Τετάρτη, Μαΐου 31, 2006

Σε περιμένουμε…


Butter Your Soul
With The Movement,
Which Is To Be Continued
By Black Moses...

Issac Hayes


Οσονούπω στην πόλη μας…

Δευτέρα, Μαΐου 29, 2006

Greek Hot(?) Lovers...

Ανυποψίαστη τουρίστρια, μη γνωρίζοντας την επίθεση (γερού) σπέρματος που καταφθάνει, από θιγμένους Ελληναράδες


Ο τίτλος στο superάκι της μεσημεριανής σαββατιάτικης εκπομπής του Alter δεν έβγαζε απλώς μάτια, αλλά ανάγκαζε τους απανταχού Greek Hot Lovers να ζεσταίνονται περισσότερο από τους +30 βαθμούς που «έκαιγαν» τους δρόμους της πρωτεύουσας!

Την λέω την αμαρτία μου… Σάββατο μεσημέρι, ούτε για μπανάκι πήγα ούτε για καφέ στο κέντρο, αλλά κοιμήθηκα για να «σώσω» το προηγούμενο βράδυ και να «συντηρήσω» το ξενύχτι του επόμενου.
Όταν τα μάτια άνοιξαν με δυσκολία, μόνο το τηλεκοντρόλ θα βρισκόταν με ευκολία γιατί το μπουκάλι με το νερό είχε γίνει πια μόνο για λούσιμο.

Δια του τυφλού συστήματος προσπάθησα να πατήσω το «7» και το Star, μην καταλαβαίνοντας πως τα «Φιλαράκια» είχαν ήδη τελειώσει και δεν είχα αίσθηση της ώρας, αλλά χτυπήθηκε το δίπλα…

ΟΡΝΕΛΙΑ: «Οι Έλληνες δεν είναι καλοί στο σέξ»!!!

Τι λέτε; Πάει και αυτό το «οχυρό»; Μας το πήραν; (Καλά, εγώ είχα… λιποτακτήσει από αυτό εδώ και καιρό και δεν καταλαβαίνω την εμμονή μερικών με τις σεξουαλικές επιδόσεις)…

Κάποιοι αντέχουν περισσότερο, κάποιοι όχι και έτσι είναι. Αλλά, εσύ κυρα-Ορνέλια (που δεν σε ξέρω κιόλας), πώς τολμάς να μας κράζεις με αυτόν τον κατάπτυστο τρόπο στα κανάλια; Καλά, με πόσους πήγες για να καταλάβεις πως ΔΕΝ είναι καλοί;

(Ποια είναι αυτή η Ορνέλια ρε παιδιά;)

Οι «γαμίκοι» ανά την επικράτεια ετοιμάζονται για δυναμικές «απαντήσεις» στις τουρίστριες τους επόμενους μήνες. Οι φήμες πως θα βιντεοσκοπούν κάθε «ερωτική συνεύρεση» (sic) με κάθε λογής Σκανδιναβή πιτσιρίκα, προς απόδειξη της «βαρβατίλας» του ελληνικού ανδρισμού, κρίνονται απλώς αναληθείς! (Ο Έλλην δεν χρειάζεται αποδέιξεις)

Είναι αυτό που λέμε, «πρόσεχε γιατί θα σε πηδήκω με αυτά που λες»!

Η Ελλάδα, από την άλλη, δια του πρωθυπουργού της που τον τελευταίο καιρό ασχολείται μόνο με το… παίγνιον του οργάνου στο οποίο αναφέρθηκε η Ορνέλια, θα προχωρήσει σε διάβημα στην Ε.Ε. για να «καθαρίσει» η «λερωμένη» τιμή των «καμακίων», που αρχικά κινδύνεψαν με βαριάς μορφή κατάθλιψη από την άρνηση της Ορνέλιας να τους ανακηρύξει σε Ευρω-γαμίκους!

Ακόμη και οι χρήστες φαρμάκων (χρώματος μπλε) και ειδικών υποβοηθημάτων προχωρούν σε «μποϊκοτάζ» των (ξανά sic) και προετοιμάζονται με γοργούς ρυθμούς (και δια της παλάμης) για το μεγάλο στοίχημα του καλοκαιριού…

Και επειδή είναι ικανοί για όλα λόγω και της οργής από τις «αποκαλύψεις» της Ορνέλιας, αν τυχόν τους πετύχω πουθενά, θα πηγαίνω τοίχο-τοίχο…


Υ.Γ.: Στην Ελλάδα «πάσχουμε» από το σύνδρομο της ελίτ. Θεωρούμε πως ό,τι κάνουμε, είναι ελιτίστικο και μας προωθεί στην κοινωνική, επαγγελματική, φιλική και ερωτική μεταξύ μας ιεραρχία. Χαλαρώστε παιδιά, ό,τι κάνει ο καθείς είναι για την πάρτη του, αλλά ό,τι πράττει ο δίπλα και δεν μας αρέσει, δεν είναι απαραίτητα του πεταματού.

