Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 28, 2006

Το αλάθητο(;) του ενστίκτου…

Οι παππούδες και οι γιαγιάδες του δεν χρειάστηκε ποτέ να θέσουν θέμα ονόματός του… Βλέπεται, οι δύο πρώτοι είχαν το ίδιο, επομένως καθένας είχε την ευχαρίστηση να καυχιέται πως ο κανακάρης των παιδιών τους είχε πάρει από εκείνον. Ωστόσο, άθελά τους και δίχως ποτέ να εκφράσουν την αντίθεσή τους στον άλλον, του είχαν δημιουργήσει ένα δίλημμα.

Ο συχωρεμένος (από την πλευρά της μητέρας του) έλεγε πάντοτε ότι «πρέπει να εμπιστεύεσαι την πρώτη εντύπωση που σου αφήνει ο άλλος. Από την παρθενική γνωριμία, χειραψία θα καταλάβεις ποιος είναι», όμως ο άλλος συμφωνούσε… διαφωνώντας! «Είναι πολύ αυθόρμητη και χρειάζεται ο απαιτούμενος χρόνος για να διαπιστώσεις τα στραβά (και τα θετικά βεβαίως) που "κουβαλά" κάποιος που μόλις γνώρισες».

Έμαθε να του αρέσει κυρίως η πρώτη άποψη. Γιατί –αν και δεν είχε στο αίμα του τον αυθορμητισμό- πίστευε πως έτσι ίσως πετύχαινε το απρόοπτο που εξιτάρει όλους. Αλλά, εκ των πραγμάτων και ορθολογιστικά, ήξερε πως ο δεύτερος είχε περισσότερες πιθανότητες να πέσει μέσα. Ίσως γιατί έδινε την ευκαιρία σε εκείνους που δεν συμπαθούσε…

Οι δύο παππούδες του δεν τον έκαναν το παραπάνω «μάθημα» για τις γυναίκες. Γνώριζαν πως σε αυτό το επίπεδο το αισθητικό μέρος μπορεί να τα καλύψει όλα, οπότε περιορίζονταν σε φιλικές ή επαγγελματικές προσεγγίσεις.
Έτσι το έβλεπε (ξεκάθαρα) και τώρα. Τον είχε αντιπαθήσει σφόδρα από την πρώτη ματιά. Ούτε καν γνωριμία. Χωρίς καν να συναντηθούν τα βλέμματά τους ή να αλλάξουν μια «καλησπέρα». Ο τρόπος που μιλούσε, που συμπεριφερόταν, του έβγαλε αμέσως μια γκριμάτσα απροθυμίας να του πει έστω μια κουβέντα.

Παρά κάτι, τρία χρόνια μετά, έφτασε στο συμπέρασμα εκείνου του πρώτου απογεύματος, αλλά χρειάστηκε να εφαρμόσει την μέθοδο του δεύτερου παππού για να το εμπεδώσει. Όταν όφειλε, λόγω επαγγελματικής γειτνίασης να έχει (ελάχιστα, λόγω τεράστιας διαφοράς ιδιοσυγκρασίας, χαρακτήρα, παραστάσεων και προτιμήσεων) πάρε-δώσε μαζί του βρήκε την ευκαιρία να δει μήπως τον αδίκησε.

Αλλά πια το είχε καταλάβει. Το στυλάκι του «γαμάω» που πουλούσε, δίχως όμως τα δικά του «γαλόνια», τον έκανε να απεχθάνεται κάθε κουβέντα μαζί του. Δεν έκρινε αν ήταν καλός ή κακός. Δεν ήταν αυτό το ζήτημα. Άλλωστε πάντα έλεγε πως το να μην πας κάποιον δεν ήταν θέμα «αγίου» ή «διαβόλου». Γιατί έτσι θα ήμασταν όλοι καλοί, αφού μας… πάει και ο Χριστό(Ιερό)δουλος!

Τον χαροποιούσε πως έδωσε την ευκαιρία, κυρίως στον εαυτό του (γιατί δεν έκανε χάρη σε κανέναν να προσπαθεί να τα βρίσκει μαζί του, δεν ήταν τόσο εγωμανής) να διαπιστώσει την (δική του) αλήθεια. Και ήταν ήσυχος για τούτο. Απλώς δεν ήταν ποτέ στην ζωή του «γαμίκος» (και καλά). Ούτε ήθελε να έχει συναναστροφές ατόμων που νόμιζαν (έγινε!) πως "θα γαμούσαν τον κόσμο". Ειδικά με πλάτες άλλων…

3 Comments:

Blogger Dark_Morpheus said...

Ενδιαφέρον το κείμενο και σχετικά με τις απόψεις των παππούδων θα συμφωνήσω...και με τις δύο! Από την μία, η πρώτη γνωριμία, η πρώτη ματιά, η πρώτη χειραψία σου λένε πολλά, αλλά από την άλλη χρειάζεται και χρόνος για να καταλάβεις κάποιον σε βαθύτερο επίπεδο. Ναι μεν καλός κι ωραίος ο αυθορμητισμός και το "first sight", αλλά πολύ χρήσιμη και η δεύτερη και η τρίτη συναναστροφή. Από κει και πέρα βλέπεις και πράττεις αναλόγως!

2:57 π.μ.  
Blogger Nemertes said...

Υπήρξαν και εύχομαι να μην υπάρξουν, άπειρες φορές στην ζωή μου που είπα "Είχα δίκιο που δεν τον χώνευα από την αρχή." Ακόμη και για μένα που λειτουργώ πάντα βάσει της λογικής, αυτό το πρώτο κλικ, αρνητικό ή θετικό, που μου κάνει κάποιος είναι και το σωστότερο. Παρεπιπτόντως, εγώ θέλω να κυβερνήσω τον κόσμο. Έχω γερές πλάτες. Δικές μου... ;)

1:18 π.μ.  
Blogger Respect said...

@dark_morpheus
Με μερικούς ανθρώπους(;) δεν ξέρω αν μπορείς να πράξεις και κατιτίς (sic)...

@Nemertes
Με το καλό να... σχηματίσετε την κυβέρνηση (του κόσμου)! Αυτοδύναμην εύχομαι.

5:19 π.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

<< Home