Παρασκευή, Μαρτίου 30, 2007

Αλλάζεις, αλλάζεις(;)... και με τρομάζεις

Σε κάποιο blog (συγχωρήστε μου την αφηρημάδα, αλλά ο Mexico ξέρει…) είχα διαβάσει πως μια blogger, είχε δει σε ένα καφενείο ένα ωραιότατο καδράκι. «Κανείς δεν με ρώτησε για αν θέλω να γεννηθώ. Κανείς δεν θα με ρωτήσει αν και πότε θέλω να πεθάνω… Τουλάχιστον αφήστε με να ζήσω όπως θέλω!», ανέφερε η επιγραφή, που εξακολουθεί να «φωτογραφίζεται» στο μυαλό μου κάθε φορά που κάτι με ωθεί στην περισυλλογή.

Τα παιδιά που έστησαν χθες το, κατά τις εφημερίδες και τα κανάλια, «ραντεβού θανάτου» στην Παιανία, αλήθεια, ρώτησαν κανέναν; Ρωτήθηκαν μήπως; Ή απλώς ακολούθησαν το «μονοπάτι» που απαιτεί η «macho» συμπεριφορά, αντίπαλο δέος του σύγχρονου άντρα; Δηλαδή, μήπως είναι η δική τους απάντηση ή θεωρία περί της επιτυχίας και με ξύλο μέχρι θανάτου έχουν στόχο την αναγνώριση;

Ο τυπικός άνδρας του σήμερα μοιάζει να μην προλαβαίνει τις 24 ώρες της ημέρας… Σηκώνεται νωρίς το πρωί για να κάνει την γυμναστική του. Πίνει το απαραίτητο ποτό αναπλήρωσης υγρών και αφού παραγγείλει στο γραφείο χυμό και γάλα -για να τον δουν οι άλλοι- παραγγέλνει στην γραμματέα του έναν καφέ.

Ανοίγει την ατζέντα του και στραβομουτσουνιάζει όταν δει ότι τα ραντεβού του είναι λιγότερα του συνηθισμένου. Θέλει δράση και τρέξιμο, προφανώς για να μην χρειάζεται να σκέφτεται. Προλαβαίνει το μεσημέρι να πεταχτεί για ένα γεύμα εργασίας με τους συνεργάτες του ή για μια μικρή συνομιλία με την αγαπημένη του (ποτέ δεν κατάλαβα πώς βρίσκουν τον χρόνο!).

Απαιτείται, βεβαίως, να καθίσει μέχρι αργά στο γραφείο, για να ολοκληρώσει όλες τις υποχρεώσεις, αλλά αν δεν έχει μπαλίτσα με τους κολλητούς (επίσης κοστουμάτους και ατσαλάκωτους γραβατωμένους, που όταν βρίσκονται αναδύουν όλη την καφρίλα τους), έχει το κουράγιο, την διάθεση και την ματαιοδοξία να πάνε για ποτάκι με την νόμιμη ή παράνομη!

Η βία, αν δεν προκληθεί από κοινωνικούς παράγοντες, όπως η φτώχεια ή οι τοπικιστικές διαφορές, ίσως και να είναι το αντίδοτο του τυπικού ανθρώπου του σήμερα. Επιθυμεί, κοινώς, την αναγκαστική επιβολή της κυριαρχίας του. Η σοφότερη (αλλά συνάμα απλούστερη) ατάκα που έχω ακούσει για τον αθλητισμό είναι πως «καμία ήττα δεν καταδίκασε μια χώρα και καμία νίκη δεν πέτυχε το αντίθετο».

Στην Ελλάδα, πάντως, που πανηγυρίζουμε Γιουροβίζιον και σία, όλα μπορεί να αλλάζουν. Ο πατέρας ενός φίλου μου συνηθίζει να λέει πως «είμαστε μια χώρα που δεν γίνεται τίποτε και γίνονται τα πάντα». Ο ίδιος, ωστόσο, δεν κρύβει ότι θα ήθελε πολλάκις να είναι 2,10μ. ύψος και 110 κιλά βάρος για να τακτοποιεί αναλόγως όσους νομίζει πως πράττουν λάθος και προκλητικά.

