tag:blogger.com,1999:blog-143643252012-02-09T06:21:03.076-08:00Ωδη στο διαγαλαξιακο ροντεο...Valderhttp://www.blogger.com/profile/11743767581891580896noreply@blogger.comBlogger1141100tag:blogger.com,1999:blog-14364325.post-1175254174829332412007-03-30T05:27:00.000-07:002007-03-30T05:29:34.853-07:00<strong><em>Σε κάποιο blog (συγχωρήστε μου την αφηρημάδα, αλλά ο Mexico ξέρει…) είχα διαβάσει πως μια blogger, είχε δει σε ένα καφενείο ένα ωραιότατο καδράκι. «Κανείς δεν με ρώτησε για αν θέλω να γεννηθώ. Κανείς δεν θα με ρωτήσει αν και πότε θέλω να πεθάνω… Τουλάχιστον αφήστε με να ζήσω όπως θέλω!», ανέφερε η επιγραφή, που εξακολουθεί να «φωτογραφίζεται» στο μυαλό μου κάθε φορά που κάτι με ωθεί στην περισυλλογή.<br /><br />Τα παιδιά που έστησαν χθες το, κατά τις εφημερίδες και τα κανάλια, «ραντεβού θανάτου» στην Παιανία, αλήθεια, ρώτησαν κανέναν; Ρωτήθηκαν μήπως; Ή απλώς ακολούθησαν το «μονοπάτι» που απαιτεί η «macho» συμπεριφορά, αντίπαλο δέος του σύγχρονου άντρα; Δηλαδή, μήπως είναι η δική τους απάντηση ή θεωρία περί της επιτυχίας και με ξύλο μέχρι θανάτου έχουν στόχο την αναγνώριση;<br /><br />Ο τυπικός άνδρας του σήμερα μοιάζει να μην προλαβαίνει τις 24 ώρες της ημέρας… Σηκώνεται νωρίς το πρωί για να κάνει την γυμναστική του. Πίνει το απαραίτητο ποτό αναπλήρωσης υγρών και αφού παραγγείλει στο γραφείο χυμό και γάλα -για να τον δουν οι άλλοι- παραγγέλνει στην γραμματέα του έναν καφέ.<br /><br />Ανοίγει την ατζέντα του και στραβομουτσουνιάζει όταν δει ότι τα ραντεβού του είναι λιγότερα του συνηθισμένου. Θέλει δράση και τρέξιμο, προφανώς για να μην χρειάζεται να σκέφτεται. Προλαβαίνει το μεσημέρι να πεταχτεί για ένα γεύμα εργασίας με τους συνεργάτες του ή για μια μικρή συνομιλία με την αγαπημένη του (ποτέ δεν κατάλαβα πώς βρίσκουν τον χρόνο!).<br /><br />Απαιτείται, βεβαίως, να καθίσει μέχρι αργά στο γραφείο, για να ολοκληρώσει όλες τις υποχρεώσεις, αλλά αν δεν έχει μπαλίτσα με τους κολλητούς (επίσης κοστουμάτους και ατσαλάκωτους γραβατωμένους, που όταν βρίσκονται αναδύουν όλη την καφρίλα τους), έχει το κουράγιο, την διάθεση και την ματαιοδοξία να πάνε για ποτάκι με την νόμιμη ή παράνομη!<br /><br />Η βία, αν δεν προκληθεί από κοινωνικούς παράγοντες, όπως η φτώχεια ή οι τοπικιστικές διαφορές, ίσως και να είναι το αντίδοτο του τυπικού ανθρώπου του σήμερα. Επιθυμεί, κοινώς, την αναγκαστική επιβολή της κυριαρχίας του. Η σοφότερη (αλλά συνάμα απλούστερη) ατάκα που έχω ακούσει για τον αθλητισμό είναι πως «καμία ήττα δεν καταδίκασε μια χώρα και καμία νίκη δεν πέτυχε το αντίθετο».<br /><br />Στην Ελλάδα, πάντως, που πανηγυρίζουμε Γιουροβίζιον και σία, όλα μπορεί να αλλάζουν. Ο πατέρας ενός φίλου μου συνηθίζει να λέει πως «είμαστε μια χώρα που δεν γίνεται τίποτε και γίνονται τα πάντα». Ο ίδιος, ωστόσο, δεν κρύβει ότι θα ήθελε πολλάκις να είναι 2,10μ. ύψος και 110 κιλά βάρος για να τακτοποιεί αναλόγως όσους νομίζει πως πράττουν λάθος και προκλητικά.<br /><br />Κάπως έτσι μπορεί να αισθάνονται και οι μάγκες που σκοτώνονται για λάφυρα όπως τα ποδοσφαιρικά λάβαρα… Που βάζουν πάνω από την ζωή τους αμφιβόλου αξίας αστέρες, όπως οι Ζαγοράκηδες, οι Νικοπολίδηδες και οι άλλοι. Και ο Ντέμης μαζί, αν και μάλλον πρέπει να ξανασκεφθούν όσοι τον είπαν «ρουφιάνο» που «έδωσε» τους ταραξίες που τα έκαναν λίμπα φέροντας το διακριτικό της ομάδας του.<br /><br />Τα Μ.Μ.Ε. βρήκαν κάτι να ασχοληθούν για 2-3 μέρες. Θα το ξεχάσουν από Τρίτη. Θα το ξαναθυμηθούν όταν κάποιος άλλος (όχι παλικάρι, κύριοι και κυρίες) θα πέσει από ένα οπαδικό μαχαίρι. Συγγνώμη για την απροθυμία να θεωρήσω παλικάρια τους ψευτόμαγκες των γηπέδων, που είναι απλώς «στρατιές» λεφτάδων προέδρων.<br /><br />Αυτά τα επεισόδια, και πάλι συγγνώμη, δεν με αγγίζουν πια. Γιατί ξεπέρασαν το όριο της άγνοιας και έχουν καταντήσει ηλιθιότητα. Και οι ηλίθιοι έχουν απρόβλεπτη τύχη. Στην Ελλάδα, έχω την εντύπωση πως δεν θα αλλάξει ποτέ τίποτε. Ο Κώστας Γεωργίου, πρώην μουσικός παραγωγός του «Εν Λευκώ 87,7» ακόμη και τώρα πιστεύει πως «στους Έλληνες άρεσε από την δεκαετία του ’50 και το μπουζούκι και η τζάζ!»<br /><br />Όσο και αν σε σέβομαι, κ. Γεωργίου, επέτρεψέ μου να έχω άλλη άποψη. Δεν γίνονται και τα δύο. Δεν γίνεται το τσιφτετέλι με το μίνι να εξελίσσεται σε –όπως της αξίζει, ήρεμα δηλαδή- παρακολούθηση σετ εγχόρδων. Έτσι μάθαμε, εμείς οι Ελληναίοι(!) και δεν θα αλλάξουμε ποτέ. Θα πανηγυρίζουμε για τον θρίαμβο ομάδων και κομμάτων της πολιτικής και την αμέσως επόμενη στιγμή θα τους κράζουμε γιατί έθιξαν τον προσωπικό μας εγωισμό.<br /><br />Ας λέτε ό,τι θέλετε για το μεσογειακό ταμπεραμέντο του Έλληνα και την ιδιοσυγκρασία του. Εκτός της ζωής στα χωριά, οι Ελληναίοι δεν είχαν ποτέ τους ταυτότητα. Είναι ενδεικτικό πως ακόμη και τώρα δεν ξέρουν να σου πουν αν αισθάνονται Ανατολή ή Δύση. Απλή μίμηση και τα ευρώ να βγαίνουν και να ξοδεύονται στις πίστες.<br /><br />Δεν έχω να προτείνω αλλαγές. Μπορεί και του λόγου μου να έχω συμβιβαστεί. Δεν προκαλώ όμως. Εκτός αν ίσως το κάνεις πρώτος εσύ σε μένα. Δεν ξέρω αν αλλάζοντας όνομα, θα αλλάξει κάτι. Προφανώς όχι. Αλλά δεν θα διαβάσετε άλλους Απάλευτους. Έστω και δίχως την συγκατάθεση του πρώην Siesta και νυν Valder, που ούτως ή άλλως δεν συνεισφέρει εδώ και καιρό.<br /><br />Θα τα πούμε με άλλο όνομα και άλλη διεύθυνση.<br />Θα καταλάβετε…<br /><br />Εις το επανα…γράψειν (και επανα-διαβάζειν)! </em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14364325-117525417482933241?l=apaleutoi.blogspot.com' alt='' /></div>Respecthttp://www.blogger.com/profile/14312157658478837785noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-14364325.post-1170676090396258212007-02-05T03:46:00.000-08:002007-02-05T10:49:51.160-08:00<strong><em>Η δυσπιστία πρέπει να είναι ελληνική εφεύρεση. Όχι πως δεν υπάρχει σε άλλους τόπους… Όμως, μόνο οι καχύποπτοι Έλληνες θα μπορούσαν να την ανάγουν σε «επιστήμη» και να την έχουν μόνιμη παρέα. Από το γήπεδο, στο σπίτι, από το κοινοβούλιο στο γραφείο και από το μπαράκι στην τουαλέτα τους! Η πρόταση δυσπιστίας που κατέθεσε το ΠΑ.ΣΟ.Κ. κατά της κυβέρνησης (ποιας;) δεν ψηφίστηκε. Φυσικά. Ούτε ο ίδιος ο πρόεδρος της αξιωματικής αντιπολίτευσης (ποιας;) το περίμενε. Για να μην πω για την Αριστερά (κάπου χάθηκε και ψάχνει ποιο είναι τελικά το άλλο από το δεξί), αλλά το «ζουμί» δεν ήταν –και δεν θα είναι ποτέ- εκεί.<br /><br />Πάντα πίστευα ότι οι πολιτικοί στην Ελλάδα είναι κάτι σαν επιστημονική φαντασία. Με ελάχιστες εξαιρέσεις, βεβαίως. Δηλαδή, είναι κάτι που δεν υπάρχει, αλλά «δημιουργικοί» σεναριογράφοι ανασύρουν συχνά από την γραφομηχανή τους, άσχετα αν το σενάριο είναι χιλιοπαιγμένο… Από γραφικότητες, προσωπικές κόντρες (που ωστόσο ξεχνιούνται στην επόμενη δεξίωση που θα συναντηθούν οι διαφωνούντες) άλλο τίποτε. Αλλά δεν έχουμε μια «σπίθα» να κάνει την πολιτική λίγο πιο «πικάντικη». Για αυτό και δεν θα ξεχάσουμε ποτέ το θρυλικό νεύμα του Ανδρέα Παπανδρέου, στην Μιμή, στην επιστροφή από το Λονδίνο.<br /><br />Δεν έχουμε, για παράδειγμα, το χιούμορ, αν και μερικές φορές γλοιώδες, των Βρετανών. Πετυχημένο ή όχι, δεν το έχουμε. Δεν έχουμε, ακόμη-ακόμη την αγριάδα των Γερμανών ή τις «εκρήξεις, σε σημείο γροθιάς, των ασιατικών κρατών. Αλλά κυρίως, δεν έχουμε την «τσαχπινιά» των Ιταλών (παπάρια το ούνα φάτσα ούνα ράτσα), που ασχολούνται εδώ και μέρες με την «πρόταση μομφής» της κας Μπερλουσκόνι προς τον αμετανόητα «άτακτο» σύζυγό της. Κοινώς, οι πολιτικοί του εξωτερικού είναι και για γέλια και για κλάματα… Οι δικοί μας μόνο για το δεύτερο. Και για να «καυτηριάζει» (μιλάμε δηλαδή για τομή στην χώρα!) ο εις τον άλλον για τις ξενικές του πεποιθήσεις και τις ατάκες και ο άλλος να υπονοεί πως ο πρωθυπουργός είναι λίγο εύσωμος και σμιχτομπούτης.<br /><br />Καλές «συνεδριάσεις»!</em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14364325-117067609039625821?l=apaleutoi.blogspot.com' alt='' /></div>Respecthttp://www.blogger.com/profile/14312157658478837785noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-14364325.post-1167602010671674252006-12-31T13:40:00.000-08:002007-01-01T07:40:28.463-08:00<strong><em>Είκοσι λεπτά και 21, 20, 19, 18…<br />Μια αντίστροφή μέτρηση. Κάτω περιμένουν μερικοί καλοί φίλοι και η οικογένεια. Για να γιορτάσουν. Αυτό δεν χρειάζεται να μετράς το ανάποδα. Αυτό κάνεις στον στρατό. Στην δουλειά. Εκεί που, συνήθως, περιμένεις κάτι να τελειώσει. Οι χρονιές δεν μου λένε κάτι.<br /><br />Άρα δεν μετρώ αντίστροφα. Αναμένω χωρίς σχόλια. Και ανυπομονώ. Η παρέα περιμένει. Απλώς την συγκυρία. Δεν χρειάζεται να αλλάζουν οι χρονιές για να γιορτάζεις. Αν μπορείς, να το κάνεις χωρίς λόγο.<br /><br />Δεκαπέντε λεπτά και 34, 33, 32, 31…<br />Δεν θα το σταματήσω αυτό;<br />Μπήκα, μάλλον, στο κλίμα. Των ημερών. Αλλά το κόβω εδώ. Η Nina Simone συνεχίζει να τραγουδά αγγελικά. Το κρασί τελειώνει, όμως υπάρχει άφθονο κάτω. Πηγαίνω. Ίσως να μην είναι ό,τι ακριβώς θέλω. Ίσως κάποιος να λείπει.<br /><br />Κάποιος για πάντα, κάποιοι για να γυρίσουν με το καλό σε λίγο. Αλλά ποτέ δεν ικανοποιούμαστε με ό,τι έχουμε. Απληστία; Μπορεί. Αλλά μερικά, ας θεωρήσουμε για απόψε πως είναι αρκετά. Και χαρείτε τα! Αν και μερικοί δεν έχουν την δυνατότητα να χαρούν ούτε τα στοιχειώδη.<br /><br />Μιζέρια; Πάλι μπορεί… Ίσως και συμπόνια. Όπως το δει κανείς. Λοιπόν, όχι τυπικές ευχές. Μόνο λιγότερα νεύρα (για μένα πάει αυτό)… Και περισσότερη χαρά στα μικρά πράγματα!<br /><br />Δέκα λεπτά και 23, 22, 21. 20… Αλλά όχι. Αλλιώς. 1, 2, 3 και ό,τι καλύτερο!!!<br /><br />Καλή χρονιά! </em></strong><br /><strong><em></em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14364325-116760201067167425?l=apaleutoi.blogspot.com' alt='' /></div>Respecthttp://www.blogger.com/profile/14312157658478837785noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-14364325.post-1164368176931761562006-11-24T03:34:00.000-08:002006-11-24T03:36:16.953-08:00<strong><em>Ένα από τα κορυφαία κείμενα που έχω διαβάσει σε περιοδικό Τύπο δημοσιεύτηκε την προηγούμενη Κυριακή στο «Ε» της «Ελευθεροτυπίας». Ο Γεώργιος-Ίκαρος Μπαμπασάκης παρουσιάζει τον βίο και την πολιτεία του Πέδρο Αλμοδόβαρ, με αφορμή την νέα του ταινία.<br /><br />Η αριστουργηματική αφήγησή του ολοκληρώνεται με την άποψη του Αντόνιο Ταμπούκι για τον Ισπανό σκηνοθέτη… «Ο κινηματογράφος του Αλμοδόβαρ μοιάζει με ένα ταξίδι στην αστειότητα της ζωής… είναι η κοροϊδευτική γκριμάτσα και το βέλο της μελαγχολίας, το ανοιχτόκαρδο γέλιο και το κολλημένο μάγουλό μας κρυστάλλινο δάκρυ, η χαρά της ζωής και το βάσανο της, η ευφορία και η δυσφορία, η παιδική ευθυμία και η θανατερή θλίψη. Κυρίως, όμως, ο πόθος. Γιατί εμείς ποθούμε, ποθούμε, ποθούμε. Ο Άνθρωπος είναι ένα πλάσμα που ποθεί. Και η ζωή είναι πόθος».<br /><br />Αν δεν το χαζέψατε, «Volver» για το βρείτε και να το διαβάσετε…<br /><br />Καλό Σαββατοκύριακο! </em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14364325-116436817693176156?l=apaleutoi.blogspot.com' alt='' /></div>Respecthttp://www.blogger.com/profile/14312157658478837785noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-14364325.post-1163636157616605352006-11-15T16:11:00.000-08:002006-11-16T06:34:27.020-08:00<strong><em>Το αυτοκίνητο τρακαρισμένο, όπως ίσως και η ψυχή μου (σου, σας, μας, τους…). Μόνο που εκείνη δεν χρειάζεται συνεργείο. Έχει την ικανότητα να γιατρεύει μόνη τις</em></strong><strong><em> πληγές της. Δεν θέλει «επισκευές» με άλλα σίδερα ή λαμαρίνες. Δεν έχει ανάγκη από λάδια. Παρά μόνο από δάκρυα, χαμόγελα και βλέμματα. Και (πολύ, μα πολύ) χρόνο.<br /><br />Το όχημα χτύπησε, ευτυχώς όχι θανάσιμα… Όπως ακριβώς και η ψυχή. Τα «κύτταρά» της αναπλάθονται και δεν έχω υποχρέωση να ασπαστώ κανένα επιστημονικό πόρισμα περί του αντιθέτου. Το ξέρω από μόνος μου. Άλλωστε, όλα στο μυαλό είναι. Ακόμη και το αρρωστημένο.<br /><br />Η «μάσκα» του αυτοκινήτου στραπατσαρισμένη. Όχι σαν την δική σας. Γιατί αν αλλάξεις την πρόσοψη του οχήματος, πάλι μια στρυφνή γκριμάτσα θα αντικρίσεις. Που έχει προγραμματιστεί μαζί με μηχανές να «καταβροχθίζει» χιλιόμετρα. Το ανθρώπινο πρόσωπο, όμως, προσφέρει όσα τίποτε άλλο.<br /><br />Όταν οδηγείς θαρρεί κανείς πως μόνο τα «πρόσωπα» των άλλων αυτοκινήτων συναντάς στο διάβα σου. Χωρίς κανενός την διάθεση για υποχώρηση… Ή ένα χαμόγελο. Όταν περπατάς, η διασταύρωση των ματιών είναι μαγική. Πέρα από κάθε λογική. Έστω και αν «συλληφθείς» να κοιτάς κάτι που δεν μπορείς να έχεις.<br /><br />Μέσα στο αυτοκίνητο δεν μπορείς να πεις ευχαριστώ… Ούτε και να δεχθείς. Δεν μπορείς να ζητήσεις συγγνώμη ή να δεχτείς μια αντίστοιχη. Δεν έχει σημασία αν την εννοείς ή μη. Αν την ακούσεις ή την κάνεις να ακουστεί στον δίπλα. Μην γελιέσαι. Σας χωρίζει κάτι πολύ παραπάνω από μια διαχωριστική λωρίδα.<br /><br />Όχι όμως όταν πέφτεις πάνω σε κάποιον στον δρόμο. Η οδήγηση, ειδικά την νύχτα στην μισοάδεια Αθήνα μοιάζει μαγική. Αλλά η περιδιάβασή της δεν συγκρίνεται με κάτι άλλο. Ας έρθεις αντιμέτωπος με κάποιον που μπορεί ακόμη και να φοβίσει. Να σε τρομάζει η θέα του.<br /><br />Γιατί η θέα 2 ή 4πορτών είναι πιο τρομακτική, είτε είσαι μόνος στο αυτοκίνητο είτε με παρέα. Στο πεζοδρόμιο νιώθεις τα βήματα. Στο μετρό συναντάς τυχαία έναν γνωστό σου. Στην γέφυρα πέφτεις πάνω σε ένα ηλικιωμένο ζευγάρι που κρατιέται χέρι-χέρι σαν να βρίσκεται στο φινάλε του παρθενικού του ραντεβού.<br /><br />Σφιχτά, από την άλλη, σαν να φοβούνται μην χάσουν ο ένας τον άλλον μέσα στο σκοτάδι. Με δύο βιβλία στο χέρι του κυρίου, που σαν αληθινός τζέντλεμαν δεν την αφήνει να κουβαλήσει το δικό της.<br /><br />Όταν περπατάς η πόλη μοιάζει με μια ατέλειωτη έκθεση που έχει στηθεί στην γκαλερί μόνο για σένα. Κι ας έχεις δίπλα σου χιλιάδες άλλους ανθρώπους. Όταν οδηγείς, όμως, η κίνηση των πραγμάτων και η ταχύτητά τους είναι σαν τα χάνεις όλα από το βλέμμα σου.<br /><br />Το αυτοκίνητο θα επισκευαστεί σε λίγα 24ωρα. Όπως και η ψυχή μου. Αλλά δεν με πείραξε που περπάτησα. Γιατί όσα χιλιόμετρα και αν τρέξεις με την λαμαρίνα, η ψυχή είναι «προγραμματισμένη» να περπατά με τους ρυθμούς που εσύ της χαρίζεις. Ή της διατάζεις</em></strong>.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14364325-116363615761660535?l=apaleutoi.blogspot.com' alt='' /></div>Respecthttp://www.blogger.com/profile/14312157658478837785noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-14364325.post-1162246860958642572006-10-30T14:17:00.000-08:002006-10-30T14:21:00.980-08:00<strong><em>Για να γίνεται πραγματικότητα το παλιό-γνωστό ρητό: «Οι γυναίκες θέλουν 5 είδη ζώων… Μια αλεπού στην ντουλάπα τους. Μια τζάγκουαρ στο γκαράζ τους. Ένα λιοντάρι στο κρεβάτι τους. Ένα τσιουάουα (για μόστρα) στο λουράκι τους… Και ένα βόδι για να πληρώνει!», χρειάζεται οι «άλλοι» να φτάσουν στο εξής σημείο.<br /><br />Και ερχόμαστε στους «άλλοι», κοινώς στους άντρες… Πλέον, τους ενδιαφέρουν μόνο τα «μπασίματα» (Όχι αυτά του μπάσκετ). «Να μπαίνει ο (παχυλός) μισθός στον τραπεζικό λογαριασμό. Να μπαίνει το όχημα στο (ιδιόκτητο) πάρκινγκ. Να μπαίνει (άντε και κανένα μπάσιμο του Μπατίστ ή του Άκερ για να κάνουμε καζούρα στον απέναντι) και η μπάλα στο πλεκτό. Να μπαίνει το εργαλείο στο αιδοίο (sorry) και σε τελική, να μπαίνει η ζωή στην πρέσα για να ικανοποιήσεις όλα τα παραπάνω (αλλά ίσως όχι τον εαυτό σου)…<br /><br />Για αυτό λέω… Άντε και του χρόνου το καλοκαίρι Ικαρία για να δούμε όσο το δυνατόν λιγότερους από δαύτους!</em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14364325-116224686095864257?l=apaleutoi.blogspot.com' alt='' /></div>Respecthttp://www.blogger.com/profile/14312157658478837785noreply@blogger.com26tag:blogger.com,1999:blog-14364325.post-1161529495464653512006-10-22T08:02:00.000-07:002006-10-22T08:04:55.500-07:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/1600/AI.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/320/AI.jpg" border="0" /></a><br /><strong>Ο Allen Iverson ζήτησε κάποτε πάνω στον τάφο του να αναγράφεται η λέξη <em>«misunderstood»…</em> Δηλαδή <em>«παρεξηγημένος».</em> Εγώ τάφους και μνήματα και πλάκες δεν θέλω. Όποιος θα στεναχωρηθεί, δεν χρειάζεται να κλαίει πάνω από μάρμαρα και δίπλα σε καντήλια.<br /><br />Θα το κάνει όταν έτσι αισθάνεται. Σε ένα γραφείο, σε κάποιο σπίτι, οπουδήποτε. Θα ήθελα, ωστόσο, να με σκέφτονται και όταν οι δικοί μου άνθρωποι κοιτούν την θάλασσα που θα ήθελα να σκορπιστεί η τέφρα μου. Και το δοχείο να γράφει πάνω μόνο <em>«μπερδεμένος»…</em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14364325-116152949546465351?l=apaleutoi.blogspot.com' alt='' /></div>Respecthttp://www.blogger.com/profile/14312157658478837785noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-14364325.post-1160051288666571442006-10-05T05:27:00.000-07:002006-10-05T05:31:29.500-07:00<strong><em>Θα μπορούσα να παραφράσω ένα εκπληκτικό κομμάτι της δεκαετίας του ’80 για την χθεσινή κατάσταση στο City Link… Όπως η Miquel Brown τραγουδούσε «So Many Men, So Little Time», οι Αθηναίοι εντελώς αδιάκριτα και καθόλου σιωπηλά σιγοντάριζαν τον (εκπληκτικό) Chico Freeman με μια «διασκευή» του… «so many people, so little respect”!<br /><br />Καταλαβαίνω πως σε μεγάλη συγκέντρωση κόσμου, η οχλαγωγία μοιάζει με το κοτσάνι από ένα μήλο, μόνο που στο κέντρο της πόλης χθες δεν το "έκοψε" κανένας. Σεβασμός μηδέν στον Freeman, καθώς παράλληλα με την μουσική του ακούγονταν συνέχεια ψίθυροι, που στην πραγματικότητα ήταν οι κραυγές των παρευρισκομένων στην προσπάθεια να κουβεντιάσουν.<br /><br />Η απόλαυση, συνεπώς, δεν θα μπορούσε να είναι όχι απλώς η μέγιστη, αλλά ακόμη και η στοιχειώδης. Θυμίστε μου να ΜΑΣ στείλω όλους από μια ανθοδέσμη στην παγκόσμια μέρα ζώων! Αν και τα αδικώ τα καημένα τα ζώα με τούτη την σύγκριση… </em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14364325-116005128866657144?l=apaleutoi.blogspot.com' alt='' /></div>Respecthttp://www.blogger.com/profile/14312157658478837785noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-14364325.post-1159464495272091022006-09-28T10:27:00.000-07:002006-09-28T10:34:04.813-07:00<strong><em>Οι παππούδες και οι γιαγιάδες του δεν χρειάστηκε ποτέ να θέσουν θέμα ονόματός του… Βλέπεται, οι δύο πρώτοι είχαν το ίδιο, επομένως καθένας είχε την ευχαρίστηση να καυχιέται πως ο κανακάρης των παιδιών τους είχε πάρει από εκείνον. Ωστόσο, άθελά τους και δίχως ποτέ να εκφράσουν την αντίθεσή τους στον άλλον, του είχαν δημιουργήσει ένα δίλημμα.<br /><br />Ο συχωρεμένος (από την πλευρά της μητέρας του) έλεγε πάντοτε ότι «πρέπει να εμπιστεύεσαι την πρώτη εντύπωση που σου αφήνει ο άλλος. Από την παρθενική γνωριμία, χειραψία θα καταλάβεις ποιος είναι», όμως ο άλλος συμφωνούσε… διαφωνώντας! «Είναι πολύ αυθόρμητη και χρειάζεται ο απαιτούμενος χρόνος για να διαπιστώσεις τα στραβά (και τα θετικά βεβαίως) που "κουβαλά" κάποιος που μόλις γνώρισες».<br /><br />Έμαθε να του αρέσει κυρίως η πρώτη άποψη. Γιατί –αν και δεν είχε στο αίμα του τον αυθορμητισμό- πίστευε πως έτσι ίσως πετύχαινε το απρόοπτο που εξιτάρει όλους. Αλλά, εκ των πραγμάτων και ορθολογιστικά, ήξερε πως ο δεύτερος είχε περισσότερες πιθανότητες να πέσει μέσα. Ίσως γιατί έδινε την ευκαιρία σε εκείνους που δεν συμπαθούσε…<br /><br />Οι δύο παππούδες του δεν τον έκαναν το παραπάνω «μάθημα» για τις γυναίκες. Γνώριζαν πως σε αυτό το επίπεδο το αισθητικό μέρος μπορεί να τα καλύψει όλα, οπότε περιορίζονταν σε φιλικές ή επαγγελματικές προσεγγίσεις.<br />Έτσι το έβλεπε (ξεκάθαρα) και τώρα. Τον είχε αντιπαθήσει σφόδρα από την πρώτη ματιά. Ούτε καν γνωριμία. Χωρίς καν να συναντηθούν τα βλέμματά τους ή να αλλάξουν μια «καλησπέρα». Ο τρόπος που μιλούσε, που συμπεριφερόταν, του έβγαλε αμέσως μια γκριμάτσα απροθυμίας να του πει έστω μια κουβέντα.<br /><br />Παρά κάτι, τρία χρόνια μετά, έφτασε στο συμπέρασμα εκείνου του πρώτου απογεύματος, αλλά χρειάστηκε να εφαρμόσει την μέθοδο του δεύτερου παππού για να το εμπεδώσει. Όταν όφειλε, λόγω επαγγελματικής γειτνίασης να έχει (ελάχιστα, λόγω τεράστιας διαφοράς ιδιοσυγκρασίας, χαρακτήρα, παραστάσεων και προτιμήσεων) πάρε-δώσε μαζί του βρήκε την ευκαιρία να δει μήπως τον αδίκησε.<br /><br />Αλλά πια το είχε καταλάβει. Το στυλάκι του «γαμάω» που πουλούσε, δίχως όμως τα δικά του «γαλόνια», τον έκανε να απεχθάνεται κάθε κουβέντα μαζί του. Δεν έκρινε αν ήταν καλός ή κακός. Δεν ήταν αυτό το ζήτημα. Άλλωστε πάντα έλεγε πως το να μην πας κάποιον δεν ήταν θέμα «αγίου» ή «διαβόλου». Γιατί έτσι θα ήμασταν όλοι καλοί, αφού μας… πάει και ο Χριστό(Ιερό)δουλος!<br /><br />Τον χαροποιούσε πως έδωσε την ευκαιρία, κυρίως στον εαυτό του (γιατί δεν έκανε χάρη σε κανέναν να προσπαθεί να τα βρίσκει μαζί του, δεν ήταν τόσο εγωμανής) να διαπιστώσει την (δική του) αλήθεια. Και ήταν ήσυχος για τούτο. Απλώς δεν ήταν ποτέ στην ζωή του «γαμίκος» (και καλά). Ούτε ήθελε να έχει συναναστροφές ατόμων που νόμιζαν (έγινε!) πως "θα γαμούσαν τον κόσμο". Ειδικά με πλάτες άλλων… </em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14364325-115946449527209102?l=apaleutoi.blogspot.com' alt='' /></div>Respecthttp://www.blogger.com/profile/14312157658478837785noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-14364325.post-1157708857800571652006-09-08T02:46:00.000-07:002006-09-08T02:49:34.543-07:00<strong><em>Είναι στιγμές που δεν μπορώ να μιλήσω σε κανέναν. Γιατί κανείς δεν<br />κάθεται ποτέ να μιλήσει και να υπάρξει.<br />Και όμως, ενώ ο λόγος μου και η ύπαρξή μου υφίστανται σε εκατομμύρια μόρια γύρω μου, κανείς δεν καταλαβαίνει την οντότητά και την παρουσία μου…<br />Είμαστε τελικά μόνοι μας. Καρδιές που προσπαθούν να ξεμπροστιάσουν τους θεούς τους και να ζητήσουν λύτρα σε μια ακέραιη μέρα.<br /><br />Γιατί είναι τόσο δύσκολο κάποιος να (συν)υπάρξει. Και γιατί να μην αποφασίζουμε εμείς να ψιθυρίζουμε στην ανάσα μας να λυθεί για μια τελευταία στιγμή; Μια τελευταία ανάσα πριν την καταιγίδα και τον κεραυνό.<br />Δεν θέλω να πεθάνω μόνος μου.<br />Είναι ο μόνος πόνος που ζηλεύει ακόμη και ο ίδιος ο θεός. Όλοι μας η ζωή κινείται σε μια απέραντη έντονη ξαφνική λάμψη, για να ασκήσουν επάνω τις γητειές και μόλις τελειώσει μένουμε κουφάρια γεμάτα συμφορά και παράφορα αισθήματα.<br /><br />Δεν θέλω να πεθάνω μόνος.<br />Είναι οι μόνες λέξεις που δεν έχουν ταμπέλα. Δεν έχουν ανάσα…<br />Και ζήτημα ύπαρξης.<br /><br />Ευχαριστούμε<br /><br /><span style="font-size:130%;">Το Υποσυνείδητό σας…<br /></span><br />Να είστε καλά παιδιά και πάντα καλές μουσικές!</em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14364325-115770885780057165?l=apaleutoi.blogspot.com' alt='' /></div>Respecthttp://www.blogger.com/profile/14312157658478837785noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-14364325.post-1157299873226511742006-09-03T09:09:00.000-07:002006-09-03T09:11:13.263-07:00Πουθενίδη Siesta… Άλλαξες που άλλαξες όνομα (τι είναι αυτό το Valder? Μην μπεις στον κόπο να εξηγήσεις, ρητορικό είναι το ερώτημα), δεν αλλάζεις και συνήθεια να ανεβάσεις κανένα post;<br /><br />Όλο streetlife ιστορία είσαι και τα ρέστα, αλλά να το έβλεπα κιόλας!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14364325-115729987322651174?l=apaleutoi.blogspot.com' alt='' /></div>Respecthttp://www.blogger.com/profile/14312157658478837785noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-14364325.post-1156498554870680612006-08-25T02:31:00.000-07:002006-08-25T02:35:54.896-07:00<strong><em>Η τεχνοκρατική αντίληψη και αντιμετώπιση των πραγμάτων τύπου «όλα κρίνονται εκ του αποτελέσματος» δυστυχώς τέντωσε το «πέπλο» της πάνω από τις περισσότερες ιστορίες… Προσωπικές, επαγγελματικές, ερωτικές, φιλικές. Τα πάντα. Αυτός είναι πλέον ο ορισμός. «Do or die» ή ακόμη και «ο πρώτος είναι πρώτος και ο δεύτερος τίποτε», που λένε συχνά οι Αμερικάνοι.<br /><br />Οι σκέψεις και τα όνειρα έγιναν μόνο αντικείμενο σχολιασμού σε blogs, αμπελοφιλοσοφίες (συγγνώμη pascal για το προσωρινό c(l)opyright), ή συζητήσεις που μόνο ρομαντικές και τελείως ιδεολογικές μπορούν να χαρακτηριστούν. Ό,τι έχει σημασία πια είναι η πράξη. Ιδιοτελής ή μη, συνειδητή ή ασυνείδητη, καλοπροαίρετη ή όχι, (αυτό)τοποθετείται πάνω από όλα. Με νταβατζιλίκι!<br /><br />Μέχρι και ο Αντρέ Μαλρό, κείμενα του οποίου συμπαθεί, διαψεύδει τα όνειρά του για όνειρα… «Ο άνθρωπος ορίζει τον εαυτό του με αυτά που πράττει. Όχι με αυτά που ονειρεύεται», έγραψε πριν πολλά χρόνια στο μυθιστόρημα «Ελπίδα», δίνοντας εδώ και δεκαετίες το «στίγμα». Σημασία δεν έχουν, δυστυχώς, οι βλέψεις, οι φιλοδοξίες, τα ιδεώδη, αλλά το τι θα (καλό) γράφει η ταφόπλακα.