Τετάρτη, Νοεμβρίου 15, 2006

Engine II Soul... Or Soul II Engine

Το αυτοκίνητο τρακαρισμένο, όπως ίσως και η ψυχή μου (σου, σας, μας, τους…). Μόνο που εκείνη δεν χρειάζεται συνεργείο. Έχει την ικανότητα να γιατρεύει μόνη τις πληγές της. Δεν θέλει «επισκευές» με άλλα σίδερα ή λαμαρίνες. Δεν έχει ανάγκη από λάδια. Παρά μόνο από δάκρυα, χαμόγελα και βλέμματα. Και (πολύ, μα πολύ) χρόνο.

Το όχημα χτύπησε, ευτυχώς όχι θανάσιμα… Όπως ακριβώς και η ψυχή. Τα «κύτταρά» της αναπλάθονται και δεν έχω υποχρέωση να ασπαστώ κανένα επιστημονικό πόρισμα περί του αντιθέτου. Το ξέρω από μόνος μου. Άλλωστε, όλα στο μυαλό είναι. Ακόμη και το αρρωστημένο.

Η «μάσκα» του αυτοκινήτου στραπατσαρισμένη. Όχι σαν την δική σας. Γιατί αν αλλάξεις την πρόσοψη του οχήματος, πάλι μια στρυφνή γκριμάτσα θα αντικρίσεις. Που έχει προγραμματιστεί μαζί με μηχανές να «καταβροχθίζει» χιλιόμετρα. Το ανθρώπινο πρόσωπο, όμως, προσφέρει όσα τίποτε άλλο.

Όταν οδηγείς θαρρεί κανείς πως μόνο τα «πρόσωπα» των άλλων αυτοκινήτων συναντάς στο διάβα σου. Χωρίς κανενός την διάθεση για υποχώρηση… Ή ένα χαμόγελο. Όταν περπατάς, η διασταύρωση των ματιών είναι μαγική. Πέρα από κάθε λογική. Έστω και αν «συλληφθείς» να κοιτάς κάτι που δεν μπορείς να έχεις.

Μέσα στο αυτοκίνητο δεν μπορείς να πεις ευχαριστώ… Ούτε και να δεχθείς. Δεν μπορείς να ζητήσεις συγγνώμη ή να δεχτείς μια αντίστοιχη. Δεν έχει σημασία αν την εννοείς ή μη. Αν την ακούσεις ή την κάνεις να ακουστεί στον δίπλα. Μην γελιέσαι. Σας χωρίζει κάτι πολύ παραπάνω από μια διαχωριστική λωρίδα.

Όχι όμως όταν πέφτεις πάνω σε κάποιον στον δρόμο. Η οδήγηση, ειδικά την νύχτα στην μισοάδεια Αθήνα μοιάζει μαγική. Αλλά η περιδιάβασή της δεν συγκρίνεται με κάτι άλλο. Ας έρθεις αντιμέτωπος με κάποιον που μπορεί ακόμη και να φοβίσει. Να σε τρομάζει η θέα του.

Γιατί η θέα 2 ή 4πορτών είναι πιο τρομακτική, είτε είσαι μόνος στο αυτοκίνητο είτε με παρέα. Στο πεζοδρόμιο νιώθεις τα βήματα. Στο μετρό συναντάς τυχαία έναν γνωστό σου. Στην γέφυρα πέφτεις πάνω σε ένα ηλικιωμένο ζευγάρι που κρατιέται χέρι-χέρι σαν να βρίσκεται στο φινάλε του παρθενικού του ραντεβού.

Σφιχτά, από την άλλη, σαν να φοβούνται μην χάσουν ο ένας τον άλλον μέσα στο σκοτάδι. Με δύο βιβλία στο χέρι του κυρίου, που σαν αληθινός τζέντλεμαν δεν την αφήνει να κουβαλήσει το δικό της.

Όταν περπατάς η πόλη μοιάζει με μια ατέλειωτη έκθεση που έχει στηθεί στην γκαλερί μόνο για σένα. Κι ας έχεις δίπλα σου χιλιάδες άλλους ανθρώπους. Όταν οδηγείς, όμως, η κίνηση των πραγμάτων και η ταχύτητά τους είναι σαν τα χάνεις όλα από το βλέμμα σου.

