Παρασκευή, Αυγούστου 25, 2006

Q...

Η τεχνοκρατική αντίληψη και αντιμετώπιση των πραγμάτων τύπου «όλα κρίνονται εκ του αποτελέσματος» δυστυχώς τέντωσε το «πέπλο» της πάνω από τις περισσότερες ιστορίες… Προσωπικές, επαγγελματικές, ερωτικές, φιλικές. Τα πάντα. Αυτός είναι πλέον ο ορισμός. «Do or die» ή ακόμη και «ο πρώτος είναι πρώτος και ο δεύτερος τίποτε», που λένε συχνά οι Αμερικάνοι.

Οι σκέψεις και τα όνειρα έγιναν μόνο αντικείμενο σχολιασμού σε blogs, αμπελοφιλοσοφίες (συγγνώμη pascal για το προσωρινό c(l)opyright), ή συζητήσεις που μόνο ρομαντικές και τελείως ιδεολογικές μπορούν να χαρακτηριστούν. Ό,τι έχει σημασία πια είναι η πράξη. Ιδιοτελής ή μη, συνειδητή ή ασυνείδητη, καλοπροαίρετη ή όχι, (αυτό)τοποθετείται πάνω από όλα. Με νταβατζιλίκι!

Μέχρι και ο Αντρέ Μαλρό, κείμενα του οποίου συμπαθεί, διαψεύδει τα όνειρά του για όνειρα… «Ο άνθρωπος ορίζει τον εαυτό του με αυτά που πράττει. Όχι με αυτά που ονειρεύεται», έγραψε πριν πολλά χρόνια στο μυθιστόρημα «Ελπίδα», δίνοντας εδώ και δεκαετίες το «στίγμα». Σημασία δεν έχουν, δυστυχώς, οι βλέψεις, οι φιλοδοξίες, τα ιδεώδη, αλλά το τι θα (καλό) γράφει η ταφόπλακα.

Για να την θαυμάσουν ή να την μισήσουν όλοι. Όμως δεν σταματά. «Ξαπλώνει» πάνω στο στήριγμα της παρέας του, αλλά αναζητά ακόμη εκείνους που ίσως καταλάβουν το «είναι» του δίχως να χρειαστεί να καταναλώσει πολλά λόγια σε ανούσιες συζητήσεις. Δίχως να «επιτάσσει» η εκάστοτε συνθήκη-συγκυρία να «αλλοιώνει» τον εαυτό του και να προσποιείται κάποιον άλλον. Κάποιον που όχι μόνο δεν είναι, αλλά συνήθως μισεί κιόλας.

Αλλά ήξερε (και το εμπέδωσε διαβάζοντας ένα blog «ανθισμένο», που λάτρευε να χαζεύει) πως τα ερωτήματα δεν σταματούν ποτέ…

Καλό (και χωρίς απορίες-«ερωτήματα») Σαββατοκύριακο!

Πέμπτη, Αυγούστου 17, 2006

ξΕΝΕΡΩΤΟΙ...ΙΟΤΩΡΕΝΕξ

Γνώριζε πως ήταν περίεργος, αν περιέργεια μπορεί να θεωρηθεί η «αντιδραστική» άποψη που είχε για ορισμένα πράγματα… Για παράδειγμα, δεν μπορούσε να ακούει ότι «ο επιθετικός έχει κέφια απόψε. Είχε δύο δοκάρια, έχασε δύο τετ-α-τετ και γενικά είναι κινητικός». Όχι ρε φίλε! Δηλαδή αν είχε κέφια, πόσα θα έβαζε; Πόλο θα έπαιζε; Δουλειά του είναι το γκολ, οπότε καλά είναι όταν σκοράρει.
Κάτι τέτοια παιχνίδια με τις λέξεις τον ενοχλούσαν αφάνταστα.

Επισκέφθηκε πρώτη φορά την Πάρο, ξέροντας πως, αν και δεν του πολυαρέσαν τα κοσμικά και πολυφορεμένα νησιά, θα συναντούσε κάτι που δεν του ταίριαζε. Ήταν όμως «επιταγή» της παρέας και οι ξενιτεμένοι σπουδαστές αλλά και ο Μ., που δεν μπόρεσε να πάρει άλλη άδεια είχαν τον πρώτο λόγο. Δεν έκανε συνήθως πίσω σε θέματα διασκέδασης, να πάει κοινώς κάπου που (νόμιζε πως) δεν θα περνούσε καλά, αλλά οι συνθήκες πια ήσαν διαφορετικές.