Υ.Γ.1: Στόχος του παραπάνω, βεβαίως, είναι να αποδείξει ο άνθρωπος ότι είναι πιο «γαμιάς» από τον άλλο. Γιατί έχει γρηγορότερο αμάξι. Γιατί έχει ωραιότερη γυναίκα. Γιατί το πουκάμισο είναι ιταλικό (αλλά μπορεί να έχει ραφτεί στην Αθήνα). Γιατί στο γραφείο όλοι του μιλούν με το «σεις και με το σας». Γιατί στις εξόδους του, ο παρκαδόρος του ανοίγει την πόρτα και ο μπάρμαν τον ρωτά απλώς αν θα πάρει το «συνηθισμένο». Γιατί, γιατί, γιατί…

Υ.Γ.2: …Γιατί είμαστε μαλάκες

Πέμπτη, Μαΐου 25, 2006

Mathema(tics)... αλλά όχι πάθημα


Η ζωή είναι υπολογισμοί, έχει εξελιχθεί (πρόστυχα) σε «εταιρεία» με απώτερο σκοπό το – ο καθένας το αντιλαμβάνεται και το αναζητεί με διαφορετικό τρόπο – κέρδος, όμως δεν είναι μαθηματικά…
Αν και έχω αρχίσει και ξεχνάω, πάντα θα θυμάμαι τον κ. Μορφόπουλο, όταν δεν τα έχανε από το ουισκάκι ακόμη και την ώρα της διδασκαλίας του, να μας «επιβάλλει» ότι «η ζωή είναι μαθηματικά».

Με το πέρασμα των ετών, καταλάβαμε πως είναι «γυμναστική» (από το τρέξιμο), «ιστορία» (από το τι κάνεις, τι σου κάνουν και τι αφήνεις πίσω σου), «χημεία» (καλή, κακή ή… άσχημη, μεταξύ φίλων, συνεργατών και εραστών), «θρησκευτικά» (από το αν πιστεύεις, αν δε πιστεύεις ή από τις… προσευχές που ρίχνεις όταν ο δρόμος είναι πηγμένος, όταν ο υπάλληλος στην εφορία είναι στα α%&#%ια του!), «οικιακά» (έτσι γιατί συμπαθούσα την καθηγήτρια, την οποία σημειωτέον είχε και η μητέρα μου!) και λίγο από όλα τα άλλα…

Αλλά, κ. Μορφόπουλε, η ζωή ΔΕΝ είναι μαθηματικά! Δεν είναι εξισώσεις, διότι αυτές απαιτούν εξέταση των δεδομένων και αναζήτηση των ζητούμενων. Ενώ εμείς πια επαναπαυόμαστε στα «δεδομένα» αλλά έχουμε χάσει σε μεγάλο βαθμό τα «ζητούμενα». Έχουμε επιβεβαιώσει πλήρως τον Τολστόι που πίστευε ότι «όλοι μας αγαπάμε την αλήθεια, αλλά περισσότερο προτιμούμε το συμφέρον μας», αλλά αφήσαμε στην άκρη την άποψη του Αϊνστάιν, που θύμιζε ότι «δεν πρέπει να ανησυχείτε για τα προβλήματα των μαθηματικών, γιατί τα δικά μου είναι σπουδαιότερα»!

Θα δεχόμουν την ζωή σαν αριθμητική, αν ίσχυε ένα μεγάλο t-shirt που είδα πριν χρόνια να φορά σε ένα νησί μια παρέα 4 αγοριών και ανέφερε:

«May Your Life Be Like Arithmetic:

Joys Added -
Sorrows Subtracted -
Friends Multiplied -
Love Un-Divided»

!!!


Αλλά τελικά είχε δίκιο ο Κοπέρνικος… «Τα μαθηματικά γράφτηκαν για τους μαθηματικούς».