<br /><br />Για να την θαυμάσουν ή να την μισήσουν όλοι. Όμως δεν σταματά. «Ξαπλώνει» πάνω στο στήριγμα της παρέας του, αλλά αναζητά ακόμη εκείνους που ίσως καταλάβουν το «είναι» του δίχως να χρειαστεί να καταναλώσει πολλά λόγια σε ανούσιες συζητήσεις. Δίχως να «επιτάσσει» η εκάστοτε συνθήκη-συγκυρία να «αλλοιώνει» τον εαυτό του και να προσποιείται κάποιον άλλον. Κάποιον που όχι μόνο δεν είναι, αλλά συνήθως μισεί κιόλας.<br /><br />Αλλά ήξερε (και το εμπέδωσε διαβάζοντας ένα blog «ανθισμένο», που λάτρευε να χαζεύει) πως τα ερωτήματα δεν σταματούν ποτέ…<br /><br />Καλό (και χωρίς απορίες-«ερωτήματα») Σαββατοκύριακο! </em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14364325-115649855487068061?l=apaleutoi.blogspot.com' alt='' /></div>Respecthttp://www.blogger.com/profile/14312157658478837785noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-14364325.post-1155831094444146232006-08-17T09:10:00.000-07:002006-08-17T09:11:34.516-07:00<strong><em>Γνώριζε πως ήταν περίεργος, αν περιέργεια μπορεί να θεωρηθεί η «αντιδραστική» άποψη που είχε για ορισμένα πράγματα… Για παράδειγμα, δεν μπορούσε να ακούει ότι «ο επιθετικός έχει κέφια απόψε. Είχε δύο δοκάρια, έχασε δύο τετ-α-τετ και γενικά είναι κινητικός». Όχι ρε φίλε! Δηλαδή αν είχε κέφια, πόσα θα έβαζε; Πόλο θα έπαιζε; Δουλειά του είναι το γκολ, οπότε καλά είναι όταν σκοράρει.<br />Κάτι τέτοια παιχνίδια με τις λέξεις τον ενοχλούσαν αφάνταστα.<br /><br />Επισκέφθηκε πρώτη φορά την Πάρο, ξέροντας πως, αν και δεν του πολυαρέσαν τα κοσμικά και πολυφορεμένα νησιά, θα συναντούσε κάτι που δεν του ταίριαζε. Ήταν όμως «επιταγή» της παρέας και οι ξενιτεμένοι σπουδαστές αλλά και ο Μ., που δεν μπόρεσε να πάρει άλλη άδεια είχαν τον πρώτο λόγο. Δεν έκανε συνήθως πίσω σε θέματα διασκέδασης, να πάει κοινώς κάπου που (νόμιζε πως) δεν θα περνούσε καλά, αλλά οι συνθήκες πια ήσαν διαφορετικές.<br /><br />Το ταξίδι προς ήταν απολαυστικό, γιατί τους είχε πεθυμήσει τους μπαγάσες… Το νησί ξεπέρασε τις προσδοκίες του, αλλά οι ρυθμοί του παραήταν κουραστικοί. Δεν τον ένοιαζε, ωστόσο. Ο κόσμος παραπάνω του κανονικού, αλλά ωραίος κατά κανόνα. Του είχαν λείψει οι κουβέντες με τα παιδιά. Απουσίαζαν μεν οι Γ. και Μ., που δεν κατάφεραν να έρθουν για λίγο από Αμερική και ο G. που έμεινε Αθήνα, αλλά… Είχε έρθει ο 2ος Μ. που δεν μας έκανε συχνά την τιμή για νησο-βόλτες και θυμηθήκαμε τα παλιά.<br /><br />Γιατί από καινούρια…<br /><br />Δεν αντέχω τις γυναίκες που υποστηρίζουν πως οι άντρες σκέφτονται μόνιμα το σεξ. Καραμέλα από τις λίγες. Οπωσδήποτε δεν είναι απόλυτο, για αυτό δεν λέω πως το λένε όλες, αλλά σίγουρα οι περισσότερες. Στο νησί μάλλον, πάντως, συμβαίνει το αντίθετο. Ένα τεράστιο φλερτ να αιωρείται πάνω από παραλίες, κλαμπάκια και πισίνες, σε σημείο που… μας την είπαν.<br /><br />Δεν πήγαμε στην Πάρο για να γαμήσουμε. Πήγαμε για να περάσουμε καλά και αν έβγαινε και κανένα τέτοιο, δεν λες όχι. Αλλά όχι κοπέλα μου, κακογαμημένη και στο όριο των +30 να μας την λες που δεν συνεχίζουμε το παιχνίδι σου. Να την πέφτεις σε όλους, να μεθάς και καλά και να λες μαλακίες, την ώρα που εμείς θέλουμε μόνο να λιώσουμε με μπύρες, βότκες, όπως παλιά.<br /><br />Είσαι τυχερή που σε ξέραμε, φίλη ξαδέρφης, γιατί αλλιώς, ήταν και της Παναγίας, θα την άκουγες δυνατά την μΕΓΑΛΟΧΑΡΗ! Δεν σε παίρνει, κάνε πίσω, βρες κανέναν άλλον να την φας και μην μας ζαλίζεις. Και κυρίως, μην μας το παίζεις και ψαγμένη και γλεντζού. Μην μας λες «ξενέρωτους», γιατί εμείς κούκλα μου το ξέρουμε πως είμαστε. Πάνε(!!!) να βρεις τους κουραμπιέδες του κάνεις συνήθως παρέα, που είναι αλλά δεν το ξέρουν και το παίζουν και ιστορία…<br /><br />Να μας «συμβουλέψεις» να αλλάξουμε και στάση ζωής; Παραπάει… Και μην χρησιμοποιείς δικαιολογία τα 2-3 ποτάκια που ήπιες. Γιατί αν δεν τα σηκώνεις, μην τα πίνεις και αν το κάνεις και –όπως λες- σε χαλάνε και δεν ξέρεις τι ξεστομίζεις, κλείσε το στοματάκι σου. Και να μας το παίζεις πως σου αρέσουν τα τατουάζ –και καλά- για να σε συμπαθήσουμε, γιατί συνήθως δεν αρέσουν; Ούτε θα πω απλώς το κλισέ «σε όποιον αρέσουμε». Τίποτε. Απλώς η στιγμή<br /><br />Άλλοι ζουν τα 15΄ δημοσιότητας που «υποσχέθηκε» ο Άντι Ουόρχολ… Εμείς ζήσαμε τα 55΄ της μαλακίας της Β.<br /><br />Στους υπόλοιπους τρεις «ξενέρωτους» της Πάρου. </em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14364325-115583109444414623?l=apaleutoi.blogspot.com' alt='' /></div>Respecthttp://www.blogger.com/profile/14312157658478837785noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-14364325.post-1155054606001047552006-08-08T09:26:00.000-07:002006-08-08T11:42:50.006-07:00<strong><em>Λένε πως τον Αύγουστο δεν υπάρχουν ειδήσεις, επομένως, η αναγγελία του γάμου της μοντέλας/ηθοποιού/whatever Τζίνας Αλιμόνου δεν τάραξε τα νερά της ελληνικής (έγκριτης, έγκαιρης, έγκυρης και πάνω από όλα αξιόπιστης και αδέσμευτης – να, καλά το καταλάβατε, σας δουλεύω) δημοσιογραφίας… Εδώ δεν κούνησε τα λιμνάζοντα ύδατα της gossip ενημέρωσης!<br /><br />Και ενώ, «φυλλομετρώντας» το ένθετο περιοδικό «VMen» του κυριακάτικου «Βήματος» δεν θα μπορούσα παρά να παραδεχθώ τα κάλλη της πρώην δεσποινίδος Αλιμόνου και νυν κυρίας Βαρδινογιάννη, στην φωτογράφησή της, έκανα το λάθος να θεωρήσω πως τουλάχιστον θα πήρε κάποιον που να μην τρέχει ο καθρέφτης του όταν σφίγγει μπροστά του την πανάκριβη γραβάτα του.<br /><br />Όμως, σαν «τραγωδία», όπως ακριβώς η (δεν θυμάμαι το όνομά της) ηθοποιός που παντρεύτηκε τον «γόη» (και νεαρότατο) Μίνωα (Μηνάς είναι το πραγματικό του όνομα) Κυριακού για την ομορφιά του, η Τζίνα (μας) στεφανώθηκε από αληθινή αγάπη και κεραυνοβόλο έρωτα τον Παύλο Βαρδινογιάννη (με συγχωρείτε που δεν έχω φωτο του, τον είδα στο "BHMAgazino"), που μοιάζει με «κουραμπιέ» και είναι ασχημότερος από το χρέος!<br /><br />Καλούς απογόνους! (αρκεί να μοιάσουν στην –είμαι βέβαιος πως θα του είναι πιστή, όπως το πορτοφόλι στην κωλότσεπη) μαμά τους</em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14364325-115505460600104755?l=apaleutoi.blogspot.com' alt='' /></div>Respecthttp://www.blogger.com/profile/14312157658478837785noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-14364325.post-1154955326421694072006-08-07T05:46:00.000-07:002006-08-07T06:02:45.080-07:00<strong><em></em></strong><br /><center><strong><em><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/1600/1st.jpg"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/320/1st.jpg" border="0" /></a></em></strong><br /><strong><em><br />Χωρίς κανένα ίχνος καμακίου (sic) προς το ωραίο/ασθενές (ισχυρό για εκείνον) φύλο, ο μεγάλος του στόχος με τις γυναίκες ήταν να κατορθώνει να τις κάνει να χαμογελούν. Δεν γνώριζε αν η επιτυχία του, ενίοτε, ήταν και με το να γίνεται σε μερικές φορές γελοίος, άλλωστε δεν τον ενδιέφερε ποτέ η σοβαροφάνεια…<br /><br />Ακόμη και δίχως την –απαιτούμενη συνήθως- επήρεια του ποτού, είχε καταλήξει στο συμπέρασμα (πόρισμα επέμενε να το αποκαλεί) πως δεν πρόκειται ποτέ να μάθει τι συμβαίνει στο μυαλό τους. Γελούσε με το φιλμ στο οποίο ο Μελ Γκίμπσον είχε την ικανότητα να ακούει την σκέψη τους και θεωρούσε πως επρόκειτο για ένα ικανοποιητικό φιλμ επιστημονικής φαντασίας!<br /><br />Οι συνεχόμενες σκέψεις-απορίες περί των επιλογών τους του μεγάλωναν την παραπάνω άποψη, έστω και αν απέναντί του είχε την καλύτερή του φίλη ή μια ξαδέρφη του, που πίστευε πως δεν είχαν λόγο να του πουν ψέματα για τις επιθυμίες τους. Το «άβυσσος» η ψυχή τους ήταν ένα ανόητο κλισέ και έψαχνε άλλη λέξη…<br /><br />Αλλά φοβόταν πως αν κατάφερνε κάποτε να αποκαλύψει το μεγάλο μυστικό των αποφάσεών τους, δεν θα έχει μέχρι και λόγο να ζει. Τι να ζητήσει πέρα από αυτό; Χρήματα (αφού –θεωρητικά- θα μπορούσε να ικανοποιήσει τις ανάγκες τους χωρίς ευρώ); Δύναμη και εξουσία (πάλι αν ήξερε το «μυστικό» ούτε αυτά θα του έλειπαν); Ίσως όλα να εξελίσσονταν σε τόσο βαρετά…<br /><br />Μάλλον του άρεσε το «παιχνίδι» πως (ποτέ) δεν θα καταλάβαινε κάτι από τις αναζητήσεις τους. Ίσως να νόμιζε πως η επιδίωξή του ήταν καλύτερη της επίτευξης. Ίσως, πάλι, όλα να αποτελούσαν ένα άλλοθι των «αποτυχιών» του. Ίσως, τέλος, να… Να ήθελε κάπως να παρηγορηθεί, ενώ δεν του αρέσει η ιδέα του γάμου, που σχεδόν όλες οι πρώην του παντρεύτηκαν, αρραβωνιάστηκαν ή (αυτή η γελοία «ιεροτελεστία») έδωσαν λόγο. </em></strong></center><center><strong><em></em></strong></center><center></center><center></center><center><strong><em></em></strong></center><center><strong><em></em></strong> </center><center><strong><em>Μάλλον απλώς δεν ήξερε τι να πει και ήθελε να γράψει κάτι.</em></strong> <strong><em>Ακόμη και η όψη της -μεγαλύτερής του- τελευταίας του "προσπάθειας-περιπέτειας" να ξεχαστεί από όλα αυτά, άρχιζε να τον αηδιάζει, ακούγοντάς την να λέει απίστευτα ψέματα στον σύζυγό της...</em></strong><br /><br /></center><center></center><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14364325-115495532642169407?l=apaleutoi.blogspot.com' alt='' /></div>Respecthttp://www.blogger.com/profile/14312157658478837785noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-14364325.post-1154691853014021542006-08-04T04:36:00.000-07:002006-08-04T04:45:25.006-07:00<strong><em>Το Λονδίνο μοιάζει αντιφατικό… Είναι πολύχρωμο, φιλόξενο, θυμίζει θύμα αλλά ταυτόχρονα και θύτη των καταστάσεων που βιώνει. Άλλοι θεωρούν πως είναι πληγωμένο από αυτές, άλλοι πως συνέχεια γιγαντώνεται και δυναμώνει από τις αντιξοότητές του.<br /><br />Είχα την τύχη να βρεθώ εκεί πολύ πριν την ταλαιπωρία του καύσωνα, που ήταν ανεξήγητος και ανέλπιστος για τους κατοίκους του. Ίσως έναν Έλληνα, συνηθισμένο λίγο-πολύ σε μεγάλες θερμοκρασίες, να μην τον ενοχλούσε τόσο, όμως το ανοιξιάτικο κλίμα του στις αρχές Ιουλίου ήταν ιδανικό για να το περπατήσεις από άκρη σε άκρη.<br /><br />Μπύρες παντού, ευγένεια από τον πιο απλό πολίτη, μέχρι τον πιο χαμηλόβαθμο υπάλληλο καταστήματος. Ευγένεια που μπορεί να φαίνεται (ή να είναι;) προσποιητή, αφού οι ίδιοι γίνονται λιώμα το βράδυ στα ποτά, όμως διατηρεί τον (αυτό)σεβασμό της πόλης προς όλους. Προς αλλόθρησκους, προς έγχρωμους και όλους τους επισκέπτες της.<br /><br />Χαζεύοντας το, δεν μπορούσα παρά να θυμάμαι συχνά όσα είχα διαβάσει κάποτε για την αγγλική πρωτεύουσα…<br /><br />«Λονδίνο, αυτή η τεράστια θάλασσα, που η άμπωτη και η παλίρροια της συνάμα κωφεύει και φωνάζει και στις ακτές ξερνά τα ναυάγιά της».<br />ΠΕΡΣΙ ΠΑΪΣ ΣΕΛΙ (Βρετανός ποιητής)<br /><br />«Κάθε πόλη έχει φύλο και ηλικία, που καμιά σχέση δεν έχουν με τα δημογραφικά χαρακτηριστικά της. Η Ρώμη είναι θηλυκή, το ίδιο και η Οδησσός. Το Λονδίνο είναι τινέιτζερ, ένα διαβολάκι και σε αυτό δεν έχει αλλάξει από τον καιρό του Ντίκενς».<br />ΤΖΟΝ ΜΠΕΡΓΚΕΡ (Βρετανός ηθοποιός)<br /><br />«Όταν κάποιος βαριέται το Λονδίνο, βαριέται την ζωή. Γιατί στο Λονδίνο υπάρχουν όλα όσα μπορεί να παρέχει η ζωή».<br />ΣΑΜΙΟΥΕΛ ΤΖΟΝΣΟΝ (Βρετανός λογοτέχνης)<br /><br />«Ο άνθρωπος που μπορεί να κυριαρχήσει σε ένα επίσημο λονδρέζικο δείπνο, μπορεί να κυριαρχήσει στον κόσμο»<br />ΟΣΚΑΡ ΟΥΑΪΛΝΤ (Ιρλανδός συγγραφέας)<br /><br />«Είναι δύσκολο να μιλήσεις επαρκώς ή δικαίως για το Λονδίνο. Δεν είναι ευχάριστο μέρος. Δεν είναι πρόσχαρο ή εύκολο ή άμεμπτο. Είναι θεσπέσιο»<br />ΧΕΝΡΙ ΤΖΕΪΜΣ (Αμερικανός λογοτέχνης)<br /><br />«Ήρθα στο Λονδίνο. Έχει γίνει το επίκεντρο του κόσμου και είχα δουλέψει σκληρά για να φτάσω μέχρι εδώ… Και χάθηκα»<br />Β.ΣΣ. ΝΑΠΟΛ (Ιρλανο-ινδός συγγραφέας)<br /><br />«Το Λονδίνο είναι κουρνιά για κάθε πουλί»<br />ΜΠΕΝΤΖΑΜΙΝ ΝΤΙΣΡΑΕΛΙ (Βρετανός πολιτικός)<br /><br />«Α, θαυμαστή ωριμότητα του Λονδίνου! Θα προτιμούσα να είμαι νεκρός σε αυτή την πόλη, παρά να χτενίζω τα φτερά μου στον παράδεισο»<br />ΝΙΚΟΛΑΣ ΜΟΝΣΑΡΑ (Βρετανός δημοσιογράφος)<br /><br />Φεύγω γιατί ο καιρός παραείναι καλός. Μισώ το Λονδίνο όταν δεν βρέχει…»<br />ΓΡΑΟΥΤΣΟ ΜΑΡΞ (Αμερικανός κωμικός)<br /><br /><br />Αλλά λάτρεψα και το Μπαθ, που επισκέφθηκα για τρεις ημέρες. Πόλη που δεν μοιάζει με καμία ελληνική. Πόλη αλλά και χωριό μαζί! Χωρίς πολυκατοικίες και πράσινο, πολύ πράσινο… </em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14364325-115469185301402154?l=apaleutoi.blogspot.com' alt='' /></div>Respecthttp://www.blogger.com/profile/14312157658478837785noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-14364325.post-1151840277106319342006-07-02T02:37:00.000-07:002006-08-29T05:09:14.583-07:00<strong><em>Η σκληράδα του ανθρώπου δεν υποδηλώνεται ούτε με μούσια ούτε με μούσκουλα ούτε με τατουάζ… Δεν φαίνεται ούτε αν απλώς είναι ανεγκέφαλος και τα σπάει σε κάθε ευκαιρία ή μπαίνει στα γήπεδα και το παίζει άντρας, δέρνοντας έναν «αλλόθρησκο» μαζί με καμιά δεκαριά δικούς του. Όμως ο χαρακτήρας αποδεικνύεται όταν έχεις να αντιμετωπίσεις καταστάσεις ανεπιθύμητες και ας μην δείχνεις δυνατός.<br /><br />Άλλωστε, όταν ακούω τις αηδίες περί «καρδιάς και ψυχής» στα σπορ, στην πολιτική ή σε άλλα ανούσια πεδία, δεν μπορώ παρά να μην θυμάμαι κάτι που είχε αναφέρει ο Rasheed Wallace των Detroit Pistons στους Τελικούς ΝΒΑ το 2004… «Με ρωτάτε αν υπάρχει πίεση στους αγώνες; Αυτά είναι μαλακίες!!! Πίεση υπάρχει μόνο στο Ιράκ ή στον ανθρώπινο πόνο».<br /><br />Τα ξημερώματα της Κυριακής, αν και στεναχωρημένος που έχασα έναν πολύ δικό μου άνθρωπο, μέσα στην θλίψη που γιγαντώνει και το πάντα καταθλιπτικό νοσοκομείο, ανακάλυψα το μεγαλείο της ψυχής ενός νεαρού που δεν φαινόταν έτσι.<br /><br />Ένιωσα περήφανος που ο συνονόματος και συνεπώνυμος Γ.Α. είναι συγγενής μου, όσο κωμικό (ή τραγικό) ακούγεται κάτι τέτοιο, σε ώρες σαν αυτές που πέρασαν. Ο Γ. μικρός ήταν μαλθακός, λιγότερο κοινωνικός από τα παιδιά της παρέας του, όμως τα τελευταία 6 χρόνια, με την ιστορία του πατέρα του και θείου μου να ζορίζει, «μεγάλωσε»…<br /><br />Δεν ξέρω αν από την αντιμετώπιση της ασθένειας του πατέρα του, που χρειαζόταν –κατάκοιτος στο κρεβάτι- βοήθεια από άλλους, έγινε αυτό που λέμε «άντρας», όμως για πρώτη φορά αντίκρισα μπροστά μου τον Γ. σαν Άντρα. Έστω και αν ακόμη δεν έχει κλείσει τα 24 του χρόνια.<br /><br />Πολλοί τον φοβούνταν όταν θα πήγαινε στρατό, γιατί έδειχνε απόμακρος και επιπλέον είχε στο μυαλό του τον άρρωστο πατέρα του. Τον πίστευα, όπως τον πιστεύω και τώρα πως θα είναι το ισχυρότερο στήριγμα στην μητέρα του, που όσο και αν πονέσει μαζί του, θα ξεκουραστεί και αυτή όπως και ο άτυχος θείος Βασίλης.<br /><br />Να είστε καλά και να τον θυμάστε πάντα όπως ήταν… Ζωντανός, κεφάτος, πλακατζής και έτοιμος να σου γιατρέψει την θλίψη όταν δεν ήσουν καλά. Μόνο που από το 2000, δεν μπορούσε –και το γνώριζε- να κάνει καλά την λύπη μας για την κατάστασή του. Γιατί δεν ήθελε να τον συναντάμε συχνά όπως ήταν, ανίσχυρος να πατήσει στα πόδια του και να σου χαρίσει την μεγαλύτερη αγκαλιά.<br /><br />Μόνο όταν –ομολογώ πως σκόπιμα κι εγώ δεν τον επισκεπτόμουν συχνά γιατί δεν άντεχα την «θολή» αυτή εικόνα ενώ δεν είμαι και καλύτερος παρηγορητής- ένιωθε την απουσία, φανέρωνε το παράπονό του για το πού είναι τα ανίψια του, τα αδέρφια του. Πόνεσε πολύ όταν έχασε την κηδεία της μητέρας του και δεν ήθελε να τον δει ποτέ ο πατέρας του σε αυτή την θέση…<br /><br />Οι άνθρωποι μπορεί να πεθαίνουν, όμως η αύρα τους δεν χάνεται ποτέ. Ούτε «εγκλωβίζεται» σε μαρμάρινες ταφόπλακες.<br /><br /><br />Υ.Γ.: Ακόμη και σε τούτη την κατάσταση, υπήρξαν συγγενείς που δεν δίστασαν να κουτσομπολέψουν την κοπέλα που ήταν μαζί με τον ξάδερφό μου… Μια φιγούρα ευγενική, που έτρεξε να είναι μαζί του στις 3 το πρωί. Αλλά για κάποιους, ήταν θέμα η παρθενική της εμφάνιση στο νοσοκομείο! Και για κάποιους, έπρεπε να ειπωθεί το αυτονόητο πως είναι καλό που είναι μαζί του. Λες και ανακάλυψαν την Αμερική…<br /><br />Υ.Γ.2: …<br />«Να αγαπάς τα βουνά και τα πέλαγα,<br />τους γνωστούς και τους άγνωρους τόπους.<br />Να αγαπάς τα λουλούδια, τα σύννεφα<br />και πολύ να αγαπάς τους ανθρώπους»…<br />Π. Θαλασσινός</em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14364325-115184027710631934?l=apaleutoi.blogspot.com' alt='' /></div>Respecthttp://www.blogger.com/profile/14312157658478837785noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-14364325.post-1151248567329933202006-06-25T08:14:00.000-07:002006-06-25T08:16:07.333-07:00<strong><em>Αναρωτήθηκε αν η σκέψη του θα φαινόταν στους φίλους του σαν να έμοιαζε για έφηβος… Δεν τον ενοχλούσε αν θα τον πείραζαν για αυτό, απλώς το σκεφτόταν, για να βρει κάτι να απασχολήσει το μυαλό του εκτός από εκείνη. Βρέθηκε στο σημείο εκείνο που δεν μπορείς να σιγουρευτείς αν έχασες την ευκαιρία σου ή θες οπωσδήποτε να εξαντλήσεις τις πιθανότητες. Συνήθως όχι μόνο για να έχεις μια τελευταία ευκαιρία να ολοκληρώσεις την επιθυμία σου, αλλά και για να ικανοποιήσεις τον εγωισμό σου πως δεν τα παράτησες…<br /><br />Δεν ήταν, ωστόσο, εγωιστής, περισσότερο έδειχνε και ήταν πεισματάρης. Όχι τόσο με τις φιλοδοξίες του, όσο με τις ιδέες που κουβαλούσε από τότε που σταμάτησε να πιστεύει ό,τι του είχαν «σερβιρίσει» και σκεφτόταν μόνος. Η λέξη τολμηρός δεν τον αντιπροσώπευε, αν και πολλές φορές συλλογιζόταν πόσο τολμηρά πράγματα έκανε στην δουλειά. Γιατί να μην τα δοκίμαζε και εκτός γραφείου; Ίσως γιατί πίσω από την τόλμη του επαγγελματικού του αντικειμένου κρυβόταν μια άποψη πως πιθανή αποτυχία θα μοιραζόταν με το αφεντικό…<br /><br />Σε όλα τα άλλα φαινόταν μόνος, κάτι που σήμαινε ότι αν τα θαλάσσωνε θα έπρεπε να αντιμετωπίσει ολομόναχος την κατάσταση. Τελικά ήταν αυτό; Προσπαθούσε να το διαπιστώσει, όμως κάτι μέσα του (αναζητώντας προφανώς –και- ένα άλλοθι) του ψιθύριζε το αντίθετο. Δεν ήθελε να φτάσει, πάντως και στην άλλη άκρη. Δεν ήθελε να τα ισοπεδώσει όλα και να αρχίσει να φέρεται κατά τρόπο που ενίοτε κατηγορούσε σε άλλους ανθρώπους.<br /><br />Όμως, όπως λίγες φορές είχε αποφασίσει, θα κάλυπτε την περηφάνια του και θα την αναζητούσε ακόμη και αν θεωρούσε και ο ίδιος την ενέργεια ελαφρώς γραφική. Ακόμη, κάτι που δεν συνήθιζε (αλλά απαιτούνταν στην προκειμένη) και να αναγκαζόταν να εμπλέξει και άλλους σε υπόθεση που πάντα έλεγε πως δεν μπορεί παρά να είναι τελείως προσωπική… Αλλά ήθελε να την βρει τόσο, που δεν τον ένοιαζε.<br /><br />Δεν ήταν από τις «πεταχτές» που στολίζονται για να κάνουν εντύπωση. Γιατί δεν σκεφτόταν μαζί της μόνο ένα πήδημα σε μια τουαλέτα και μετά καύχημα στους κολλητούς ότι το κατάφερε. Γιατί εκείνη απλώς την φανταζόταν δίπλα του. Γιατί είχε μήνες -χρόνια, υπολόγισε καλύτερα- να αισθανθεί έτσι…<br /><br />***<br />Οι σκέψεις του δεν προήλθαν από καμία διάθεση σοβαροφάνειας στους γύρω… Ούτως ή άλλως δεν κυνηγούσε τέτοιες συμπεριφορές. Απλώς του ήρθαν όλα στο μυαλό όταν αντίκριζε πιτσιρίκια να «σπάνε» την σιωπή της άδειας παραλίας. Άδεια μεν, αλλά γεμάτη από μαμάδες με μωρά και παιδιά από το χέρι. Η μοναξιά του σε εκείνο το άγνωστο μέρος τον έκανε να χαλαστεί για λίγο, αφού εκεί έψαχνε μόνο ησυχία. Δεν την βρήκε, αλλά συνειδητοποίησε πως και τα δικά του παιδικά και καλοκαιρινά χρόνια κατακλύζονταν από θάλασσα και βαβούρα, οπότε, δεν είχε λόγο να διαμαρτυρηθεί ούτε σιωπηλά και μόνο στον εαυτό του.<br /><br />Αλλά τους έδινε τα εύσημα γιατί η έλλειψη σοβαρότητας των παιδιών είναι ακριβώς αυτό…Η σοβαρότητά τους! Ενώ η αντίστοιχη έλλειψη στους μεγάλους –και καλά ώριμους- είναι ένα είδος «κατάρας». Γιατί δεν γνωρίζουν πότε αρχίζουν και τελειώνουν ορισμένα όρια, είτε πλάκας είτε σοβαρού. Και ποτέ δεν κάνουν κάτι για να μάθουν. Αλλά είπαμε… Δεν του άρεσε η σοβαροφάνεια. Μόνο η αλήθεια (με τους εαυτούς μας) και να είμαστε όλοι αυτοί που είμαστε, δίχως προσωπεία και «μάσκες» ιδιοτελούς προσποίησης. Για αυτό έβαλε ξανά στο CD player το δισκάκι του Common, το “Be” και το απόλαυσε χωρίς άλλες σκέψεις και έννοιες… Just Be<br /><br />***<br />Πράξη ευθύνης και θάρρους ή πράξη δειλίας;<br />Φτάνεις σε αυτή την απόφαση γιατί τίποτε δεν έχει σημασία ή διότι όλα μετρούν υπερβολικά;<br /><br />Ένα γνωμικό έλεγε (δυστυχώς δεν μπορώ να θυμηθώ πού το διάβασα) πως «δεν με ρώτησε κανένας για την γέννησή μου, δεν θα με ρωτήσει κανείς για τον θάνατό μου… Τουλάχιστον αφήστε με να ζήσω όπως θέλω». Η αυτοκτονία τι ακριβώς είναι; Είναι απόφαση αδιαπραγμάτευτη και διόλου κατακριτέα; Ή απόδειξη ευθυνόφοβου ανθρώπου;</em></strong><br /><strong><em></em></strong><br /><strong><em>***</em></strong><br /><strong><em>Σκόρπιες σκέψεις εβδομάδας -κατά τα άλλα- ήρεμης από επαγγελματικές έννοιες...</em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14364325-115124856732993320?l=apaleutoi.blogspot.com' alt='' /></div>Respecthttp://www.blogger.com/profile/14312157658478837785noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-14364325.post-1150454545688805702006-06-16T03:41:00.000-07:002006-06-16T03:44:41.613-07:00<strong><em>Αφήνω ασχολίαστο το ότι η Αθήνα είναι συνήθως μια «ανοχύρωτη» -από ευγένεια, παιδεία, καλοσύνη, μετριοπάθεια- πόλη… Αυτές τις μέρες, όμως, μοιάζει μια «γυμνή» πόλη. Θες γιατί οι γυναίκες, εν μέσω Μουντιάλ, βγαίνουν μόνες τους και φοράνε (ή μάλλον βγάζουν) ό,τι θέλουν, θες γιατί δεν γνωρίζουν πως η ομορφιά δεν αναδεικνύεται με την προκλητικότητα, η σάρκα «καίει» το μυαλό των ιδίων αλλά και των «υποψηφίων»!<br /><br />Μια βόλτα την ώρα αιχμής του Παγκοσμίου Κυπέλλου, με καλό βραδινό αγώνα και όχι Τυνησίες και Τόγκο, που αναγκάζουν τον «μάτσο» Ελληναίο να κάνει το ψυχικό και να αφιερώσει λίγη ώρα σε σύζυγο/ερωμένη/κοπέλα/δεσμό/φλερτ κλπ., κλπ., σε πείθει. Το καλοκαίρι η σάρκα δεν καίγεται, αλλά καίει τους τρίτους.<br /><br />Συγγνώμη ρε μεγάλε που κοιτάζω την τύπισσά που έχεις αγκαζέ, αλλά (να μην πως και αυτή καρφώνεται παντού για αυτό-απόδειξη) με αυτά που (ΔΕΝ) φοράει δεν είναι εύκολο. Αν θες να την βλέπεις μόνο εσύ και να μην στραβώνεις, κράτα την σπίτι γιατί με το ντύσιμό της μέχρι και στην τουαλέτα μπορεί να της απαγόρευες να πάει!<br /><br />Το χειρότερο, ωστόσο, είναι οι κυρίες (τώρα το «Κ» πρέπει να είναι κεφαλαίο, το «Υ», θα σας γελάσω…) που νομίζουν πως αν αφήσουν μισάνοιχτο το ντεκολτέ του (πεσμένου) μπούστου τους θα αρέσουν περισσότερο. Και πάει στον διάολο να το φορέσουν βραδάκι που λίγο η μπύρα, λίγο το ένα και λίγο το άλλο δεν το σχολιάζεις, αλλά να πας και στο μπακάλικο της γειτονιάς έτσι;<br />Σε παρακαλώ, για φαγητό πηγαίνω…<br /><br /><br />ΑΣΧΕΤΟ…<br />Διαφωνώ με όσους επιμένουν πως το να ζεις σε ονειρικές καταστάσεις, αποτελεί ευθυνοφοβία των πραγματικών συνθηκών… Αρνούμαι να μπω στην λογική να ξεχάσω τα όνειρά μου για να μην χάσω το «τρένο» της σύγχρονης εξέλιξης και των προϋποθέσεων που οφείλεις να πληροίς για να είσαι αποδεκτός.<br /><br />Η γιαγιά μου έλεγε πάντα πως το να σκέφτεσαι πράγματα εκτός των ορίων της πραγματικότητας είναι ίσως η καλύτερη «διαφυγή». Μπορείς, κοινώς, να είσαι οποιοσδήποτε σε αυτά. Άλλωστε, αφήνει και ένα μυστήριο, που οι περισσότεροι αναζητούν είτε πρόκειται για γυναίκες, δουλειές και σχέσεις γενικότερα.<br /><br />Γιατί χειρότεροι από τους πολυλογάδες και τους φλύαρους για οτιδήποτε έκαναν την προηγούμενη, είναι οι «κρυψίνους», που και καλά προστατεύουν την ιδιωτική τους ζωή, αλλά με ύπουλο τρόπο σε βάζουν στην διαδικασία περιέργειας, για να… υποχρεωθούν και καλά να σου πουν.<br /><br />Μην καταδικάζετε αμέσως τους ονειροπόλους.<br /><br />Γιατί φτάνω τελικά στο συμπέρασμα πως δεν είναι δα και τίποτε τρομερό. Δεν είναι χειρότεροι από εκείνους που προτιμούν μεν την πραγματικότητα, αλλά την «γαρνίρουν» με μια δόση ματαιοδοξίας που αιωρείται στον μικρόκοσμό τους. Γιατί όσοι ζουν σε μικρόκοσμους είναι αυτοί που κάτι φοβούνται. Και όχι οι λάτρεις του ονείρου. Γιατί οι δεύτεροι δεν τρομάζουν να επεκτείνουν τους ορίζοντές τους και να φτάσουν πιο μακριά. Γιατί συνήθως τα όνειρα δεν έχουν δόλο, ενώ οι μικρότητες είναι ιδιοτελείς. Και αυτές τελικά «σφίγγονται» σε πλαίσια και «σύνορα»…<br /><br /><br />Καλό Σαββατοκύριακο! </em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14364325-115045454568880570?l=apaleutoi.blogspot.com' alt='' /></div>Respecthttp://www.blogger.com/profile/14312157658478837785noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-14364325.post-1150126249447183842006-06-12T04:59:00.001-07:002006-06-12T09:54:06.170-07:00<strong><em>Συνειδητοποίησε πως η πρώτη «Σάρα» που γνώρισε δεν ήταν ούτε αληθινό πρόσωπο αλλά ούτε και κάποια εφηβική φαντασίωση, αναδυόμενη από περιοδικά… Ήταν, όμως, η αντίρρηση της γιαγιάς του να αποκαλέσει την σκούπα όπως σε όλο τον κόσμο και συνήθιζε να την αναφέρει ως «σάρα», γιατί ήταν αυτή που «σάρωνε» τα πάντα στο καθαρτικό πέρασμά της!<br />Δεν κατάλαβε πως εκείνη η ανάμνηση του καρφώθηκε στο μυαλό, καθώς έμοιαζαν χιλιάδες εκείνα που σκεφτόταν όσο ο δρόμος προς το μέρος που τις είχε δει και τις δύο τελευταία φορά στένευε και γινόταν ολοένα και κοντύτερος. Εκείνο το κάποτε χωμάτινο σημείο του ορίζοντα είχε εξελιχθεί σε τσιμεντένια «παραφωνία» ανάμεσα σε ευωδιαστά αμπέλια, πολύχρωμα χωράφια και κάθε λογής ζώα που συναντά κανείς σε μια τυπική επαρχία.