλέον «γαμάει» (και καλά) το καθεστώς; Ή κάτι άλλο, χωρίς «ταμπέλες» αλλά και έννοιες για το τι θα πουν; Ή τι θα γράψουν. Μακάρι να είχα όλα τα ταλέντα…

Και μην νομίζετε πως κράζω την Ελλαδίτσα μας. Σ’ αυτή την περίπτωση, θα την έψαχνα να φύγω. Προφανώς ανήκω στους «γελοίους» (άλλωστε το τι δηλώνω –και καλά- σαν επάγγελμα, με κατατάσσει σε δαύτους) που την έχουν βρει στην χώρα και δεν θέλουν (ή δεν μπορούν) να αλλάξουν κάτι σε τούτο τον τόπο (πάντα ήθελα να το πω αυτό, σαν πολιτικός-παράγοντας, κοινώς γελοίος).

Τρίτη, Απριλίου 18, 2006

Δικά μου, σου, μας, σας... Δικά ΤΟΥΣ


Όπως θυμάστε το πρώτο σας φιλί, το παρθενικό (όνομα και πράγμα) πήδημα και τον πρώτο σας μισθό, ξεχάστε από την μέρα που ουρλιάξατε που ξετρυπώσατε από έναν ματωμένο κόλπο την έννοια της κτητικότητας… Όχι για τους άλλους. Για εσάς, αφού όλοι και κάποιο γελοίο αφεντικό ή καταπιεσμένη πεθερά θα βρεθεί για να σας τα πρήξει!

Κατά το (σωκρατικό, καλά θυμάμαι;) «εν οίδα, ότι ουδέν οίδα», δεν υπάρχει και τίποτε το οποίο να σας ανήκει αποκλειστικά. Εκτός ίσως από την καρδιά και την ψυχή σας. Είναι πιθανότατα το μοναδικό πράγμα που κανείς δεν μπορεί να καταδυναστεύσει, ό,τι και αν σας κάνουν, σε ό,τι και αν σας υποβάλλουν.

Κτήση τέλος. Όχι, φίλε μου, η γκόμενα δεν είναι «δικιά» σου, γιατί την ώρα που σε κερνάει σφηνάκι ο φιλαράκος σου, μπορεί να βρει τον τύπο που την κοζάρει ώρα από το απέναντι μπαρ και να σε τρώει κάτι στο κεφαλάκι σου… Η δουλειά και το γραφείο και το τηλέφωνο της εταιρείας δεν είναι δικά σου. Γιατί, πολύ απλά, είναι της εταιρείας, το είπαμε. Ούτε η καρέκλα είναι δική σου. (Απλώς, ρε φίλε, μην τσακωνόμαστε, αυτή με βολεύει και λέω να την κρατήσω γιατί εδώ κάθονται καλά τα κωλομέρια μου)

Το αυτοκίνητο δεν είναι δικό σου και ας μην στο πήρε η μαμά και ο μπαμπάς. Ακόμη και αν πληρώνεις μόνος σου τα γαμησιάτικα στην Χ αντιπροσωπεία, όσο και αν σου φαίνεται περίεργο, το αμάξι μπορεί να ανήκει στον μαλάκα που θα περάσει με κόκκινο και θα στο κάνει κομμάτια. Η εφημερίδα, στο μετρό, δεν είναι δική σου, να στραβώνεις με τους «λαθραναγνώστες».

Και δεν πρόκειται για αντίδραση στο τίμημα που έχουν όλα. Γιατί το ψυχικό κομμάτι που πληρώνεις, είναι σημαντικότερο από τα ευρώ που σπαταλάς για να αγοράσεις κάτι. Που ΔΕΝ θα είναι και δικό σου. Το είπαμε. Ο S. δεν είναι δικός σου, αν και κολλητός σου χρόνια και δεν πρέπει να χαλιέσαι που την τελευταία μέρα πριν γυρίσει στην Αγγλία διάλεξε να την περάσει με άλλη παρέα από την δική σου.