Το ταξίδι προς ήταν απολαυστικό, γιατί τους είχε πεθυμήσει τους μπαγάσες… Το νησί ξεπέρασε τις προσδοκίες του, αλλά οι ρυθμοί του παραήταν κουραστικοί. Δεν τον ένοιαζε, ωστόσο. Ο κόσμος παραπάνω του κανονικού, αλλά ωραίος κατά κανόνα. Του είχαν λείψει οι κουβέντες με τα παιδιά. Απουσίαζαν μεν οι Γ. και Μ., που δεν κατάφεραν να έρθουν για λίγο από Αμερική και ο G. που έμεινε Αθήνα, αλλά… Είχε έρθει ο 2ος Μ. που δεν μας έκανε συχνά την τιμή για νησο-βόλτες και θυμηθήκαμε τα παλιά.

Γιατί από καινούρια…

Δεν αντέχω τις γυναίκες που υποστηρίζουν πως οι άντρες σκέφτονται μόνιμα το σεξ. Καραμέλα από τις λίγες. Οπωσδήποτε δεν είναι απόλυτο, για αυτό δεν λέω πως το λένε όλες, αλλά σίγουρα οι περισσότερες. Στο νησί μάλλον, πάντως, συμβαίνει το αντίθετο. Ένα τεράστιο φλερτ να αιωρείται πάνω από παραλίες, κλαμπάκια και πισίνες, σε σημείο που… μας την είπαν.

Δεν πήγαμε στην Πάρο για να γαμήσουμε. Πήγαμε για να περάσουμε καλά και αν έβγαινε και κανένα τέτοιο, δεν λες όχι. Αλλά όχι κοπέλα μου, κακογαμημένη και στο όριο των +30 να μας την λες που δεν συνεχίζουμε το παιχνίδι σου. Να την πέφτεις σε όλους, να μεθάς και καλά και να λες μαλακίες, την ώρα που εμείς θέλουμε μόνο να λιώσουμε με μπύρες, βότκες, όπως παλιά.

Είσαι τυχερή που σε ξέραμε, φίλη ξαδέρφης, γιατί αλλιώς, ήταν και της Παναγίας, θα την άκουγες δυνατά την μΕΓΑΛΟΧΑΡΗ! Δεν σε παίρνει, κάνε πίσω, βρες κανέναν άλλον να την φας και μην μας ζαλίζεις. Και κυρίως, μην μας το παίζεις και ψαγμένη και γλεντζού. Μην μας λες «ξενέρωτους», γιατί εμείς κούκλα μου το ξέρουμε πως είμαστε. Πάνε(!!!) να βρεις τους κουραμπιέδες του κάνεις συνήθως παρέα, που είναι αλλά δεν το ξέρουν και το παίζουν και ιστορία…

Να μας «συμβουλέψεις» να αλλάξουμε και στάση ζωής; Παραπάει… Και μην χρησιμοποιείς δικαιολογία τα 2-3 ποτάκια που ήπιες. Γιατί αν δεν τα σηκώνεις, μην τα πίνεις και αν το κάνεις και –όπως λες- σε χαλάνε και δεν ξέρεις τι ξεστομίζεις, κλείσε το στοματάκι σου. Και να μας το παίζεις πως σου αρέσουν τα τατουάζ –και καλά- για να σε συμπαθήσουμε, γιατί συνήθως δεν αρέσουν; Ούτε θα πω απλώς το κλισέ «σε όποιον αρέσουμε». Τίποτε. Απλώς η στιγμή

Άλλοι ζουν τα 15΄ δημοσιότητας που «υποσχέθηκε» ο Άντι Ουόρχολ… Εμείς ζήσαμε τα 55΄ της μαλακίας της Β.

Στους υπόλοιπους τρεις «ξενέρωτους» της Πάρου.

Τρίτη, Αυγούστου 08, 2006

Λεφτά αισθήματα…

Λένε πως τον Αύγουστο δεν υπάρχουν ειδήσεις, επομένως, η αναγγελία του γάμου της μοντέλας/ηθοποιού/whatever Τζίνας Αλιμόνου δεν τάραξε τα νερά της ελληνικής (έγκριτης, έγκαιρης, έγκυρης και πάνω από όλα αξιόπιστης και αδέσμευτης – να, καλά το καταλάβατε, σας δουλεύω) δημοσιογραφίας… Εδώ δεν κούνησε τα λιμνάζοντα ύδατα της gossip ενημέρωσης!

Και ενώ, «φυλλομετρώντας» το ένθετο περιοδικό «VMen» του κυριακάτικου «Βήματος» δεν θα μπορούσα παρά να παραδεχθώ τα κάλλη της πρώην δεσποινίδος Αλιμόνου και νυν κυρίας Βαρδινογιάννη, στην φωτογράφησή της, έκανα το λάθος να θεωρήσω πως τουλάχιστον θα πήρε κάποιον που να μην τρέχει ο καθρέφτης του όταν σφίγγει μπροστά του την πανάκριβη γραβάτα του.