<br /><br />Προσπάθησε να συγκρατήσει τις σκέψεις και τις αναπολήσεις του, αφού δεν ήθελε να διαπιστώσει πως πλέον δεν καθόταν στην πίσω θέση και δεν έχανε αξιοθέατο της περιοχής, αλλά είχε αυτός τον έλεγχο του τιμονιού. Όσο για τον αντίστοιχο των συναισθημάτων του, μάλλον δεν τον ένοιαζε που ήταν χαμένος πολύ πίσω και δεν έδειχνε να θέλει να κάνει και κάτι για να τον επαναφέρει. Είχαν περάσει παρά κάτι τρία χρόνια από την τελευταία του επίσκεψη. Προσπαθούσε να θυμηθεί, έστω και τηλεφωνικά, τα ύστατα λόγια που άκουσε από τα χείλη της το καλοκαίρι του 2003. Γιατί όταν την ξανάδε, δεν μπόρεσε να της μιλήσει. Είχε χαθεί για πάντα, αλλά όσα την συντρόφευαν κάθε Ιούνιο που τον περίμενε ανυπόμονα στο κατώφλι του σπιτιού δεν γινόταν να φύγουν μαζί της.<br /><br />Αναρωτήθηκε αν συνειδητά αρνιόταν να πάει ως εκεί, γνωρίζοντας πως πια δεν θα την συναντήσει να τον αναμένει. Εκεί, μικρόσωμη αλλά με μια αγκαλιά γιγάντων. Ή έφταιγε η πάντα «διπλωματική» δικαιολογία της δουλειάς και των ωραρίων που δεν επέτρεπαν τέτοιου είδους διαφυγές. Όπως και αν είχε, πάντως, εκείνο το μέρος δεν ήταν μόνο η γιαγιά του. Ήταν οι πρώτες πάσες στην πλατεία, αφού στην «σιδερένια» πρωτεύουσα το ποδόσφαιρο στην αλάνα παρέμενε μια ξεχασμένη ανάμνηση των παλιότερων. Ήταν τα παρθενικά «γκρεμίσματα» από τα ξαδέρφια του, που τον «παρασημοφορούσαν» με απαραίτητα τσιρότα σε πόδια και χέρια.<br /><br />Τα σημεία γνώριμα και τα πρώτα κορναρίσματα-καλωσορίσματα από τους ντόπιους συγγενείς τον έκαναν να νιώσει πιο οικεία. Να ξεχάσει για λίγο τα προηγούμενα και να επιστρέψει στο σήμερα. Κατάλαβε πως έφτασε όταν (πάντα χωρίς ρολόι) θέλησε να δει την ώρα και να υπολογίσει το διάστημα του ταξιδιού, αλλά το κινητό δεν έπιανε ήδη. Ένδειξη έλλειψης πολιτισμού για ορισμένους, αλλά ελευθερίας για τον ίδιο. Θα έπρεπε να περπατήσει περισσότερα από 20΄ για να βρει σήμα, αλλά απόλαυσε όσο καλύτερα γινόταν την στιγμή που φάνηκε να «ξεκολλά» από την πίεση της τεχνολογίας. Σε λιγάκι θα ζούσε ακόμη μεγαλύτερη στιγμή, όταν θα διαπίστωνε πως η επικοινωνία με τον «έξω κόσμο» δεν θα τηρηθεί ούτε με την χαζουκούτα που δεν έπαιζε…<br /><br />Το πρόβλημα ακοής του παππού του δεν τον άφησε να καταλάβει την άφιξή του εγγονού του παρά μόνο όταν βρέθηκε ακριβώς πίσω του στην μικρή κουζίνα. Το χαμόγελο του μοναχικού γεράκου μόνο ως ανταμοιβή για τον πόνο στην μέση από την 4ωρη οδήγηση θα ήταν καλό να εκληφθεί, αφού νοσταλγία για κάποιον που είχες δει πριν ένα μήνα δεν υπάρχει στην σύγχρονη κοινωνία.<br />Οι χώροι «ζεστοί» σαν να τους έβλεπε έπειτα από μια μέρα. Τουλάχιστον άλλαζαν την πραγματική θερμοκρασία, που έδινε την εντύπωση πως είχε φτάσει σε άλλη χώρα! Ευτυχώς δεν τον πρόλαβε το χαλάζι(!) που έκανε την μεγαλοπρεπέστατη εμφάνισή του λίγα λεπτά μετά την δική του άφιξη… Η βροχή τον κράτησε μέσα στο σπίτι, ακόμη και μετά το ύπνο που χρειάστηκε να για να ξεκουράσει την μέση του και να αφήσει στο μαξιλάρι την ζαλάδα από το (πολύ) κρασί που τον φίλεψε ο παππούς του.<br /><br />Δεν τον πείραξε όμως. Η κουβέντα με εκείνον ήταν καλύτερη από το αυτογκόλ του Γκαμάρα, που άκουσε πεντακάθαρα από το ραδιόφωνο του διπλανού σπιτιού, αφού οι κεραυνοί δεν θα μπορούσαν να πτοήσουν τους γείτονες μανιώδεις παίκτες του στοιχήματος μέχρι και στο ψηλότερο χωριό του βουνού! Όταν ο παππούς του κουράστηκε και έπεσε να κοιμηθεί –άλλωστε οι ώρες του ήταν πάντα περίεργες, με αφύπνιση στις 5:30 το πρωί και μεσημεριανό στις 12!- σκέφτηκε το ραδιόφωνο, αλλά όπως είχε φανταστεί. Η καταιγίδα δεν άφησε κάτι προσιτό, εκτός βέβαια αν είχε κάψει το βιβλίο που κουβάλησε μαζί από την Αθήνα. Η πρόταση του Θ. να το διαβάσει, του φάνηκε καλή και το διαπίστωσε όταν σε λιγότερο από 4 ώρες το έχει αφήσει στην άκρη, με τον σελιδοδείκτη να μην χρειάζεται να «σημαδεύει» κανένα υπόλοιπο.<br /><br />Η επόμενη μέρα θαρρεί κανείς πως το ξύπνησε σε άλλο μέρος. Οι αχτίδες που τρύπωναν στο δωμάτιο έκαναν τις δύο(!) κουβέρτες που χρειάστηκε το βράδυ να φαίνονται ασήκωτες. Το ντουζάκι που αναβλήθηκε την προηγούμενη λόγω κρύου ήταν πια επιτακτική ανάγκη, ειδικά αφού έπρεπε να ξεκινήσει νωρίς. Δεν την ξέχασε. Δεν θέλησε, ωστόσο, να πάει να της πει μια καλημέρα στον τάφο. Δεν ήθελε να δει να την «πλακώνει» μια μαρμάρινη στήλη και απλώς την χαιρέτησε νοητά από το μπαλκόνι του σπιτιού. Μάλλον και η γιαγιά του θα προτιμούσε να μην τον αντικρίσει έτσι ανήμπορη να σηκωθεί στις μύτες για να τον φιλήσει και τρόπον τινά τον παρότρυνε να επισκεφθεί τα άλλα μικρότερα εγγόνια της μερικά χιλιόμετρα πιο μακριά.<br /><br />Όταν έφτασε στο χωριό που ζούσε η θεία του με την οικογένειά της, δεν ντράπηκε να σκεφθεί μεγαλόφωνα πως ανυπομονεί περισσότερο να δει την μικρή του ξαδέρφη. Είχε επίσης τρία χρόνια να την συναντήσει, αλλά για αυτόν παρέμενε ένα μωράκι. Κι ας είχε γίνει μια πανέμορφη (πολύ) νεαρή, που πια δεν τον ντρεπόταν. Κι ας έβλεπε τον μεγαλύτερο αδερφό της να πηδάει πάνω του με μία μόνο ερώτηση στο κεφάλι του… Αν του έφερε ο μεγάλος ξάδερφος την φανέλα του Ολυμπιακού που του είχε υποσχεθεί στο τηλέφωνο.<br /><br />Απέφυγε να φάει μεγάλη ποσότητα γιατί το φαγητό τον νύσταζε και λυπήθηκε που όφειλε να περιορίσει τα ποτηράκια από το υπέροχο κρασί του σπιτιού λόγω του ταξιδιού. Τους ενημέρωσε για τα τελευταία νέα του, αλλά κυρίως για το πώς αισθάνθηκε που –για λίγο- επέστρεψε στο χωριό του πατέρα του. Δεν βαριόταν να τους διηγηθεί την παραμικρή λεπτομέρεια, μέχρι να «υποχρεώσει» τον εαυτό του να αποχωρήσει, γιατί δεν ήθελε ούτε να τον πάρει το σκοτάδι στην εθνική οδό ούτε να τον πιάσει το ξημέρωμα στο κείμενο που έπρεπε να στείλει στην δουλειά. Τους αποχαιρέτησε, αντικαθιστώντας την εικόνα τους με εκείνη της πόρτας του αυτοκινήτου του.<br /><br />Και αργότερα, κατάλαβε πως τα ευωδιαστά αμπέλια και τα πολύχρωμα χωράφια έγιναν γρήγορα φανάρια στην μεγάλη πόλη. Τα ζώα του χωριού έγιναν αντίστοιχα (αν και η αναφορά αδικεί τα πρώτα) μπροστά σε τιμόνια που στο άλλο χέρι του οδηγού συνοδεύονται από κινητά τηλέφωνα. Μόνο, όμως, όταν κουδούνισε το δικό του τηλέφωνο διανοήθηκε πού ήταν και πού επέστρεψε.<br />Τουλάχιστον θα θυμάται (και) όλα αυτά ελπίζοντας να ξαναπάει εκεί γρήγορα. Ευχόμενος να μην χρειαστεί να μελαγχολήσει που άργησε να δει πάλι εκείνες τις εικόνες. Και ελαφρώς μετανιωμένος που δεν το έκανε νωρίτερα…<br /><br />Μακάρι να πάω πάλι εκεί το συντομότερο δυνατόν</em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14364325-115012624944718384?l=apaleutoi.blogspot.com' alt='' /></div>Respecthttp://www.blogger.com/profile/14312157658478837785noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-14364325.post-1149776796380464142006-06-08T17:29:00.000-07:002006-06-09T01:08:07.400-07:00<strong><em>Πιο σοφά δεν θα μπορούσε να το αποτυπώσει το 1995 ο Μπόρισλαβ Στάνκοβιτς… «Στους Έλληνες δεν αρέσουν τα σπορ, αλλά οι νίκες σε αυτά!», απεφάνθη πριν 11 χρόνια ο τότε Γεν. Γραμματέας της FIBA, έστω και εν θερμώ, για το «κράξιμο» του κοινού στο Ευρωμπάσκετ του ΟΑΚΑ εναντίον των συμπατριωτών του Σέρβων.<br /><br />Το βράδυ της Τετάρτης (3ος τελικός μπάσκετ Παναθηναϊκού-Ολυμπιακού, όπου τραυματίστηκαν μέλη της αποστολής των 2ων-όχι δεν θα σας αναδημοσιεύσω τα περιστατικά), ωστόσο, αυτό το παραπάνω «εν θερμώ» σβήνεται κάλλιστα από τον αντίλογο για τον (γνωστό διαπλεκόμενο, αλλά συνήθως ορθώς εκφραζόμενο) Στάνκοβιτς. Γιατί τα ζώα που βρέθηκαν στο κλειστό των Ολυμπιακών εγκαταστάσεων (όχι όλα, βέβαια) απλώς τον επιβεβαίωσαν χωρίς αιτία.<br /><br />Όλοι, πάντως, όσοι ήταν εκεί (περίπου 18.000) δεν ξεφεύγουν από το «πόρισμα» του Σέρβου. Γιατί, αν αγαπούσαν το μπασκετάκι, δεν θα μαζεύονταν μόνο σίγουροι για την στέψη του πρωταθλητή. Για να γίνουν και εκείνοι του κατορθώματος. Πού ήσαστε ρε ΖΩΑ όλη την υπόλοιπη σεζόν;<br /><br />Αλλά το μόνο που σας ενδιαφέρει είναι οι φιέστες. Και η επίδειξη της βαρβατίλας απέναντι στον «εχθρό». Η επιμονή στον («φανταστικό» και «6ο παίκτη») κόσμο του Παναθηναϊκού είναι καθαρά επίκαιρη. Όλοι «οι υπέροχοι λαοί» που ενίοτε επικαλούνται παίκτες και προπονητές δεν γνωρίζουν χρώματα και δεν τους διαχωρίζουν φανέλες και εμβλήματα.<br /><br />Είναι οι ίδιοι παντού, αλλά δεν μπαίνω στον κόπο να βάλω την Ελλαδίτσα στο ίδιο καζάνι, καθώς στο εξωτερικό τα πράγματα διαφέρουν… Σαφέστατα και εκεί έξω γίνονται επεισόδια, συνήθως χειρότερα από αυτά που «κατορθώνουν» κακομαθημένα παιδάκια που απλώς ακολουθούν την οχλαγωγία παραγοντίσκων και κάθε λογής Τσουκαλάδων.<br /><br />Μόνο, που, ΓΕΛΟΙΟΙ, στην Σκωτία οι της Σέλτικ τα βάζουν με τους οπαδούς των Ρέιντζερς (και) για θρησκευτικούς λόγους. Για την Αργεντινή (και την κατάσταση της χώρας) δεν θα μιλήσω καν, στην Ισπανία οι Καταλανοί πιέζουν για ανεξάρτητο κράτος και τα παραδείγματα είναι αναρίθμητα.<br /><br />Εδώ, ρε ΖΩΑ, γιατί τσακώνεστε; Τι ταξικές διαφορές έχετε, κακομοίρηδες; Αλλά λησμόνησα… Θέλετε να αποδείξετε ποιος είναι πιο άντρας, χτυπώντας 20 από εσάς μόλις 1 «αντίπαλο». Θέλετε να έχετε τον πρώτο λόγο στην καζούρα του γραφείου την επόμενη μέρα. Θέλετε οι μεν (αν οι «κόκκινοι») να φανείτε πιο άνθρωποι του λιμανιού από τους («πράσινοι») τους τεχνοκράτες των βορείων προαστείων.<br /><br />Και η ειρωνεία; Οι επίσης μεν, να φανούν πιο «μεγάλοι» από την ταπεινή καταγωγή τους και οι δε να βγάλουν από πάνω τους την ταμπέλα του «Β.Π.-μαμάκια» και να το παίξουν άντρες.<br />Δεν μπορώ να πω ότι σας βαρέθηκα… Γιατί αν ήταν έτσι, προφανώς δεν θα έγραφα καθόλου όλα τα παραπάνω και θα την είχα κάνει για καμία σοβαρή χώρα.<br /><br />Μακριά από τους απολίτιστους της εξέδρας, που ξεσπούν όλα τα κόμπλεξ τους σε ομάδες, σύμβολα, καρέκλες, «εχθρούς» αντιπάλους, που αν τυχόν είχαν περάσει και από τα μέρη τους, μεταμφιέστηκαν και σε «προδότες»!<br /><br />Αυτούς που θα πήγαν σήμερα στο γραφείο τους και θα κάθισαν «σούζα» μπροστά στον προϊστάμενο. Ή τους μικρότερους που από «άντρες» (και τιμωρούς των «οχτρών») που είχαν μεταλλαχθεί την προηγούμενη νύχτα, επανέρχονται στην αρχική μορφή του παιδιού που απλώς κομπιάζει στην θέα του μαθηματικού στο σχολείο.<br /><br />ΖΩΑ, ξυπνήστε… Ή μάλλον ξενυχτήστε απόψε το βράδυ (τελικός ΝΒΑ Dallas vs Miami) για να ξεστραβωθείτε και να σας «αποκαλυφθεί» πώς είναι οι «γιορτές» του αθλητισμού. Γιατί σε αυτήν την σκατοχώρα (όπου οι μοναδικοί που θα την πληρώσουν –και αυτό περιστασιακά- θα είναι τίποτε μαστουρωμένοι που βρέθηκαν ενώπιον των μπάτσων, την λάθος στιγμή και στο ακατάλληλο μέρος) προκοπή δεν θα υπάρξει ποτέ.<br /><br />Απλώς, για να μην κατηγορούμε άδικα τις (πράγματι, αλλά για λόγους διαβίωσης) τριτοκοσμικές χώρες. Και μην ψάξετε δικαιολογία να αποφύγετε το αποψινό. Μην μου πείτε πως δεν μπορείτε να το παρακολουθήσετε γιατί αύριο το πρωί δουλεύετε… Όταν πάτε παραλία, το ξεχνάτε; ΖΩΑ!<br /><br />Φοβάμαι μέχρι και να σας χτυπήσω… Όχι γιατί βαρέθηκα την «καταμέτρηση» του ποιος έδειρε ποιον και περισσότερες φορές. Αλλά γιατί τρομάζω στην ιδέα να σπάσω κανένα κρίκο στην αλυσίδα της… πανίδας! ΖΩΑ!<br /><br />Υ.Γ.: Και το χειρότερο ήρθε σήμερις στο γραφείο… Δημοσιογράφοι (λέμε τώρα) να λένε από την μια (ομάδα) πόσο χάρηκαν το περιβόητο «γκολ και ξύλο» και από την άλλη οι υπόλοιποι να διψούν για εκδίκηση του χρόνου στο ΣΕΦ…</em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14364325-114977679638046414?l=apaleutoi.blogspot.com' alt='' /></div>Respecthttp://www.blogger.com/profile/14312157658478837785noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-14364325.post-1149693982145237512006-06-07T18:28:00.000-07:002006-06-16T03:40:57.993-07:00<strong><em>Το καλοκαιρινό πρωινό της 7ης Ιουνίου 1993 στην Αθήνα, έφτασαν τα άσχημα μαντάτα από την βροχερή Γερμανία… Οι «ουρανοί είχαν ανοίξει» όχι μόνο για να στείλουν νερό στην Κεντρική Ευρώπη, αλλά και για να πάρουν μαζί τους μια για πάντα τον «γιο του διαβόλου». Το άψυχο σώμα που βρέθηκε στις 5:20 τα ξημερώματα εκείνης της μέρας στον αυτοκινητόδρομο «Α-9» του Ίνγκολσταντ, έξω από το Μόναχο ήταν του Ντράζεν Πέτροβιτς. Δυστυχώς, δεν ήταν κακόγουστη φάρσα και ξάφνου γίνεται αντιληπτό το πόσο κοντινή είναι η γραμμή αγάπης-μίσους… </em></strong><br /><br /><strong><em>Ένας άνθρωπος που άγγιξε τα όρια του μύθου και οι περισσότεροι «λάτρευαν να μισούν», αλλά αποδείχθηκε ότι βαθιά μέσα τους μόνο να τον θαυμάσουν μπορούσαν. Κι ας επέμενε να «γελοιοποιεί» τον αντίπαλο με την γλώσσα έξω από το στόμα του, λέγοντας συνεχώς: «Δείξε μου κάποιον που δεν είναι θρασύς, να σου δείξω κάποιον που δεν θα γίνει ποτέ πρωταθλητής». </em></strong><br /><strong><em>Σήμερα, συμπληρώνονται κιόλας 13 χρόνια από την μέρα που ο σύγχρονος «Μότσαρτ» επαναλάμβανε την ιστορία, αφήνοντας ξανά ημιτελή την συμφωνία του, όπως ακριβώς το «Ρέκβιεμ» του Βόλφανγκ Αμαντέους το 1791. Τούτες εδώ οι αράδες δεν είναι και δεν θέλουν να γίνουν το «μνημόσυνο» ίσως του κορυφαίου καλαθοσφαιριστή που ανέδειξε η Ευρώπη και σημάδεψε το άθλημα τόσο πολύ, ως το απόλυτο πρότυπο και η επιτομή της σκληρής δουλειάς.<br /><br />Το βασίλειο του 29χρονου τότε Ντράζεν, ήταν πάντοτε ένα κλειστό γυμναστήριο και στέμμα του μια πορτοκαλί μπάλα… Όμως, ο «θρόνος» του έμελλε να χτιστεί από τις κόκκινες λαμαρίνες του «Γκολφ» που οδηγούσε η φίλη του και πρώην Μις Γερμανία, Κλάρα Σελέντζι εκείνο το καταραμένο πρωινό.<br />Οι εμπνεύσεις του στο παρκέ ήταν σχεδόν πάντα πετυχημένες, αλλά στις 6 Ιουνίου<br />δεν άκουσε τον καλό του φίλο, Στόγιαν Βράνκοβιτς. Ο τελευταίος αγώνας της Κροατίας στο τσάλεντζ ράουντ του Βρότσλαβ (ήττα 90-94 από την Σλοβενία) ήταν το «κύκνειο άσμα» του. Στην «Χάλα Λούντοβα», σημειώνει 30π. (11/15βολ., 5/9διπ., 3/10τριπ., 1ριμπ., 3κλεψ., 1ασ., 1λάθος σε 35΄), αλλά για την επιστροφή στην πατρίδα επιμένει: «You fly, you die» («πετάς, πεθαίνεις»), συνήθιζε να λέει και αποφάσισε να γυρίσει οδικώς… Όμως, ενώ οι αποσκευές του προσγειώθηκαν στο Ζάγκρεμπ, εκείνος είχε απογειωθεί για το ταξίδι στον ουρανό, εκεί, όπου είναι τόσο εγωιστής, που θαρρεί κανείς θα μάχεται ακόμη να γίνει το πιο λαμπερό αστέρι.<br /><br />Η σπουδαία, μεγάλη αλλά και συνάμα τόσο μικρή ζωή του άρχισε στις 22 Οκτωβρίου 1964 στο Σίμπενικ, τότε που η πόλη δεν είχε ακόμη ομάδα μπάσκετ! Γιος της Μπιζέρκα και του Τζόλε, ανώτατου αξιωματικού της αστυνομίας, γεννήθηκε για να εξουσιάσει και να δυναστεύσει το ευρωπαϊκό μπάσκετ. «Ambition sin freno» έγραψε το περιοδικό «Gigantes Del Basket», τρεις εβδομάδες πριν το μοιραίο δυστύχημα. «Φιλοδοξία χωρίς όρια», δηλαδή και το 1983 (έχοντας χάσει δύο τελικούς Κόρατς από την Λιμόζ) οδηγεί την μόλις 10 ετών Σιμπένκα στον τίτλο, αλλά 16 ώρες αργότερα η Ομοσπονδία τον αναιρεί! «Είμαστε πρωταθλητές» φωνάζει ο Πέτροβιτς που δεν κατεβαίνει στον επαναληπτικό, βγάζοντας για λίγο από το πρόσωπό του το αστραφτερό χαμόγελο. Συνεχίζει στην Τσιμπόνα (1984-1988), κατακτώντας το Πρωταθλητριών το 1985 και 1986, την πρώτη φορά κόντρα στην Ρεάλ, στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλιάς. Και επειδή «όταν δεν μπορείς να τον νικήσεις, γίνε συμπαίκτης του», υπογράφει στην Μαδρίτη το 1988, όπου, με 62π.(!) πάλι στο ΣΕΦ, νικά 117-113 στην παράταση την Καζέρτα (Οσκάρ Σμιντ 44π.) για το Κυπελλούχων και δίνει επίσης το ισπανικό πρωτάθλημα στην «Βασίλισσα»!<br /><br />Δεν υπάρχει πλέον άλλη πρόκληση πλην του ΝΒΑ, αλλά… Στο Πόρτλαντ, ο Ρικ Έιντελμαν δεν τον χρησιμοποιεί (7,6π. μ.ο.) και ο ίδιος ο Ντράζεν θυμάται «μόνο την βροχή και το ότι είχα την καλύτερη θέση του γηπέδου. Στον πάγκο»! Η αναγέννησή έρχεται στο Νιου Τζέρσεϊ, το 1991, δίχως πάντως να γίνει ο πρώτος Ευρωπαίος που θα αγωνιστεί σε Ολ Σταρ Γκέιμ και την τελευταία του σεζόν εκεί, (πριν, όπως επιμένουν οι αφοί Γιαννακόπουλοι προλάβει να υπογράψει στον Παναθηναϊκό) το 1992-93, έχει 22,3π. και ποσοστά ευστοχίας καλύτερα του Μάικλ Τζόρνταν! «Τον αντίκριζα και πείσμωνα γιατί καταλάβαινα από το βλέμμα του ότι δεν φοβάται» είπε αργότερα ο «Αέρινος», αλλά το «ελιξίριο» του Πέτροβιτς ήταν άλλο: «Ο ήχος της μπάλας μου δίνει ζωή και ρουφάω κάθε στιγμή που κλειδώνομαι μαζί της σε ένα γήπεδο» ή όπως πρόσθεσε ο αδερφός του, Άτσο, «ήταν εργασιομανής, όχι επειδή ξόδευε 8 ώρες για προπόνηση, αλλά γιατί δεν έδωσε στον εαυτό του ούτε μια μέρα ρεπό».<br /><br />Μια βρετανική παροιμία λέει «let the good times roll», άσε, κοινώς, τις καλές στιγμές να έρθουν, αλλά ο Ντράζεν δεν ήταν θιασώτης της… αγγλικής λογικής. Για την ακρίβεια, δεν πίστευε σε καμία λογική, εκτός από την δική του. Μοναδικός του «θεός» ήταν η δουλειά, αν και «κάποτε διάβαζα τι λένε τα άστρα για μένα. Μέχρι που κατάλαβα πως είναι καλύτερο να μην ξέρεις τι σε περιμένει στο μέλλον, γνωρίζοντας ότι όλα εξαρτώνται από μένα», εκμυστηρεύτηκε το 1992, όμως, όπως έγραψε ο Μάριο Ζόρκο, το 1993, το ωροσκόπιό του προέβλεπε σοβαρές αλλαγές στην ζωή του και τραυματισμούς! Η μοίρα άφησε πια την μητέρα του, Μπιζέρκα, να περιποιείται καθημερινά τον τάφο του στο Μιρογκόι και να υποδέχεται ευπρόσδεκτα κάθε έναν από τους χιλιάδες επισκέπτες-θαυμαστές του γιου της. Εκείνη η ψιλόλιγνη φιγούρα δεν ζει, όμως δεν πέθανε, διότι δεν πεθαίνουν όσοι αφήνουν πίσω τους πολύτιμη παρακαταθήκη. Ντράζεν, σε ευχαριστούμε για τις αναμνήσεις, αλλά, κυρίως, για την έμπνευση…<br /><br /><br />Υ.Γ.: Ελπίζω να με συγχωρήσετε για την ματαιοδοξία (μου) να (ανα)δημοσιεύσω δικό μου παλαιότερο κείμενο, όμως η "έμπνευση" στην προκειμένη περίπτωση δεν θα μπορούσε να "ανανεωθεί"...</em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14364325-114969398214523751?l=apaleutoi.blogspot.com' alt='' /></div>Respecthttp://www.blogger.com/profile/14312157658478837785noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-14364325.post-1149602702349674462006-06-06T17:06:00.000-07:002006-06-06T07:05:02.390-07:00Το μεσημεράκι ξεκίνησε στο γραφείο με το παρακάτω mail...<br /><br /><br />"Αφιερωμένο σε όσους γεννήθηκαν πριν το 1985<br /><br />H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε. Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας. Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε. Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή.<br /><br />Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί. Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης». Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά. Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες<br />χωρίς δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν φτιαγμένα από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες.<br /><br />Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια.<br />Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριά γαϊδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση. Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μάς βρει. <br /><br />Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε τα κόκκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους» Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα. Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε.<br /><br />Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο. Μοιραζόμασταν μπουκάλια, νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα.<br />Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το<br />Αντιμετώπιζαν πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι.<br /><br />Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε φίλους. Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε. Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα... μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία. Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα.<br /><br />Χάσαμε χιλιάδες μπάλλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση. Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν. Θεέ μου!<br /><br />Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;<br /><br />Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι. Τι φρίκη!<br /><br />Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντιηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ. Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά. Ρίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα για να τους βάλουμε χέρι, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο chat room και γράφοντας ; ) : D : P<br /><br />Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε. Δεν θα πρέπει να μάς παραξενεύει που τα σημερινά παιδιά είναι κακομαθημένα και χαζοχαρούμενα.<br /><br />Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς»... συγχαρητήρια! Είχες την τύχη να<br />μεγαλώσεις σαν παιδί"...<br /><br /><br />Ευχαριστώ Ε.!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14364325-114960270234967446?l=apaleutoi.blogspot.com' alt='' /></div>Respecthttp://www.blogger.com/profile/14312157658478837785noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-14364325.post-1149079129417123032006-05-31T05:28:00.000-07:002006-05-31T05:38:49.446-07:00<div align="center"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/1600/Issac.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/320/Issac.jpg" border="0" /></a><br /><strong><em>Butter Your Soul<br />With The Movement,<br />Which Is To Be Continued<br />By Black Moses...<br /></em><br />Issac Hayes<br /><br /><br />Οσονούπω στην πόλη μας… </strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14364325-114907912941712303?l=apaleutoi.blogspot.com' alt='' /></div>Respecthttp://www.blogger.com/profile/14312157658478837785noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-14364325.post-1148925772842582672006-05-29T09:04:00.000-07:002006-05-29T11:23:35.353-07:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/1600/??????.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/320/%3F%3F%3F%3F%3F%3F.jpg" border="0" /></a> <span style="font-size:78%;">Ανυποψίαστη τουρίστρια, μη γνωρίζοντας την επίθεση (γερού) σπέρματος που καταφθάνει, από θιγμένους Ελληναράδες</span><br /><br /><br /><em><strong>Ο τίτλος στο superάκι της μεσημεριανής σαββατιάτικης εκπομπής του Alter δεν έβγαζε απλώς μάτια, αλλά ανάγκαζε τους απανταχού Greek Hot Lovers να ζεσταίνονται περισσότερο από τους +30 βαθμούς που «έκαιγαν» τους δρόμους της πρωτεύουσας!<br /><br />Την λέω την αμαρτία μου… Σάββατο μεσημέρι, ούτε για μπανάκι πήγα ούτε για καφέ στο κέντρο, αλλά κοιμήθηκα για να «σώσω» το προηγούμενο βράδυ και να «συντηρήσω» το ξενύχτι του επόμενου.<br />Όταν τα μάτια άνοιξαν με δυσκολία, μόνο το τηλεκοντρόλ θα βρισκόταν με ευκολία γιατί το μπουκάλι με το νερό είχε γίνει πια μόνο για λούσιμο.<br /><br />Δια του τυφλού συστήματος προσπάθησα να πατήσω το «7» και το Star, μην καταλαβαίνοντας πως τα «Φιλαράκια» είχαν ήδη τελειώσει και δεν είχα αίσθηση της ώρας, αλλά χτυπήθηκε το δίπλα…<br /><br />ΟΡΝΕΛΙΑ: «Οι Έλληνες δεν είναι καλοί στο σέξ»!!!<br /><br />Τι λέτε; Πάει και αυτό το «οχυρό»; Μας το πήραν; (Καλά, εγώ είχα… λιποτακτήσει από αυτό εδώ και καιρό και δεν καταλαβαίνω την εμμονή μερικών με τις σεξουαλικές επιδόσεις)…<br /><br />Κάποιοι αντέχουν περισσότερο, κάποιοι όχι και έτσι είναι. Αλλά, εσύ κυρα-Ορνέλια (που δεν σε ξέρω κιόλας), πώς τολμάς να μας κράζεις με αυτόν τον κατάπτυστο τρόπο στα κανάλια; Καλά, με πόσους πήγες για να καταλάβεις πως ΔΕΝ είναι καλοί;<br /><br />(Ποια είναι αυτή η Ορνέλια ρε παιδιά;)<br /><br />Οι «γαμίκοι» ανά την επικράτεια ετοιμάζονται για δυναμικές «απαντήσεις» στις τουρίστριες τους επόμενους μήνες. Οι φήμες πως θα βιντεοσκοπούν κάθε «ερωτική συνεύρεση» (sic) με κάθε λογής Σκανδιναβή πιτσιρίκα, προς απόδειξη της «βαρβατίλας» του ελληνικού ανδρισμού, κρίνονται απλώς αναληθείς! (Ο Έλλην δεν χρειάζεται αποδέιξεις)<br /><br />Είναι αυτό που λέμε, «πρόσεχε γιατί θα σε πηδήκω με αυτά που λες»!<br /><br />Η Ελλάδα, από την άλλη, δια του πρωθυπουργού της που τον τελευταίο καιρό ασχολείται μόνο με το… παίγνιον του οργάνου στο οποίο αναφέρθηκε η Ορνέλια, θα προχωρήσει σε διάβημα στην Ε.Ε. για να «καθαρίσει» η «λερωμένη» τιμή των «καμακίων», που αρχικά κινδύνεψαν με βαριάς μορφή κατάθλιψη από την άρνηση της Ορνέλιας να τους ανακηρύξει σε Ευρω-γαμίκους!<br /><br />Ακόμη και οι χρήστες φαρμάκων (χρώματος μπλε) και ειδικών υποβοηθημάτων προχωρούν σε «μποϊκοτάζ» των (ξανά sic) και προετοιμάζονται με γοργούς ρυθμούς (και δια της παλάμης) για το μεγάλο στοίχημα του καλοκαιριού…<br /><br />Και επειδή είναι ικανοί για όλα λόγω και της οργής από τις «αποκαλύψεις» της Ορνέλιας, αν τυχόν τους πετύχω πουθενά, θα πηγαίνω τοίχο-τοίχο…<br /><br /><br />Υ.