Υ.Γ.: Δεν φταίει που έγραψα 4,5 στις Πανελλήνιες στο ίδιο μάθημα…
Φταίει που χάνω τα μέτρημα με τα λάθη μου, αλλά δεν βρίσκω ποτέ την λύση στο να τα διορθώσω…

Εδικά σε αυτούς που αγαπάω και νοιάζομαι.

Συγγνώμη και, αν το διαβάσετε, ξέρετε εσείς.

Παρασκευή, Μαΐου 19, 2006

I see… burned people


Δεν πρόκειται, ωστόσο, περί 6ης αίσθησης. Και οι απανταχού «καΜένοι» δεν περιμένουν το καλοκαίρια και τις παραδοσιακές –δυστυχώς- πυρκαγιές για να βρεθούν στον δρόμο σου… Και σε καμία περίπτωση το παρόν δεν αποτελεί μομφή σε κανέναν.

Γιατί όλοι είμαστε καΜένοι!

Με διαφορετικά «καψίματα» ο καθείς. Με διαφορετικό μέγεθος και ποσότητας «εγκαυμάτων» μερικοί. Οι καΜένοι δεν πειράζουν συνήθως κανέναν… Αρχικά μόνο τον εαυτό τους.

Γνωρίζω κάποιον (τον «κουβαλάω» κάθε μέρα) που κοιμήθηκε πρόσφατα στις 3 τα ξημερώματα και έβαλε ξυπνητήρι στις 5:27 για να δει live αγώνα ΝΒΑ! καΜένος! Όμως δεν τον ενοχλεί που οι φίλοι του τον «συμβουλεύουν» πως βράδυ Παρασκευής αντί να παρακολουθείς μαυράκια να πηδούν προς τα καλάθια, βγαίνεις έξω μήπως κάνεις κι εσύ το ίδιο σε καμία… τυχερή (ή άτυχη;).

Για τα «καψίματα» θα μπορούσε να ισχύει αυτό που έλεγε ο Αμερικανός κωμικός, Στίβεν Ράιτ… «Δεν μπορείς να έχεις τα πάντα. Άλλωστε, πού θα τα βάλεις;». Το κάψιμο δεν είναι κακό. Γιατί στην αρχική του μορφή και έκφραση αποτελεί πάθος και μου αρέσουν οι άνθρωποι με (υγιή) πάθη. Ούτε κατακρίνω κανενός την επιθυμία…

Αλλά με χαλάει η παράφραση του καΜένου… Σε κ(Λ)αΜένο, κα(Η)Μένο ή οτιδήποτε άλλο μετατρέπει το πάθος σε εξάρτηση ή αδυναμία. Από γυναίκες, ομάδες, μουσική, δουλειές, θρησκείες και άλλα «ναρκωτικά» που έχουν εφεύρει οι εξουσιαστές για να σου τρελαίνουν με άλλοθι το μυαλό. Για να σου «βιάζουν» την ψυχολογία με τρόπο αποδεκτό ή ακόμη και μη μεμπτό σε ένα ιδιόμορφο «δικαστήριο».

Όλοι είμεθα καΜένοι με τα blogs, αλλά μερικοί είναι «τσουρουφλισμένοι» με την επιτυχία τους… Εξαρτημένοι από τα εγκώμια ή τα (πολλά) σχόλια και την αναγνώριση.
Λίγοι και καλοί…

Το δικό σας «κάψιμο» χωράει σε «δικογραφίες»; Ή απλώς χρειάζεται να πάρετε μόνοι τον «νόμο στα χέρια σας» για να μην σας οδηγήσει σε «καταστροφές»;


Καλό (και δροσιστικό) Σαββατοκύριακο!

67 comments; Ημαρτον...


