Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 28, 2006

Το αλάθητο(;) του ενστίκτου…

Οι παππούδες και οι γιαγιάδες του δεν χρειάστηκε ποτέ να θέσουν θέμα ονόματός του… Βλέπεται, οι δύο πρώτοι είχαν το ίδιο, επομένως καθένας είχε την ευχαρίστηση να καυχιέται πως ο κανακάρης των παιδιών τους είχε πάρει από εκείνον. Ωστόσο, άθελά τους και δίχως ποτέ να εκφράσουν την αντίθεσή τους στον άλλον, του είχαν δημιουργήσει ένα δίλημμα.

Ο συχωρεμένος (από την πλευρά της μητέρας του) έλεγε πάντοτε ότι «πρέπει να εμπιστεύεσαι την πρώτη εντύπωση που σου αφήνει ο άλλος. Από την παρθενική γνωριμία, χειραψία θα καταλάβεις ποιος είναι», όμως ο άλλος συμφωνούσε… διαφωνώντας! «Είναι πολύ αυθόρμητη και χρειάζεται ο απαιτούμενος χρόνος για να διαπιστώσεις τα στραβά (και τα θετικά βεβαίως) που "κουβαλά" κάποιος που μόλις γνώρισες».

Έμαθε να του αρέσει κυρίως η πρώτη άποψη. Γιατί –αν και δεν είχε στο αίμα του τον αυθορμητισμό- πίστευε πως έτσι ίσως πετύχαινε το απρόοπτο που εξιτάρει όλους. Αλλά, εκ των πραγμάτων και ορθολογιστικά, ήξερε πως ο δεύτερος είχε περισσότερες πιθανότητες να πέσει μέσα. Ίσως γιατί έδινε την ευκαιρία σε εκείνους που δεν συμπαθούσε…

Οι δύο παππούδες του δεν τον έκαναν το παραπάνω «μάθημα» για τις γυναίκες. Γνώριζαν πως σε αυτό το επίπεδο το αισθητικό μέρος μπορεί να τα καλύψει όλα, οπότε περιορίζονταν σε φιλικές ή επαγγελματικές προσεγγίσεις.
Έτσι το έβλεπε (ξεκάθαρα) και τώρα. Τον είχε αντιπαθήσει σφόδρα από την πρώτη ματιά. Ούτε καν γνωριμία. Χωρίς καν να συναντηθούν τα βλέμματά τους ή να αλλάξουν μια «καλησπέρα». Ο τρόπος που μιλούσε, που συμπεριφερόταν, του έβγαλε αμέσως μια γκριμάτσα απροθυμίας να του πει έστω μια κουβέντα.

Παρά κάτι, τρία χρόνια μετά, έφτασε στο συμπέρασμα εκείνου του πρώτου απογεύματος, αλλά χρειάστηκε να εφαρμόσει την μέθοδο του δεύτερου παππού για να το εμπεδώσει. Όταν όφειλε, λόγω επαγγελματικής γειτνίασης να έχει (ελάχιστα, λόγω τεράστιας διαφοράς ιδιοσυγκρασίας, χαρακτήρα, παραστάσεων και προτιμήσεων) πάρε-δώσε μαζί του βρήκε την ευκαιρία να δει μήπως τον αδίκησε.

Αλλά πια το είχε καταλάβει. Το στυλάκι του «γαμάω» που πουλούσε, δίχως όμως τα δικά του «γαλόνια», τον έκανε να απεχθάνεται κάθε κουβέντα μαζί του. Δεν έκρινε αν ήταν καλός ή κακός. Δεν ήταν αυτό το ζήτημα. Άλλωστε πάντα έλεγε πως το να μην πας κάποιον δεν ήταν θέμα «αγίου» ή «διαβόλου». Γιατί έτσι θα ήμασταν όλοι καλοί, αφού μας… πάει και ο Χριστό(Ιερό)δουλος!

Τον χαροποιούσε πως έδωσε την ευκαιρία, κυρίως στον εαυτό του (γιατί δεν έκανε χάρη σε κανέναν να προσπαθεί να τα βρίσκει μαζί του, δεν ήταν τόσο εγωμανής) να διαπιστώσει την (δική του) αλήθεια. Και ήταν ήσυχος για τούτο. Απλώς δεν ήταν ποτέ στην ζωή του «γαμίκος» (και καλά). Ούτε ήθελε να έχει συναναστροφές ατόμων που νόμιζαν (έγινε!) πως "θα γαμούσαν τον κόσμο". Ειδικά με πλάτες άλλων…

Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 08, 2006

Έκτακτο ανακοινωθέν από τις καρδιές σας…

Είναι στιγμές που δεν μπορώ να μιλήσω σε κανέναν. Γιατί κανείς δεν
κάθεται ποτέ να μιλήσει και να υπάρξει.
Και όμως, ενώ ο λόγος μου και η ύπαρξή μου υφίστανται σε εκατομμύρια μόρια γύρω μου, κανείς δεν καταλαβαίνει την οντότητά και την παρουσία μου…
Είμαστε τελικά μόνοι μας. Καρδιές που προσπαθούν να ξεμπροστιάσουν τους θεούς τους και να ζητήσουν λύτρα σε μια ακέραιη μέρα.

Γιατί είναι τόσο δύσκολο κάποιος να (συν)υπάρξει. Και γιατί να μην αποφασίζουμε εμείς να ψιθυρίζουμε στην ανάσα μας να λυθεί για μια τελευταία στιγμή; Μια τελευταία ανάσα πριν την καταιγίδα και τον κεραυνό.
Δεν θέλω να πεθάνω μόνος μου.
Είναι ο μόνος πόνος που ζηλεύει ακόμη και ο ίδιος ο θεός. Όλοι μας η ζωή κινείται σε μια απέραντη έντονη ξαφνική λάμψη, για να ασκήσουν επάνω τις γητειές και μόλις τελειώσει μένουμε κουφάρια γεμάτα συμφορά και παράφορα αισθήματα.

Δεν θέλω να πεθάνω μόνος.
Είναι οι μόνες λέξεις που δεν έχουν ταμπέλα. Δεν έχουν ανάσα…
Και ζήτημα ύπαρξης.

Ευχαριστούμε

Το Υποσυνείδητό σας…

Να είστε καλά παιδιά και πάντα καλές μουσικές!

Κυριακή, Σεπτεμβρίου 03, 2006

Q 2...

Πουθενίδη Siesta… Άλλαξες που άλλαξες όνομα (τι είναι αυτό το Valder? Μην μπεις στον κόπο να εξηγήσεις, ρητορικό είναι το ερώτημα), δεν αλλάζεις και συνήθεια να ανεβάσεις κανένα post;

Όλο streetlife ιστορία είσαι και τα ρέστα, αλλά να το έβλεπα κιόλας!