Όμως, σαν «τραγωδία», όπως ακριβώς η (δεν θυμάμαι το όνομά της) ηθοποιός που παντρεύτηκε τον «γόη» (και νεαρότατο) Μίνωα (Μηνάς είναι το πραγματικό του όνομα) Κυριακού για την ομορφιά του, η Τζίνα (μας) στεφανώθηκε από αληθινή αγάπη και κεραυνοβόλο έρωτα τον Παύλο Βαρδινογιάννη (με συγχωρείτε που δεν έχω φωτο του, τον είδα στο "BHMAgazino"), που μοιάζει με «κουραμπιέ» και είναι ασχημότερος από το χρέος!

Καλούς απογόνους! (αρκεί να μοιάσουν στην –είμαι βέβαιος πως θα του είναι πιστή, όπως το πορτοφόλι στην κωλότσεπη) μαμά τους

Δευτέρα, Αυγούστου 07, 2006

Αν-άβυσσος (η δική του σκέψη)...




Χωρίς κανένα ίχνος καμακίου (sic) προς το ωραίο/ασθενές (ισχυρό για εκείνον) φύλο, ο μεγάλος του στόχος με τις γυναίκες ήταν να κατορθώνει να τις κάνει να χαμογελούν. Δεν γνώριζε αν η επιτυχία του, ενίοτε, ήταν και με το να γίνεται σε μερικές φορές γελοίος, άλλωστε δεν τον ενδιέφερε ποτέ η σοβαροφάνεια…

Ακόμη και δίχως την –απαιτούμενη συνήθως- επήρεια του ποτού, είχε καταλήξει στο συμπέρασμα (πόρισμα επέμενε να το αποκαλεί) πως δεν πρόκειται ποτέ να μάθει τι συμβαίνει στο μυαλό τους. Γελούσε με το φιλμ στο οποίο ο Μελ Γκίμπσον είχε την ικανότητα να ακούει την σκέψη τους και θεωρούσε πως επρόκειτο για ένα ικανοποιητικό φιλμ επιστημονικής φαντασίας!

Οι συνεχόμενες σκέψεις-απορίες περί των επιλογών τους του μεγάλωναν την παραπάνω άποψη, έστω και αν απέναντί του είχε την καλύτερή του φίλη ή μια ξαδέρφη του, που πίστευε πως δεν είχαν λόγο να του πουν ψέματα για τις επιθυμίες τους. Το «άβυσσος» η ψυχή τους ήταν ένα ανόητο κλισέ και έψαχνε άλλη λέξη…

Αλλά φοβόταν πως αν κατάφερνε κάποτε να αποκαλύψει το μεγάλο μυστικό των αποφάσεών τους, δεν θα έχει μέχρι και λόγο να ζει. Τι να ζητήσει πέρα από αυτό; Χρήματα (αφού –θεωρητικά- θα μπορούσε να ικανοποιήσει τις ανάγκες τους χωρίς ευρώ); Δύναμη και εξουσία (πάλι αν ήξερε το «μυστικό» ούτε αυτά θα του έλειπαν); Ίσως όλα να εξελίσσονταν σε τόσο βαρετά…

Μάλλον του άρεσε το «παιχνίδι» πως (ποτέ) δεν θα καταλάβαινε κάτι από τις αναζητήσεις τους. Ίσως να νόμιζε πως η επιδίωξή του ήταν καλύτερη της επίτευξης. Ίσως, πάλι, όλα να αποτελούσαν ένα άλλοθι των «αποτυχιών» του. Ίσως, τέλος, να… Να ήθελε κάπως να παρηγορηθεί, ενώ δεν του αρέσει η ιδέα του γάμου, που σχεδόν όλες οι πρώην του παντρεύτηκαν, αρραβωνιάστηκαν ή (αυτή η γελοία «ιεροτελεστία») έδωσαν λόγο.
Μάλλον απλώς δεν ήξερε τι να πει και ήθελε να γράψει κάτι. Ακόμη και η όψη της -μεγαλύτερής του- τελευταίας του "προσπάθειας-περιπέτειας" να ξεχαστεί από όλα αυτά, άρχιζε να τον αηδιάζει, ακούγοντάς την να λέει απίστευτα ψέματα στον σύζυγό της...

Παρασκευή, Αυγούστου 04, 2006

Το Λονδίνο μοιάζει αντιφατικό… Είναι πολύχρωμο, φιλόξενο, θυμίζει θύμα αλλά ταυτόχρονα και θύτη των καταστάσεων που βιώνει. Άλλοι θεωρούν πως είναι πληγωμένο από αυτές, άλλοι πως συνέχεια γιγαντώνεται και δυναμώνει από τις αντιξοότητές του.