Α ρε Respect με έκανες πολύ περήφανο. Μπήκα μια μέρα στο μπλογκάκι μας και είδα 67 comments. Τι να πω ρε φίλε. Δάκρυα χαράς κυλούν στα μάτια μου. Είσαι γίγαντας αγόρι μου. Είσαι θεός. Είσαι η Ελενα Παπαρίζου των Απάλευτων. Μας έφερες την πρωτιά. Εμείς που πάντοτε ήμασταν στην σκιά του Πτυελοδοχείου, τώρα μπορούμε να κοιτάξουμε τον Αβερελ στα μάτια. Αυτό το σιχαμέρο σκουλήκι που πάντοτε χλεύαζε το φτωχό μπλογκοσπιτάκι μας. Οσο για την άλλη την Ασυδοσία μην την εμπιστεύεσαι φίλε. Μας φθονεί και αυτή. Ζηλεύει την τεράστια επιτυχία που γνωρίζουμε σε Ελλάδα, Ευρώπη, Νάουσα, Τρίπολη, Καπανδρίτι και τόσες άλλες περιοχές που απολαμβάνουν το απλό και σεμνό προφίλ μας. Να ξέρεις φίλε εγώ μπορεί να μην συνεισφέρω πλέον τόσο πολύ αλλά πάντοτε κρατώ σε ένα κομμάτι της καρδιάς μου το ηλεκτρονικό μας στέκι. Τον διαδικτυακό μας Λέντζο. Τώρα φίλε Respect που σε αποθέωσα να σε ρωτήσω κάτι; Ρε μαλακίδη γιατί έκανες τόσο εμπορικούς τους Απάλευτους; Εμάς μας έκανε ένα comment κάνας άνθρωπας και του στέλναμε ευχετήρια κάρτα τα Χριστούγεννα για να τον ευχαριστήσουμε. 67 comments; Τι είναι αυτά ρε μαλάκα; Το καταστατικό μας ήταν ρητό. Θα κινούμασταν στις σκιές της μπλογκόσφαιρας σεμνά και ταπεινά όπως είχε υποδείξει ο πρωθυπουργός της χώρας. Κωλοστάρ! Σε έκανε σαν τα μούτρα του ο Αβερελ όταν έφυγα. Ντροπή. Ντροπή. Ντροπή. Ντροπή. Ντροπή. Ντροπή. Τουλάχιστον δεν τα έκανες 70 τα comments ρε φίλε; Αίσχος. May the Force be with you...

Υ.Γ: Καλοτάξιδο τα αμάξι. Να οδηγείς πάντα με ζώνη, στο παντελόνι σου. Να σταματήσεις αυτή την συνήθεια να φορτώνεις στο πίσω κάθισμα σε κάθε σου βόλτα 10-20 γκόμενες που γνωρίζεις στα μπαρ που γυρνάς. Να μην πίνεις όταν οδηγάς και να φοράς πάντα προφυλακτικό. Να αλλάζεις συχνά τα λάδια, στο παπάκι μου. Να μου το δώσεις μια βόλτα την μέρα που θα θελήσεις να το αλλάξεις. Μπορώ να επισπεύσω την διαδικασία. Να μην τρέχεις. Δεν σου φτάνει που τρέχεις στην δουλειά; Στην τελική όμως ρε Respect να το χαρείς όπως εσύ γουστάρεις. Μια θερμή παράκληση σε όλους τους μπλόγκερς. Ρε παιδιά κάντε μου 70 comments να κοροιδεύω τον μαλάκα τον Respect. Το ρεκόρ μου είναι 5. Αισθάνομαι ότι η μεγάλη μέρα που θα ξεπεράσω τους σταρς Respect και Averel πλησιάζει. To πρόβλημα είναι ότι το αισθάνομαι μόνο εγώ.

Παρασκευή, Μαΐου 12, 2006

Retro-έπεια…



Θα μπορούσε να ονομαστεί έτσι η τάση (μου) για τα παλιά…
Άλλοι στην (α)μετροέπεια και άλλοι στην retro-έπεια.
Ίσως να είναι απλώς ένα κουκούλι που καλύπτει φοβίες για το καινούριο.
Αλλά δεν το βλέπω έτσι. Άλλωστε, δεν φοβήθηκα ιδιαίτερα το νέο.

Γιατί βαριέμαι κάτι εύκολα, αλλά όταν αυτό αξίζει δεν βγαίνει
με τίποτε από το μυαλό και την καρδιά μου.
Αλλά οι σημερινοί νεωτερισμοί δεν με εκφράζουν…
Δεν με κάνουν να νιώθω καλά, έστω και αν κάποιος μιλήσει για
οπισθοδρομικές συνήθειες.

Για αυτό ίσως προτίμησα μεταχειρισμένο αυτοκίνητο.
Προφανώς για τον ίδιο λόγο δεν θέλω να ακούω για τους ράπερ
της εποχής, όταν κάποτε ο GrandMaster Flash πρωτοπορούσε.
Και οι σημερινοί κάνουν φιγούρα αλυσίδες, κάμπριο και γυναικάρες.