Κάπως έτσι μπορεί να αισθάνονται και οι μάγκες που σκοτώνονται για λάφυρα όπως τα ποδοσφαιρικά λάβαρα… Που βάζουν πάνω από την ζωή τους αμφιβόλου αξίας αστέρες, όπως οι Ζαγοράκηδες, οι Νικοπολίδηδες και οι άλλοι. Και ο Ντέμης μαζί, αν και μάλλον πρέπει να ξανασκεφθούν όσοι τον είπαν «ρουφιάνο» που «έδωσε» τους ταραξίες που τα έκαναν λίμπα φέροντας το διακριτικό της ομάδας του.

Τα Μ.Μ.Ε. βρήκαν κάτι να ασχοληθούν για 2-3 μέρες. Θα το ξεχάσουν από Τρίτη. Θα το ξαναθυμηθούν όταν κάποιος άλλος (όχι παλικάρι, κύριοι και κυρίες) θα πέσει από ένα οπαδικό μαχαίρι. Συγγνώμη για την απροθυμία να θεωρήσω παλικάρια τους ψευτόμαγκες των γηπέδων, που είναι απλώς «στρατιές» λεφτάδων προέδρων.

Αυτά τα επεισόδια, και πάλι συγγνώμη, δεν με αγγίζουν πια. Γιατί ξεπέρασαν το όριο της άγνοιας και έχουν καταντήσει ηλιθιότητα. Και οι ηλίθιοι έχουν απρόβλεπτη τύχη. Στην Ελλάδα, έχω την εντύπωση πως δεν θα αλλάξει ποτέ τίποτε. Ο Κώστας Γεωργίου, πρώην μουσικός παραγωγός του «Εν Λευκώ 87,7» ακόμη και τώρα πιστεύει πως «στους Έλληνες άρεσε από την δεκαετία του ’50 και το μπουζούκι και η τζάζ!»

Όσο και αν σε σέβομαι, κ. Γεωργίου, επέτρεψέ μου να έχω άλλη άποψη. Δεν γίνονται και τα δύο. Δεν γίνεται το τσιφτετέλι με το μίνι να εξελίσσεται σε –όπως της αξίζει, ήρεμα δηλαδή- παρακολούθηση σετ εγχόρδων. Έτσι μάθαμε, εμείς οι Ελληναίοι(!) και δεν θα αλλάξουμε ποτέ. Θα πανηγυρίζουμε για τον θρίαμβο ομάδων και κομμάτων της πολιτικής και την αμέσως επόμενη στιγμή θα τους κράζουμε γιατί έθιξαν τον προσωπικό μας εγωισμό.

Ας λέτε ό,τι θέλετε για το μεσογειακό ταμπεραμέντο του Έλληνα και την ιδιοσυγκρασία του. Εκτός της ζωής στα χωριά, οι Ελληναίοι δεν είχαν ποτέ τους ταυτότητα. Είναι ενδεικτικό πως ακόμη και τώρα δεν ξέρουν να σου πουν αν αισθάνονται Ανατολή ή Δύση. Απλή μίμηση και τα ευρώ να βγαίνουν και να ξοδεύονται στις πίστες.

Δεν έχω να προτείνω αλλαγές. Μπορεί και του λόγου μου να έχω συμβιβαστεί. Δεν προκαλώ όμως. Εκτός αν ίσως το κάνεις πρώτος εσύ σε μένα. Δεν ξέρω αν αλλάζοντας όνομα, θα αλλάξει κάτι. Προφανώς όχι. Αλλά δεν θα διαβάσετε άλλους Απάλευτους. Έστω και δίχως την συγκατάθεση του πρώην Siesta και νυν Valder, που ούτως ή άλλως δεν συνεισφέρει εδώ και καιρό.

Θα τα πούμε με άλλο όνομα και άλλη διεύθυνση.
Θα καταλάβετε…

Εις το επανα…γράψειν (και επανα-διαβάζειν)!