Γ.: Στην Ελλάδα «πάσχουμε» από το σύνδρομο της ελίτ. Θεωρούμε πως ό,τι κάνουμε, είναι ελιτίστικο και μας προωθεί στην κοινωνική, επαγγελματική, φιλική και ερωτική μεταξύ μας ιεραρχία. Χαλαρώστε παιδιά, ό,τι κάνει ο καθείς είναι για την πάρτη του, αλλά ό,τι πράττει ο δίπλα και δεν μας αρέσει, δεν είναι απαραίτητα του πεταματού.<br /><br />Υ.Γ.1: Στόχος του παραπάνω, βεβαίως, είναι να αποδείξει ο άνθρωπος ότι είναι πιο «γαμιάς» από τον άλλο. Γιατί έχει γρηγορότερο αμάξι. Γιατί έχει ωραιότερη γυναίκα. Γιατί το πουκάμισο είναι ιταλικό (αλλά μπορεί να έχει ραφτεί στην Αθήνα). Γιατί στο γραφείο όλοι του μιλούν με το «σεις και με το σας». Γιατί στις εξόδους του, ο παρκαδόρος του ανοίγει την πόρτα και ο μπάρμαν τον ρωτά απλώς αν θα πάρει το «συνηθισμένο». Γιατί, γιατί, γιατί…<br /><br />Υ.Γ.2: …Γιατί είμαστε μαλάκες</strong></em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14364325-114892577284258267?l=apaleutoi.blogspot.com' alt='' /></div>Respecthttp://www.blogger.com/profile/14312157658478837785noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-14364325.post-1148577962387433052006-05-25T20:29:00.000-07:002006-05-25T10:30:07.826-07:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/1600/respect.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/320/respect.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><em><strong>Η ζωή είναι υπολογισμοί, έχει εξελιχθεί (πρόστυχα) σε «εταιρεία» με απώτερο σκοπό το – ο καθένας το αντιλαμβάνεται και το αναζητεί με διαφορετικό τρόπο – κέρδος, όμως δεν είναι μαθηματικά…<br />Αν και έχω αρχίσει και ξεχνάω, πάντα θα θυμάμαι τον κ. Μορφόπουλο, όταν δεν τα έχανε από το ουισκάκι ακόμη και την ώρα της διδασκαλίας του, να μας «επιβάλλει» ότι «η ζωή είναι μαθηματικά».<br /><br />Με το πέρασμα των ετών, καταλάβαμε πως είναι «γυμναστική» (από το τρέξιμο), «ιστορία» (από το τι κάνεις, τι σου κάνουν και τι αφήνεις πίσω σου), «χημεία» (καλή, κακή ή… άσχημη, μεταξύ φίλων, συνεργατών και εραστών), «θρησκευτικά» (από το αν πιστεύεις, αν δε πιστεύεις ή από τις… προσευχές που ρίχνεις όταν ο δρόμος είναι πηγμένος, όταν ο υπάλληλος στην εφορία είναι στα α%&#%ια του!), «οικιακά» (έτσι γιατί συμπαθούσα την καθηγήτρια, την οποία σημειωτέον είχε και η μητέρα μου!) και λίγο από όλα τα άλλα…<br /><br />Αλλά, κ. Μορφόπουλε, η ζωή ΔΕΝ είναι μαθηματικά! Δεν είναι εξισώσεις, διότι αυτές απαιτούν εξέταση των δεδομένων και αναζήτηση των ζητούμενων. Ενώ εμείς πια επαναπαυόμαστε στα «δεδομένα» αλλά έχουμε χάσει σε μεγάλο βαθμό τα «ζητούμενα». Έχουμε επιβεβαιώσει πλήρως τον Τολστόι που πίστευε ότι «όλοι μας αγαπάμε την αλήθεια, αλλά περισσότερο προτιμούμε το συμφέρον μας», αλλά αφήσαμε στην άκρη την άποψη του Αϊνστάιν, που θύμιζε ότι «δεν πρέπει να ανησυχείτε για τα προβλήματα των μαθηματικών, γιατί τα δικά μου είναι σπουδαιότερα»! <br /><br />Θα δεχόμουν την ζωή σαν αριθμητική, αν ίσχυε ένα μεγάλο t-shirt που είδα πριν χρόνια να φορά σε ένα νησί μια παρέα 4 αγοριών και ανέφερε: <br /><br />«May Your Life Be Like Arithmetic: <br /><br />Joys Added - <br />Sorrows Subtracted - <br />Friends Multiplied - <br />Love Un-Divided» <br /><br />!!!<br /><br /><br />Αλλά τελικά είχε δίκιο ο Κοπέρνικος… «Τα μαθηματικά γράφτηκαν για τους μαθηματικούς».<br /><br /><br />Υ.Γ.: Δεν φταίει που έγραψα 4,5 στις Πανελλήνιες στο ίδιο μάθημα…<br />Φταίει που χάνω τα μέτρημα με τα λάθη μου, αλλά δεν βρίσκω ποτέ την λύση στο να τα διορθώσω…<br /><br />Εδικά σε αυτούς που αγαπάω και νοιάζομαι.<br /><br />Συγγνώμη και, αν το διαβάσετε, ξέρετε εσείς.</strong></em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14364325-114857796238743305?l=apaleutoi.blogspot.com' alt='' /></div>Respecthttp://www.blogger.com/profile/14312157658478837785noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-14364325.post-1148034903623739442006-05-19T13:38:00.000-07:002006-05-19T03:42:52.623-07:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/1600/fire.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/320/fire.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><em><strong>Δεν πρόκειται, ωστόσο, περί 6ης αίσθησης. Και οι απανταχού «καΜένοι» δεν περιμένουν το καλοκαίρια και τις παραδοσιακές –δυστυχώς- πυρκαγιές για να βρεθούν στον δρόμο σου… Και σε καμία περίπτωση το παρόν δεν αποτελεί μομφή σε κανέναν.<br /><br />Γιατί όλοι είμαστε καΜένοι!<br /><br />Με διαφορετικά «καψίματα» ο καθείς. Με διαφορετικό μέγεθος και ποσότητας «εγκαυμάτων» μερικοί. Οι καΜένοι δεν πειράζουν συνήθως κανέναν… Αρχικά μόνο τον εαυτό τους.<br /><br />Γνωρίζω κάποιον (τον «κουβαλάω» κάθε μέρα) που κοιμήθηκε πρόσφατα στις 3 τα ξημερώματα και έβαλε ξυπνητήρι στις 5:27 για να δει live αγώνα ΝΒΑ! καΜένος! Όμως δεν τον ενοχλεί που οι φίλοι του τον «συμβουλεύουν» πως βράδυ Παρασκευής αντί να παρακολουθείς μαυράκια να πηδούν προς τα καλάθια, βγαίνεις έξω μήπως κάνεις κι εσύ το ίδιο σε καμία… τυχερή (ή άτυχη;).<br /><br />Για τα «καψίματα» θα μπορούσε να ισχύει αυτό που έλεγε ο Αμερικανός κωμικός, Στίβεν Ράιτ… «Δεν μπορείς να έχεις τα πάντα. Άλλωστε, πού θα τα βάλεις;». Το κάψιμο δεν είναι κακό. Γιατί στην αρχική του μορφή και έκφραση αποτελεί πάθος και μου αρέσουν οι άνθρωποι με (υγιή) πάθη. Ούτε κατακρίνω κανενός την επιθυμία…<br /><br />Αλλά με χαλάει η παράφραση του καΜένου… Σε κ(Λ)αΜένο, κα(Η)Μένο ή οτιδήποτε άλλο μετατρέπει το πάθος σε εξάρτηση ή αδυναμία. Από γυναίκες, ομάδες, μουσική, δουλειές, θρησκείες και άλλα «ναρκωτικά» που έχουν εφεύρει οι εξουσιαστές για να σου τρελαίνουν με άλλοθι το μυαλό. Για να σου «βιάζουν» την ψυχολογία με τρόπο αποδεκτό ή ακόμη και μη μεμπτό σε ένα ιδιόμορφο «δικαστήριο».<br /><br />Όλοι είμεθα καΜένοι με τα blogs, αλλά μερικοί είναι «τσουρουφλισμένοι» με την επιτυχία τους… Εξαρτημένοι από τα εγκώμια ή τα (πολλά) σχόλια και την αναγνώριση. <br />Λίγοι και καλοί…<br /><br />Το δικό σας «κάψιμο» χωράει σε «δικογραφίες»; Ή απλώς χρειάζεται να πάρετε μόνοι τον «νόμο στα χέρια σας» για να μην σας οδηγήσει σε «καταστροφές»;<br /><br /><br />Καλό (και δροσιστικό) Σαββατοκύριακο!</strong></em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14364325-114803490362373944?l=apaleutoi.blogspot.com' alt='' /></div>Respecthttp://www.blogger.com/profile/14312157658478837785noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-14364325.post-1148064450074681322006-05-19T11:46:00.000-07:002006-05-19T11:47:30.076-07:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/4745/1297/1600/fight.0.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/4745/1297/320/fight.0.jpg" border="0" alt="" /></a><br />Α ρε Respect με έκανες πολύ περήφανο. Μπήκα μια μέρα στο μπλογκάκι μας και είδα 67 comments. Τι να πω ρε φίλε. Δάκρυα χαράς κυλούν στα μάτια μου. Είσαι γίγαντας αγόρι μου. Είσαι θεός. Είσαι η Ελενα Παπαρίζου των Απάλευτων. Μας έφερες την πρωτιά. Εμείς που πάντοτε ήμασταν στην σκιά του Πτυελοδοχείου, τώρα μπορούμε να κοιτάξουμε τον Αβερελ στα μάτια. Αυτό το σιχαμέρο σκουλήκι που πάντοτε χλεύαζε το φτωχό μπλογκοσπιτάκι μας. Οσο για την άλλη την Ασυδοσία μην την εμπιστεύεσαι φίλε. Μας φθονεί και αυτή. Ζηλεύει την τεράστια επιτυχία που γνωρίζουμε σε Ελλάδα, Ευρώπη, Νάουσα, Τρίπολη, Καπανδρίτι και τόσες άλλες περιοχές που απολαμβάνουν το απλό και σεμνό προφίλ μας. Να ξέρεις φίλε εγώ μπορεί να μην συνεισφέρω πλέον τόσο πολύ αλλά πάντοτε κρατώ σε ένα κομμάτι της καρδιάς μου το ηλεκτρονικό μας στέκι. Τον διαδικτυακό μας Λέντζο. Τώρα φίλε Respect που σε αποθέωσα να σε ρωτήσω κάτι; Ρε μαλακίδη γιατί έκανες τόσο εμπορικούς τους Απάλευτους; Εμάς μας έκανε ένα comment κάνας άνθρωπας και του στέλναμε ευχετήρια κάρτα τα Χριστούγεννα για να τον ευχαριστήσουμε. 67 comments; Τι είναι αυτά ρε μαλάκα; Το καταστατικό μας ήταν ρητό. Θα κινούμασταν στις σκιές της μπλογκόσφαιρας σεμνά και ταπεινά όπως είχε υποδείξει ο πρωθυπουργός της χώρας. Κωλοστάρ! Σε έκανε σαν τα μούτρα του ο Αβερελ όταν έφυγα. Ντροπή. Ντροπή. Ντροπή. Ντροπή. Ντροπή. Ντροπή. Τουλάχιστον δεν τα έκανες 70 τα comments ρε φίλε; Αίσχος. May the Force be with you...<br /><br />Υ.Γ: Καλοτάξιδο τα αμάξι. Να οδηγείς πάντα με ζώνη, στο παντελόνι σου. Να σταματήσεις αυτή την συνήθεια να φορτώνεις στο πίσω κάθισμα σε κάθε σου βόλτα 10-20 γκόμενες που γνωρίζεις στα μπαρ που γυρνάς. Να μην πίνεις όταν οδηγάς και να φοράς πάντα προφυλακτικό. Να αλλάζεις συχνά τα λάδια, στο παπάκι μου. Να μου το δώσεις μια βόλτα την μέρα που θα θελήσεις να το αλλάξεις. Μπορώ να επισπεύσω την διαδικασία. Να μην τρέχεις. Δεν σου φτάνει που τρέχεις στην δουλειά; Στην τελική όμως ρε Respect να το χαρείς όπως εσύ γουστάρεις. Μια θερμή παράκληση σε όλους τους μπλόγκερς. Ρε παιδιά κάντε μου 70 comments να κοροιδεύω τον μαλάκα τον Respect. Το ρεκόρ μου είναι 5. Αισθάνομαι ότι η μεγάλη μέρα που θα ξεπεράσω τους σταρς Respect και Averel πλησιάζει. To πρόβλημα είναι ότι το αισθάνομαι μόνο εγώ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14364325-114806445007468132?l=apaleutoi.blogspot.com' alt='' /></div>Valderhttp://www.blogger.com/profile/11743767581891580896noreply@blogger.com56tag:blogger.com,1999:blog-14364325.post-1147448209436999742006-05-12T07:16:00.000-07:002006-05-14T10:23:00.953-07:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/1600/chevy.0.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/320/chevy.0.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br /><em><strong>Θα μπορούσε να ονομαστεί έτσι η τάση (μου) για τα παλιά… <br />Άλλοι στην (α)μετροέπεια και άλλοι στην retro-έπεια.<br />Ίσως να είναι απλώς ένα κουκούλι που καλύπτει φοβίες για το καινούριο.<br />Αλλά δεν το βλέπω έτσι. Άλλωστε, δεν φοβήθηκα ιδιαίτερα το νέο.<br /><br />Γιατί βαριέμαι κάτι εύκολα, αλλά όταν αυτό αξίζει δεν βγαίνει <br />με τίποτε από το μυαλό και την καρδιά μου.<br />Αλλά οι σημερινοί νεωτερισμοί δεν με εκφράζουν…<br />Δεν με κάνουν να νιώθω καλά, έστω και αν κάποιος μιλήσει για<br />οπισθοδρομικές συνήθειες.<br /><br />Για αυτό ίσως προτίμησα μεταχειρισμένο αυτοκίνητο.<br />Προφανώς για τον ίδιο λόγο δεν θέλω να ακούω για τους ράπερ<br />της εποχής, όταν κάποτε ο GrandMaster Flash πρωτοπορούσε.<br />Και οι σημερινοί κάνουν φιγούρα αλυσίδες, κάμπριο και γυναικάρες.<br /><br />Δεν θέλω να ξέρω αν είναι μηχανισμός αυτοάμυνας και απόστασης<br />από την εξέλιξη. Αν και αφήνοντας στην άκρη την τεχνολογική πρόοδο, <br />δεν βλέπω κάτι ανάλογο στους εαυτούς μας.<br />Να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι, όχι γιατί το κινητό μας έχει κάμερα…<br /><br />Αν αυτή η αντίληψη είναι ένα άσχημο έντομο που απλώς «υφαίνει» <br />προσωρινά το μυαλό μου αλλά θα εξελιχθεί σε πεταλούδα, δεν το ξέρω.<br />Μάλλον το ελπίζω. Ξέρω πως αν και δεν ακούω ελληνικά, <br />δεν θα με χάλαγε ο Στράτος. Αλλά σήμερα δεν υπάρχει κάποιος…<br /><br />Ξέρω πως το μπάσκετ, εκτός από τομέα της δουλειάς, είναι και<br />ευχαρίστηση. Αλλά δεν βλέπω κάτι που να με ικανοποιεί όπως <br />όταν ήμουν πιτσιρικάς και έβλεπα τον Γκάλη. <br />Κολλημένος στο παρελθόν;<br /><br />Μπορεί, αν το μέλλον δεν σου δίνει την ίδια ευχαρίστηση.<br />Αν δεν νιώθεις ολοκληρωμένος μόνο και μόνο με τα lap και<br />τις υπόλοιπες μηχανές που σου τρώνε και λίγο το μυαλό.<br />Δεν το βλέπω κακό.<br /><br />Για αυτό προτιμώ τον Πολυχρονίου που έλεγε καμία μπαρούφα στις<br />αθλητικές μεταδόσεις του, αλλά έπαιζε μουσικάρα στο ραδιόφωνο.<br />Μπορεί για αυτό να αγόρασα pc όταν ήταν της μόδας τα lap και <br />προτίμησα τα τελευταία (καθαρά πρακτικά και για δουλειά) όταν αντικαταστάθηκαν από… κινητά που μόνο τα παιδιά δεν πάνε σχολείο!<br /><br />Για αυτό τα άκουγα που δεν ακολουθούσα τις επιταγές της μόδας.<br />Που δεν ήθελα να πηγαίνω στα πολυσύχναστα.<br />Και παρατούσα ένα ήσυχο μπαράκι όταν μετατρεπόταν σε τέτοιο…<br />Μήπως άραγε φταίει κάτι άλλο;<br /><br />Γιατί δεν μπορώ να βλέπω 15χρονα με μαλλιά που έχουν και άποψη.<br />Γίναμε (μόνο σε αυτά) Λονδίνο και έτσι;<br />Και θέλουν στα 15 τους κινητά και καβάλα την οικογένεια;<br />Τι θα ζητήσουν σε μερικά χρόνια; Αλλά φταίνε και οι γονείς…<br /><br />Δεν θέλω όλα τα καινούρια αεροδυναμικά παπούτσια, γιατί ο <br />Τζόρνταν και ο ΛεΜπρον δεν πέταγαν χάρη σε αυτά…<br />Προτιμώ τα old skool (μην διορθώσετε σε school) του Ρασίντ Ουάλας.<br />Δεν θέλω κόκκινη ρήγα στο παπούτσι μου και ας υπάρχουν <br />κάποιοι που μπορεί να γουστάρουν αν τα φοράω εγώ! <br /><br />Δεν μου αρέσει η γυναίκα να είναι προκλητική με νέα ρούχα…<br />Θέλω την (παλιά) κλασική ομορφιά να ξεχειλίζει για αυτό που είναι.<br />Δεν μου αρέσει να λέει νέο-ελληνικά για να σε εντυπωσιάσει.<br />Φτάνει μια απλή κουβέντα…<br /><br />Φτάνει μόνο μια κίνησή της. Το άναμμα του τσιγάρου ή το <br />πώς τινάζει τα μαλλιά της δίχως να ξέρει ότι κάποιος την κοιτά.<br />Φτάνει μόνο ένα απλό βλέμμα που σε κάνει να αφήσεις προσωρινά<br />το «ταξίδι» με το περιοδικό ή να χάσεις αυτό που ακούς στο player.<br /><br />Όπως και να έχει, να θαυμάσω ντε και καλά τα καινούρια δεν παίζει…<br />Δεν τα απορρίπτω απαραίτητα, αλλά δεν τα «λούζομαι» κιόλας.<br />Ούτε το παίζω αυτός που φαίνεται να είναι και ψαγμένος.<br />Γιατί ομολογώ πως δεν είμαι και πολύ.<br /><br />Απλώς ακολουθώ (τουλάχιστον σε αυτό) το μυαλό.<br />Προσπαθώ να μην παίζω μαζί του, γιατί έτσι καταστρέφεται.<br />Χωρίς να το καταλάβεις, αφού δεν φτάνει που στο βιάζουν οι άλλοι.<br />Εκτός αν απλώς (δεν το αποφεύγεις και) κάθεσαι και το απολαμβάνεις…<br /><br /><br />Retro-spective (όχι forever, αλλά όσο σου ταιριάζει)...<br /><br />Καλό Σαββατοκύριακο!</strong></em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14364325-114744820943699974?l=apaleutoi.blogspot.com' alt='' /></div>Respecthttp://www.blogger.com/profile/14312157658478837785noreply@blogger.com74tag:blogger.com,1999:blog-14364325.post-1147373457434031582006-05-11T21:53:00.000-07:002006-05-12T02:05:31.026-07:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/1600/polina_poly.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/320/polina_poly.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><em><strong>Θλίβομαι ιδιαίτερα όταν βλέπω τον (κάποτε) έναν <br />και μοναδικό "G-Poly" να περιτριγυρίζεται από<br />"γλάστρες" και να "διευθύνει" παιχνίδια αλά Αρναούτογλου...</strong></em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14364325-114737345743403158?l=apaleutoi.blogspot.com' alt='' /></div>Respecthttp://www.blogger.com/profile/14312157658478837785noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-14364325.post-1146698664264381882006-05-03T15:53:00.000-07:002006-05-03T16:49:01.666-07:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/1600/wynton1.1.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/320/wynton1.1.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br /><strong><em><strong>Η μουσική σε ένταση τέτοια που δεν μπορεί να ταρακουνήσει το σχεδόν γεμάτο (με κίνδυνο να χυθεί αν δεν πιεις 1-2 γουλιές αμέσως) ποτήρι κρασί… Ο Wynton Marsalis μοιάζει να είναι δίπλα σου και να εκτελεί θαρρείς κάθε επιθυμία σου μετά την βαβούρα του γραφείου για περισσότερες από 10 ώρες.<br /><br />Η φωνή από την δίπλα πολυκατοικία ακούγεται σαν μια λάθος νότα στην τρομπέτα του, αλλά το συνεχόμενο τσιριχτό σε κάνει να καταλάβεις πως το cd παίζει μια χαρά και η ηχογράφηση του Marsalis είναι κάτι παραπάνω από τέλεια.<br /><br />Το «ληστεία-ληστεία», τελικά σε αναγκάζει να αναθεωρείς ό,τι και αν πιστεύεις για το παρακάτω post αφού δεν είναι ανέγγιχτη η υποψία πως ο χρόνος σταμάτησε…<br />Το πέταγμα στο παράθυρο να δεις τι συμβαίνει.<br /><br />Μια θολή εικόνα ενός άντρα και η τρομαγμένη όψη της γειτόνισσας που τον υποχρέωσε σε φυγή από το διπλανό ισόγειο με τις φωνές της. Οι κινήσεις ηρεμίας από τους υπόλοιπους ένοικους. Μόνο που εγώ ούτε οικειότητα έχω απέναντί της ούτε είμαι καλός στις post-παρηγοριές/ασκήσεις ηρεμίας/προσπάθειες απόδοσης ευθυνών/ντεντεκτιβικές θεωρίες του «ποιος, πότε πώς και γιατί»… <br /><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/1600/Tom%20Wolf.0.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/320/Tom%20Wolf.0.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br /><br />Μόνο αυτό που διάβασα στον τελευταίο «Ταχυδρόμο» περί της πεποίθησης του Τομ Γουλφ για το έργο του. «Είμαι παρατηρητής. Παρακολουθώ μια κατάσταση περισσότερο από ό,τι την κρίνω».<br /><br />Μήπως αυτό συμβαίνει με εμάς; Μήπως δεν αδυνατούμε να κατανοήσουμε τα όρια και το πλαίσιο παρέμβασής μας και προτιμάμε την εύκολη λύση της αποστασιοποίησης; Μήπως φοβόμαστε αν κρίνουμε λάθος και μένουμε απλώς εκτός να τα σκεφτόμαστε; Ή να τα γράφουμε;<br /><br /><br />Η ανησυχία ξεπεράστηκε. Η κα Φ. θα κρατήσει συντροφιά στην γειτόνισσα και η αστυνομία (νομίζει ότι) έκανε το έργο της και αποχωρεί από το διαμέρισμα. Για να περιμένει ίσως να γίνει κάτι παρόμοιο. Είναι γνωστή η αποφυγή της πρόληψης με προσπάθεια μόνο καταστολής.<br /><br />Το κρασί ζεστάθηκε αλλά δεν πρόκειται να πάει χαμένο. Η μουσική κλείνει γιατί πλέον δεν μπορώ να την ξεχωρίσω από την οχλαγωγία του γραφείου και αφού θα με συντροφεύει αύριο ξανά στην δουλειά καλύτερα να καληνυχτιστούμε για απόψε.<br /><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/1600/theodosia3.0.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/320/theodosia3.0.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br /><br />Στο χέρι οι «Εικόνες» της Κυριακής και στο μυαλό εκείνη η βραδιά που είδα από κοντά την Θεοδοσία Τσάτσου. Οι φωτογραφίες της για την συνέντευξη στο περιοδικό τέλειες. Τόσο τέλειες, που μου φάνηκαν πολύ άσχημες. Την προτιμώ ατημέλητη και έτοιμη να πετάξει την ψυχή της έξω από το ιδρωμένο σώμα στην σκηνή.<br /><br />Τελικά αλλάζω γνώμη… Το cd player, ξανά ανοίγει. Αμφιταλαντεύομαι μεταξύ των δίσκων της σαν τραγουδίστριας των Μπλε ή ο προσωπικός της; Ο δεύτερος για να μην χαλάσουμε την συνταγή που αναφέρει και το κομμάτι για την σόλο δουλειά της.<br /><br />Προσέχω πως (ασυνείδητα, ασυναίσθητα και ανέλπιστα ενδεχομένως) τα λόγια της με αναγκάζουν να τα προσέχω πολύ περισσότερο από την μουσική και τους στίχους της.<br /><br />«Δεν πιστεύω στην λέξη “αμαρτία”. Η αμαρτία δημιουργήθηκε για να τρελάνει τους ανθρώπους, να τους βάλει μέσα στον φόβο. Κάποιες λέξεις τις έχω βγάλει από το λεξιλόγιό μου, όπως “αμαρτία”, “πρέπει”, “δεν μπορώ”. Αυτές οι λέξεις κρατάνε πίσω την εξέλιξη της ψυχής και του μυαλού. Η Εύα δεν αμάρτησε, απλώς έκανε αυτό που ο οποιοσδήποτε θα έκανε στην θέση της. Επαναστάτησε και άφησε το ένστικτό της να την οδηγήσει, κάτι που δεν έκανε ο Αδάμ. Εάν δεν έκανε το “πήδημα”, δεν θα μας δινόταν η δυνατότητα να επιλέξουμε»…<br /><br />Γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη, αλλά μεγάλωσε στην Μελβούρνη. Έτσι εξηγείται… Γιατί δεν μπήκε σε καλούπια (τουλάχιστον από όσο μπορούμε να γνωρίζουμε εμείς που την ακούμε, αλλά δεν δίνουμε δεκάρα για την προσωπική της ζωή, αρκεί να είναι καλά και να δημιουργεί), αλλά «αποστάτησε» από ρόλους που δεν της πήγαιναν.<br />«Ήμουν παντρεμένη. Χώρισα», συμπληρώνει. «Δεν είμαι καλή σύζυγος, φαντάζομαι. Δεν ξέρω πώς να είμαι αυτό το πράγμα. Ήμουν με έναν καταπληκτικό άνθρωπο, αλλά συνειδητοποίησα ότι ο καθένας μας χρειάζεται κάτι άλλο».Απλό και εύκολο, αλλά συνάμα τόσο δύσκολο στην κατανόηση…<br /><br />Γιατί παραδέχθηκε, καταλήγοντας ότι ήταν «ένα κοριτσάκι που ζούσε δύο ζωές. Η μια ήταν με τους μετανάστες γονείς που έπρεπε να είμαι κάπως –γιατί ζούσε σε πολύ θρησκόληπτη οικογένεια- και η άλλη ήταν το κορίτσι που πειραματιζόταν με χιλιάδες πράγματα. Θέατρο, τραγούδι, χορός». Σας θυμίζει κάτι ή κάποιον (όχι απαραίτητα τον εαυτό σας) που μπορεί να γνωρίζετε;<br /><br />Καταλήγω στην τελευταία σελίδα με τα σκιτσάκια της Maitena….<br />«Μεγάλες εφευρέσεις για μια μικρή ζωή». – Αξίζει να την διαβάσετε και μόνοι σας γιατί η προσπάθεια να λογοποιηθούν οι εικόνες της είναι μάταιη…<br /><br />- ΓΛΥΚΑ ΧΩΡΙΣ ΖΑΧΑΡΗ (παρατηρεί η κυρία: «Δεν είναι νόστιμο, αλλά ούτε και παχαίνει»!)<br />- ΜΠΥΡΑ ΧΩΡΙΣ ΑΛΚΟΟΛ («Δεν είναι καλή, αλλά ούτε και σε μεθάει»)<br />- ΚΑΦΕΣ ΧΩΡΙΣ ΚΑΦΕΪΝΗ («Δεν σε ανεβάζει, αλλά ούτε και σε ξαγρυπνάει κιόλας»)<br />- ΣΤΑΤΙΚΟ ΠΟΔΗΛΑΤΟ («Δεν πας μακριά, αλλά ούτε χρειάζεται να επιστρέψεις»)<br />- ΣΧΕΣΗ ΜΕΣΩ INTERNET («Δεν έχεις ματιές και χαδάκια, αλλά γλιτώνεις την αποτρίχωση»)<br /><br />Περίπου όπως κι εμείς… Δεν περιμένω να σας ακούσω, αλλά να αφουγκραστώ αντιδράσεις έστω και μέσω πληκτρολογίου και οθόνης…<br />Γιατί έτσι δεν χρειάζεται να ξυριστώ το πρωί που θα ξυπνήσω, νομίζοντας πως έχω 10 ανθρώπους πάνω μου και δεν μπορώ να σηκωθώ<br /><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/1600/sunrise.0.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/320/sunrise.0.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br /><br />Καλημέρα!</strong></em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14364325-114669866426438188?l=apaleutoi.blogspot.com' alt='' /></div>Respecthttp://www.blogger.com/profile/14312157658478837785noreply@blogger.com28tag:blogger.com,1999:blog-14364325.post-1146491134864240222006-05-01T16:47:00.000-07:002006-05-01T07:11:30.260-07:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/1600/time.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/320/time.jpg" border="0" /></a><br /><strong><em>Αντί να παρακαλάμε να περάσει γρήγορα ο χρόνος (όπως λέει χαρακτηριστικά και η onomatodosia, «λες και έχουμε πολλές ζωές»), δεν είναι κακό να παρατηρούμε πού και που πότε αυτός… σταματάει!<br /><br />Πότε «παγώνει», θετικά ή αρνητικά, γιατί τότε μοιάζει σαν έχεις δυνατότητα επιλογής. Χωρίς τόση μεγάλη πίεση, δίχως το άγχος να τα κάνεις όλα θάλασσα. Γιατί τότε απολαμβάνεις περισσότερο την στιγμή και σκέφτεσαι παραπάνω ακόμη και μια «παραφωνία»…<br /><br />Ο χρόνος μου σταμάτησε…<br /><br />…(για λίγο) όταν πέρασα την πύλη του 11ου Συντάγματος Πεζικού στην Τρίπολη<br /><br />…όταν την είδα στο αεροδρόμιο της Χίου, φαντάρος ακόμη, και η φράση «μου κόπηκαν τα γόνατα» έδειχνε από κλισέ έως επιεικής για την επίσκεψή της<br /><br />…όταν ξύπνησα το πρώτο πρωινό δίπλα της<br /><br />…όταν την ξαναείδα σε μια άδεια, αλλά κατάλαβα πως ανάμεσά μας πλέον έχει φυτρώσει ένας τοίχος<br /><br />…όταν έλάβα το τηλεφώνημα πως η Δ. μπήκε στο νοσοκομείο, ενώ το ίδιο πρωί πίναμε παρέα καφέ στο σπίτι μου<br /><br />…(σταματούσε συνέχεια) όταν η Γκαλάρα άρχιζε την «πτήση» στο αντίπαλο καλάθι και η εικόνα έμοιαζε από την αρχή σαν μια μελλοντική βιντεοκασέτα με pause και καρέ-καρέ<br /><br />…όταν βρέχει ασταμάτητα και νομίζει κανείς πως η θολή και υγρή εικόνα από το παράθυρο είναι καρτ-ποστάλ από το Λονδίνο<br /><br />…όταν τα ποτήρια της παρέας τσουγκρίζουν κρασί ή μπύρα και δεν χρειάζεται να πει κανείς τίποτε λιγότερο ή τίποτε παραπάνω<br /><br />…όταν έχασα εκείνο το σουτ στην εκπνοή<br /><br />…όταν κατόρθωσα να το πετύχω μερικούς μήνες αργότερα<br /><br />…όταν τράκαρα για πρώτη φορά το αυτοκίνητο<br /><br />…όταν καταλαβαίνω πόσο πολύ φοβάμαι τον θάνατο για τους δικούς μου ανθρώπους<br /><br />…όταν καταφέρνω να κοιμηθώ δίχως καμία έννοια και σκοτούρα στο μυαλό μου<br /><br />…όταν βλέπω μια χαρακτηριστική εικόνα στην χαζουκούτα ή την φαντάζομαι διαβάζοντάς την σε ένα βιβλίο<br /><br />…όταν χάνομαι στο μετρό με τις φωτογραφίες του «Γεωτρόπιου»<br /><br />…όταν ακούω Τζούμα στο ραδιόφωνο<br /><br />…όταν οι μουσικές του Θανάση Μήνα στον «Εν Λευκώ» «ξεπήζουν» περιστασιακά την πηγμένη Μεσογείων το μεσημέρι<br /><br />…όταν η φωνή των Roy Ayers, Curtis Mayfield, Isaac Hays μου δίνει προσωρινά την πολυπόθητη εντύπωση πως βρίσκομαι στην Νέα Υόρκη των 70’s<br /><br />…όταν κοιτάζω παλιές φωτογραφίες, καταλαβαίνοντας πώς και πόσο πέρασε ο χρόνος<br /><br />...(πολύ απλά) όταν κλείνει το κινητό και σταματάει να λειτουργεί ένα χαλασμένο ρολόι<br /><br />…όταν κοροϊδεύω τον εαυτό μου με την ψευδαίσθηση ότι μπορώ να σταματήσω τον χρόνο<br /><br /><br />Καλό μήνα!</em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14364325-114649113486424022?l=apaleutoi.blogspot.com' alt='' /></div>Respecthttp://www.blogger.com/profile/14312157658478837785noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-14364325.post-1146217724546099762006-04-28T12:51:00.000-07:002006-04-28T04:09:24.476-07:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/1600/XM03_Blackadder.