Το αυτοκίνητο θα επισκευαστεί σε λίγα 24ωρα. Όπως και η ψυχή μου. Αλλά δεν με πείραξε που περπάτησα. Γιατί όσα χιλιόμετρα και αν τρέξεις με την λαμαρίνα, η ψυχή είναι «προγραμματισμένη» να περπατά με τους ρυθμούς που εσύ της χαρίζεις. Ή της διατάζεις
.

8 Comments:

Blogger Dark_Morpheus said...

Μ'άρεσαν πολύ οι παρομοιώσεις...

"Έστω και αν «συλληφθείς» να κοιτάς κάτι που δεν μπορείς να έχεις."

Αυτό είναι το καλύτερο και συνάμα το χειρότερο μέρος του περπατήματος...Λένε πολλά τα μάτια, πολλά περισσότερα από τα λόγια!

Και με το καλό να πάρεις το αμάξι :)

Τελικά είναι καλό που ακόμα δεν οδηγάω, ΒΛΕΠΩ τον κόσμο μέσα από τις βολτες!

4:35 μ.μ.  
Blogger Respect said...

Κανείς δεν είπε πως είναι κακό να μην οδηγείς. Ή το αντίθετο. Απλώς από ένα σημείο γίνεται συνήθεια. Και χάνεις άλλα πράγματα.

4:39 μ.μ.  
Blogger MaRaKi said...

"Γιατί όσα χιλιόμετρα και αν τρέξεις με την λαμαρίνα, η ψυχή είναι «προγραμματισμένη» να περπατά με τους ρυθμούς που εσύ της χαρίζεις. Ή της διατάζεις."
..H που πολλες φορες δεν μπορεις να ακολουθησεις.. καλησπερα σας

8:32 π.μ.  
Blogger 3 parties a day said...

Όμορφο κείμενο.

Επειδή δεν είμαι και καμιά οδηγάρα, αποφεύγω την οδήγηση. Κι έτσι έχω συχνά την αίσθηση, πως η πόλη που περπατώ, ξεδιπλώνεται μπροστά στα μάτια μου σαν κινηματογραφικό έργο.

9:09 π.μ.  
Blogger παπαρούνα said...

κάτσε γιατί μπλέχτηκα:ρ
Τράκαρες κι ανακάλυψες την ομορφιά της πεζοπορίας;
Η ζωή είναι θέμα πιθανοτήτων, που λέει και το τραγούδι;)

1:55 μ.μ.  
Blogger Respect said...

@μαρακι
Το ότι "διατάζεις" κάποιον ή κάτι, δεν σημαίνει πως (και η καρδιά σου ή η ψυχή σου ακόμη) αυτό(ς) υπακούει.

@3 parties a day
Σας ευχαριστώ!
Δεν υπάρχουν οδηγάρες, μην αγχώνεσαι.
Σχετικά μα αυτό που λες περί του "ξεδιπλώνεται η πόλη", έτσι είναι.

@παπαρούνα
Πρώτον: Ναι τράκαρα
Δεύτερον: Όχι, δεν ανακάλυψα την αξία της πεζοπορίας επειδή έγινε τοι 1ον. Χρόνια μου αρέσει να περπατώ στο κέντρο και το κάνω.

Τα πάντα είναι θέμα πιθανοτήτων...

Χάρηκα που σε "άκουσα"

4:29 π.μ.  
Blogger Serenity said...

Άγνωσται αι βουλαί της ψυχής, Respect...

Πάντως, ναι, οι πιο αργοί ρυθμοί σχεδόν εκλείπουν απ' τη ζωή μας...
Όλο τρέχουμε πια...
άσε που τρακάρουμε κιόλας ;)

Όλα καλά τελικά;

7:41 π.μ.  
Blogger Respect said...

@serenity
Νομοτέλεια... Όταν τρέχεις αυξάνονται οι πιθανότητες να τρακάρεις. Λένε πως όταν χτυπάς μαθαίνεις. Λένε επίσης ότι αν προτιμάς τους αργούς ρυθμούς, δεν έχεις "γρήγορες" (και συνάμα μεγάλες) φιλοδοξίες.

Όλα καλά γιατί ο Respect ακόμη περπατάει (κακό για κάποιους). Η τσέπη απλώς έγινε πιο "ελαφριά".
Αλλά όπως μου είπε φίλος όταν πήρα το όχημα, "το αυτοκίνητο είναι σαν να παντρεύεσαι"... Για τα έξοδα, για την γκρίνια του για "τροφή" κλπ.

Καληνύχτα (Κυριακής)!

11:45 π.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

<< Home