Κυριακή, Ιουλίου 02, 2006

When the going gets hard, the hard get going

Η σκληράδα του ανθρώπου δεν υποδηλώνεται ούτε με μούσια ούτε με μούσκουλα ούτε με τατουάζ… Δεν φαίνεται ούτε αν απλώς είναι ανεγκέφαλος και τα σπάει σε κάθε ευκαιρία ή μπαίνει στα γήπεδα και το παίζει άντρας, δέρνοντας έναν «αλλόθρησκο» μαζί με καμιά δεκαριά δικούς του. Όμως ο χαρακτήρας αποδεικνύεται όταν έχεις να αντιμετωπίσεις καταστάσεις ανεπιθύμητες και ας μην δείχνεις δυνατός.

Άλλωστε, όταν ακούω τις αηδίες περί «καρδιάς και ψυχής» στα σπορ, στην πολιτική ή σε άλλα ανούσια πεδία, δεν μπορώ παρά να μην θυμάμαι κάτι που είχε αναφέρει ο Rasheed Wallace των Detroit Pistons στους Τελικούς ΝΒΑ το 2004… «Με ρωτάτε αν υπάρχει πίεση στους αγώνες; Αυτά είναι μαλακίες!!! Πίεση υπάρχει μόνο στο Ιράκ ή στον ανθρώπινο πόνο».

Τα ξημερώματα της Κυριακής, αν και στεναχωρημένος που έχασα έναν πολύ δικό μου άνθρωπο, μέσα στην θλίψη που γιγαντώνει και το πάντα καταθλιπτικό νοσοκομείο, ανακάλυψα το μεγαλείο της ψυχής ενός νεαρού που δεν φαινόταν έτσι.

Ένιωσα περήφανος που ο συνονόματος και συνεπώνυμος Γ.Α. είναι συγγενής μου, όσο κωμικό (ή τραγικό) ακούγεται κάτι τέτοιο, σε ώρες σαν αυτές που πέρασαν. Ο Γ. μικρός ήταν μαλθακός, λιγότερο κοινωνικός από τα παιδιά της παρέας του, όμως τα τελευταία 6 χρόνια, με την ιστορία του πατέρα του και θείου μου να ζορίζει, «μεγάλωσε»…

Δεν ξέρω αν από την αντιμετώπιση της ασθένειας του πατέρα του, που χρειαζόταν –κατάκοιτος στο κρεβάτι- βοήθεια από άλλους, έγινε αυτό που λέμε «άντρας», όμως για πρώτη φορά αντίκρισα μπροστά μου τον Γ. σαν Άντρα. Έστω και αν ακόμη δεν έχει κλείσει τα 24 του χρόνια.

Πολλοί τον φοβούνταν όταν θα πήγαινε στρατό, γιατί έδειχνε απόμακρος και επιπλέον είχε στο μυαλό του τον άρρωστο πατέρα του. Τον πίστευα, όπως τον πιστεύω και τώρα πως θα είναι το ισχυρότερο στήριγμα στην μητέρα του, που όσο και αν πονέσει μαζί του, θα ξεκουραστεί και αυτή όπως και ο άτυχος θείος Βασίλης.

Να είστε καλά και να τον θυμάστε πάντα όπως ήταν… Ζωντανός, κεφάτος, πλακατζής και έτοιμος να σου γιατρέψει την θλίψη όταν δεν ήσουν καλά. Μόνο που από το 2000, δεν μπορούσε –και το γνώριζε- να κάνει καλά την λύπη μας για την κατάστασή του. Γιατί δεν ήθελε να τον συναντάμε συχνά όπως ήταν, ανίσχυρος να πατήσει στα πόδια του και να σου χαρίσει την μεγαλύτερη αγκαλιά.

Μόνο όταν –ομολογώ πως σκόπιμα κι εγώ δεν τον επισκεπτόμουν συχνά γιατί δεν άντεχα την «θολή» αυτή εικόνα ενώ δεν είμαι και καλύτερος παρηγορητής- ένιωθε την απουσία, φανέρωνε το παράπονό του για το πού είναι τα ανίψια του, τα αδέρφια του. Πόνεσε πολύ όταν έχασε την κηδεία της μητέρας του και δεν ήθελε να τον δει ποτέ ο πατέρας του σε αυτή την θέση…

Οι άνθρωποι μπορεί να πεθαίνουν, όμως η αύρα τους δεν χάνεται ποτέ. Ούτε «εγκλωβίζεται» σε μαρμάρινες ταφόπλακες.


Υ.Γ.: Ακόμη και σε τούτη την κατάσταση, υπήρξαν συγγενείς που δεν δίστασαν να κουτσομπολέψουν την κοπέλα που ήταν μαζί με τον ξάδερφό μου… Μια φιγούρα ευγενική, που έτρεξε να είναι μαζί του στις 3 το πρωί. Αλλά για κάποιους, ήταν θέμα η παρθενική της εμφάνιση στο νοσοκομείο! Και για κάποιους, έπρεπε να ειπωθεί το αυτονόητο πως είναι καλό που είναι μαζί του. Λες και ανακάλυψαν την Αμερική…

Υ.Γ.2: …
«Να αγαπάς τα βουνά και τα πέλαγα,
τους γνωστούς και τους άγνωρους τόπους.
Να αγαπάς τα λουλούδια, τα σύννεφα
και πολύ να αγαπάς τους ανθρώπους»…
Π. Θαλασσινός