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/320/XM03_Blackadder.jpg" border="0" /></a><br /><strong><em>Σιχαίνομαι τον εαυτό μου που…<br /><br />…τον «συλλαμβάνω» να τρέχει στις κυλιόμενες σκάλες του μετρό για να προλάβει τον συρμό, ενώ έπειτα από 3-5΄ έρχεται ο επόμενος<br /><br />…μετανιώνει για πράγματα που δεν (τόλμησε να) κάνει<br /><br />…που χρησιμοποιεί κλισέ σαν το παραπάνω…<br /><br />…δεν έχει καθαρό μυαλό τις στιγμές που χρειάζεται αυτό και μόνο αυτό<br /><br />…δεν προσπαθεί να κάνει κάτι για την «ξεραΐλα» της έμπνευσης όταν αυτό απαιτείται στο γραφείο<br /><br />…«ξεχειλώνω» καμιά(;) φορά το φαγητό<br /><br />…δεν έχω επισκεφθεί ακόμη κάποιον από τους ξενιτεμένους φίλους μου (σε Μπαθ-Αγγλία, Φιλαδέλφεια-όχι την Νέα, Ουάσινγκτον)<br /><br />…δεν βλέπω να καταφέρνω να πηγαίνω στο άμεσο μέλλον γιατί το αφεντικό δεν δίνει άδεια ούτε για… τουαλέτα<br /><br />…αν και θα είχα τούτη την ευκαιρία να πάω σε κάποιον με την καλοκαιρινή άδεια, μάλλον θα προτιμήσω Σκόπελο-Σκιάθο και ελπίζω Ικαρία<br /><br />...μπορούμε να λέμε τόσα πολλά, αλλά οι αληθινές δυνατότητες παρέμβασης μοιάζουν τόσο απελπιστικά μικρές και ασήμαντες (sorry fellows, αλλά δεν είμαστε Γαλλία)<br /><br />…αν και οι πολιτικοί είναι όλοι γελοίοι, οι δικοί μας δεν είναι λίγο «spicy» σαν τον Σίλβιο, αν γελάμε με τις μπαρούφες τους και όχι να κλαίμε<br /><br />…ο Μεϊμαράκης θα γίνει σε λίγο σαν τον πρωθυπουργό (στα κιλά)<br /><br />…ο Γιωργάκης στενοχωρήθηκε που δεν τον συνάντησε ο Κοντολίζα<br /><br />…δεν μπορούμε να διεξάγουμε έναν τελικό Κυπέλλου σαν να μην είναι «πόλεμος», αλλά χαιρόμαστε που διατηρήσαμε την 8η θέση στην ευρωπαϊκή κατάταξη, για να βγαίνουν τα Αιγάλεα και οι Ατρόμητοι στο UEFA και να αποκλείονται από τον 1ο γύρο<br /><br />…θεωρούμε Ρουμανίες και Ρωσίες ποδοσφαιρικές «κατάντιες», αλλά ξεχνάμε πως αυτές έχουν κατακτήσει τρόπαια και συνεχίζουν να πετυχαίνουν<br /><br />…δεν καταλαβαίνουμε πως η σημερινή Ελλάδα δεν είναι καν η Ιταλία του ’70, αλλά επιμένουμε να θεωρούμε τους γείτονες «ούνα φάτσα ούνα ράτσα» και να τους χτυπούν μερικοί στην Σαντορίνη και την Ίω<br /><br />…σαν λαός, κατέχουμε σχεδόν όλες τις ευρωπαϊκές πρωτιές στις «κακές» κατηγορίες της Ηπείρου μας<br /><br />…υπομένει αυτά που του την δίνουν, όταν μπορεί (έστω για λίγο) να κάνει κάτι για αυτό<br /><br />...δεν πρόλαβα να δω το Syriana (πάω για DVD)<br /><br />...το lay-low και το χαμηλό προφίλ θεωρούνται από τους άλλους σαν μιζέρια και κακομοιριά (δεν είμαστε όλοι γλεντζέδες, τι να κάνουμε;)<br /><br />...κάθομαι και ακούω από συναδέλφους (ή μήπως ανάδελφους) εκείνα τα "δημοσιογραφίστικα" που κάνουν λόγο για "ήμουν σε σύσκεψη και δεν το άκουγα", ¨μίλαγα με τον τάδε παίκτ¨η" κλπ., ενώ μου προσθέτουν και χωρίς να θέλω να ακούσω τι κέρδισαν στο στοίχημα, πόσα κέρδισαν, πόσο μάγκες είναι που τους τα πήραν και πού διασκέδασαν το βράδυ (Παιδιά, 30 και άνθρωποι είμαστε΄εδώ μέσα, πιάστε 1-2 που τα βρίσκετε και πείτε τα. Μην φωνάζετε) <br /><br /><br />Αλλά πιθανότατα να τον συμπαθώ και για όλα αυτά…<br /><br />Εσείς (όχι αν τον συμπαθείτε, αλλά) τι σιχαίνεστε σε εσάς;</em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14364325-114621772454609976?l=apaleutoi.blogspot.com' alt='' /></div>Respecthttp://www.blogger.com/profile/14312157658478837785noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-14364325.post-1146159202028332092006-04-27T20:35:00.000-07:002006-04-28T03:19:42.236-07:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/1600/routine2_r2_c5.gif"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/320/routine2_r2_c5.gif" border="0" /></a><br /><strong><em>Η εικόνα της εξαθλίωσης, σε οποιοδήποτε επίπεδο, ξεκινά από το δικό μας μυαλό… Αν αυτά που βλέπεις, για παράδειγμα, τα θεωρείς κατάντια ή παραφωνία στην δική σου «σφαίρα» (όλοι έχουμε, όπως συνήθως είχαμε και τον περιβόητο «φανταστικό φίλο» πιτσιρίκια), τότε δεν μπορείς να κάνεις κάτι για να το αλλάξεις.<br />Παρά μόνο να μην το ακολουθείς…<br /><br />Τα μπουζούκια, ας πούμε, είναι (για ΜΕΝΑ και δεν το λέω ξανά για να μην γίνομαι κουραστικός) κατάντια διασκέδασης. Στοιβαγμένοι σε ελάχιστα τ.μ., οι Ελληναίοι επιχειρούν να αποκολλήσουν από πάνω τους το κόμπλεξ είτε της «βλαχιάς» (αν είναι από επαρχία) που τους κατατρέχει είτε του καθωσπρεπισμού που τους επιτάσσουν τα περιοδικά αν δεν τα ξοδεύουν στα λουλούδια!<br /><br />Είναι περίπου οι ίδιοι που ενδεχομένως να τους δεις στα κανάλια το μεσημέρι να περνούν τα διόδια της Αττικής οδού και να διαμαρτύρονται για την νέα αύξηση τους. Αλλά η δική τους φωνή ακούγεται καλύτερα και τρίζει την εγκατάσταση όχι γιατί περνά μέσα από το μικρόφωνο. Αλλά διότι βγαίνει μέσα από ένα καλογυαλισμένο κάμπριο σπορ αυτοκίνητο και από μια βραχνή από τα πούρα φωνή!<br /><br />Είναι οι ίδιοι που το βράδυ –και αφού έχουν περάσει ένα 12ωρο στο πολυτελέστατο γραφείο τους- θα αλλάξουν το κοστούμι τους και θα «τα σπάσουν» σε κάποια γλυκανάλατη αοιδό ονόματι «Χρύσπα», «Πρέσπα» και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο «ψάρι». Εκείνοι που νομίζουν πως βιώνουν την εκτόνωση στην πίστα, ραίνοντας λέλουδα την νοστιμούλα ξανθούλα που χορεύει(;) δίπλα (ή μάλλον σχεδόν από πάνω) τους.<br /><br />Είναι οι ίδιοι που γκρινιάζουν για τις ώρες που περνούν στο γραφείο, αλλά ξέρουν πως το αποδεκτό κοινωνικό και επαγγελματικό status προϋποθέτει να λες ότι «πήζεις» στην δουλειά. Είναι εκείνοι, για να μην τους σταυρώσουμε κιόλας, που τα ακούν από την σύζυγο/φιλενάδα/δεσμό/γκόμενα/ξεπέτα που δεν βρίσκουν χρόνο να την πάνε μια εκδρομή, γιατί και το Σάββατο χρειάζεται να πεταχτούν (ντυμένοι casual) στο γραφείο, αλλά αν το καταφέρουν προκαλούν τελικά την γκρίνια της για το ίδιο πράγμα!<br /><br />Είναι αυτοί που δεν γνωρίζουν τι σημαίνει φιλότιμο και πιστέψτε με, ακόμη και μερικοί το βρήκαν τυχαία στην πορεία, σαν τον Λάμπρο Κωνσταντάρα στην ομώνυμη ταινία, δεν ανήκουν σε υψηλά (επαγγελματικά, πολιτικά, κομματικά, αθλητικά) κλιμάκια. Γιατί ίσως είχαν το θάρρος να αποχωρήσουν, ή απλώς δεν πάτησαν ποτέ τους «κορυφή» της ζωής.<br /><br />Είναι αυτοί που κράζουν την χυδαιότητα, αλλά όταν είναι μόνοι τους δεν χάνουν ευκαιρία να αποδείξουν την βαρβατίλα και τον ανδρισμό τους με κανένα μπινελίκι. Εκεί, φυσικά, που τους παίρνει… Εκείνοι που στην κατάλληλη παρέα είναι «προοδευτικοί», αλλά στην ουσία δεν μπορούν να απαλλαγούν από τον συντηρητισμό τους. Γιατί βγάζουν τον ρατσισμό τους μόνο όταν δεν τους ακούν και βλέπουν αυτοί που δεν πρέπει να καταλάβουν το αληθινό πρόσωπό τους.<br /><br />Είναι τα ζώα που δεν σηκώνονται στο λεωφορείο ή το μετρό για να καθίσει κάποιος που το έχει πραγματικά ανάγκη. Από έναν/μια ηλικιωμένο/η μέχρι μια έγκυο που δυστροπεί γιατί όλοι κοιτούν την φουσκωμένη κοιλιά της, αλλά αποφεύγουν να «ξεφουσκώσουν» το μυαλό τους και να αφήσουν την εφημερίδα ή τα παιχνίδια στο κινητό τους για να της χαρίσουν μια θέση.<br /><br />Μοιάζουν οι ίδιοι που όχι μόνο δεν κάνουν το παραπάνω, αλλά θέλουν να έχουν λόγο σε οποιαδήποτε κουβέντα πεταχτεί και δεν πρέπει να πέσει κάτω. Κι αν κάποτε αυτό το έκαναν κυράδες και γιαγιές, πλέον είναι γνώρισμα του κουτσομπόλη Ελληναίου σε κάθε ηλικία. Ακόμη και προς τα τέλη της εφηβείας. Αλλά φταίει ο μπαμπάς που το ρίχνει όλη μέρα στο στοίχημα και η μαμά που δεν χάνει reality και σαπουνόπερες της δεκάρας.<br /><br />Είναι τα ίδια παιδιά που από τα 12-13 τους «απαιτούν» κινητό! Με την διπλωματική δικαιολογία του «να με βρίσκετε εύκολα», αλλά στην πραγματικότητα να είναι μονίμως απασχολημένο με MMS, πολυτονικά, παπαριές και παπαριές της τεχνολογίας.<br /><br />Είναι η ίδια τεχνολογία που μας έχει αποχαυνώσει και δεν λέει να μας αφήσει να την πέσουμε σε κανένα βιβλίο… Γιατί από περιοδικό Τύπο μια χαρά τα πάμε. Όλοι κουπόνια στοιχήματος διαβάζουν και έντυπα για το πώς θα της αρέσεις, πώς θα της μιλήσεις, πώς θα της… και όλες αυτές οι μαλακισμένες συμβουλές.<br /><br />Είναι ακόμη-ακόμη και τα ίδια τα blogs, που είναι μεν μέσο ελευθερίας, αλλά μπορεί να εξελιχθούν σε πεδίο διαμάχης με γελοίες αντιφάσεις, αλλά και επιχείρηση να βρεις κανένα γκομενάκι (ή άντρα για τις κυρίες). Το να διαβάσεις δεν σημαίνει απαραίτητα να συμφωνήσεις. Το να συμφωνήσεις δεν σημαίνει αυτόματα πως χρειάζεται να πράξεις κι εσύ.<br /><br />Το να πράξεις, όμως, θα αποτυπώσει τον ποιος είσαι. Ηθελημένα ή όχι. Συνειδητά ή ασυνείδητα. Γιατί οι πράξεις μένουν… Και δυστυχώς οι τελευταίες εντυπώσεις. Ό,τι κάνεις, είσαι. Ό,τι φας, είσαι. Δίχως άλλοθι. Δίχως δικαιολογίες.<br /><br />Άλλωστε, είπαμε (go to the top), η εξαθλίωση ξεκινά από το δικό μας μυαλό. Και αν διαφωνείτε, υγεία δείχνει. Αφού πλέον έχει καταλυθεί η έννοια της μιας και μοναδικής αλήθειας. Δεν γίνεται η αλήθειες να είναι πολλές. Δεν γίνεται ο (ανύπαρκτος) Αλβέρτης να είναι «μάγκας» επειδή έχει βγάλει δις από τους Γιαννακοπουλαίους χωρίς να παίζει και σηκώνει τα τρόπαια των Σκοτ, Ράτζα, Μποντίρογκα, Ρέμπρατσα και να αποκαλούμε επίσης μάγκα τον Γκασόλ που βγάζει τα 10πλασια με την αξία του με τα θηρία στο πρωτάθλημα των Η.Π.Α.<br /><br />Αποφασίστε, ένας είναι ο «μάγκας». Πείτε και διαλέξτε κάποιον. Από την προτίμηση θα φανεί ποιοι είμαστε κι εμείς. Βγάλτε επιτέλους μια «ετυμηγορία» (διότι στην άσχημη πλευρά του περί «καταδίκης» πρόκειται) για το τι θέλετε… Εύκολο χρήμα, αλλά με την «στάμπα» του «έξυπνου» που πλέον «γαμάει» (και καλά) το καθεστώς; Ή κάτι άλλο, χωρίς «ταμπέλες» αλλά και έννοιες για το τι θα πουν; Ή τι θα γράψουν. Μακάρι να είχα όλα τα ταλέντα…<br /><br />Και μην νομίζετε πως κράζω την Ελλαδίτσα μας. Σ’ αυτή την περίπτωση, θα την έψαχνα να φύγω. Προφανώς ανήκω στους «γελοίους» (άλλωστε το τι δηλώνω –και καλά- σαν επάγγελμα, με κατατάσσει σε δαύτους) που την έχουν βρει στην χώρα και δεν θέλουν (ή δεν μπορούν) να αλλάξουν κάτι σε τούτο τον τόπο (πάντα ήθελα να το πω αυτό, σαν πολιτικός-παράγοντας, κοινώς γελοίος).</em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14364325-114615920202833209?l=apaleutoi.blogspot.com' alt='' /></div>Respecthttp://www.blogger.com/profile/14312157658478837785noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-14364325.post-1145382670359258732006-04-18T20:54:00.000-07:002006-04-18T11:09:16.536-07:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/1600/hold_your_man.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/320/hold_your_man.jpg" border="0" /></a><br /><strong><em>Όπως θυμάστε το πρώτο σας φιλί, το παρθενικό (όνομα και πράγμα) πήδημα και τον πρώτο σας μισθό, ξεχάστε από την μέρα που ουρλιάξατε που ξετρυπώσατε από έναν ματωμένο κόλπο την έννοια της κτητικότητας… Όχι για τους άλλους. Για εσάς, αφού όλοι και κάποιο γελοίο αφεντικό ή καταπιεσμένη πεθερά θα βρεθεί για να σας τα πρήξει!<br /><br />Κατά το (σωκρατικό, καλά θυμάμαι;) «εν οίδα, ότι ουδέν οίδα», δεν υπάρχει και τίποτε το οποίο να σας ανήκει αποκλειστικά. Εκτός ίσως από την καρδιά και την ψυχή σας. Είναι πιθανότατα το μοναδικό πράγμα που κανείς δεν μπορεί να καταδυναστεύσει, ό,τι και αν σας κάνουν, σε ό,τι και αν σας υποβάλλουν.<br /><br />Κτήση τέλος. Όχι, φίλε μου, η γκόμενα δεν είναι «δικιά» σου, γιατί την ώρα που σε κερνάει σφηνάκι ο φιλαράκος σου, μπορεί να βρει τον τύπο που την κοζάρει ώρα από το απέναντι μπαρ και να σε τρώει κάτι στο κεφαλάκι σου… Η δουλειά και το γραφείο και το τηλέφωνο της εταιρείας δεν είναι δικά σου. Γιατί, πολύ απλά, είναι της εταιρείας, το είπαμε. Ούτε η καρέκλα είναι δική σου. (Απλώς, ρε φίλε, μην τσακωνόμαστε, αυτή με βολεύει και λέω να την κρατήσω γιατί εδώ κάθονται καλά τα κωλομέρια μου)<br /><br />Το αυτοκίνητο δεν είναι δικό σου και ας μην στο πήρε η μαμά και ο μπαμπάς. Ακόμη και αν πληρώνεις μόνος σου τα γαμησιάτικα στην Χ αντιπροσωπεία, όσο και αν σου φαίνεται περίεργο, το αμάξι μπορεί να ανήκει στον μαλάκα που θα περάσει με κόκκινο και θα στο κάνει κομμάτια. Η εφημερίδα, στο μετρό, δεν είναι δική σου, να στραβώνεις με τους «λαθραναγνώστες».<br /><br />Και δεν πρόκειται για αντίδραση στο τίμημα που έχουν όλα. Γιατί το ψυχικό κομμάτι που πληρώνεις, είναι σημαντικότερο από τα ευρώ που σπαταλάς για να αγοράσεις κάτι. Που ΔΕΝ θα είναι και δικό σου. Το είπαμε. Ο S. δεν είναι δικός σου, αν και κολλητός σου χρόνια και δεν πρέπει να χαλιέσαι που την τελευταία μέρα πριν γυρίσει στην Αγγλία διάλεξε να την περάσει με άλλη παρέα από την δική σου.<br /><br />Η ομάδα δεν είναι δική σου (όχι του αίματος, η άλλη). Γιατί όσο και να την πονάς και τρέχεις από εδώ και από εκεί σε εκδρομές και Τούμπες και Χαριλάου και Πάτρες (και σε μπουζουριάσουν οι μπάτσοι ή τις φας μόνος σου με 20 «αλλόθρησκους»), θα ανήκει σε έναν τεχνοκράτη επιχειρηματία που κοιτά τοπ κέρδος και το μόνο που κάνει είναι να σου πουλάει φούμαρα για να στα παίρνει.<br /><br />Οι επιθυμίες, πολλές φορές, δεν είναι δικές σου. Είναι φαντασία σου. Ή φαντασίωσή σου, υποκινούμενη από άλλους σκοπούς. Μην ψαρώνεις, όμως. Σε κάνουν να νομίζεις ότι τίποτε δεν σου ανήκει, στραβώνεις, αλλά σε ξαναπείθουν, όταν σου περάσει η πρώην και βρεις άλλη, πως τελικά δεν έχεις λόγο να αμφισβητείς κάτι.<br /><br /><br />Μόνο οι ώρες σου είναι δικές σου. Ο χρόνος σου. Για να τον χρησιμοποιείς όπως θες. Και να κάνεις πράγματα που δεν είναι δικά σου. Δεν πειράζει, άλλωστε. Εμπιστέψου το «βασίλειο» της καρδιάς σου, και αν σε οδηγεί οπουδήποτε, αγνόησε αν χρειαστεί τα όσα διάβασες. Ούτε δικά μου είναι, έτσι κι αλλιώς… Δικά μας είναι. Ή κανενός</em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14364325-114538267035925873?l=apaleutoi.blogspot.com' alt='' /></div>Respecthttp://www.blogger.com/profile/14312157658478837785noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-14364325.post-1145381537178050082006-04-18T20:34:00.000-07:002006-04-18T11:08:26.983-07:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/1600/fruits-fast.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/320/fruits-fast.jpg" border="0" /></a><br /><strong><em>Δεν θα συνεχίσω το σχόλιο του Averel περί της σωστής νηστείας των 100 και κάτι ημερών. Διότι το αστείο μου φαίνεται πως παρατράβηξε… Όλο αυτό το πανηγύρι «έσπασε» μέσα μου οριστικά όταν πριν χρόνια ο παπάς του χωριού του πατέρα μου τηλεφώνησε (και καλά στα κρυφά) στην παπαδιά ανήμερα μΕΓΆΛΗ τΕΤΆΡΤΗ για να της πει πώς να ετοιμάσει το… κοτόπουλο!<br /><br />Anyway, οι προσωπικές εμπειρίες και απόψεις κάποιου δεν πρέπει να επηρεάζουν απαραίτητα τους άλλους. Όπως επίσης δεν είναι δυνατόν όλοι να χάσουν την πίστη τους επειδή οι παπάδες το γύρισαν και προτιμούν στα κατηχητικά να μαθαίνουν άλλα πράγματα τα μικρά αγοράκια. Η νηστεία παραπέμπει άλλού, ωστόσο, όλες οι καταστάσεις έχουν τις αντιφάσεις τους.<br /><br />Το να ωθείς στην νηστεία μόλις μια εβδομάδα τον χρόνο, είναι σαν να παραδέχεσαι πως τις υπόλοιπες 51 όλοι αμαρτάνουμε! Γιατί το κρέας, το γάλα, το λάδι κλπ. να είναι «απαγορευτικά» 7 ημέρες πριν την Ανάσταση; Συμφωνώ με την «αποθεωτική» έννοια του όρου και της κατάστασης, για να υμνήσουν τον Χριστό, όμως στην Ελλάδα έχουμε πήξει στα πανηγύρια… Ε;<br /><br />Και αν θέλετε να νηστέψετε, κάντε (ή μάλλον μην κάνετε) κι άλλα… Αποχή από το σεξ, αποχή από την παρέα με το χέρι σας (για τα αγοράκια) αλλά, όσοι οικογενειάρχες, πάρτε από τα παιδιά σας τα play-station και τις υπόλοιπες μαλακίες που τους αγοράζετε! Γιατί, η εκκλησία, του διαβόλου τα θεωρεί και αυτά. Άσε που ούτως ή άλλως δεν κάνουν και κανένα καλό…<br /><br />Αλλά δεν πειράζει, νηστέψτε για να χάσετε και κανένα κιλό. Τριήμερο λαιμαργίας έρχεται και χάστε τα πριν τα πάρετε πάλι. Και πριν τα κάψετε στα γυμναστήρια (από Μάιο πάντα) για να βγείτε παραλία. Και να τα πάρετε πάλι από 15Αυγουστο. Για να χάσετε λίγο πριν τα Χριστούγεννα, για να πάρετε πάλι μέχρι την Πρωτοχρονιά. Και ξανά τα ίδια. Και βάλτε ξανά τα σέξι φορέματα να πάτε στην Ανάσταση, για να φύγετε μόλις δώσει το φως και για να σας σφίγγουν μετά από την λαιμαργία. (Τουλάχιστον ο παππούς και η συχωρεμένη η γιαγιά μου κάθονταν σε όλη την λειτουργία)<br /><br />Και νηστέψτε, δίχως να νοιάζεστε αν τον υπόλοιπο καιρό είστε βουτηγμένοι στην αμαρτία. Για τα αφεντικά που φέρονται σαν μαλάκες σε ήρεμους υπαλλήλους. Για μανάδες που κοπανάνε τα παιδιά τους γιατί φωνάζουν την ώρα της «Βέρας στο δεξί»! Για πατεράδες που δεν διστάζουν να ξεστομίζουν τις Παναγίες μπροστά σε 10χρονα παιδιά, που και καλά παίρνουν στο γήπεδο για να τους δείξουν πώς να αγαπάνε το ποδόσφαιρο, το μπάσκετ.<br /><br />Και μην ξεχάσετε να «κολλήσετε» άδεια από την Τρίτη του Πάσχα, για να σας βγει το καθισιό έως την Πρωτομαγιά…</em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14364325-114538153717805008?l=apaleutoi.blogspot.com' alt='' /></div>Respecthttp://www.blogger.com/profile/14312157658478837785noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-14364325.post-1144948009907930422006-04-13T20:08:00.000-07:002006-04-18T11:07:09.280-07:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/1600/insideman1.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/320/insideman1.jpg" border="0" /></a><br /><em><strong>Λίγο-πολύ όλοι προσπαθούμε να κάνουμε ότι και ο Κλάιβ Όουεν στην ταινία του Spike Lee, «Inside Man»… Δεν χρειάζεται να έχει κανείς κατά νου το πώς θα ληστέψει μια τράπεζα, έστω και αν στην ουσία τα κίνητρά του ήρωα «Ντάλτον Ράσελ» δεν ήταν τα χρήματα. Εκείνος σκαρφίστηκε (ή προσπαθούσε να πείσει τον εαυτό του για τούτο) το «τέλειο κόλπο», περίπου όπως όλοι μας, άσχετα αν υπερβαίνει τον νόμο ή τους άγραφους «κανόνες» της καθημερινότητάς μας.<br /><br />Ακόμη και αν εμείς οι ίδιοι τους υπογράφουμε, δύσκολα τους αποτινάζουμε από πάνω μας. Αλλά το θέμα είναι κατά πόσο τους αντέχεις. Και για πόσο θα δέχεσαι να υποκύπτεις σε αυτούς… Χωρίς απαραίτητα να προσπαθείς να απαλλαγείς από την ρουτίνα με «μπούσουλα» το περιβόητο «Think Big» της υπερβολής των Αμερικανών. Just free your mind και keep it clear. Χωρίς αυτό να είναι και ασφαλής δρόμος. Απλώς μια «επιχείρησή» του μυαλού μου είναι.<br /><br /><br />Παρεμπιπτόντως, ωραία ταινία…</strong></em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14364325-114494800990793042?l=apaleutoi.blogspot.com' alt='' /></div>Respecthttp://www.blogger.com/profile/14312157658478837785noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-14364325.post-1144854649080386632006-04-12T18:12:00.000-07:002006-04-18T11:19:15.203-07:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/1600/thanos.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/320/thanos.jpg" border="0" /></a><br /><strong><em>Προσπαθώντας να εξαντλήσω όλα τα κλισέ ή λογοπαίγνια με το «V», σας παρουσιάζω (ε, όχι και υπερήφανα…):<br /><br />Από δημοσίευμα αθλητικής εφημερίδας –δεν έχει σημασία ποιας, αλλά δεν πρόκειται (και καλά) για βαμμένη και αυτο-περνιέται για σοβαρή.<br /><br />«Άνοιξε ο Ασκός του Αιόλου μετά το ματς της Κυριακής (σ.σ.: για τον αγώνα μπάσκετ Παναθηναϊκού-Ολυμπιακού). Στον Ολυμπιακό δεν πρόκειται να μείνουν με σταυρωμένα τα χέρια και ετοιμάζονται να ανταποδώσουν. Πώς; Ξέρουν καλά τον τρόπο. Άλλωστε, αυτά που κάνει (σ.σ.: εννοούν τα «καφριλίκια» σε εξέδρα και από τους τυχάρπαστους μάνατζερ τους) τώρα ο Παναθηναϊκός, τα έχει διδάξει ο Ολυμπιακός… Την προηγούμενη δεκαετία».<br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/1600/koukoules.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/320/koukoules.jpg" border="0" /></a><br /><br />Κοινώς, ο συνάδελφος(;) είναι σαν να λέει πως «ελάτε μαλάκες στον 2ο τελικό στο ΣΕΦ να τα (ξανα)πούμε!». Ή κάνω λάθος; Αλλά εισαγγελείς στην Ελλάδα υπάρχουν μόνο για τα παράθυρα ή να κάνουν τις κομπίνες τους και μετά να την κάνουν για Γαλλία! Ή υπάρχουν απλώς για να ανεβάσουν τα (αξιόπιστα;) νούμερα της AGB, όταν οι κασέτες του Μάκη (του Φλωρίδη δηλαδή, για να μην νομίζετε πως ο Μάκης είναι και καμία δημοσιογραφάρα) έλεγαν πως «το πέναλτι κοστίζει 2 εκατομμύρια, αλλά αν θες και αποβολή πακέτο, πάει στα 3…»!!!<br /><br />Και μετά υπάρχουν κάποιοι (δεν θυμάμαι που το διάβασα) που είναι σίγουροι πως τα πρωταθλήματα παίζονται μόνο εντός χόρτου και παρκέ!<br /><br /><br />Κάθε χώρα έχει την κοινωνία που της αξίζει, την τηλεόραση και τους δημοσιογράφους που της αρμόζουν… Για να μην διαμαρτύρονται οι δημοσιογραφο-πατέρες και να θίγονται όταν ο Τρόχανας, τους αναφωνούσε κάποτε «αλήτες, ρουφιάνους». Γιατί εκείνοι του έδιναν ολοσέλιδες καταχωρήσεις για τις περίφημες επιστολές του.</em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14364325-114485464908038663?l=apaleutoi.blogspot.com' alt='' /></div>Respecthttp://www.blogger.com/profile/14312157658478837785noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-14364325.post-1144696358105669802006-04-10T22:10:00.000-07:002006-04-12T08:39:03.930-07:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/1600/bored.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/320/bored.jpg" border="0" /></a><br /><strong><em>Την αναγούλα που μου φέρνουν καθημερινά οι γελοίες καταστάσεις στο Ελλαδιστάν – Τα Σαββατοκύριακα φροντίζουν να κάνουν τα ίδια τα ελληνικά γήπεδα των περισσοτέρων αθλημάτων(;)<br /><br />Τα χωσίματα στην δουλειά, την στιγμή που (ναι, το ομολογώ, κι εγώ προσπαθώ να το «παίξω» καλός μερικές φορές) συνήθως την «τρώω» εγώ.<br /><br />Το ότι διάλεξα να κάνω μια δουλειά που στην θεωρία προσέφερε ταξίδια, αλλά ούτε μέχρι την Ελευσίνα δεν μπορώ να φτάσω.<br /><br />Το ότι αν και προτείνω στο αφεντικό να κάνω τα ταξίδια, με δικά μου έξοδα και συνδυάζοντας την δουλειά, μου ρίχνει άκυρο – Τελικά, ούτε γυναίκα ούτε οι ίδιοι οι γονείς μου δεν με έκαναν να νιώσω τόσο σημαντικός, όσο ο boss στο γραφείο, για να θέλει να με βλέπει συνέχεια!!! Πάω για μεγάλη καριέρα μπρε…<br /><br />Τα συνεχώς αυξανόμενα ανδρικά περιοδικά, στα πρότυπα των Cosmopolitan που κάποτε οι άνδρες έκραζαν, αλλά πλέον τα αγοράζουν και οι ίδιοι. Με ιδέες για καλοσχηματισμένο κορμί και πώς θα την ρίξετε…<br /><br />Το ότι και το BHMA χαρίζει κάθε πρώτη Κυριακή του μήνα ένα αντίστοιχο – Αν και αυτές είναι θέσεις εργασίας και μάλλον πρέπει να το σβήσω το παραπάνω.<br /><br />Το ότι τελικά αυτές δεν είναι θέσεις εργασίας, αλλά θέσεις πολυθεσίας για καταξιωμένους(;) δημοσιογράφους που τα παίρνουν από παντού.<br /><br />Τους γελοίους «εντεταλμένους» που την πέφτουν σε διοικήσεις και προέδρους, όταν τους αποθεώνουν πριν από λίγο καιρό και δεν αποκλείεται να το ξανακάνουν σε μερικές εβδομάδες.<br /><br />Τους ακόμη γελοιότερους στο γραφείο που δεν αφήνουν ασχολίαστο τίποτε, αλλά αν τολμήσεις να κάνεις εσύ το ίδιο σου την πέφτουν για αδιάκριτο.<br /><br />Τις «μετάνοιες» που σκοπό έχουν να «χρυσώνουν» απλώς το «χάπι» και έπειτα από λίγο καιρό πάλι τα ίδια.<br /><br />Τα ηλίθια κλισέ που δεν αφήνουν τον κόσμο να παραμείνει, όπως γεννήθηκε, αυθόρμητος.<br /><br />Τις μπύρες γιατί τελειώνουν γρήγορα οι ρουφιάνες (που λέει και ένας θείος μου – κυρ-Ηλία, καλή σύνταξη και να την απολαύσεις πια με περισσότερο ζύθο!).<br /><br />Ξανά τις μπύρες γιατί μετά από πολλές άτιμες χάνεις (από εκεί που «πρέπει») το ενδιαφέρον σου…<br /><br />Την πεποίθηση πολλών πως οφείλεις να συμφωνείς μαζί τους…<br /><br />Το ότι πρέπει να ακολουθείς ρητά το «ο φίλος του φίλου μου είναι και δικός μου φίλος».<br /><br />Αλλά και το αντίθετο. Ότι «ο εχθρός του φίλου μου είναι και δικός μου εχθρός»…<br /><br />Όσους μιλούν ασταμάτητα, αλλά δεν έχουν κάτι σημαντικό να μας πουν.<br /><br />Όσους μας «πλασάρουν» πληροφόρηση, αλλά δεν μας λένε κάτι καινούριο.<br /><br />Που μερικές γυναίκες είναι τόσο όμορφες, αλλά συνάμα και τόσο «κενές».<br /><br />Που όλο και περισσότερο καταλήγουμε στην μαλακία «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα»…</em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14364325-114469635810566980?l=apaleutoi.blogspot.com' alt='' /></div>Respecthttp://www.blogger.com/profile/14312157658478837785noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-14364325.post-1143991863902984262006-04-02T18:32:00.000-07:002006-04-03T10:14:19.063-07:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/1600/leventis.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/320/leventis.jpg" border="0" /></a><br /><strong><em>Στην προτροπή του Γιώργου ΜητσιΧώστα aka Βασίλης Λεβέντης σε εκείνο το σκετς (sic), «σταματήστε και κοιτάξτε δίπλα σας για έκλειψη… ηλιθίου», προκειμένου «να παρατηρήσετε αν θα εκληφθεί ο ηλίθιος στο πλάι σας!», κοίταξα για καλό και για κακό τον καθρέφτη μου…<br />Αλλά δεν κατάλαβα πόσο ηλίθιος ήταν αυτός που αντίκριζα.<br /><br /><br />Υ.Γ.: Στην συνέχεια του ζάπινγκ, πέτυχα «βολές» Θέμου κατά «Power Πάνου» (πρώην δημοσιογράφου, πρώην υπουργού και νυν δημοσιογράφου – έτσι λέει) στην μοναδική εκπομπή που επιβεβαιώνει τον τίτλο της… «Ζούγκλα»! Τώρα, αν και δεν κυνηγώ συνήθως «θεωρίες συνομωσίας», γιατί όλα αυτά μου φαίνονται «στημένα»;<br /><br />Υ.