Δεν θέλω να ξέρω αν είναι μηχανισμός αυτοάμυνας και απόστασης
από την εξέλιξη. Αν και αφήνοντας στην άκρη την τεχνολογική πρόοδο,
δεν βλέπω κάτι ανάλογο στους εαυτούς μας.
Να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι, όχι γιατί το κινητό μας έχει κάμερα…

Αν αυτή η αντίληψη είναι ένα άσχημο έντομο που απλώς «υφαίνει»
προσωρινά το μυαλό μου αλλά θα εξελιχθεί σε πεταλούδα, δεν το ξέρω.
Μάλλον το ελπίζω. Ξέρω πως αν και δεν ακούω ελληνικά,
δεν θα με χάλαγε ο Στράτος. Αλλά σήμερα δεν υπάρχει κάποιος…

Ξέρω πως το μπάσκετ, εκτός από τομέα της δουλειάς, είναι και
ευχαρίστηση. Αλλά δεν βλέπω κάτι που να με ικανοποιεί όπως
όταν ήμουν πιτσιρικάς και έβλεπα τον Γκάλη.
Κολλημένος στο παρελθόν;

Μπορεί, αν το μέλλον δεν σου δίνει την ίδια ευχαρίστηση.
Αν δεν νιώθεις ολοκληρωμένος μόνο και μόνο με τα lap και
τις υπόλοιπες μηχανές που σου τρώνε και λίγο το μυαλό.
Δεν το βλέπω κακό.

Για αυτό προτιμώ τον Πολυχρονίου που έλεγε καμία μπαρούφα στις
αθλητικές μεταδόσεις του, αλλά έπαιζε μουσικάρα στο ραδιόφωνο.
Μπορεί για αυτό να αγόρασα pc όταν ήταν της μόδας τα lap και
προτίμησα τα τελευταία (καθαρά πρακτικά και για δουλειά) όταν αντικαταστάθηκαν από… κινητά που μόνο τα παιδιά δεν πάνε σχολείο!

Για αυτό τα άκουγα που δεν ακολουθούσα τις επιταγές της μόδας.
Που δεν ήθελα να πηγαίνω στα πολυσύχναστα.
Και παρατούσα ένα ήσυχο μπαράκι όταν μετατρεπόταν σε τέτοιο…
Μήπως άραγε φταίει κάτι άλλο;

Γιατί δεν μπορώ να βλέπω 15χρονα με μαλλιά που έχουν και άποψη.
Γίναμε (μόνο σε αυτά) Λονδίνο και έτσι;
Και θέλουν στα 15 τους κινητά και καβάλα την οικογένεια;
Τι θα ζητήσουν σε μερικά χρόνια; Αλλά φταίνε και οι γονείς…

Δεν θέλω όλα τα καινούρια αεροδυναμικά παπούτσια, γιατί ο
Τζόρνταν και ο ΛεΜπρον δεν πέταγαν χάρη σε αυτά…
Προτιμώ τα old skool (μην διορθώσετε σε school) του Ρασίντ Ουάλας.
Δεν θέλω κόκκινη ρήγα στο παπούτσι μου και ας υπάρχουν
κάποιοι που μπορεί να γουστάρουν αν τα φοράω εγώ!

Δεν μου αρέσει η γυναίκα να είναι προκλητική με νέα ρούχα…
Θέλω την (παλιά) κλασική ομορφιά να ξεχειλίζει για αυτό που είναι.
Δεν μου αρέσει να λέει νέο-ελληνικά για να σε εντυπωσιάσει.
Φτάνει μια απλή κουβέντα…

Φτάνει μόνο μια κίνησή της. Το άναμμα του τσιγάρου ή το
πώς τινάζει τα μαλλιά της δίχως να ξέρει ότι κάποιος την κοιτά.
Φτάνει μόνο ένα απλό βλέμμα που σε κάνει να αφήσεις προσωρινά
το «ταξίδι» με το περιοδικό ή να χάσεις αυτό που ακούς στο player.

Όπως και να έχει, να θαυμάσω ντε και καλά τα καινούρια δεν παίζει…
Δεν τα απορρίπτω απαραίτητα, αλλά δεν τα «λούζομαι» κιόλας.
Ούτε το παίζω αυτός που φαίνεται να είναι και ψαγμένος.
Γιατί ομολογώ πως δεν είμαι και πολύ.