Η ομάδα δεν είναι δική σου (όχι του αίματος, η άλλη). Γιατί όσο και να την πονάς και τρέχεις από εδώ και από εκεί σε εκδρομές και Τούμπες και Χαριλάου και Πάτρες (και σε μπουζουριάσουν οι μπάτσοι ή τις φας μόνος σου με 20 «αλλόθρησκους»), θα ανήκει σε έναν τεχνοκράτη επιχειρηματία που κοιτά τοπ κέρδος και το μόνο που κάνει είναι να σου πουλάει φούμαρα για να στα παίρνει.

Οι επιθυμίες, πολλές φορές, δεν είναι δικές σου. Είναι φαντασία σου. Ή φαντασίωσή σου, υποκινούμενη από άλλους σκοπούς. Μην ψαρώνεις, όμως. Σε κάνουν να νομίζεις ότι τίποτε δεν σου ανήκει, στραβώνεις, αλλά σε ξαναπείθουν, όταν σου περάσει η πρώην και βρεις άλλη, πως τελικά δεν έχεις λόγο να αμφισβητείς κάτι.


Μόνο οι ώρες σου είναι δικές σου. Ο χρόνος σου. Για να τον χρησιμοποιείς όπως θες. Και να κάνεις πράγματα που δεν είναι δικά σου. Δεν πειράζει, άλλωστε. Εμπιστέψου το «βασίλειο» της καρδιάς σου, και αν σε οδηγεί οπουδήποτε, αγνόησε αν χρειαστεί τα όσα διάβασες. Ούτε δικά μου είναι, έτσι κι αλλιώς… Δικά μας είναι. Ή κανενός

Ν(Λ)ηστεία...


Δεν θα συνεχίσω το σχόλιο του Averel περί της σωστής νηστείας των 100 και κάτι ημερών. Διότι το αστείο μου φαίνεται πως παρατράβηξε… Όλο αυτό το πανηγύρι «έσπασε» μέσα μου οριστικά όταν πριν χρόνια ο παπάς του χωριού του πατέρα μου τηλεφώνησε (και καλά στα κρυφά) στην παπαδιά ανήμερα μΕΓΆΛΗ τΕΤΆΡΤΗ για να της πει πώς να ετοιμάσει το… κοτόπουλο!

Anyway, οι προσωπικές εμπειρίες και απόψεις κάποιου δεν πρέπει να επηρεάζουν απαραίτητα τους άλλους. Όπως επίσης δεν είναι δυνατόν όλοι να χάσουν την πίστη τους επειδή οι παπάδες το γύρισαν και προτιμούν στα κατηχητικά να μαθαίνουν άλλα πράγματα τα μικρά αγοράκια. Η νηστεία παραπέμπει άλλού, ωστόσο, όλες οι καταστάσεις έχουν τις αντιφάσεις τους.

Το να ωθείς στην νηστεία μόλις μια εβδομάδα τον χρόνο, είναι σαν να παραδέχεσαι πως τις υπόλοιπες 51 όλοι αμαρτάνουμε! Γιατί το κρέας, το γάλα, το λάδι κλπ. να είναι «απαγορευτικά» 7 ημέρες πριν την Ανάσταση; Συμφωνώ με την «αποθεωτική» έννοια του όρου και της κατάστασης, για να υμνήσουν τον Χριστό, όμως στην Ελλάδα έχουμε πήξει στα πανηγύρια… Ε;

Και αν θέλετε να νηστέψετε, κάντε (ή μάλλον μην κάνετε) κι άλλα… Αποχή από το σεξ, αποχή από την παρέα με το χέρι σας (για τα αγοράκια) αλλά, όσοι οικογενειάρχες, πάρτε από τα παιδιά σας τα play-station και τις υπόλοιπες μαλακίες που τους αγοράζετε! Γιατί, η εκκλησία, του διαβόλου τα θεωρεί και αυτά. Άσε που ούτως ή άλλως δεν κάνουν και κανένα καλό…

