Δευτέρα, Οκτωβρίου 30, 2006

Luxxx... But no looks

Για να γίνεται πραγματικότητα το παλιό-γνωστό ρητό: «Οι γυναίκες θέλουν 5 είδη ζώων… Μια αλεπού στην ντουλάπα τους. Μια τζάγκουαρ στο γκαράζ τους. Ένα λιοντάρι στο κρεβάτι τους. Ένα τσιουάουα (για μόστρα) στο λουράκι τους… Και ένα βόδι για να πληρώνει!», χρειάζεται οι «άλλοι» να φτάσουν στο εξής σημείο.

Και ερχόμαστε στους «άλλοι», κοινώς στους άντρες… Πλέον, τους ενδιαφέρουν μόνο τα «μπασίματα» (Όχι αυτά του μπάσκετ). «Να μπαίνει ο (παχυλός) μισθός στον τραπεζικό λογαριασμό. Να μπαίνει το όχημα στο (ιδιόκτητο) πάρκινγκ. Να μπαίνει (άντε και κανένα μπάσιμο του Μπατίστ ή του Άκερ για να κάνουμε καζούρα στον απέναντι) και η μπάλα στο πλεκτό. Να μπαίνει το εργαλείο στο αιδοίο (sorry) και σε τελική, να μπαίνει η ζωή στην πρέσα για να ικανοποιήσεις όλα τα παραπάνω (αλλά ίσως όχι τον εαυτό σου)…

Για αυτό λέω… Άντε και του χρόνου το καλοκαίρι Ικαρία για να δούμε όσο το δυνατόν λιγότερους από δαύτους!

Κυριακή, Οκτωβρίου 22, 2006

Confused


Ο Allen Iverson ζήτησε κάποτε πάνω στον τάφο του να αναγράφεται η λέξη «misunderstood»… Δηλαδή «παρεξηγημένος». Εγώ τάφους και μνήματα και πλάκες δεν θέλω. Όποιος θα στεναχωρηθεί, δεν χρειάζεται να κλαίει πάνω από μάρμαρα και δίπλα σε καντήλια.

Θα το κάνει όταν έτσι αισθάνεται. Σε ένα γραφείο, σε κάποιο σπίτι, οπουδήποτε. Θα ήθελα, ωστόσο, να με σκέφτονται και όταν οι δικοί μου άνθρωποι κοιτούν την θάλασσα που θα ήθελα να σκορπιστεί η τέφρα μου. Και το δοχείο να γράφει πάνω μόνο «μπερδεμένος»…

Πέμπτη, Οκτωβρίου 05, 2006

Respect(less) music(full)...

Θα μπορούσα να παραφράσω ένα εκπληκτικό κομμάτι της δεκαετίας του ’80 για την χθεσινή κατάσταση στο City Link… Όπως η Miquel Brown τραγουδούσε «So Many Men, So Little Time», οι Αθηναίοι εντελώς αδιάκριτα και καθόλου σιωπηλά σιγοντάριζαν τον (εκπληκτικό) Chico Freeman με μια «διασκευή» του… «so many people, so little respect”!

Καταλαβαίνω πως σε μεγάλη συγκέντρωση κόσμου, η οχλαγωγία μοιάζει με το κοτσάνι από ένα μήλο, μόνο που στο κέντρο της πόλης χθες δεν το "έκοψε" κανένας. Σεβασμός μηδέν στον Freeman, καθώς παράλληλα με την μουσική του ακούγονταν συνέχεια ψίθυροι, που στην πραγματικότητα ήταν οι κραυγές των παρευρισκομένων στην προσπάθεια να κουβεντιάσουν.

Η απόλαυση, συνεπώς, δεν θα μπορούσε να είναι όχι απλώς η μέγιστη, αλλά ακόμη και η στοιχειώδης. Θυμίστε μου να ΜΑΣ στείλω όλους από μια ανθοδέσμη στην παγκόσμια μέρα ζώων! Αν και τα αδικώ τα καημένα τα ζώα με τούτη την σύγκριση…