Απλώς ακολουθώ (τουλάχιστον σε αυτό) το μυαλό.
Προσπαθώ να μην παίζω μαζί του, γιατί έτσι καταστρέφεται.
Χωρίς να το καταλάβεις, αφού δεν φτάνει που στο βιάζουν οι άλλοι.
Εκτός αν απλώς (δεν το αποφεύγεις και) κάθεσαι και το απολαμβάνεις…


Retro-spective (όχι forever, αλλά όσο σου ταιριάζει)...

Καλό Σαββατοκύριακο!

Πέμπτη, Μαΐου 11, 2006

But Why?


Θλίβομαι ιδιαίτερα όταν βλέπω τον (κάποτε) έναν
και μοναδικό "G-Poly" να περιτριγυρίζεται από
"γλάστρες" και να "διευθύνει" παιχνίδια αλά Αρναούτογλου...

Τετάρτη, Μαΐου 03, 2006

Ληστεία (του μυαλού;)... Απλό



Η μουσική σε ένταση τέτοια που δεν μπορεί να ταρακουνήσει το σχεδόν γεμάτο (με κίνδυνο να χυθεί αν δεν πιεις 1-2 γουλιές αμέσως) ποτήρι κρασί… Ο Wynton Marsalis μοιάζει να είναι δίπλα σου και να εκτελεί θαρρείς κάθε επιθυμία σου μετά την βαβούρα του γραφείου για περισσότερες από 10 ώρες.

Η φωνή από την δίπλα πολυκατοικία ακούγεται σαν μια λάθος νότα στην τρομπέτα του, αλλά το συνεχόμενο τσιριχτό σε κάνει να καταλάβεις πως το cd παίζει μια χαρά και η ηχογράφηση του Marsalis είναι κάτι παραπάνω από τέλεια.

Το «ληστεία-ληστεία», τελικά σε αναγκάζει να αναθεωρείς ό,τι και αν πιστεύεις για το παρακάτω post αφού δεν είναι ανέγγιχτη η υποψία πως ο χρόνος σταμάτησε…
Το πέταγμα στο παράθυρο να δεις τι συμβαίνει.

Μια θολή εικόνα ενός άντρα και η τρομαγμένη όψη της γειτόνισσας που τον υποχρέωσε σε φυγή από το διπλανό ισόγειο με τις φωνές της. Οι κινήσεις ηρεμίας από τους υπόλοιπους ένοικους. Μόνο που εγώ ούτε οικειότητα έχω απέναντί της ούτε είμαι καλός στις post-παρηγοριές/ασκήσεις ηρεμίας/προσπάθειες απόδοσης ευθυνών/ντεντεκτιβικές θεωρίες του «ποιος, πότε πώς και γιατί»…





Μόνο αυτό που διάβασα στον τελευταίο «Ταχυδρόμο» περί της πεποίθησης του Τομ Γουλφ για το έργο του. «Είμαι παρατηρητής. Παρακολουθώ μια κατάσταση περισσότερο από ό,τι την κρίνω».

Μήπως αυτό συμβαίνει με εμάς; Μήπως δεν αδυνατούμε να κατανοήσουμε τα όρια και το πλαίσιο παρέμβασής μας και προτιμάμε την εύκολη λύση της αποστασιοποίησης; Μήπως φοβόμαστε αν κρίνουμε λάθος και μένουμε απλώς εκτός να τα σκεφτόμαστε; Ή να τα γράφουμε;


Η ανησυχία ξεπεράστηκε. Η κα Φ. θα κρατήσει συντροφιά στην γειτόνισσα και η αστυνομία (νομίζει ότι) έκανε το έργο της και αποχωρεί από το διαμέρισμα. Για να περιμένει ίσως να γίνει κάτι παρόμοιο. Είναι γνωστή η αποφυγή της πρόληψης με προσπάθεια μόνο καταστολής.

Το κρασί ζεστάθηκε αλλά δεν πρόκειται να πάει χαμένο. Η μουσική κλείνει γιατί πλέον δεν μπορώ να την ξεχωρίσω από την οχλαγωγία του γραφείου και αφού θα με συντροφεύει αύριο ξανά στην δουλειά καλύτερα να καληνυχτιστούμε για απόψε.





Στο χέρι οι «Εικόνες» της Κυριακής και στο μυαλό εκείνη η βραδιά που είδα από κοντά την Θεοδοσία Τσάτσου. Οι φωτογραφίες της για την συνέντευξη στο περιοδικό τέλειες. Τόσο τέλειες, που μου φάνηκαν πολύ άσχημες. Την προτιμώ ατημέλητη και έτοιμη να πετάξει την ψυχή της έξω από το ιδρωμένο σώμα στην σκηνή.