Γ.1: Βαρέθηκα να ακούω τους γύρω στο γραφείο να μιλάνε μόνο για στοίχημα… Δεν τους συμβουλεύω να ανοίξουν κανένα βιβλίο, αντί για το ένθετο και το κουπόνι, αλλά ακόμη και πρακτικά αν το δει κανείς, όσα και να κερδίζουν, στα μπουζούκια θα τα φάνε.<br /><br />Υ.Γ.2: Τελικά, εκτός από έκλειψη ηλίου την περασμένη εβδομάδα, έχουμε (διαχρονική) έκλειψη σε πολλά...</em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14364325-114399186390298426?l=apaleutoi.blogspot.com' alt='' /></div>Respecthttp://www.blogger.com/profile/14312157658478837785noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-14364325.post-1143484070375908042006-03-27T21:29:00.000-08:002006-03-28T09:21:11.246-08:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/1600/Crying.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/320/Crying.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/1600/sad.jpg"></a><br /><strong><em>Η διάθεση του ανθρώπου ήταν, είναι και θα είναι μελαγχολική… Διαχρονικά. Ακόμη και αν οι ανάγκες-απαιτήσεις του ικανοποιούνται, είναι νομοτελειακό να αυξάνονται συνεχώς. Και να δημιουργούν νέα θλίψη αν δεν γίνονται πραγματικότητα. Οι στόχοι (περιττό να σχολιαστεί πως αν δεν πετύχουν οδηγούν στην μελαγχολία) μπορούν να στενοχωρήσουν κάποιον (άπληστο) έστω και αν φέρουν αποτέλεσμα.<br /><br />Ο Αριστοτέλης χαρακτήριζε την μελαγχολία σαν το κύριο χαρακτηριστικό των ιδιοφυών ανθρώπων… Των μουσικών, των γλυπτών, των γενικότερα σκεπτόμενων και διανοούμενων της εποχής του, ακόμη και των πολιτικών, με τα όποια συμφέροντά τους. Ο παραπάνω ορισμός δεν έχει σκοπό να με φέρει σε θέση να διεκδικήσω ανάλογους «τίτλους», αλλά το συμπέρασμα της Α. με έβαλε σε σκέψεις.<br /><br />Η άποψή της, πως τον τελευταίο καιρό δεν ακούγομαι καλά στο τηλέφωνο, δεν απείχε και πολύ από την πραγματικότητα. Δεν χρειάζεται να λέει κανείς πως είναι μελαγχολικός ή κατατονικός, αλλά οι περίοδοι που προτιμά αυτό που οι Αμερικανοί (?) λένε «lay-low» δεν κάνουν απαραίτητα κακό. Χωρίς –και καλά- να σημαίνει το «τρέξιμο» στην δουλειά, που όλοι λίγο-πολύ έχουμε χρησιμοποιήσει σαν άλλοθι για να αποφύγουμε δυσάρεστες συνευρέσεις ή ακόμη και σαν μια «αποδεκτή» δικαιολογία για το αντίθετο.<br /><br />Μην κακίζετε κανέναν για τούτο…<br /><br /><br />Υ.Γ.: Κουράστηκα με τους πολυθεσίτες. Και δεν έχω πρόβλημα με εκείνους που, έστω και με 5 δουλειές- βγάζουν όσα ποτέ εγώ, αλλά με τους άλλους. Αυτούς που έρχονται στο γραφείο (δεν με νοιάζει αν είναι καθιερωμένοι ή όχι) και κοιτούν εμένα και μερικούς άλλους να δουλεύουν (όχι, δεν είμαι και κανένας workaholic) να προσπαθούν να εργασθούν. Είναι οι ίδιοι που απλώς διεκπεραιώνουν τις άλλες ασχολίες τους μπροστά μου, σε θεωρούν γραφικό που το παλεύεις και τους εαυτούς τους μάγκες που τα παίρνουν «καθήμενοι». Δεν θα με ενοχλούσαν αν δεν με απασχολούσαν. Αλλά δεν αντέχω να τους ακούω να μιλούν όλη μέρα για το πού πήγαν το προηγούμενο βράδυ. Και να «λοιδορούν» όλους τους «αλλόθρησκους» της δικής τους «σκυλο»διασκέδασης.<br /><br />Υ.Γ.1: Ήμαρτον πια με τον Που-ρου-που-που και τον ALPHA... Κλείστε την TV όταν έχει αγώνα του Ολυμπιακού με τον Παπαδημητρίου στην περιγραφή. Ή τουλάχιστον την φωνή!</em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14364325-114348407037590804?l=apaleutoi.blogspot.com' alt='' /></div>Respecthttp://www.blogger.com/profile/14312157658478837785noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-14364325.post-1143118669247312892006-03-23T14:59:00.000-08:002006-03-28T09:16:19.646-08:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/1600/neverland.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/320/neverland.jpg" border="0" /></a><br /><strong><em>Το σχόλιο του Roark, στο post του konfet περί του Γιάννη Ιωαννίδη θα μπορούσε να αποτελεί έναν άτυπο ορισμό του συνόλου μας… «Είναι (σ.σ.: ο Ιωαννίδης) πάντως μια ελεεινή φιγούρα-καθρέφτης της ελεεινής κοινωνίας που τον ανέδειξε», αποτυπώνοντας την εικόνα. Μιας χώρας που κάποτε θα μπορούσε να αυτοαποκαλείται και «promise land», αλλά κατέληξε τόπος καχυποψίας και αμφισβήτησης. Ενός λαού, που αν πιστέψουμε τα ιστορικά στοιχεία, μετέδωσε τον πολιτισμό και πλέον κατάντησε απολίτιστος… Έρμαιο της αμάθειας, της ημιμάθειας και των re-ality (ρε αλήτη!!!) shows!<br /><br />«Θύμα» της «λογικής» που δεν θέλει (ή μάλλον δεν χρειάζεται κιόλας) η γνώση να μεταδίδεται (αρχικά) στα σχολεία. Σε διάφορες χώρες, η γνώση διαδίδεται από το εκπαιδευτικό σύστημα. Εδώ, στον ευλογημένο τούτο τόπο, με την χαζοκούτα. Μέσω σκανδάλων, μέσω αντιλήψεων και μέσω αναρμόδιων να μας τα μάθουν. Για αυτό ο καθείς (sic) προχωρεί μόνος του, επομένως, μην τον (και με) κρίνεται δίχως την απαιτούμενη επιείκεια. Μην τον «σταυρώνετε» απαραίτητα για κάθε λάθος, που σε τελική ανάλυση –ακόμη και αν είναι «αθώο»- προέρχεται τακτικά από τους «πάνω». Από τις εκάστοτε ηγεσίες και τα συμφέροντά τους. Από τις τηλεθεάσεις και από κάθε είδους «αφεντικά»…<br /><br />Υ.Γ.: Τελικά, βάσει του βιβλίου «Τα χαστουκόψαρα» του Λένου Χρηστίδη, πράγματι «χρειάζεται πολύς ελεύθερος χρόνος για να μην κάνεις τίποτε»! Και, επίσης, πράγματι, εκείνοι που αποφασίζουν για τις τύχες της χώρας, έχουν τόσο μεγάλο κενό (παντού) που δικαιολογούνται να μην πράττουν το παραμικρό. Ούτε τα στοιχειώδη.</em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14364325-114311866924731289?l=apaleutoi.blogspot.com' alt='' /></div>Respecthttp://www.blogger.com/profile/14312157658478837785noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-14364325.post-1142540630959949772006-03-16T22:25:00.000-08:002006-03-16T12:31:40.643-08:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/1600/ghostdog.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/320/ghostdog.jpg" border="0" /></a><br /><strong><em>Αν τελικά, σύμφωνα με την ταινία του Alejandro Gonzalez Inarritu, «21 γραμμάρια», την «ακριβή στιγμή του θανάτου, το σώμα χάνει 21 γραμμάρια», μάλλον θα έπρεπε να είμαι… φέτες! Οι πολλαπλοί και μικροί καθημερινοί «θάνατοι», ωστόσο, μόνο βάρος προσθέτουν στο ήδη ταλαιπωρημένο κορμί. Ή, για την ακρίβεια, «βαραίνουν» μονάχα το πηγμένο μυαλό από κάθε είδους «απειλή» που καραδοκεί ανά πάσα στιγμή της ρουτίνας μας.<br /><br />Επηρεασμένος (και) από <a href="http://ptyelodoxeio.blogspot.com">αυτό</a>, μια ακόμη επιβεβαίωση της ελληνικής αναρχίας κατέκλυσε το μυαλό μου… Από τις τηλε-δίκες, τα «παράθυρα» τους δημοσιογράφους που γίνονται υπουργοί και καπάκι στον ανασχηματισμό κόπτονται για το «λειτούργημά» τους, από τους διεφθαρμένους πολιτικούς, «δημοσιογράφους» και κάθε λογής συμφεροντολόγους (ωραίο «κάφρικο» το δευτεριάτικο θέμα σε εβδομαδιαίο αθλητικό περιοδικό πολιτικής εφημερίδας για τον Ντέμη). Γιατί, άλλωστε, όπως έλεγε και ο Τολστόι, «όλοι μας αγαπάμε την αλήθεια, αλλά περισσότερο λατρεύουμε το συμφέρον (μας)»!<br /><br />Ο πατέρας ενός φίλου, λέει εδώ και χρόνια πως η Ελλάδα είναι «η χώρα που συμβαίνουν όλα και δεν γίνεται τίποτα». Είναι η χώρα των «παραθυρακίων» (sic) κάθε νόμου. Είναι ο τόπος που οι Κούγιες, αν και άρρωστοι προτιμούν (λέγοντας στην Στάη) «καλύτερα εδώ παρά στο κρεβάτι μου»… Γιατί είναι «άρρωστοι» με την δημοσιότητα και την ματαιοδοξία τους. Είναι η συμβουλή του πατέρα του επιχειρηματία, Στέλιου Χατζηϊωάννου, να «επενδύσεις τα λεφτά σου παντού, εκτός από την Ελλάδα». Διότι, σε τελική, η Ελλάδα είναι η κορυφαία χώρα του κόσμου για να ζεις, αρκεί να είσαι ματσωμένος.<br /><br />Αλλά εκεί μπαίνεις στην «λογική» του να «κάνεις οπωσδήποτε λεφτά». Για να γίνεις αποδεκτός… Μια σύγχρονη «επέλαση των βαρβάρων». Και από την άλλη, το περίφημο «πας μη Έλλην βάρβαρος» να αποδεικνύεται σε κάθε ευκαιρία. Με φίμωτρο στην αντίθετη γνώμη. Με έναν ακόμη μικρό καθημερινό «θάνατο». Μια ιαπωνική παροιμία αναφέρει «ζήσε όπως θες να πεθάνεις, αλλά πέθανε όπως θες να ζήσεις»… Και στην ταινία «GhostDog», ο ήρωας δεν ξεχνά ποτέ το «Live by the Code, die by the Code». Κάτι περίπου σαν το «ζήσε τον θάνατό σου και όχι θανάτωσε την ζωή σου»… Γιατί η ζωή ξεπηδά μέσα από τον θάνατο και ο θάνατος βγαίνει μέσα από την ζωή.</em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14364325-114254063095994977?l=apaleutoi.blogspot.com' alt='' /></div>Respecthttp://www.blogger.com/profile/14312157658478837785noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-14364325.post-1141845112936666772006-03-08T08:33:00.000-08:002006-03-08T11:11:53.163-08:00Ενα βράδυ πριν από πολύ καιρό είχαμε κανονίσει με τον Μιτς να δούμε ταινία. Είχαμε συννενοηθεί όπως θα ανέβαινα προς τα πάνω να έπαιρνα και ένα DVD για να την πέσουμε μέσα. Επειδή στην επιλογή ταινιών δεν μου έχει καμία εμπιστοσύνη μου είχε τονίσει: "Μαλάκα κανόνισε να μου φέρεις πάλι κανένα καράτε". Ετσι λοιπόν εκείνο το βράδυ απέρριψα τους ανθρώπους που με μεγάλωσαν κινηματογραφικά (τον Bruce, τον Chow, τον Jackie και τώρα τελευταία τον Jet) και έψαξα να βρω κάτι άλλο. Λίγη ώρα αργότερα η επίθεση του Jimmy ήταν ανηλεής. "Καλά ρε γελοίε πήρες ουέστερν;" Η ταινία δεν προβλήθηκε ποτέ. Το Cine Μήτσος έκλεισε και το μέσα έγινε ποτάκι τελικά. Το κράξιμο που μου έριξαν όλοι για την επιλογή αυτή μου δημιούργησε μια φυσική απέχθεια για την Αγρια Δύση και τους cowboys. Το τελευταίο διάστημα έπεσα πάνω σε πολλές συζητήσεις σχετικά με τους cowboys του Ανγκ Λι και τα gay μυστικά τους. Δεν με ενόχλησε καθόλου το θέμα της ταινίας, αλλά με ενόχλησε πολύ ο ντόρος που δημιουργήθηκε γύρω από αυτήν. Ετσι για αντίδραση και μόνο πήγα στο Video Club να πάρω το "για μια χούφτα δολλάρια", "το καλός, ο κακός και ο άσχημος" ή οποιοδήποτε άλλο ουέστερν (δεν έχω δει και κανένα) για να μην μπω στο τριπάκι να ασχοληθώ με την σεξουαλικότητα κανενός, η οποία είναι καθαρά προσωπική υπόθεση είτε είναι cowboy, είτε οικοδόμος, είτε ό,τι επιθυμεί ο ίδιος. Πήρα με πολύ δισταγμό μια ταινία που μου είχε προτείνει ο ψηλός όταν ήμασταν φοιτητές. Μια ταινία του 1969 η οποία λεγόταν "άγρια συμμορία" και ήταν σκηνοθεσίας Σαμ Πέκινπα. Οταν τέλειωσε είχα βρει την δεύτερη αγαπημένη μου ταινία. Μια συναισθηματική ωδή στη βία και την φιλία. Την λάτρεψα. Βγήκα από το δωμάτιο και πήγα στον πατέρα μου. "Ξέρεις μια ταινία άγρια συμμορία;" Σκέφτηκε λίγο και μου είπε: "Πω πω τι μου θύμησες τώρα. Ναι την έχω δει. Τι ταινιάρα ήταν αυτή". Το απόγευμα την είδε και αυτός και μαζί του και εγώ για δεύτερη φορά. Εκατσα ξανά να δω μια συμμορία που σκότωνε για πλάκα, γλένταγε με πουτάνες, λήστευε χωρίς κανένα έλεος και μέσα στα κιτρινισμένα δόντια τους και τα παχιά μουστάκια τους έρεε μονίμως αλκοόλ. Μια χούφτα παράνομοι που δεν ζούσαν παραβιάζοντας το νόμο. Ζούσαν πίσω από αυτόν. Δεν τους άγγιζε. Γέλαγαν, σκότωναν, έκαναν τσαμπουκάδες. Δεν τους ενδιέφερε τίποτα. Ελεύθεροι αναζητούσαν one last good score and then back off. Και όταν τα κατάφεραν, όταν είχαν εξασφαλίσει τα πάντα, όταν ήταν έτοιμοι για την μεγάλη ζωή που ονειρεύονταν, αυτά τα ρεμάλια έσπρωξαν τις πουτάνες από πάνω τους, έσπασαν τα μπουκάλια στο πάτωμα, ζώστηκαν τις καραμπίνες και γελώντας χάθηκαν μέσα σε ένα σκονιμένο τοπίο για να τα βάλουν με ένα ολόκληρο στρατό που καταδυνάστευε τα μεξικανικά σύνορα. Πήγαν στον θάνατο γελώντας, πήγαν στον θάνατο ενωμένοι χωρίς χολιγουντιανές φανφάρες και ηρωισμούς. Ως πραγματικοί αντι-ήρωες. Το αμφιλεγόμενο παιδί του Χόλιγουντ, ο αγαπημένος σκηνοθέτης του Ταραντίνο, Σαμ Πέκινπα, γύρισε μια βαθιά αντρική ταινία μακριά από αμερικανικά στερεότυπα για την αδυναμία, την φιλία, την ελευθερία. Μια ταινία που αναβλύζει Αγρια Δύση και σε κάνει να συμπαθήσεις τους cowboys είτε είναι gay είτε όχι...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14364325-114184511293666677?l=apaleutoi.blogspot.com' alt='' /></div>Valderhttp://www.blogger.com/profile/11743767581891580896noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-14364325.post-1141758011841722352006-03-07T21:02:00.000-08:002006-03-10T03:56:27.030-08:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/1600/bea_2.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/320/bea_2.jpg" border="0" /></a><br /><strong><em>Τελικά ποιος μπορεί να καθορίσει τον ορισμό της ομορφιάς; Ο Φραντζ Κάφκα έλεγε πως «αυτός που έχει την ικανότητα να την διακρίνει, δεν γερνάει ποτέ»… Ο Έντγκαρ Άλαν Πόε, ότι «οποιαδήποτε είδος της οδηγεί ασυναίσθητα την ανθρώπινη ψυχή σε δάκρυα». Πώς άραγε θεωρούνται «όμορφες» -και βραβεύονται- φωτογραφίες που αναδεικνύουν τον ανθρώπινο πόνο;<br />Γιατί όλοι μιλούν «για το πανέμορφο μωράκι» που μόλις έχει αναδυθεί από τα αίματα της γέννας και δεν έχει καν ανοίξει τα μάτια του; Άλλωστε, μόνο ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου αυτοσαρκάστηκε στο τραγούδι του για το «πώς είναι έτσι το παιδί και τι μεγάλη μύτη!»…<br /><br />Πώς είναι δυνατόν να αναδεικνύεται το μεγαλείο μιας σπουδαίας και όμορφης… κηδείας; Γιατί κατακρίνεται η επιθυμία για αποτέφρωση των νεκρών (που πέρασε διάβαζα με τροπολογία στην χώρα μας) ως άσχημη κατάληξη του σώματος. Είναι ιδανικότερο δηλαδή να σαπίζουν πάνω σε μεγαλοπρεπέστατους τάφους, που διαιωνίζουν τον κομπλεξισμό ορισμένων, και υποχρεώνουν ανθρώπους να κλαίνε πάνω από δαύτους; Όποιος νιώσει την ανάγκη να κλάψει για μένα, πρώτον μπορεί να το κάνει και όσο ζω (και πονώ) και δεύτερον να μην χρειάζεται να το<br />«επιδεικνύει» πάνω από παγωμένα μάρμαρα…<br /><br />Γιατί για όσους από εμάς δεν είμαστε και ιδιαίτερα δημιουργικοί, δεν είναι ντροπή να συνεχίζουμε την «κληρονομιά» που μας αφήνουν κάποιοι σπουδαίοι. Και μακάρι να τους κάνουμε και περήφανους, έστω και αν δεν κατορθώσαμε να πρωτοτυπήσουμε. Και γιατί, μιας και αναφέρθηκε σε χθεσινή κουβέντα, να είναι «original» και «amazing» να γίνεται πρόταση γάμου μπροστά στις κάμερες και μια τόσο προσωπική στιγμή να συγκινεί τις γυναίκες;<br />Γιατί, τελικά, τα απανωτά αναπάντητα ερωτήματα της ύπαρξης συνοδεύονται από απρόβλεπτες καταλήξεις. Επομένως, ίσως είναι καλύτερο να μην κάνουμε σχέδια, αλλά όνειρα…</em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14364325-114175801184172235?l=apaleutoi.blogspot.com' alt='' /></div>Respecthttp://www.blogger.com/profile/14312157658478837785noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-14364325.post-1140975115938060732006-02-26T19:33:00.000-08:002006-02-27T10:38:34.426-08:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/1600/winder.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/320/winder.jpg" border="0" /></a><br /><strong><em>Όταν έχεις φιλοδοξίες, μπορεί να χαρακτηριστείς «αρπακτικό»… Όταν δεν έχεις από τούτη την «αρρώστια» των σύγχρονων κοινωνιών, του Internet, της καριέρας, της «κοινωνικής αναρρίχησης» και της οικονομικής και επαγγελματικής καταξίωσης, είσαι «λίγος» για γυναίκες, πολλές φορές φίλους και γενικά για όλα εκείνα που επιτάσσουν οι σημερινοί «κανονισμοί».<br /><br />Δεν έχω ζηλέψει για πολλά πράγματα στην ζωή μου. Ποτέ για ό,τι έχει αποκτήσει κάποιος άλλος και θα μπορούσε να το έχω κι εγώ με τον ένα ή τον άλλον (αθέμιτο ή μη) τρόπο. Ποτέ δεν «λιγουρεύτηκα» ένα σπορ αυτοκίνητο στον δρόμο. Ποτέ την γυναικάρα ενός τύπου σε κάποιο σοκάκι του κέντρου. Ποτέ τις ζωές που παρουσιάζουν οι lifestyle εκπομπές που κατακλύζουν την χαζουκούτα.<br /><br />Σχεδόν μόνιμα, ωστόσο, ζηλεύω τις Κυριακές που απολαμβάνουν ξένοιαστοι οι περισσότεροι δικοί μου άνθρωποι. Όπως αυτές που «ρεκλαμάρει» η cats στο δικό της blog, με φωτό αραχτών τύπων. Και τώρα, κάθομαι πάλι μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή και η βουή από τις αντιδράσεις για ένα απλό ματς ποδοσφαίρου, κάνει την αντίστοιχη του γηπέδου (τηρούμενη) ώρα κοινής ησυχίας… <br /><br />Πριν δυο βράδια στον «Σταυρό του Νότου», ζήλεψα και την φωνή του Μανώλη Φάμελλου… Δεν με ενδιαφέρει ιδιαίτερα αυτός ο χώρος, όμως πραγματικά «συνέλαβα» το μυαλό μου να φαντάζεται την δική μου αφεντομουτσουνάρα με την φωνή του κυριούλη στην σκηνή, που σαγήνευε το πλήθος και τους υποχρέωνε να τραγουδήσουν μαζί του τους στίχους των τραγουδιών του.<br /><br />Το επόμενο βράδυ, πάντως, μου… πέρασε αυτή η καλλιτεχνική φαντασίωση, αφενός γιατί δεν θεωρώ τον εαυτό μου χαρισματικό, αφετέρου διότι εκείνο που ζήλεψα το Σαββατόβραδο στο σπίτι, ήταν κάτι πιο δύσκολο αλλά συνάμα και πιο αυθόρμητο. Την ώρα που ο άνεμος άρχισε να κινείται σαν αδυσώπητος, ρίχνοντας κάτω γλάστρες από το μπαλκόνι και ξυπνώντας με απότομα τα ξημερώματα, ναι, τον ζήλεψα!<br /><br />Γιατί ακόμη και αν τον στήσουν στο «απόσπασμα» των τηλεδικών, με κωδικό όνομα «ακραία φαινόμενα» (σ.σ.: προσωπικά ποτέ, ακόμη και στην βόρεια Ελλάδα δεν είδα τόσο δυνατό αέρα), κανείς δεν μπορεί να τον πιάσει και να τον αναγκάσει να σταματήσει το έργο του… Κινούμενος πότε με αρχοντικό στυλ, πότε με ανεξήγητο μένος, είναι κυρίαρχος και δεν υποκύπτει σε κανέναν…<br /><br />Ικανός να κυριεύσει ό,τι βάλει στο στόχαστρό του, να παρασύρει, να φύγει δίχως περιθώριο επιλογής εκείνων που «εξουσιάζει» και να γυρίσει σε ανύποπτο χρόνο. Blow away whatever it wants, όπως μερικοί άνθρωποι έχουν την ικανότητα να blow your mind! Όπως κάποιοι μπορούν να σε «κυριεύσουν». Για καλό ή για κακό. Να σε σαγηνεύσουν και να σε καταπλήξουν μερικές φορές. Και επειδή καμιά φορά μου αρέσει αυτό, μακάρι να μπορούσα να το κάνω κι εγώ…</em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14364325-114097511593806073?l=apaleutoi.blogspot.com' alt='' /></div>Respecthttp://www.blogger.com/profile/14312157658478837785noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-14364325.post-1140530409799778502006-02-21T05:31:00.000-08:002006-02-21T06:00:14.390-08:00Ουρές μεθυσμένων που θα αντάλλαζαν άνετα το βασίλειο τους για ένα ανακουφιστικό κατούρημα. Ανθρωποι που τρεκλίζοντας πασχίζουν να αποδείξουν πως η δίποδη στάση ανήκει στις ιδιότητες τους. Εντερα που χορεύουν πεντοζάλη, ανούσιες κουβέντες που στροβιλίζονται πιο γρήγορα και από τα φρουτάκια στον κουλοχέρη. Καλοντυμένοι πελάτες που αγκαλιάζουν τους μπιντέδες μιας βρώμικης τουαλέτας σαν να ανακάλυψαν την παντοτινή αγάπη. Τελικά ο μάγκας στο τοίχο και ήξερε τι έγραφε και γιατί το έγραφε εκεί. ΠΕΝΤΕ ΜΕΡΕΣ ΤΡΩΣ ΑΓΓΟΥΡΙ ΚΑΙ ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ ΕΙΣΑΙ ΜΟΥΡΗ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14364325-114053040979977850?l=apaleutoi.blogspot.com' alt='' /></div>Valderhttp://www.blogger.com/profile/11743767581891580896noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-14364325.post-1140442037210284932006-02-20T03:31:00.000-08:002006-02-20T05:27:21.553-08:00Περίεργη ήταν η χθεσινή Κυριακή. Οι αγρότες για πρώτη φορά από όσο θυμάμαι τάχθηκαν κατά μίας απεργίας. Λογικό βέβαια αφού επλήγησαν ανεπανόρθωτα από τις κινητοποιήσεις των λιμενεργατών. Παρ' όλα η συμπαθής τάξης των αγροτοπαραγωγών έχει αποδείξει στην πάροδο του χρόνου πως έχει την ίδια σχέση με τις απεργιακές κινητοποιήσεις, που έχει ο οδηγός μιας νταλίκας με τον φραπέ. Περίμενα λοιπόν, ότι θα καταλάβαιναν μια άλλη επαγγελματική τάξη που έχει το δικαίωμα να υπερασπιστεί και αυτή με τον τρόπο της τα συμφέροντα της. Γιατί ρε φίλε αγρότη δέχομαι ότι είσαι μια ευπαθής κοινωνική ομάδα που κατά καιρούς έχεις πληγεί από τις κυβερνητικές πολιτικές της εκάστοτε εξουσίας, αλλά θυμάμαι άλλες τόσες να έχεις κόψει την χώρα στα δύο, βγάζοντας τα τρακτέρ στην εθνική όπως ο χαρτοκλέφτης τους άσους από το μανίκι. Θεωρώ σωστό συνεπώς να δείξετε λίγη κατανόηση, ειδικά εσείς που γνωρίζετε πόσο σημαντικό είναι να μάχεσαι ενάντια στα τερτίπια του κάθε υπουργού. Πάντως συνέβησαν και άλλα περίεργα χθες. Κάπου στο Χιούστον οι άρχοντες του μπασκετικού σόου μας επεφύλαξαν φέτος πολύ αξιοπερίεργα happenings. Ας πούμε, ένα χόμπιτ με την φανέλα των Knicks ονόματι Νέιτ Ρόμπινσον και ύψους 1,74μ. κέρδισε το διαγωνισμό καρφωμάτων αφού πρώτα πήδηξε πάνω από τον ισοϋψή του, Σπαντ Ουέμπ. Βασικά μάλλον "πήδηξε" τους νόμους της λογικής, της φυσικής, της βαρύτητας και στο τέλος "πήδηξε" και όλες τις θεωρίες των ανθρωπολόγων οι οποίοι ξέχασαν να μας πληροφορήσουν πως κάποιοι γεννιούνται με τραμπολίνο στον κώλο. Πάμε στο ντέρμπι τώρα. Εκεί και αν έλαβαν χώρα περίεργα πράγματα. Ο Γιαννάκης Οκκάς με κεφαλιά (!) έκανε το 1-0. Ρε θα το χάσουμε τελείως. Πάντα πίστευα πως ο Γιαννάκης έχει το κεφάλι για άλλους σκοπούς. Για να το κουνάει άμα χορεύει τα ριάλια, για να γνέφει ναι ή όχι στον Σόλιντ όταν βαριέται να μιλήσει, για να δικαιολογεί την παρουσία του στην συνομοταξία των ανθρώπων, αλλά όχι για να σκοράρει. Απ' την άλλη να μου πεις από τον Γεωργέα πήρε την κεφαλιά, ο οποίος δεν θα κέρδιζε στον αέρα ούτε τον:<br />(Επιλέξτε το σωστό)<br /><br />1. Κοντορεβυθούλη <br />2. Φρόντο Μπάγκινς<br />3. <strong>Ακέφαλο καβαλάρη</strong><br />4. Νιλς Χόλγκερσον<br />5. Παπαθεμελή<br /><br />Για τον Ρίμπο τι να πει κανείς. Πρέπει άμεσα να κλωνοποιηθεί το αριστερό του πόδι. Ο άνθρωπος ξέρει τα μυστικά της μπάλας περισσότερο απ' ότι ένας ραββίνος το Ταλμούδ. Είναι επίσης ξεκάθαρο πόσο πολύ θέλει να πατήσει για μια τελευταία φορά τα γήπεδα ενός Παγκοσμίου Κυπέλλου. Το εύχομαι να γίνει. Πέρα από οπαδικά συναισθήματα. Αυτός ο μάγκας ήρθε να κολλήσει ένσημα στην Ελλαδίτσα, αλλά ποτέ δεν ξέχασε ποιος είναι. Ξέρει πως το άστρο του σβήνει αλλά απ' ότι φαίνεται στις φαβέλες της Βραζιλίας ο ξεδοντιάρης μαυράκος έμαθε καλά ένα πράγμα. "Ο άνθρωπος νικιέται αλλά δεν καταστρέφεται" όπως θα έλεγε και ο Χέμινγεϊ παίζοντας μπουνιές σε κάποια αποβάθρα της Κούβας. Αυτό το σέβομαι στον Ρίμπο. Ακόμα και στις μαύρες μέρες της πτώσης και της αγωνιστικής καθόδου, ακόμα και ως παίκτης σε μια ομάδα της Ελλάδας θεωρεί πως έχει θέση στην κορυφαία ομάδα του πλανήτη. Εχει; Πολλοί θα πουν όχι. Ισως. Εγώ απλά λέω ναι. Ναι γιατί σε μια ηλικία που κάποιοι σταματούν να βάζουν αγωνιστικούς στόχους, αυτός παλεύει σχεδόν για το ακατόρθωτο. Για να σταθεί δίπλα στον Ροναλντίνιο, τον Αντριάνο, τον Ρονάλντο, τον Ρομπίνιο ως ίσος προς ίσους. Μακάρι να τα καταφέρει. Πάμε τώρα στο κεφάλαιο Στολτίδης. Ιέρο πολύ την γούσταρα την αντίδραση σου, αλλά οφείλω να ομολογήσω πως δεν την περίμενα. Πάντοτε στα ποδοσφαιρικά μου κριτήρια αποτελεούσες την επιτομή του ψύχραιμου παίκτη, του λογικού. Πάντως μπορείς να διορθώσεις την κατάσταση αν βγάλεις από τον αγκώνα σου και επιστρέψεις τα δόντια του Βλάνταν, ο οποίος είναι ωραίο παιδί και σίγουρα δεν θέλει να αντικαταστήσει τον Γεωργίου στο "Καφενείο των φιλάθλων". Τέλος ωραία τα τραγουδάκια των Boney-M στο Fame Story, ωραίες και οι... Παναγίες που μας έριξε ο τραγουδιστής τους, ο οποίος πιθανότατα είχε δάσκαλο ελληνικών τον γιατρό Ανευλαβή. Τι μαλάκες μας είπε, τι γαμώ την παν... σας. Επειδή βλέπω στο εν γένει κλίμα αυτών των καιρών να ξεσηκώνονται οι θρησκόληπτοι Ελληνες, ας γίνει αντιληπτό πως ο άφρο-μαν δεν ήξερε τι έλεγε, δεν ήθελε να προσβάλει την πίστη κανενός την οποία σωστό είναι να σέβεται κανείς ακόμα και αν πρόκειται για άθεο ή αλλόθρησκο. Αν και σε θέματα πίστης-θρησκείας δεν είμαι ο κατάλληλος να μιλήσω γιατί απέχω, αναμφίβολα αποδέχομαι πως αυτά τα θέματα είναι προσωπικά και καλό είναι να παραμένουν προσωπικά. Αλλά με μέτρο έτσι. Εντάξει είπε κάτι για την Παναγία, γιατί δεν ήξερε τι σήμαινε. Δεν χρειάζονται υπερβολικές αντιδράσεις και έκταση του θέματος. Αν και ήδη πιστεύω αρκετοί έχουν αρχίσει να καπηλεύονται το θέμα. Ως είθισται...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14364325-114044203721028493?l=apaleutoi.blogspot.com' alt='' /></div>Valderhttp://www.blogger.com/profile/11743767581891580896noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-14364325.post-1140372866517953702006-02-19T20:17:00.000-08:002006-02-19T10:18:31.136-08:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/1600/11.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/320/11.jpg" border="0" /></a><br /><strong><em>Η ρουτίνα έπειτα από κάθε βραδιά με πολύ ποτό. «Δεν θα ξαναπιώ τόσο πολύ την επόμενη φορά» Έγινε! Οι μπύρες στο παρτάκι της Ε. έκαναν το μαξιλάρι μου να μυρίζει ζύθο μέχρι τις 11 που κατάφερα να σηκωθώ… Τώρα που το σκέφτομαι, κρίμα είναι να πλυθεί η μαξιλαροθήκη, τόσο ωραία «γεύση» που έχει. Συγκέντρωση μασκέ… Όλοι είχαν βγάλει τις «στολές» της καθημερινότητας και βρήκαν ό,τι επιτάσσει η μόδα ή το μάτι σε ένα ανάλογο κατάστημα. Ποτέ δεν τα πήγαινα καλά με τις Απόκριες (τελικά, μάλλον δεν με πάει καμία παράδοσή μας…). Ακόμη και μικρός, με το ζόρι με τραβάγανε σε πάρτι δημοτικού και τα ρέστα. Η τελευταία «στολή» που θυμάμαι ήταν… του Ζορό! Ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων. Αν και για μια αποκριά στο Ριο δεν θα έλεγα όχι. Κατά τις 11 τηλέφωνο στην Ε. ότι δεν πάω. Τουλάχιστον, ας τιμήσω αυτή την παράδοση, μιας και είναι πάρτι μασκέ. Η επιμονή του άντρα της να πάω χωρίς στολή.