Κυριακή, Δεκεμβρίου 31, 2006

Από την (κ)άλλη (και όχι την ανάποδη)

Είκοσι λεπτά και 21, 20, 19, 18…
Μια αντίστροφή μέτρηση. Κάτω περιμένουν μερικοί καλοί φίλοι και η οικογένεια. Για να γιορτάσουν. Αυτό δεν χρειάζεται να μετράς το ανάποδα. Αυτό κάνεις στον στρατό. Στην δουλειά. Εκεί που, συνήθως, περιμένεις κάτι να τελειώσει. Οι χρονιές δεν μου λένε κάτι.

Άρα δεν μετρώ αντίστροφα. Αναμένω χωρίς σχόλια. Και ανυπομονώ. Η παρέα περιμένει. Απλώς την συγκυρία. Δεν χρειάζεται να αλλάζουν οι χρονιές για να γιορτάζεις. Αν μπορείς, να το κάνεις χωρίς λόγο.

Δεκαπέντε λεπτά και 34, 33, 32, 31…
Δεν θα το σταματήσω αυτό;
Μπήκα, μάλλον, στο κλίμα. Των ημερών. Αλλά το κόβω εδώ. Η Nina Simone συνεχίζει να τραγουδά αγγελικά. Το κρασί τελειώνει, όμως υπάρχει άφθονο κάτω. Πηγαίνω. Ίσως να μην είναι ό,τι ακριβώς θέλω. Ίσως κάποιος να λείπει.

Κάποιος για πάντα, κάποιοι για να γυρίσουν με το καλό σε λίγο. Αλλά ποτέ δεν ικανοποιούμαστε με ό,τι έχουμε. Απληστία; Μπορεί. Αλλά μερικά, ας θεωρήσουμε για απόψε πως είναι αρκετά. Και χαρείτε τα! Αν και μερικοί δεν έχουν την δυνατότητα να χαρούν ούτε τα στοιχειώδη.

Μιζέρια; Πάλι μπορεί… Ίσως και συμπόνια. Όπως το δει κανείς. Λοιπόν, όχι τυπικές ευχές. Μόνο λιγότερα νεύρα (για μένα πάει αυτό)… Και περισσότερη χαρά στα μικρά πράγματα!

Δέκα λεπτά και 23, 22, 21. 20… Αλλά όχι. Αλλιώς. 1, 2, 3 και ό,τι καλύτερο!!!

Καλή χρονιά!