Αλλά δεν πειράζει, νηστέψτε για να χάσετε και κανένα κιλό. Τριήμερο λαιμαργίας έρχεται και χάστε τα πριν τα πάρετε πάλι. Και πριν τα κάψετε στα γυμναστήρια (από Μάιο πάντα) για να βγείτε παραλία. Και να τα πάρετε πάλι από 15Αυγουστο. Για να χάσετε λίγο πριν τα Χριστούγεννα, για να πάρετε πάλι μέχρι την Πρωτοχρονιά. Και ξανά τα ίδια. Και βάλτε ξανά τα σέξι φορέματα να πάτε στην Ανάσταση, για να φύγετε μόλις δώσει το φως και για να σας σφίγγουν μετά από την λαιμαργία. (Τουλάχιστον ο παππούς και η συχωρεμένη η γιαγιά μου κάθονταν σε όλη την λειτουργία)

Και νηστέψτε, δίχως να νοιάζεστε αν τον υπόλοιπο καιρό είστε βουτηγμένοι στην αμαρτία. Για τα αφεντικά που φέρονται σαν μαλάκες σε ήρεμους υπαλλήλους. Για μανάδες που κοπανάνε τα παιδιά τους γιατί φωνάζουν την ώρα της «Βέρας στο δεξί»! Για πατεράδες που δεν διστάζουν να ξεστομίζουν τις Παναγίες μπροστά σε 10χρονα παιδιά, που και καλά παίρνουν στο γήπεδο για να τους δείξουν πώς να αγαπάνε το ποδόσφαιρο, το μπάσκετ.

Και μην ξεχάσετε να «κολλήσετε» άδεια από την Τρίτη του Πάσχα, για να σας βγει το καθισιό έως την Πρωτομαγιά…

Πέμπτη, Απριλίου 13, 2006

Inside M...ind


Λίγο-πολύ όλοι προσπαθούμε να κάνουμε ότι και ο Κλάιβ Όουεν στην ταινία του Spike Lee, «Inside Man»… Δεν χρειάζεται να έχει κανείς κατά νου το πώς θα ληστέψει μια τράπεζα, έστω και αν στην ουσία τα κίνητρά του ήρωα «Ντάλτον Ράσελ» δεν ήταν τα χρήματα. Εκείνος σκαρφίστηκε (ή προσπαθούσε να πείσει τον εαυτό του για τούτο) το «τέλειο κόλπο», περίπου όπως όλοι μας, άσχετα αν υπερβαίνει τον νόμο ή τους άγραφους «κανόνες» της καθημερινότητάς μας.

Ακόμη και αν εμείς οι ίδιοι τους υπογράφουμε, δύσκολα τους αποτινάζουμε από πάνω μας. Αλλά το θέμα είναι κατά πόσο τους αντέχεις. Και για πόσο θα δέχεσαι να υποκύπτεις σε αυτούς… Χωρίς απαραίτητα να προσπαθείς να απαλλαγείς από την ρουτίνα με «μπούσουλα» το περιβόητο «Think Big» της υπερβολής των Αμερικανών. Just free your mind και keep it clear. Χωρίς αυτό να είναι και ασφαλής δρόμος. Απλώς μια «επιχείρησή» του μυαλού μου είναι.


Παρεμπιπτόντως, ωραία ταινία…

Τετάρτη, Απριλίου 12, 2006

V for Vλαμμένοι


Προσπαθώντας να εξαντλήσω όλα τα κλισέ ή λογοπαίγνια με το «V», σας παρουσιάζω (ε, όχι και υπερήφανα…):

Από δημοσίευμα αθλητικής εφημερίδας –δεν έχει σημασία ποιας, αλλά δεν πρόκειται (και καλά) για βαμμένη και αυτο-περνιέται για σοβαρή.