<br />Είπα να πάρω αγκαζέ την κοπέλα του φίλου μου του Μ. να ντυθώ αυτός(!), αλλά άργησαν να φανούν στο σπίτι και ντύθηκα… πρόχειρα!!! Μόνο μια παλιοπερούκα βρήκα σε κάτι συρτάρια, την κότσαρα, έσκασα από την ζέστη αλλά σε τελική, δεν έμοιαζε και διαφορετική από τα πραγματικά μου μαλλιά. Η (… δεν θυμάμαι το όνομά της, γιατί πρέπει να ήπιες περισσότερες Veltins από μένα) έριξε και το κομπλιμάν (sic). Σαν στυλίστρια, σχολίασε το ντύσιμό μου και παραδόξως δεν με «έκοψε». Πέταξε μια συμβουλή περί κουρέματος (με τίποτε) και ένα («γιατί θα είσαι και πιο ωραίος»). Είχα να ακούσω φιλοφρόνηση από γυναίκα για μήνες, αλλά δεν νομίζω να μέτραγε κιόλας. Εκτός συναγωνισμού, διότι πρώτον είμαστε σε μασκέ πάρτι(!) και δεύτερον ο αφρός από τις μπύρες την «θόλωσε» περισσότερο από εμένα.<br />Το πρωί (τριπλός) ελληνικός καφές, Roy Ayers στο cd και ο δίσκος «Everybody loves the sunshine», σε πείσμα της συννεφιάς που διαδέχτηκε την χθεσινή ανοιξιάτικη μέρα. Να συνέλθω αποκλείεται, αλλά όσο και αν καθυστερεί το τρόλεϊ για Συγγρού-Φιξ δεν θα αναπτύξω τόσο νωρίς επαφή με τα θεία. Μάταια, στο 40λεπτο της αναμονής είπε κάτι στον χριστούλη και την μαμά του και φανταζόμουν καφενείο με την παρέα. Όχι για να δούμε το σκατο-ματς ΟΣΦΠ-ΑΕΚ, αλλά εκεί μέχρι όλοι να ασχοληθούν πάλι με μπάλα. Κοιτάζω το μπουκλάκι νερό στο γραφείο και το βλέπω σαν καραφάκι! Αλλά το πληκτρολόγιο χαλάει την ιστορία. Πού βρέθηκε το πληκτρολόγιο στον καφενέ; Όχι, τελικά, Πλακεντίας ήρθε και θέλω να φύγω. Στο Χιούστον έχει All Star Game και οι Ελληνάρες μόνο Πάντος, Ανατολάκης και Γεωργέας. Με την νίκη όλη τους… Ντέρμπι-μασκέ είναι και αυτό.</em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14364325-114037286651795370?l=apaleutoi.blogspot.com' alt='' /></div>Respecthttp://www.blogger.com/profile/14312157658478837785noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-14364325.post-1140189624791226002006-02-17T06:55:00.000-08:002006-02-17T07:20:26.026-08:00Την πρώτη φορά που ανέβηκα Κομοτηνή για το πτυχίο ήμουν βαρύς. Δεν μιλούσα σε κανένα. Το έπαιζα παλιός. Σήμερα όμως είχα όρεξη για κουβέντα. Μπήκα στο κυλικείο και είδα ένα 30άρη τύπο να κάθεται μόνος του. Εκατσα στο διπλανό τραπέζι και σκέφτηκα. "Αυτός είναι στην ηλικία μου. Παλιοτόμαρο σαν και εμένα θα είναι. Ξεχασμένος φοιτητής". Ετσι είπα να του πιάσω κουβέντα. "Ρε φίλε παλιός φοιτητής δεν είσαι; Νομίζω σε θυμάμαι. Χρωστάς πολλά;". Η απάντηση του ήταν γρήγορη και σαφής. "Δεν χρωστάω κανένα. Είμαι ο οδηγός του λεωφορείου μεγάλε". Τέλος της κουβέντας.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14364325-114018962479122600?l=apaleutoi.blogspot.com' alt='' /></div>Valderhttp://www.blogger.com/profile/11743767581891580896noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-14364325.post-1139492162631762322006-02-09T05:32:00.000-08:002006-02-09T06:30:33.273-08:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/4745/1297/1600/jenny8.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/4745/1297/320/jenny8.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br />Μην περιορίζεις την λατρεία των Μακάρθι μονάχα στον δημοσιογραφικό κύκλο Respect. Υπάρχουν Μακάρθι για όλα τα γούστα. Και κυρίως καλύτερες φωτογραφίες της Τζένι.<br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/4745/1297/1600/1.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/4745/1297/320/1.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br />Ο πρώτος υποκλοπέας τηλεφώνικών επικοινωνιών ήταν Μακάρθι. Ο σκακιστής Τζιμ Μακάρθι...<br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/4745/1297/1600/John%20McCarthy%201.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/4745/1297/320/John%20McCarthy%201.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br />Ο πρώτος Μακάρθι που δεν σηκώνει μαλακίες. Ο Τζον Μακάρθι, πρωταθλητής αγώνων πάλης μέχρι τελικής πτώσεως...<br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/4745/1297/1600/mccarthy-paul.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/4745/1297/320/mccarthy-paul.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br />Ο Πολ Μακάρθι, αγαπημένος των κουλτουριάρηδων και των απανταχού εχθρών της ξυριστικής μηχανής.<br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/4745/1297/1600/mccarthy-sohelpme.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/4745/1297/320/mccarthy-sohelpme.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br />Ενας Μακάρθι με ήθος, ευγένεια και καυστικό χιούμορ. Η κούκλα Τσάρλι Μακάρθι...<br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/4745/1297/1600/mccarthy2.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/4745/1297/320/mccarthy2.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br />Ο Κύρος Γρανάζης των επί γης Μακάρθι, ο εφευρετικότατος Τιμ Μακάρθι...<br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/4745/1297/1600/bill.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/4745/1297/320/bill.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br />Μπορεί να ξεφυσάει σαν τυφώνας στα νησιά Γκαλαπάγκος, παρ' όλα αυτά η Μακάρθι έχουν τον δικό τους υπεραθλητή. Ο αποκαλούμενος και λευκός Γκεμπρεσελασιέ, Μπιλ Μακάρθι...<br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/4745/1297/1600/mccarthy3.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/4745/1297/320/mccarthy3.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br />Το πουτσοφάνταρο, Τζον Μακάρθι. Δεν έχει απολυθεί ακόμα...<br /><br />Μπορείς να κάνεις πολλές μαλακίες περιμένοντας το τρένο αλλά να ψάχνεις για Μακάρθι; Τι να μου πω; Πάντως μια και το ξεκίνησα αν υπάρχουν πληροφορίες για ενδιαφέρουσες περιπτώσεις Μακάρθι πληρώνω όσα-όσα...<br /><br />ΑΥΡΙΟ Ο ΝΑΥΤΗΣ ΜΑΚΑΡΘΙ, Ο "ΚΕΡΑΤΑΣ" ΜΑΚΑΡΘΙ, Ο ΚΛΟΟΥΝ ΜΑΚΑΡΘΙ, Ο ΨΥΧΟΠΑΘΗΣ ΜΑΚΑΡΘΙ ΚΑΙ ΜΙΑ ΓΥΜΝΗ ΜΑΚΑΡΘΙ ΓΙΑ ΕΜΠΟΡΙΚΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14364325-113949216263176232?l=apaleutoi.blogspot.com' alt='' /></div>Valderhttp://www.blogger.com/profile/11743767581891580896noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-14364325.post-1139424259259970522006-02-08T10:33:00.000-08:002006-02-08T10:44:19.286-08:00<p><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/1600/Good%20n%20L.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/320/Good%20n%20L.jpg" border="0" /></a><br /><strong><em>Οι σοβαροί δημοσιογράφοι ασχολήθηκαν με τον Ed McCarthy το 1954...</em></strong><br /><strong><em></em></strong><br /><strong><em></em></strong><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/320/Jenny.jpg" border="0" /><br /><strong><em>Οι σημερινοί προτιμούν να ασχολούνται μεν την Jenny McCarthy...</em></strong> </p><p><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/320/Benny.jpg" border="0" /><br /><strong><em>Και μερικοί με τον Benny McCarthy!</em></strong> </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14364325-113942425925997052?l=apaleutoi.blogspot.com' alt='' /></div>Respecthttp://www.blogger.com/profile/14312157658478837785noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-14364325.post-1139318041779007392006-02-07T03:17:00.000-08:002006-02-07T09:40:21.653-08:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/1600/jonathan_rhys_meyers5.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/320/jonathan_rhys_meyers5.jpg" border="0" /></a><br /><strong><em>Μπορεί η Σώτη Τριανταφύλλου να επαναλαμβάνει στις συνεντεύξεις της πως έφυγε από την Ελλάδα γιατί βαρέθηκε «το τρίπτυχο πατρίς-θρησκεία-οικογένεια», όμως σε Η.Π.Α.-Βρετανία (κυρίως) δεν λένε να βαρεθούν τα δικά τους μότο… «Money ‘n the power-power ‘n the money», που αποτυπώνει ξεκάθαρα τους «κερδισμένους» του (κοινωνικού) «παιχνιδιού». Βλέποντας την ταινία του Γούντι Άλεν, «Match Point», δεν το ξαναθυμήθηκα από τις ενέργειες του χαρακτήρα Κρις Ουίλτον (δεν τις λέω για όσους δεν την είδαν-να πάτε, καμία σχέση με τυπικό φιλμ Γούντι), αλλά από μια ασυναίσθητη και σχετικά ανούσια σκηνή.<br />Ο Ιρλανδός, πρώην τενίστας και δάσκαλος του αθλήματος, έχει πιάσει την καλή, παντρεμένος με την κόρη του πλούσιου μπαμπά και αναρριχόμενος με γεωμετρική πρόοδο στην εταιρεία του, συναντά έναν παλιό του αντίπαλο στους δρόμους του Λονδίνου (εκπληκτική φωτογραφία-ωδή στην πόλη)… Κι ενώ, προσπαθώντας να γνωρίσει στην αρχή την μέλλουσα γυναίκα του, προσφέρεται –αν και σχεδόν άφραγκος- να πληρώσει τα εισιτήρια της όπερας, τα γεύματά του, όταν τα βολεύει, αλλάζει.<br />«Είναι να μην βρω τρούπα», έλεγε σε μια παλιά ταινία ο Βουτσάς, «κι άμα την βρω, τρούπωσα!» και κάπως έτσι, αλλά χειρότερα έπραξε κι ο χαρακτήρας του Άλεν. Στην συνάντηση με τον παλιό-φιλο του, του εξηγεί πώς έκανε λεφτά και τον καλεί σε γεύμα «το οποίο, μην ανησυχείς, θα βάλω στα έξοδα της εταιρείας». Αυτόματα, μέσα στην αίθουσα, ήρθε στο μυαλό μου ένας δικός μου παλιόφιλος… Ο Πιτ, παιδί των φτωχογειτονιών του Σικάγο βρήκε διέξοδο στο μπάσκετ. Βρέθηκε κάποια μέρα στην Ελλάδα, έπαιξε για Περιστέρι και Μακεδονικό και, να είναι καλά τώρα, αγωνίζεται (με καλά λεφτά) στην Ισπανία.<br />Όταν πρωτοπάτησε το πόδι του στην Ελλάδα, μιλώντας μου για τα παιδικά του χρόνια δεν θα μπορούσε να πει με περισσότερη ειλικρίνεια και αλήθεια το τι συμβαίνει στον κόσμο… «Όταν δεν είχα λεφτά στο Ιλινόι, κανείς δεν μου άνοιγε την πόρτα του σπιτιού ή του μαγαζιού του. Δεν μπορούσα να πάω σε ένα εστιατόριο την κοπέλα μου γιατί δεν είχα δολάριο στην τσέπη. Όταν όμως, έκανα μερικά λεφτά από το μπάσκετ, αλλά κυρίως φήμη, κανείς δεν άφηνε να πληρώσω!!! Έτσι πάει η ζωή, φίλε μου», και Πιτ δεν το ξεχνάω.<br /><br />Υ.Γ.: Να χαιρόμαστε κι εμείς αυτή την κατάσταση. Όπως στα γαμω-γήπεδα. Τα πιτσιρίκια που αγαπούν το ποδόσφαιρο, το μπάσκετ, αναγκάζονται να πληρώνουν συνήθως ακριβό εισιτήριο, ενώ οι μεγαλο-καρχαρίες της κοινωνίας μας (γιατροί, δικηγόροι, πολιτικοί και οι λοιποί) θέλουν… προσκλήσεις, γιατί τα ευρώ τα θέλουν για δωράκια σε (απατημένες;) γυναίκες και γκόμενες! Ζώα!!!<br />Υ.Γ.1: Money ‘n the power και στην μπάλα…Ευχαριστούμε τον διαιτητή Βασιλείου που δεν έδωσε το πέναλτι στην Καλλιθέα. Εμείς (οι αλλόθρησκοι και όχι «ερυθρόλευκοι») κατά βάθος γουστάρουμε –μαζόχες!- να παίρνει τα πρωταθληματάκια έτσι ο γαύρος. Γιατί κάθε Οκτώβρη στο Τσάμπιονς Λιγκ, χρειαζόμαστε διασκέδαση. Ο μήνας είναι δύσκολος, έχει περάσει και η άδεια, αρχίζουμε να βάζουμε τα κοντομάνικα στην ντουλάπα για τα πιο χοντρά, οπότε, σας ευχαριστούμε για τις 5αρες και τα ατέλειωτα (αν και δεν βλέπω τα ματς) βράδια γέλιου!<br />Υ.Γ.2: Κακώς ασχολήθηκα με το Υ.Γ.1… Πρόκειται για φανταστικό πράγμα, διότι ελληνικό ποδόσφαιρο (και γενικά αθλητισμός) δεν υπάρχει. Είναι στην σφαίρα της φαντασίας μας. Κάτι εξωγήινο. Άλλωστε, μόνο η AlexZ ασχολείται και κάτι άλλοι…<br />Υ.Γ.3: Το τελευταίο το σημείωσα για την κάνω να σχολιάσει… Γιατί βαριέται τώρα τελευταία…<br /><br />ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ (στην Ελλάδα γιατί παραμένουμε νυχτωμένοι) ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΤΥΧΗ!</em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14364325-113931804177900739?l=apaleutoi.blogspot.com' alt='' /></div>Respecthttp://www.blogger.com/profile/14312157658478837785noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-14364325.post-1138360752094955582006-01-27T13:25:00.000-08:002006-01-27T03:29:02.506-08:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/1600/10093_NicoleKidman07.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/320/10093_NicoleKidman07.jpg" border="0" /></a><br /><strong><em>Η διαδρομή του περιφερειακού στον Υμηττό, με καθαρό τον δρόμο και πλάι σου χιονισμένα δέντρα, σε ταξίδευε την Παρασκευή το πρωί σε άλλους τόπους… Η φωνή του Κωνσταντίνου Τζούμα στο ραδιόφωνο, από τον Εν Λευκώ, πιο «ζεστή» από την παγωμένη μέρα, ακόμη και από το καλοριφέρ του αυτοκινήτου που επιχειρούσε να κάνει το κρύο πιο υποφερτό. Και αν την στιγμή που ξεπρόβαλλε η Κατεχάκη, συνειδητοποιούσες πως τελικά είσαι στην Αθήνα, οι οδηγοί συνέχιζαν να κάνουν τις μανούβρες τους και τα διπλοπαρκαρισμένα οχήματα σου τάραζαν τα νεύρα, οι απόψεις του «Ντε Λα Τζουμ» επίσης σταθερές, σαν τις «αξίες» των αθηναϊκών δρόμων…<br /><br />Ρηξικέλευθες, απρόβλεπτες, old-skool αλλά και συνάμα (μετα)μοντέρνες, δεν σταματούσαν να κυριεύονται από το χιούμορ, από την αγανάκτηση για την Ελλαδίτσα μας, αλλά αποτελούσαν το καλύτερο «πρωινό» για τους αγουροξυπνημένους οδηγούς. Η ανάγνωση των εφημερίδων των έφερε αντιμέτωπο με τα κοινότυπα και «έριξε» την πρόταση της ημέρας…<br />«Η Νικόλ Κίντμαν ανέλαβε πρέσβειρα της Unifem, υπηρεσίας που υπερασπίζεται τα δικαιώματα των (φεμινιστριών) γυναικών του πλανήτη», σχεδόν «αηδιάζοντας» τον «Τζουμ»! «Όλο τα ίδια και τα ίδια», αναφώνησε» σπάζοντας το μουσικό «χαλί» της εκπομπής του! «Καμία πρωτοτυπία. Αλλάξτε και λίγο», πρόσθεσε και κατέληξε στην επιθυμία του… «Καλύτερα θα ήταν η κα Κίντμαν και όλες αυτές οι ηθοποιές (sic) να γυρίζουν τα χωριά και να “δίνονται” στους ανθρώπους! Να χαρίζουν τα υπέροχα κορμιά τους στην διάθεση των αντρών (σ.σ.: και των γυναικών) που της παρακολουθούν στις οθόνες και τις λαχταρούν (ξανά sic!)»!!!<br /><br />Δεν είναι κακό… Ε;</em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14364325-113836075209495558?l=apaleutoi.blogspot.com' alt='' /></div>Respecthttp://www.blogger.com/profile/14312157658478837785noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-14364325.post-1138361779847877162006-01-27T13:23:00.000-08:002006-01-27T03:38:42.800-08:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/1600/Angelina%20Jolie_2.0.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/320/Angelina%20Jolie_2.0.jpg" border="0" /></a><br /><strong><em>Ή καλύτερα θα προτιμούσαμε την παραπάνω κυρία…<br /><br />Την σεβόμαστε περισσότερο. Την φωτογραφία της!<br /><br />Υ.Γ.: Άλλωστε, και εκείνη πρέσβειρα είναι… Καλής Θέλησης και φαντασιώσεων</em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14364325-113836177984787716?l=apaleutoi.blogspot.com' alt='' /></div>Respecthttp://www.blogger.com/profile/14312157658478837785noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-14364325.post-1138209538434792982006-01-25T19:21:00.000-08:002006-01-25T10:09:44.313-08:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/1600/mz.coupleinsnow.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/320/mz.coupleinsnow.jpg" border="0" /></a><br /><strong><em>Η μεγάλη επιθυμία να φτάσει γρήγορα στο σπίτι τον έκανε να προσπερνά χωρίς να κοιτάζει τους περισσότερους περαστικούς, στα χιονισμένα στενά κοντά στην γειτονιά του… Όμως δεν θα μπορούσε να μην την αντικρίσει κουλουριασμένη σχεδόν στην αγκαλιά του συντρόφου της για να προστατευτεί από το κρύο. Δεν μπορούσε να αγνοήσει τα μάτια που δεν πρόκειται να ξεχνούσε ποτέ του και ας είχε καλύψει το μεγαλύτερο μέρος του προσώπου της με ένα καφέ κασκόλ.<br /><br />Όχι, δεν ήταν καμιά πρώην ερωμένη του, όμως και πάλι, έστω και αν δεν την είχε αγγίξει ποτέ, ήταν από τα πλάσματα που δύσκολα ξεγλιστρούν από την μνήμη σου. Το νεύμα της, όταν σταμάτησε ξαφνικά, προφανώς για να τον χαιρετήσει, δεν τον ενθουσίασε. Δεν ήθελε να της χαλάσει αυτή την όμορφη στιγμή που βίωνε. Μια αυθεντική κίνηση προστασίας από τον φίλο της, μακριά από τις συνηθισμένες. Από τα κλασικό χεράκι-χεράκι, που σε καλοκαιρία μοιάζει λίγο ψεύτικο, λίγο (ως πολύ κλισέ) γιατί το «ξεπατικώνουν» από τίποτα love stories ταινίες.<br /><br />Η «προστασία» του ήταν πέρα για πέρα αληθινή. Πέρα από τα βλέμματα των γύρω, που καμία φορά θες να θαυμάσουν κι εκείνοι την νέα σου εντυπωσιακή κατάκτηση. Δεν την χαιρέτησε. Ούτε όταν διαπίστωσε πως είχε σταματήσει κανονικά και μάλιστα γύρισε για να τον κοιτάξει όπως ξεμάκραινε… Μπορεί να νόμισε πως έκανε λάθος. Ο σκούφος στο κεφάλι του ή τα παραπανίσια και ατημέλητα γένια ίσως να της δημιούργησαν εσφαλμένη εντύπωση. Η συμπάθειά του προς το πρόσωπό της δεν τον έκανε να σκεφτεί αν ενδεχομένως θα χρειαστεί να δικαιολογηθεί στον φίλο της.<br /><br />Ήθελε μόνο να την ξαναφέρει στη μνήμη του, έστω και αν δεν είχε ανταποδώσει ποτέ την συμπάθειά της, όταν γνωρίστηκαν στο γωνιακό περίπτερο. Δεν ένιωσε άσχημα, γιατί δεν θεώρησε πως θα έπρεπε να τον περιμένει πολύ καιρό. Μια όμορφη παρουσία, όλο και θα έχει κατά καιρούς τις κατακτήσεις της. Όντας ο ίδιος μοναχικός, δεν περίμενε όλες οι ενδιαφέρουσες γυναίκες να μοιάζουν με αυτόν και έτσι να βρίσκουν σημείο επικοινωνίας. Της αφιέρωσε, ωστόσο, νοερά, ένα καλό τραγούδι που άκουσε στο ραδιόφωνο και ήπιε ένα από τα αρκετά ποτηράκια κρασί που συνόδευσαν το δείπνο του σε εκείνη.<br /><br />Χάρηκε που την είδε… Του άρεσαν οι όμορφες παρουσίες και προς στιγμήν, αναρωτήθηκε μήπως την ενόχλησε που δεν γύρισε να της ανταποδώσει ην κίνηση χαιρετισμού. Θα της εξηγήσει κάποια άλλη φορά, αν χρειαστεί. Αλλά δεν θα χρειαστεί, γιατί είχε καταλάβει στο λίγο που την γνώρισε πως ούτε σε αυτήν δεν άρεσαν οι (περιττές) εξηγήσεις. Έφτανε που την είδε χαρούμενη σε μια στιγμή που το τσουχτερό κρύο μπορεί να χαλάσει προσωρινά την διάθεση. Και, σκέφτηκε, πως και ο ίδιος ήταν χαρούμενος. Μια σκέψη πιο λευκή και από τις νιφάδες που σκέπασαν όλο το βράδυ τον δρόμο και τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα κάτω από το μπαλκόνι του…</em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14364325-113820953843479298?l=apaleutoi.blogspot.com' alt='' /></div>Respecthttp://www.blogger.com/profile/14312157658478837785noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-14364325.post-1137696926005200902006-01-19T08:58:00.000-08:002006-01-19T11:00:24.000-08:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/1600/DC.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/320/DC.jpg" border="0" /></a><br /><strong><em>Το παράπονό του ήταν πάντοτε που δεν τύχαινε να έχουμε τον ίδιο καιρό κοπέλα, για να βγαίνουμε ζευγαράκια… Ποτέ, ομολογώ δεν μου άρεσε αυτό. Ή, για την ακρίβεια, δεν το επεδίωκα. Οι στιγμές μαζί του, όπως και με τα υπόλοιπα φιλαράκια έπρεπε να ήταν μοναδικές, αυθεντικές. Να μην διαθέτουν την «προσποίηση» που υπάρχει όταν συνοδεύεις μια γυναίκα. Για να δείχνεις καλός. Η λέξη «κολλητός» μόνο κατά λάθος έβγαινε από το στόμα μου για εκείνον. Άλλωστε, «κολλητός» μπορεί να είσαι είτε με το αφεντικό στο γραφείο είτε με τον διπλανό στον χώρο, γιατί πολύ απλά καλό θα είναι να λέτε και καμία κουβέντα όση ώρα δουλεύετε(;).<br /><br />Ήταν, είναι και εύχομαι να είναι για καιρό «αδερφός» μου! Εδώ και 13 χρόνια, που αποτελούσε την αποτοξίνωση από την αθλητικομανία του γραφείου, ήταν δίπλα όταν τον χρειάστηκα. Ελπίζω να ισχύει και για αυτόν το ίδιο. Παρά την 18μηνη απουσία του στο Κόσοβο! Παρά το «χάσιμό» του όταν ήταν με κάποια. Ίσως γιατί –και δεν είναι κακό- με θεωρούσε λίγο βαρετό (αλήθεια είναι Mexico), Ίσως γιατί τα βασικά που λένε πως κρατάνε μια φιλία δεν ταίριαζαν. Διαφορετικά ρούχα, διαφορετικός τρόπος διασκέδασης, αλλά στο μυαλό ίδιοι. Κι ας βαριόταν πιο μικρός να μου κάνει παρέα σε κάποιο γήπεδο μπάσκετ. Ακόμη και του Ολυμπιακού, που δεν είναι η ομάδα μου αλλά η δική του.<br /><br />Στην πορεία των χρόνων πολλά αλλοιώνονται. Παραδέχομαι ότι εκείνος έμεινε αυθεντικός. Από τις πρώτες βόλτες στην παραλιακή με τα πρώτα μας αυτοκίνητα, από την 5ημερη, από τις πρώτες διακοπές στο Μελίσσι. Έστω και αν τροποποίησε, όταν γνώρισε την Α., τα όνειρά του για ένα διαμέρισμα στο Φάληρο, απέναντι από την θάλασσα, ή για μερικές ξένοιαστες αποδράσεις με την παρέα. Στενοχωριόμαστε που χάνεται, που μετακόμισε μαζί της στην Ελευσίνα και που σε 15-20 μέρες μετατίθεται για 3 χρόνια στην Ουάσιγκτον!!! Τα mail, τα μηνύματα από τα κινητά δεν θα μπορέσουν ποτέ να καλύψουν τον Ατλαντικό που θα μας χωρίζει. Οι προτεραιότητές του άλλαξαν και ποτέ εγώ ή ο Mexico, ή ο Μ. ή ο S. θα του ζητούσαμε να διαφοροποιήσει. Γιατί κατά βάθος χαιρόμαστε για εκείνον. Και λυπόμαστε που χάσαμε τον σημερινό πολιτικό του γάμο!<br /><br />Δεν φανταζόμουν ποτέ τον γάμο κάποιων από όλων μας. Μοιάζαμε λίγο ρεμάλια για να φτάσουμε σε αυτό το επίπεδο. Μόνο, μάλλον το φετίχ κάθε αντροπαρέας σκεφτόμασταν. Το bachelor party που θα στήναμε για όποιον «κρεμαστεί» πριν από τους άλλους… Αλλά έχασα το στοίχημα που έλεγα ότι θα παντρευτεί πρώτος ο Μ.. Εκείνος το κέρδισε. Αναρωτιέμαι τι κάναμε όλοι εκείνη την ώρα που «ο Θεός (στην προκειμένη ο Δήμαρχος) συνέζευξε… κτλ»! Ο M. σπίτι να προσπαθεί να χωνέψει το πάντα καλομαγειρεμένο φαγητό της κας Ε.. Ο S. να τα «βάζει» με την τύχη του, που υποχρεώνεται να διαβάσει για κάτι λογιστικά και ρέστα, αντί να απολαμβάνει τα pines μπύρας στην Αγγλία. Ο άλλος Μ. να μαθαίνει το καινούριο του lap-top στην Φιλαδέλφεια (όχι την Νέα, της Πενσιλβάνια!), ο Gee, να κοιτάζει ηλεκτρικά και κρεβάτι για το νέο του σπίτι και ο 3ος Μ. να κατευθύνεται με γκρίνια από την κίνηση στο ξάδερφό του για να δει Παρτίζαν-ΠΑΟ.<br /><br />Και ο «απάλευτος» να έχει αδειάσει το κεφάλι του από σκέψεις. Να έχει «κλειδώσει» μακριά από τα αυτιά του τους θορύβους και τις φωνές του γραφείου. Για άλλη μια φορά να περιμένει την ώρα να πάρει το μετρό από την Πλακεντίας για να φτάσει στο Φιξ. Πάντα με μηχανικές (και ρουτινιάρικιες κινήσεις. Δίχως να χρειαστεί να επιλέξει την σωστή αποβάθρα, γιατί η καθημερινότητα τον οδηγεί στην σωστή κατεύθυνση. Γιατί ποτέ δεν τον ένοιαξε η «Ιθάκη». Δεν του άρεσε επίσης το «το ταξίδι αντί του προορισμού», όμως ακόμη και η διαδρομή του φαινόταν κουραστική. «Γιατί να με ενδιαφέρει ένας προορισμός που με κουράζει τόσο για τον “αγγίξω”». Όπως έρθουν. Κι ας έχασα ένα αυτοκίνητο για 40΄. Και ας αναζητώ lap-top με ρυθμούς λες και θα το φτιάξω μόνος μου! Και ας βαριέμαι (σόρυ παιδιά) να βγω τις τελευταίες μέρες. Και ας δεν μπόρεσα να δω τον πατέρα μου που γιόρταζε χθες.<br /><br />Και ας δεν ήμουν στον γάμο του Γ…. Ας αφήσουμε για μια φορά τις κρίσεις περί αποτυχίας ή επιτυχίας. Περί φιλοδοξίας ή ματαιοδοξίας. Περί καλού ή κακού. «Do ya thing» που μου είπε κάποτε ο Lee. Που γνώριζε ή έμαθε από τα 8 χρόνια στην φυλακή. «Χωρίς ποτέ, όμως, να ξεπερνάς τα όρια των άλλων και να πληγώνεις κανέναν». Ούτε άθελά σου… Γ. μακάρι να είσαι ευτυχισμένος σε ό,τι κάνεις. Έστω και αν οι υπόλοιποι φαίνεται να μην «χωράμε» σε αυτό. Αλλά –και σίγουρα μιλάω εξ’ ονόματος όλων- είμαστε δίπλα σου. Και χαρούμενοι για σένα. Τουλάχιστον, προσωρινά, δεν μας έτρεχες σε εκκλησίες! Hey mate? Φιλιά στον πλανητάρχη!!!</em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14364325-113769692600520090?l=apaleutoi.blogspot.com' alt='' /></div>Respecthttp://www.blogger.com/profile/14312157658478837785noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-14364325.post-1137495489726506742006-01-17T02:18:00.000-08:002006-01-17T02:58:09.796-08:00-Καλημέρα κ. Μ. είμαι παλιός φοιτητής με αριθμό (...) και θα ήθελα την ύλη της ειδικότητας του κλασικού αθλητισμού. <br />-Καλά ακόμα δεν τελείωσες;<br />-Δυστυχώς έχω κάποια μαθήματα και ένα απ' αυτά είναι το δικό σας.<br />-Μάλιστα, ωραία, η ύλη είναι όλο το βιβλίο (γύρω στις 500 σελ.) και να σε ρωτήσω σε τι φυσική κατάσταση είσαι; Γυμνάζεσαι; ("Τι ρωτάει το παλικάρι" σκέφτηκα). <br />-Εεε παίζω καμιά μπαλίτσα, κανά μπασκετάκι, (κανά χαρτάκι, κανά τάβλι, κανά φραπεδάκι αλλά τα τελευταία δεν τα είπα).<br />-Ωραία γιατί την Τετάρτη δίνεις το πρακτικό μέρος του μαθήματος.<br />-Ορίστε; (Κάπου εκεί η ευγένεια χάθηκε). Τι λες ρε δάσκαλε θα με τρελάνεις; Τέλειωσα πριν από πέντε χρόνια και θα δώσω πράξη; Πας καλά;<br />-Αν δεν έρθεις δεν θα δώσεις.<br />Η μάχη είχε χαθεί. Με τσαμπουκάδες δεν θα κατάφερνα τίποτα. Επρεπε να είμαι ευγενικός.<br />-Καλά ρε δάσκαλε θα έρθω. Τι περιλαμβάνει η πρακτική εξέταση;<br />-Τα αγωνίσματα του δεκάθλου!<br />-Τι;;;;;;;;;;;;;;;;;; Συγνώμη ρε δάσκαλε θέλεις να κάνω επί κοντώ ας πούμε;<br />-Ναι αν θες να βαθμολογηθείς.<br />-Ο Π. και ο Τ. δύο πολύ καλοί φίλοι στην Κομοτηνή γελάνε ασταμάτητα από χθες. Ο πρώτος ειδοποίησε στην δουλειά πως θα αργήσει μόνο και μόνο για να έρθει στο στάδιο να δει το θέαμα και ο δεύτερος την ώρα που γράφεται αυτό το post έχει πάει να δανειστεί μια κάμερα από τον κολλητό του. Οσο για μένα; Θα μάθετε νέα μου στις αυριανές ειδήσεις: "Ας περάσουμε σε μια δυσάρεστη είδηση τώρα. Μάχη δίνουν οι πυροσβεστικές αρχές της Κομοτηνής να ξεσφηνώσουν από τον κώλο φοιτητή, ένα κοντάρι του επί κοντώ. Ο άτυχος άνδρας έπειτα από ένα αποτυχημένο άλμα καρφώθηκε πάνω στο κοντάρι και μεταφέρθηκε στο Σισμανόγλειο Νοσοκομείο Θράκης".