Τελικά αλλάζω γνώμη… Το cd player, ξανά ανοίγει. Αμφιταλαντεύομαι μεταξύ των δίσκων της σαν τραγουδίστριας των Μπλε ή ο προσωπικός της; Ο δεύτερος για να μην χαλάσουμε την συνταγή που αναφέρει και το κομμάτι για την σόλο δουλειά της.

Προσέχω πως (ασυνείδητα, ασυναίσθητα και ανέλπιστα ενδεχομένως) τα λόγια της με αναγκάζουν να τα προσέχω πολύ περισσότερο από την μουσική και τους στίχους της.

«Δεν πιστεύω στην λέξη “αμαρτία”. Η αμαρτία δημιουργήθηκε για να τρελάνει τους ανθρώπους, να τους βάλει μέσα στον φόβο. Κάποιες λέξεις τις έχω βγάλει από το λεξιλόγιό μου, όπως “αμαρτία”, “πρέπει”, “δεν μπορώ”. Αυτές οι λέξεις κρατάνε πίσω την εξέλιξη της ψυχής και του μυαλού. Η Εύα δεν αμάρτησε, απλώς έκανε αυτό που ο οποιοσδήποτε θα έκανε στην θέση της. Επαναστάτησε και άφησε το ένστικτό της να την οδηγήσει, κάτι που δεν έκανε ο Αδάμ. Εάν δεν έκανε το “πήδημα”, δεν θα μας δινόταν η δυνατότητα να επιλέξουμε»…

Γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη, αλλά μεγάλωσε στην Μελβούρνη. Έτσι εξηγείται… Γιατί δεν μπήκε σε καλούπια (τουλάχιστον από όσο μπορούμε να γνωρίζουμε εμείς που την ακούμε, αλλά δεν δίνουμε δεκάρα για την προσωπική της ζωή, αρκεί να είναι καλά και να δημιουργεί), αλλά «αποστάτησε» από ρόλους που δεν της πήγαιναν.
«Ήμουν παντρεμένη. Χώρισα», συμπληρώνει. «Δεν είμαι καλή σύζυγος, φαντάζομαι. Δεν ξέρω πώς να είμαι αυτό το πράγμα. Ήμουν με έναν καταπληκτικό άνθρωπο, αλλά συνειδητοποίησα ότι ο καθένας μας χρειάζεται κάτι άλλο».Απλό και εύκολο, αλλά συνάμα τόσο δύσκολο στην κατανόηση…

Γιατί παραδέχθηκε, καταλήγοντας ότι ήταν «ένα κοριτσάκι που ζούσε δύο ζωές. Η μια ήταν με τους μετανάστες γονείς που έπρεπε να είμαι κάπως –γιατί ζούσε σε πολύ θρησκόληπτη οικογένεια- και η άλλη ήταν το κορίτσι που πειραματιζόταν με χιλιάδες πράγματα. Θέατρο, τραγούδι, χορός». Σας θυμίζει κάτι ή κάποιον (όχι απαραίτητα τον εαυτό σας) που μπορεί να γνωρίζετε;

Καταλήγω στην τελευταία σελίδα με τα σκιτσάκια της Maitena….
«Μεγάλες εφευρέσεις για μια μικρή ζωή». – Αξίζει να την διαβάσετε και μόνοι σας γιατί η προσπάθεια να λογοποιηθούν οι εικόνες της είναι μάταιη…

- ΓΛΥΚΑ ΧΩΡΙΣ ΖΑΧΑΡΗ (παρατηρεί η κυρία: «Δεν είναι νόστιμο, αλλά ούτε και παχαίνει»!)
- ΜΠΥΡΑ ΧΩΡΙΣ ΑΛΚΟΟΛ («Δεν είναι καλή, αλλά ούτε και σε μεθάει»)
- ΚΑΦΕΣ ΧΩΡΙΣ ΚΑΦΕΪΝΗ («Δεν σε ανεβάζει, αλλά ούτε και σε ξαγρυπνάει κιόλας»)
- ΣΤΑΤΙΚΟ ΠΟΔΗΛΑΤΟ («Δεν πας μακριά, αλλά ούτε χρειάζεται να επιστρέψεις»)
- ΣΧΕΣΗ ΜΕΣΩ INTERNET («Δεν έχεις ματιές και χαδάκια, αλλά γλιτώνεις την αποτρίχωση»)

Περίπου όπως κι εμείς… Δεν περιμένω να σας ακούσω, αλλά να αφουγκραστώ αντιδράσεις έστω και μέσω πληκτρολογίου και οθόνης…
Γιατί έτσι δεν χρειάζεται να ξυριστώ το πρωί που θα ξυπνήσω, νομίζοντας πως έχω 10 ανθρώπους πάνω μου και δεν μπορώ να σηκωθώ





Καλημέρα!