«Άνοιξε ο Ασκός του Αιόλου μετά το ματς της Κυριακής (σ.σ.: για τον αγώνα μπάσκετ Παναθηναϊκού-Ολυμπιακού). Στον Ολυμπιακό δεν πρόκειται να μείνουν με σταυρωμένα τα χέρια και ετοιμάζονται να ανταποδώσουν. Πώς; Ξέρουν καλά τον τρόπο. Άλλωστε, αυτά που κάνει (σ.σ.: εννοούν τα «καφριλίκια» σε εξέδρα και από τους τυχάρπαστους μάνατζερ τους) τώρα ο Παναθηναϊκός, τα έχει διδάξει ο Ολυμπιακός… Την προηγούμενη δεκαετία».



Κοινώς, ο συνάδελφος(;) είναι σαν να λέει πως «ελάτε μαλάκες στον 2ο τελικό στο ΣΕΦ να τα (ξανα)πούμε!». Ή κάνω λάθος; Αλλά εισαγγελείς στην Ελλάδα υπάρχουν μόνο για τα παράθυρα ή να κάνουν τις κομπίνες τους και μετά να την κάνουν για Γαλλία! Ή υπάρχουν απλώς για να ανεβάσουν τα (αξιόπιστα;) νούμερα της AGB, όταν οι κασέτες του Μάκη (του Φλωρίδη δηλαδή, για να μην νομίζετε πως ο Μάκης είναι και καμία δημοσιογραφάρα) έλεγαν πως «το πέναλτι κοστίζει 2 εκατομμύρια, αλλά αν θες και αποβολή πακέτο, πάει στα 3…»!!!

Και μετά υπάρχουν κάποιοι (δεν θυμάμαι που το διάβασα) που είναι σίγουροι πως τα πρωταθλήματα παίζονται μόνο εντός χόρτου και παρκέ!


Κάθε χώρα έχει την κοινωνία που της αξίζει, την τηλεόραση και τους δημοσιογράφους που της αρμόζουν… Για να μην διαμαρτύρονται οι δημοσιογραφο-πατέρες και να θίγονται όταν ο Τρόχανας, τους αναφωνούσε κάποτε «αλήτες, ρουφιάνους». Γιατί εκείνοι του έδιναν ολοσέλιδες καταχωρήσεις για τις περίφημες επιστολές του.

Δευτέρα, Απριλίου 10, 2006

V for Vαριέμαι


Την αναγούλα που μου φέρνουν καθημερινά οι γελοίες καταστάσεις στο Ελλαδιστάν – Τα Σαββατοκύριακα φροντίζουν να κάνουν τα ίδια τα ελληνικά γήπεδα των περισσοτέρων αθλημάτων(;)

Τα χωσίματα στην δουλειά, την στιγμή που (ναι, το ομολογώ, κι εγώ προσπαθώ να το «παίξω» καλός μερικές φορές) συνήθως την «τρώω» εγώ.

Το ότι διάλεξα να κάνω μια δουλειά που στην θεωρία προσέφερε ταξίδια, αλλά ούτε μέχρι την Ελευσίνα δεν μπορώ να φτάσω.

Το ότι αν και προτείνω στο αφεντικό να κάνω τα ταξίδια, με δικά μου έξοδα και συνδυάζοντας την δουλειά, μου ρίχνει άκυρο – Τελικά, ούτε γυναίκα ούτε οι ίδιοι οι γονείς μου δεν με έκαναν να νιώσω τόσο σημαντικός, όσο ο boss στο γραφείο, για να θέλει να με βλέπει συνέχεια!!! Πάω για μεγάλη καριέρα μπρε…

Τα συνεχώς αυξανόμενα ανδρικά περιοδικά, στα πρότυπα των Cosmopolitan που κάποτε οι άνδρες έκραζαν, αλλά πλέον τα αγοράζουν και οι ίδιοι. Με ιδέες για καλοσχηματισμένο κορμί και πώς θα την ρίξετε…

Το ότι και το BHMA χαρίζει κάθε πρώτη Κυριακή του μήνα ένα αντίστοιχο – Αν και αυτές είναι θέσεις εργασίας και μάλλον πρέπει να το σβήσω το παραπάνω.