Είχα την τύχη να βρεθώ εκεί πολύ πριν την ταλαιπωρία του καύσωνα, που ήταν ανεξήγητος και ανέλπιστος για τους κατοίκους του. Ίσως έναν Έλληνα, συνηθισμένο λίγο-πολύ σε μεγάλες θερμοκρασίες, να μην τον ενοχλούσε τόσο, όμως το ανοιξιάτικο κλίμα του στις αρχές Ιουλίου ήταν ιδανικό για να το περπατήσεις από άκρη σε άκρη.

Μπύρες παντού, ευγένεια από τον πιο απλό πολίτη, μέχρι τον πιο χαμηλόβαθμο υπάλληλο καταστήματος. Ευγένεια που μπορεί να φαίνεται (ή να είναι;) προσποιητή, αφού οι ίδιοι γίνονται λιώμα το βράδυ στα ποτά, όμως διατηρεί τον (αυτό)σεβασμό της πόλης προς όλους. Προς αλλόθρησκους, προς έγχρωμους και όλους τους επισκέπτες της.

Χαζεύοντας το, δεν μπορούσα παρά να θυμάμαι συχνά όσα είχα διαβάσει κάποτε για την αγγλική πρωτεύουσα…

«Λονδίνο, αυτή η τεράστια θάλασσα, που η άμπωτη και η παλίρροια της συνάμα κωφεύει και φωνάζει και στις ακτές ξερνά τα ναυάγιά της».
ΠΕΡΣΙ ΠΑΪΣ ΣΕΛΙ (Βρετανός ποιητής)

«Κάθε πόλη έχει φύλο και ηλικία, που καμιά σχέση δεν έχουν με τα δημογραφικά χαρακτηριστικά της. Η Ρώμη είναι θηλυκή, το ίδιο και η Οδησσός. Το Λονδίνο είναι τινέιτζερ, ένα διαβολάκι και σε αυτό δεν έχει αλλάξει από τον καιρό του Ντίκενς».
ΤΖΟΝ ΜΠΕΡΓΚΕΡ (Βρετανός ηθοποιός)

«Όταν κάποιος βαριέται το Λονδίνο, βαριέται την ζωή. Γιατί στο Λονδίνο υπάρχουν όλα όσα μπορεί να παρέχει η ζωή».
ΣΑΜΙΟΥΕΛ ΤΖΟΝΣΟΝ (Βρετανός λογοτέχνης)

«Ο άνθρωπος που μπορεί να κυριαρχήσει σε ένα επίσημο λονδρέζικο δείπνο, μπορεί να κυριαρχήσει στον κόσμο»
ΟΣΚΑΡ ΟΥΑΪΛΝΤ (Ιρλανδός συγγραφέας)

«Είναι δύσκολο να μιλήσεις επαρκώς ή δικαίως για το Λονδίνο. Δεν είναι ευχάριστο μέρος. Δεν είναι πρόσχαρο ή εύκολο ή άμεμπτο. Είναι θεσπέσιο»
ΧΕΝΡΙ ΤΖΕΪΜΣ (Αμερικανός λογοτέχνης)

«Ήρθα στο Λονδίνο. Έχει γίνει το επίκεντρο του κόσμου και είχα δουλέψει σκληρά για να φτάσω μέχρι εδώ… Και χάθηκα»
Β.ΣΣ. ΝΑΠΟΛ (Ιρλανο-ινδός συγγραφέας)

«Το Λονδίνο είναι κουρνιά για κάθε πουλί»
ΜΠΕΝΤΖΑΜΙΝ ΝΤΙΣΡΑΕΛΙ (Βρετανός πολιτικός)

«Α, θαυμαστή ωριμότητα του Λονδίνου! Θα προτιμούσα να είμαι νεκρός σε αυτή την πόλη, παρά να χτενίζω τα φτερά μου στον παράδεισο»
ΝΙΚΟΛΑΣ ΜΟΝΣΑΡΑ (Βρετανός δημοσιογράφος)

Φεύγω γιατί ο καιρός παραείναι καλός. Μισώ το Λονδίνο όταν δεν βρέχει…»
ΓΡΑΟΥΤΣΟ ΜΑΡΞ (Αμερικανός κωμικός)


Αλλά λάτρεψα και το Μπαθ, που επισκέφθηκα για τρεις ημέρες. Πόλη που δεν μοιάζει με καμία ελληνική. Πόλη αλλά και χωριό μαζί! Χωρίς πολυκατοικίες και πράσινο, πολύ πράσινο…