Δευτέρα, Μαΐου 01, 2006

Time stopped(?)


Αντί να παρακαλάμε να περάσει γρήγορα ο χρόνος (όπως λέει χαρακτηριστικά και η onomatodosia, «λες και έχουμε πολλές ζωές»), δεν είναι κακό να παρατηρούμε πού και που πότε αυτός… σταματάει!

Πότε «παγώνει», θετικά ή αρνητικά, γιατί τότε μοιάζει σαν έχεις δυνατότητα επιλογής. Χωρίς τόση μεγάλη πίεση, δίχως το άγχος να τα κάνεις όλα θάλασσα. Γιατί τότε απολαμβάνεις περισσότερο την στιγμή και σκέφτεσαι παραπάνω ακόμη και μια «παραφωνία»…

Ο χρόνος μου σταμάτησε…

…(για λίγο) όταν πέρασα την πύλη του 11ου Συντάγματος Πεζικού στην Τρίπολη

…όταν την είδα στο αεροδρόμιο της Χίου, φαντάρος ακόμη, και η φράση «μου κόπηκαν τα γόνατα» έδειχνε από κλισέ έως επιεικής για την επίσκεψή της

…όταν ξύπνησα το πρώτο πρωινό δίπλα της

…όταν την ξαναείδα σε μια άδεια, αλλά κατάλαβα πως ανάμεσά μας πλέον έχει φυτρώσει ένας τοίχος

…όταν έλάβα το τηλεφώνημα πως η Δ. μπήκε στο νοσοκομείο, ενώ το ίδιο πρωί πίναμε παρέα καφέ στο σπίτι μου

…(σταματούσε συνέχεια) όταν η Γκαλάρα άρχιζε την «πτήση» στο αντίπαλο καλάθι και η εικόνα έμοιαζε από την αρχή σαν μια μελλοντική βιντεοκασέτα με pause και καρέ-καρέ

…όταν βρέχει ασταμάτητα και νομίζει κανείς πως η θολή και υγρή εικόνα από το παράθυρο είναι καρτ-ποστάλ από το Λονδίνο

…όταν τα ποτήρια της παρέας τσουγκρίζουν κρασί ή μπύρα και δεν χρειάζεται να πει κανείς τίποτε λιγότερο ή τίποτε παραπάνω

…όταν έχασα εκείνο το σουτ στην εκπνοή

…όταν κατόρθωσα να το πετύχω μερικούς μήνες αργότερα

…όταν τράκαρα για πρώτη φορά το αυτοκίνητο

…όταν καταλαβαίνω πόσο πολύ φοβάμαι τον θάνατο για τους δικούς μου ανθρώπους

…όταν καταφέρνω να κοιμηθώ δίχως καμία έννοια και σκοτούρα στο μυαλό μου

…όταν βλέπω μια χαρακτηριστική εικόνα στην χαζουκούτα ή την φαντάζομαι διαβάζοντάς την σε ένα βιβλίο

…όταν χάνομαι στο μετρό με τις φωτογραφίες του «Γεωτρόπιου»

…όταν ακούω Τζούμα στο ραδιόφωνο

…όταν οι μουσικές του Θανάση Μήνα στον «Εν Λευκώ» «ξεπήζουν» περιστασιακά την πηγμένη Μεσογείων το μεσημέρι

…όταν η φωνή των Roy Ayers, Curtis Mayfield, Isaac Hays μου δίνει προσωρινά την πολυπόθητη εντύπωση πως βρίσκομαι στην Νέα Υόρκη των 70’s

…όταν κοιτάζω παλιές φωτογραφίες, καταλαβαίνοντας πώς και πόσο πέρασε ο χρόνος

...(πολύ απλά) όταν κλείνει το κινητό και σταματάει να λειτουργεί ένα χαλασμένο ρολόι

…όταν κοροϊδεύω τον εαυτό μου με την ψευδαίσθηση ότι μπορώ να σταματήσω τον χρόνο


Καλό μήνα!