Το ότι τελικά αυτές δεν είναι θέσεις εργασίας, αλλά θέσεις πολυθεσίας για καταξιωμένους(;) δημοσιογράφους που τα παίρνουν από παντού.

Τους γελοίους «εντεταλμένους» που την πέφτουν σε διοικήσεις και προέδρους, όταν τους αποθεώνουν πριν από λίγο καιρό και δεν αποκλείεται να το ξανακάνουν σε μερικές εβδομάδες.

Τους ακόμη γελοιότερους στο γραφείο που δεν αφήνουν ασχολίαστο τίποτε, αλλά αν τολμήσεις να κάνεις εσύ το ίδιο σου την πέφτουν για αδιάκριτο.

Τις «μετάνοιες» που σκοπό έχουν να «χρυσώνουν» απλώς το «χάπι» και έπειτα από λίγο καιρό πάλι τα ίδια.

Τα ηλίθια κλισέ που δεν αφήνουν τον κόσμο να παραμείνει, όπως γεννήθηκε, αυθόρμητος.

Τις μπύρες γιατί τελειώνουν γρήγορα οι ρουφιάνες (που λέει και ένας θείος μου – κυρ-Ηλία, καλή σύνταξη και να την απολαύσεις πια με περισσότερο ζύθο!).

Ξανά τις μπύρες γιατί μετά από πολλές άτιμες χάνεις (από εκεί που «πρέπει») το ενδιαφέρον σου…

Την πεποίθηση πολλών πως οφείλεις να συμφωνείς μαζί τους…

Το ότι πρέπει να ακολουθείς ρητά το «ο φίλος του φίλου μου είναι και δικός μου φίλος».

Αλλά και το αντίθετο. Ότι «ο εχθρός του φίλου μου είναι και δικός μου εχθρός»…

Όσους μιλούν ασταμάτητα, αλλά δεν έχουν κάτι σημαντικό να μας πουν.

Όσους μας «πλασάρουν» πληροφόρηση, αλλά δεν μας λένε κάτι καινούριο.

Που μερικές γυναίκες είναι τόσο όμορφες, αλλά συνάμα και τόσο «κενές».

Που όλο και περισσότερο καταλήγουμε στην μαλακία «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα»…

Κυριακή, Απριλίου 02, 2006

Εκλείψεις...


Στην προτροπή του Γιώργου ΜητσιΧώστα aka Βασίλης Λεβέντης σε εκείνο το σκετς (sic), «σταματήστε και κοιτάξτε δίπλα σας για έκλειψη… ηλιθίου», προκειμένου «να παρατηρήσετε αν θα εκληφθεί ο ηλίθιος στο πλάι σας!», κοίταξα για καλό και για κακό τον καθρέφτη μου…
Αλλά δεν κατάλαβα πόσο ηλίθιος ήταν αυτός που αντίκριζα.


Υ.Γ.: Στην συνέχεια του ζάπινγκ, πέτυχα «βολές» Θέμου κατά «Power Πάνου» (πρώην δημοσιογράφου, πρώην υπουργού και νυν δημοσιογράφου – έτσι λέει) στην μοναδική εκπομπή που επιβεβαιώνει τον τίτλο της… «Ζούγκλα»! Τώρα, αν και δεν κυνηγώ συνήθως «θεωρίες συνομωσίας», γιατί όλα αυτά μου φαίνονται «στημένα»;

Υ.Γ.1: Βαρέθηκα να ακούω τους γύρω στο γραφείο να μιλάνε μόνο για στοίχημα… Δεν τους συμβουλεύω να ανοίξουν κανένα βιβλίο, αντί για το ένθετο και το κουπόνι, αλλά ακόμη και πρακτικά αν το δει κανείς, όσα και να κερδίζουν, στα μπουζούκια θα τα φάνε.

Υ.Γ.2: Τελικά, εκτός από έκλειψη ηλίου την περασμένη εβδομάδα, έχουμε (διαχρονική) έκλειψη σε πολλά...