<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14364325-113749548972650674?l=apaleutoi.blogspot.com' alt='' /></div>Valderhttp://www.blogger.com/profile/11743767581891580896noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-14364325.post-1136922150269220502006-01-10T21:47:00.000-08:002006-01-10T11:47:02.630-08:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/1600/WOODY.ALLEN.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/320/WOODY.ALLEN.jpg" border="0" /></a><br /><strong><em>Δεν έφταναν τα 300 ευρώ εισιτήριο για να τον παρακολουθήσεις, ο Γούντι Άλεν κάθισε (μόλις) 20΄(!) σε ένα πριβέ πάρτι που του παρέθεσαν, παρουσία Παύλου Τσίμα, Μανώλη Μητσιά, Αλέκου Φασιανού…<br />Τα μεγάλα πνεύματα, είναι τελικά μόνο για τα ανάλογα χρήματα. Οπότε, αρκεστείτε στις ταινίες του.</em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14364325-113692215026922050?l=apaleutoi.blogspot.com' alt='' /></div>Respecthttp://www.blogger.com/profile/14312157658478837785noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-14364325.post-1136384765064126402006-01-04T06:23:00.000-08:002006-01-04T06:26:05.083-08:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/1600/Tel-Aviv-marina.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/320/Tel-Aviv-marina.jpg" border="0" /></a><br /><strong><em>Watching Tel Aviv from the sky, U see a town full alive…<br />Even from the airplane window, the lights betray a city ready for all.<br />For the newcomer, there is no sense of the insecure and fear of terror that fload in here.<br />There are only the big lights, the smell and the aura of the 2-in arow-European Champions, Maccabi and finally, the strange language.<br />The strange signs, which make you more curious of what they mean.<br />So, you always have to ask.<br />Friendly people, all the time willing to make you comfortable and I mean simple persons.<br />Besides the signs, the only strange thing I came up to was the even stranger computers, where U have to type backwards!<br />More adventures from Israel when, be good, I will come back... </em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14364325-113638476506412640?l=apaleutoi.blogspot.com' alt='' /></div>Respecthttp://www.blogger.com/profile/14312157658478837785noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-14364325.post-1136130312797536512006-01-01T17:46:00.000-08:002006-01-01T07:52:47.606-08:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/1600/Happy-New-Year-%20small.gif"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/320/Happy-New-Year-%20small.gif" border="0" /></a><br /><strong><em>Happy New Year!<br /><br />Nouvelle Année Heureuse!<br /><br />Nuovo Anno Felice !<br /><br />Gelukkig Nieuw Jaar!<br /><br />Ano Novo Feliz!<br /><br />С Новым годом!<br /><br />Nuevo Año Feliz!<br /><br />Neues Glückliches Jahr!</em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14364325-113613031279753651?l=apaleutoi.blogspot.com' alt='' /></div>Respecthttp://www.blogger.com/profile/14312157658478837785noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-14364325.post-1135857835259325242005-12-29T13:54:00.000-08:002005-12-29T04:06:02.060-08:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/1600/4167.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/320/4167.jpg" border="0" /></a><br /><strong><em>Ένα ατελείωτο παιχνίδι βλεμμάτων… Μια έλξη που (φαινόταν τουλάχιστον) πως συντηρούνταν και παρέμενε άσβεστη μόνο με τις κινήσεις. Και όχι με τα λόγια. Άλλωστε, ποτέ δεν τα κατάφερνε στις κουβέντες. Δεν τις πίστευε, δεν πίστευε μάλιστα πολλάκις και ό,τι ξεφούρνιζε εν βρασμώ ή συνήθως αυθόρμητα και το δικό του στόμα.<br /><br />Ήταν φανατικός θαυμαστής των εκφράσεων. Λάτρευε να παρατηρεί τις φιγούρες στο μετρό και στα μαγαζιά. Να επιχειρεί να αναλύει τις γκριμάτσες, τα χαμόγελα, την θλίψη τους, όμως πάντοτε διακριτικά… Γιατί δεν έπαυε να είναι ντροπαλός. Για αυτό και δεν της μίλησε ποτέ.<br /><br />Ανεχόταν αυτή την περίεργη κατάσταση. Την αντίκριζε και έχανε την λαλιά του. Κατάλαβε, πάντως, πως αυτό δεν ήταν από την ντροπή του, αλλά από το δέος που του προκαλούσε η μορφή της. Δεν τον πείραζε να την βλέπει να συζητάει με τον κάθε έναν «γόη» που το μόνο που είχε στο μυαλό του ήταν να «γεμίσει» το κρεβάτι του με την πληθωρική της παρουσία.<br /><br />Αναρωτιόταν συχνά αν πράγματι του άρεσε. Αν στα αλήθεια τον τραβούσε και ερωτικά, διότι αν συνέβαινε κάτι τέτοιο θα έπρεπε να τον ενοχλεί η κάθε λογής «επίθεση»που δεχόταν συνεχώς από τους επίδοξους εραστές της. Τα συναισθήματα δεν άλλαζαν, ούτε όταν την συνάντησε τυχαία σε να μικρό μπαρ του κέντρου ένα βράδυ. Την χαιρέτησε, αλλά προτίμησε να την κοιτάζει. Πάντοτε διακριτικά, πάντοτε με ένα ευγενικό βλέμμα, που ωστόσο έκρυβε μέσα του μια ανεξάντλητη επιθυμία να βρεθεί μαζί της.<br /><br />Άλλο τον είχε ενοχλήσει τον τελευταίο καιρό… Εκείνος ο ενοχλητικός, «καριερίστας» συγκάτοικός της στο γραφείο, που δεν έλεγε να βάλει μυαλό. Λαοπλάνος, ως συνήθως, αλλά και αποφασιστικός. Να ολοκληρώσει ξανά κάτι που δεν θα έπρεπε να είχε καν στο μυαλό του. Οι όποιες σκέψεις ακόμη και να χειροδικήσει εναντίον του, του φαίνονταν «εκρηκτικές» όταν τον παρακολουθούσε να την πλησιάζει, αλλά συνάμα τόσο γελοίες όταν καθόταν αναπαυτικά στο σαλόνι του και απολάμβανε ένα ουίσκι.<br /><br />Γιατί ήξερε πως είναι μεγάλο κορίτσι και γνωρίζει καλύτερα. Δεν θα τολμούσε να της εξηγήσει ποτέ το ποιος είναι εκείνος ο τύπος, που όσο απίστευτος κι αν είναι, επιβεβαιώνει τον νόμο της κυριαρχίας του θρασύ, του «κακού» που μας έλεγαν παλιά οι παππούδες και οι γιαγιάδες μας. Ακόμη και αν την έβλεπε ποτέ στην αγκαλιά του, σκέψη που του προκαλούσε αηδία, τίποτε δεν θα χαλούσε τα αισθήματά του για εκείνη.<br /><br />Θα ήταν πάντα Εκείνη!</em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14364325-113585783525932524?l=apaleutoi.blogspot.com' alt='' /></div>Respecthttp://www.blogger.com/profile/14312157658478837785noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-14364325.post-1135856851533272742005-12-29T13:52:00.000-08:002005-12-29T03:59:45.653-08:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/1600/broken_20020325c.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/320/broken_20020325c.jpg" border="0" /></a><br /><strong><em>Θεωρούσε πως μόνο το κορμί και οι εκφράσεις δεν θα μπορούσαν ποτέ να πουν ψέματα… Τα ψεύτικα λόγια, έλεγε, μπορούν να «συνοδευτούν» από ανάλογες κινήσεις του προσώπου, του βλέμματος, του χαμόγελου ή του κλάματος. Αλλά όλα τα παραπάνω λένε απλώς την αλήθεια αν δεν ακολουθούνται από λόγια.<br /><br />Λόγια, λόγια, λόγια. Τα είχε βαρεθεί, όπως όλα εκείνα τα κλισέ της εποχής ή ακόμη και παλαιότερων χρόνων. Ακόμη και σπουδαίων ανδρών. Δεν θα μιλούσε στην Ε.. Ήταν αποφασισμένο. Κι ας πίστευε εκείνο που συνήθιζε να λέει ο Martin Luther King, ότι δηλαδή «Our lives begin to end, the day we become silent about things that matter».<br /><br />Ήξερε ότι η σιωπή του δεν έκανε καλό. Δεν θα την προειδοποιούσε για εκείνον τον τύπο. Και ας γνώριζε πως αντιστεκόμενος στην ρήση του King δεν θα κατέστρεφε μόνο την δική του ζωή. Αλλά πιθανότατα και εκείνης. (Αμάν αυτά τα κλισέ!)<br /><br />Είχε το παράδειγμα του Υ., που σε μια αντίστοιχη περίπτωση τα θαλάσσωσε, άθελά του βεβαίως. Το μοναδικό πράγμα που δεν επιθυμούσε ήταν να νομίσει η Ε. πως η «προειδοποίησή» του για «αυτόν» ήταν συνέπεια της ζήλιας. Ή της δικής του επιθυμίας να την φέρει κοντά του…<br /><br />Η υπομονή του ήταν αρετή και την φύλασσε σαν ένα μυστικό που δεν θα έπρεπε να αποκαλυφθεί ποτέ. Όμως, τούτες τις ημέρες, η σκέψη του ήταν συνεχώς εκεί. Προτίμησε να το κουβεντιάσει με τον Υ., αλλά άκρη δεν έβγαλε. Εκείνος, φυσικά τον παρότρυνε να κάνει το ίδιο. Να σπάσει την σιωπή του.<br /><br />Δεν θα το έκανε… Διότι το «σπάσιμο» του Υ. είχε ήδη γίνει και δεν είχε φέρει και αποτέλεσμα σε μια πολύ πιο απλή ιστορία. Αλλά το είχε κατανοήσει. Και το είχε πει στον Υ., όχι σαν παρηγοριά, αλλά σαν ένα συμπέρασμα που χρειάστηκε χρόνια για να «σφηνώσει» στην άκρη του μυαλού του. Φίλε Υ., για να «ανοίξεις» μια καλά «κλειδωμένη» καρδιά, μερικές φορές πρέπει να την σπάσεις…</em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14364325-113585685153327274?l=apaleutoi.blogspot.com' alt='' /></div>Respecthttp://www.blogger.com/profile/14312157658478837785noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-14364325.post-1135792824877600072005-12-28T20:03:00.000-08:002005-12-28T10:10:44.246-08:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/1600/Ms.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/320/Ms.jpg" border="0" /></a><br /><em><strong>«Those who afraid 2 fall never fly<br />How will U ever know if U ever try<br />Might just reach your goals and your every<br />dream U can never be sure<br />If not U can learn from the mistakes U<br />make, at least U will wonder no more<br /><br />The saddest thing is a life never lived,<br />a desired task never tried<br />Wishing stars never wished upon left<br />floating in the sky<br />Dreams left as dreams hopes and ambitions<br />pushed 2 the back of one’s mind<br /><br />If U never speak U will never be heard<br />If U don’t seek U will never find<br />Never let them tell U that U can’t<br />shouldn’t or couldn’t<br /><br />Never give them the satisfaction of being<br />the reason that U wouldn’t<br />Never let their jealousy or disbelief<br />be the reason U don’t or won’t try<br />Don’t let the only time U ever really<br />fly be the day U die»!<br /><br /></strong>Από το album «Little Deeper» της Ms. Dynamite,<br />που «ξέθαψα» χθες από τις θήκες των CDs<br />και πραγματικά λησμόνησα ιδιαίτερα τόσο καιρό…</em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14364325-113579282487760007?l=apaleutoi.blogspot.com' alt='' /></div>Respecthttp://www.blogger.com/profile/14312157658478837785noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-14364325.post-1135702775673256132005-12-27T19:04:00.000-08:002005-12-27T09:13:05.176-08:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/1600/television.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/320/television.jpg" border="0" /></a><br /><strong><em>Τα έξυπνα μηνύματα απευθύνονται σε έξυπνους ανθρώπους… Γι αυτό και δεν πρέπει να προκαλεί έκπληξη η απόρριψη από το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης 4 διαφημιστικών σποτ του Ελληνικού Τμήματος της Διεθνούς Αμνηστίας, τα οποία δεν δέχθηκε να χαρακτηριστούν κοινωνικά μηνύματα, ώστε να μεταδίδονται δωρεάν από τους σταθμούς.<br /><br />Μηνύματα που αφορούσαν τα ανθρώπινα δικαιώματα, τα οποία προφανώς το Ε.Σ.Ρ. θεωρεί ότι καλύπτουν πλήρως οι μεσημεριανές ζώνες, οι Τσουκαλάδες και όλα τα προγράμματα που «τιμωρεί» απλώς με μερικές δεκάδες χιλιάδες ευρώ… Στο πρώτο μήνυμα, ο Αγιος Βασίλης συλλαμβάνεται και μεταφέρεται στις φυλακές του Γκουντανάμο, αφού η παραφουσκωμένη στολή του κίνησε την υποψία των Αρχών, ενώ στο δεύτερο οι τρεις μάγοι με τα δώρα συλλαμβάνονται στα ισραηλινο-παλαιστινιακά σύνορα, μεταφέρονται στο ίδιο μέρος , ενώ καταζητείται και άγνωστος με το κωδικό όνομα «φωτεινό αστέρι»! Τα δύο αυτά μηνύματα καταλήγουν ως εξής: «Στις μέρες μας θα μπορούσε να συμβεί. Ας φροντίσουμε τουλάχιστον να έχουν καλύτερη μεταχείριση, όπως και οι υπόλοιποι που κρατούνται εκεί, χωρίς απαγγελία κατηγορίας, δίκη ή πρόσβαση σε δικηγόρο και ενίοτε υποβάλλονται σε βασανιστήρια».<br /><br />Στο τρίτο μήνυμα έχουν απαγάγει το «κοριτσάκι με τα σπίρτα», με τις στρατιωτικές αρχές να υποστηρίζουν ότι επιλέχθηκε ως ειδική στη χρήση σπίρτων που προκαλούν παραισθήσεις κατά τη διάρκεια της καύσης τους και καταλήγει: «Στις μέρες μας θα μπορούσε να συμβεί, όπως συμβαίνει και με τα υπόλοιπα 300.000 παιδιά που στρατολογήθηκαν συχνά διά της βίας σε 27 χώρες του κόσμου κατά παράβαση των κανόνων Διεθνούς Δικαίου». Στο τελευταίο σποτ, ζευγάρι νιόπαντρων με νεογέννητο (ο Ιωσήφ, η Παναγία και ο Χριστός δηλαδή) βρίσκουν άσυλο στην Αίγυπτο, γλιτώνοντας από επίθεση του κινήματος «Ηρώδειος Αντιβρεφικός Συναγερμός» και καταλήγει: «Ας φροντίσουμε να αναγνωριστεί το δικαίωμα στο άσυλο και για τους υπόλοιπους 10 εκατομμύρια πρόσφυγες που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τη χώρα τους εξαιτίας της ταυτότητας ή των θρησκευτικών και πολιτικών τους πεποιθήσεων».<br /><br />Καλές, ανθρώπινες γιορτές, έστω και με τα ΚΩΛΟ-προγράμματα που είτε υποβιβάζουν την νοημοσύνη μας είτε απλώς δείχνουν διάσημους (αλλά τις περισσότερες φορές ασήμαντους) να λικνίζονται στον ρυθμό συνήθως ανατολίτικων ρυθμών…</em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14364325-113570277567325613?l=apaleutoi.blogspot.com' alt='' /></div>Respecthttp://www.blogger.com/profile/14312157658478837785noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-14364325.post-1135018275600291812005-12-19T20:54:00.000-08:002005-12-19T10:59:41.570-08:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/1600/paulin20tom.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/320/paulin20tom.jpg" border="0" /></a><br /><strong><em>Ο Νόρμαν Μέιλερ έγραφε στο βιβλίο "Μάγισσα Τέχνη" πως "όσοι βιώνουν εμπειρίες, μαθαίνουν να ζουν... Όσοι δεν βιώνουν, γράφουν". Εγώ, εσύ, εμείς, εσείς που καθόμαστε και αραδιάζουμε στα blogs τι ακριβώς κάνουμε;</em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14364325-113501827560029181?l=apaleutoi.blogspot.com' alt='' /></div>Respecthttp://www.blogger.com/profile/14312157658478837785noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-14364325.post-1134733782482123142005-12-16T13:53:00.000-08:002005-12-16T04:24:00.306-08:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/1600/thinking.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/320/thinking.jpg" border="0" /></a><br /><strong><em>Όλες εκείνες οι «lifestyle» συμβουλές τον είχαν μετατρέψει σε έναν ιδιαίτερα μελαγχολικό άνθρωπο… Όχι, δεν είχε αλλάξει 4 αυτοκίνητα στα 30 του, τα οποία να έχουν τιμή (αλλά όχι ουσία) αυξημένη κατά γεωμετρική πρόοδο. Όχι, δεν είχε κοιμηθεί με περισσότερες από 25 γυναίκες στην ίδια ηλικία, όπως επιτάσσουν οι (μεγαλο;)εκδότες κάθε λογής περιοδικού που κρέμεται στα περίπτερα, αλλά και σαν δαμόκλειος σπάθη πάνω από το κεφάλι του.<br /><br />Όχι, δεν είχε κατορθώσει να μεγαλώσει τον τραπεζικό του λογαριασμό, όπως του ζητούσε επίμονα η πρώτη σύζυγός του. Για αυτό και θα κάνουν –όπως εδώ και 2 χρόνια- Χριστούγεννα χωριστά. Δεν μπορούσε να κατανοήσει, γιατί οι υπόλοιποι δεν κατανοούν πως δεν θέλει να περάσει τις παραμονές των γιορτών «πηγμένος» σε πολύβουα πλακόστρωτα δρομάκια για να κάνει τα «καθιερωμένα» ψώνια. Γνώριζε ότι αυτό πιθανότατα θα έφερνε μουρμούρα στην Μ., με την οποία έβγαινε εδώ και 2-3 εβδομάδες.<br /><br />Ίσως εκείνη να θεωρούσε απρέπεια το να μην της χαρίσει ένα δώρο. Το είχε αποφασίσει, ωστόσο. Όχι για να μην ξοδέψει τα λεφτά του, αλλά για να μην σπαταλήσει ξανά την ηρεμία του μυαλού του. Γιατί, όσο και τον «πλήγωνε», δεν του άρεσαν ποτέ οι προθεσμίες. Και δεν είχε υποκύψει ποτέ στον άγραφο κανόνα του "να πετύχεις και για τους άλλους. Για να τους ξαφνιάσεις ευχάριστα".<br /><br />Του άρεσαν πού και πού οι (δικές του) αποτυχίες…</em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14364325-113473378248212314?l=apaleutoi.blogspot.com' alt='' /></div>Respecthttp://www.blogger.com/profile/14312157658478837785noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-14364325.post-1134327871450120402005-12-11T21:07:00.000-08:002005-12-12T10:42:50.586-08:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/1600/crying_1.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/320/crying_1.jpg" border="0" /></a><br /><strong><em>Αν και άθεος είχε συνδυάσει στο μυαλό του «δεισιδαιμονίες» που δεν τον άφηναν να ηρεμήσει. Θυμόταν πάντα εκείνο το αυγουστιάτικο καλοκαίρι που για πρώτη φορά, σαν παιδί, ακολούθησε την συμβουλή των γονιών του και σταυροκοπήθηκε πριν το μεσημεριανό… Ο βραδινός, ανώδυνος» σεισμός δεν του «επέτρεψε» να το κάνει πριν από κανένα άλλο γεύμα της ζωής του.<br />Δεν θέλησε ποτέ να προσευχηθεί για κάτι προσωπικό του. Ακόμη και μια παράκληση στα θεία, για να κερδίσει κάποτε η αγαπημένη του ομάδα, δεν μετρούσε στα σοβαρά. Το μόνο που ήθελε να κάνει σχετικά με την (αποκρουστική για τον ίδιο) θρησκεία, ήταν να φυλάει κρυφά κάθε βράδυ μια εικόνα στο σαλόνι, για να προφυλάσσει τους δικούς του ανθρώπους. Βλέπεται, εκείνοι πίστευαν και νόμιζε πως αν το έκανε, το (μεταφυσικό;) αίτημά του θα έπιανε τόπο.<br /><br />Τα χρόνια κυλούσαν και δεν είχε παράπονα. Αν και δεν γευόταν την ζωή έως το μεδούλι της, ήταν χαρούμενος που δεν είχε χάσει κανένα αγαπημένο του πρόσωπο. Εκτός ίσως από τον ίδιο του τον εαυτό… Από την δική του ζωή. Ποτέ παράλογων ζητούμενων, ποτέ ακραίων κινήσεων και αποφάσεων. Στο μυαλό του, ο μεταφυσικός πόλεμος δεν έλεγε να συνθηκολογήσει με τις επιθυμίες του. Είχε φτάσει σε σημείο, αν και δεν ήταν προληπτικός, να συνδέει ασυνείδητα πράγματα και καταστάσεις. Κάποτε, όταν τόλμησε να σκεφθεί σαν άνδρας για την Κ. που δούλευε στο λογιστήριο του γραφείου, ένιωθε ένοχος γιατί… μικροτράκαρε με το αυτοκίνητο!<br />Αποφάσισε να μην διανοηθεί ποτέ (παράλογες, μόνο για το δικό του μυαλό) απαιτήσεις που ξέφευγαν των ορίων του. Γιατί ποτέ δεν τόλμησε να τα ξεπεράσει. Η Κ. του φαινόταν απαρατήρητη στα μάτια του. Γιατί στην φαντασία του, δεν μπορούσε να την ξεχάσει. Όπως και δεν μπορούσε ποτέ ενώπιον του αφεντικού, να ξεστομίσει όλα εκείνα –τα ριζοσπαστικά- που του περνούσαν από το μυαλό κάθε βράδυ πριν πέσει για ύπνο. Ήταν οξύμωρο, αλλά με την φαντασία του «σκότωνε» την φαντασία του και η φανταστική ζωή του, αυτή που θεωρούσε ότι του προσφέρει τόση χαρά, του έκανε τελικά κακό.<br /><br />Ένα βράδυ σκέφτηκε πως θα έπρεπε να κάνει κάτι για αυτό… Το επόμενο πρωί δεν «κάθισε σούζα» όταν ο κ. Π. του είπε κάτι υποτιμητικό. Όταν γλίτωσε την τελευταία στιγμή την απόλυση, σκέφτηκε τι στο διάολο έκανε δίχως να επεξεργαστεί τις σκέψεις του! Όταν, όμως, η Κ. έφτασε κοντά του και του εξέφρασε τον θαυμασμό της για την στάση του, θα ήθελε να πάει στο γραφείο του κ. Π. και να του τα ξαναπεί άλλες 100 φορές! Κατέληξαν να τα συζητούν στο απέναντι μπαράκι. Ποτέ δεν είχε φανταστεί πως εκείνη η εντυπωσιακή γυναίκα, που «τάραζε» με κάθε βήμα της όλα τα γραφεία, όλες τις φαντασιώσεις και όλα τα ανδρικά ένστικτα των αρσενικών που την παρακολουθούσαν, θα έκρυβε μέσα της τόση ευαισθησία.<br />Το ραντεβού για το επόμενο βράδυ δεν τον άφησε να κλείσει μάτι. Άλλωστε, δεν ήθελε να το κάνει για να μην χάσει ούτε μια στιγμή από αυτά που έζησε 2 και κάτι ώρες μαζί της. Φοβόταν πώς να έκλεινε τα μάτια του, θα χανόταν η αίσθηση του αρώματος της που νόμιζες πως είχε κατακλύσει το διαμέρισμά του, χωρίς να έχει πατήσει ποτέ το πόδι της εκεί! Την συνάντησε, την γοήτευσε και δεν το πίστευε. Κατέληξε στο κρεβάτι μαζί της και όταν συλλογίστηκε τι έκανε, παραπονέθηκε στην ψυχή του που δεν τόλμησε νωρίτερα. Ό,τι κακό είχε συνδυάσει με το τι ζητούσε από την ζωή του ξεγράφτηκε μονομιάς… Οι προλήψεις είχαν σβήσει από το κεφάλι του. Τον περίμενε μια εντυπωσιακή συνέχεια μαζί της. Μια πραγματική ζωή και όχι απλώς φαντασία… Και κάτι τέτοιο, συνειδητοποίησε πως δεν το άντεχε. Έκλαψε που η ζωή του έχει «κλέψει» τόσα (μικρά, αλλά πολλά) πράγματα όλα αυτά τα χρόνια. Και της το ανταπέδωσε. Πήρε την ίδια του την ζωή. Εκείνη τον βρήκε το πρωί που ξύπνησε στο πεζοδρόμιο, νεκρό αλλά χαμογελαστό…</em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14364325-113432787145012040?l=apaleutoi.blogspot.com' alt='' /></div>Respecthttp://www.blogger.com/profile/14312157658478837785noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-14364325.post-1134321112417172322005-12-11T09:06:00.000-08:002005-12-12T10:40:30.900-08:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/1600/BULLS_PIPPEN_CXA105.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/320/BULLS_PIPPEN_CXA105.jpg" border="0" /></a><br /><strong><em>Έστω και αν έζησε πίσω από την σκιά του κορυφαίου καλαθοσφαιριστή όλων των εποχών, δεν "επισκιάστηκε" και κατέγραψε τα δικά του ρεκόρ. Η φανέλα του Σκότι Πίπεν, το Νο33 στους Bulls είναι δίπλα σε εκείνη του Τζόρνταν στην οροφή του United Center του Σικάγο και δεν θα ξαναφορεθεί ποτέ από κανέναν άλλον! Σκότι, σε ευχαριστούμε (κι εσένα) για τις αναμνήσεις, σαν ένα από τα λίγα -αλλά τρανά-παραδείγματα αφοσίωσης στο άθλημα. </em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14364325-113432111241717232?l=apaleutoi.blogspot.com' alt='' /></div>Respecthttp://www.blogger.com/profile/14312157658478837785noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-14364325.post-1134126418312856002005-12-09T01:10:00.000-08:002005-12-09T03:43:30.020-08:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/1600/usher2.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/320/usher2.jpg" border="0" /></a><br /><strong><em>Ο Λούι κατόρθωσε να μείνει ένα μήνα σε ένα ψυγείο και παρέμεινε ζωντανός, αψηφώντας τους νόμους της (ακόμη και για γάτα, εφτάψυχης) ζωής του! Να δούμε, εμείς, τα –χειρότερα και μεγαλύτερα- ζώα, πόσο θα μένουμε στην κατάψυξη… Η χθεσινή κουβέντα με παρέα και απαραίτητη συνοδεία οίνου δεν κατέληξε φυσικά κάπου, όπως όλες οι αντικρουόμενων απόψεων συζητήσεις, αλλά μάλλον ήταν αποτέλεσμα του κρασιού.<br />Τελικά, όταν μένουμε αδρανείς, είμαστε κακοί, αλλά θα αποφασίσουν κάποιοι «φωστήρες» της απλώς ζωής και καθημερινότητας γιατί τους ενοχλεί και όταν μιλάμε; Η Ε., λέει, προσβλήθηκε από την μαγνητοσκοπημένη ομιλία του Χάρολντ Πίντερ προς την Σουηδική Ακαδημία, για την βράβευσή του με το Νομπέλ Λογοτεχνίας, όπου κατηγόρησε ευθέως Μπους-Μπλερ ως «εγκληματίες πολέμου»! Το σκεπτικό της, όπως το ανέπτυξε, δεν ήταν οι «κατηγορίες», του, αλλά πως «αυτός είναι πλούσιος, διάσημος, βραβευμένος και με το ένα πόδι στον… άλλο κόσμο»!!!<br />Δηλαδή, τι πρέπει, να σιωπήσει. Όποιος θέλει μιλάει και μπράβο του! Οι υπόλοιποι, εμείς κοινώς, θα πρέπει να ντρεπόμαστε που κλείνουμε τα στόματά μας, με όποια «όπλα» έχουμε να «παλέψουμε» για χαμένα ιδανικά. Για χαμένα χρόνια, τα οποία δεν αναπληρώνονται με ακριβά ρούχα, καλό αυτοκίνητο και μονίμως διασκέδαση. Τα χρόνια δεν κερδίζονται έτσι. Και δεν είναι κακό, Ε. μου, αν κάποιος μας βάζει που και πού «φωτιά» στην σκέψη μας. Γιατί οι περισσότεροι «ισχυροί» βάζουν συνέχεια «φωτιά» στις ζωές μας…<br /><br />Υ.Γ.: Γιατί οι γάτες έχουν 7 ζωές... Ενώ εμείς μια και (μακάρι) καλή για να απολάυσουμε, να δημιουργήσουμε και -γιατί όχι- να αφήσουμε κάτι πίσω μας</em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14364325-113412641831285600?l=apaleutoi.blogspot.com' alt='' /></div>Respecthttp://www.blogger.com/profile/14312157658478837785noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-14364325.post-1134125107355379912005-12-09T00:48:00.000-08:002005-12-09T03:44:17.983-08:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/1600/psycho.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/320/psycho.jpg" border="0" /></a><br /><strong><em>Μοιάζει με ένα είδος «Ιεράς Εξέτασης»… Είναι γιατί το (στην πραγματικότητα δεν υπάρχει) ελληνικό ποδόσφαιρο αποτελεί για την μάζα και την πλειοψηφία των γεμάτων παρωπίδες οπαδών μια «ιερή αγελάδα»! Η περιβόητη υπερηφάνεια των «υπέροχων (σ.σ.: που λένε ποδοσφαιριστές και παράγοντες) λαών», εκείνων που στην πρώτη ευκαιρία τα σπάνε χωρίς κανένα ενδοιασμό, πληγώνεται κάθε τόσο από ανθρώπους που λένε την αλήθεια.<br />Προπονητής δεν είμαι, εν τω παίζω ούτε και θέλω να γίνω. Επομένως δεν μπορώ να κρίνω τεχνικά τον κόουτς του Παναθηναϊκού, Αλμπέρτο Μαλεζάνι. Αυτό, το αφήνω σε δημοσιογραφίσκους που χωρίς να έχουν ιδέα από μπάλα τον κράζουν δίχως δισταγμό. Όπως ο (σοβαρός) Κάτανετς απολύθηκε από τον «Π»ρόεδρο Σωκράτη Κόκκαλη, επειδή τόλμησε να υποτιμήσει την επιθυμία για το (φαιδρό) 7ο συνεχόμενο πρωτάθλημα του Ολυμπιακού ξεστομίζοντας την λέξη «Ψύχωση»! Κάπως έτσι, ο Μαλεζάνι (που έχει κατακτήσει Κύπελλο UEFA!) υποτίμησε τις επιτυχίες του Παναθηναϊκού της «5αρας», οποίος δεν είναι μόνο δικό του δημιούργημα. Είναι κυρίως δημιούργημα της «φαντασίας ή φαντασίωσης» των άρρωστων οπαδών, που νομίζουν ότι υποστηρίζουν μεγάλους συλλόγους. Γιατί στην Ευρώπη, είμαστε ο αντίστοιχος Ακράτητος και Λεβαδειακός. Οι μεγάλες ομάδες είναι μεγάλες στην υποδομή, την οργάνωση και την λειτουργία. Και όχι στην καταβολή «δεδουλευμένων» σε διαιτητές και διαπλεκόμενους. Όσο δεν σταματά αυτό, θα γινόμαστε ρεζίλι εκτός συνόρων.<br />Διότι όσοι δεν ντρέπονται να απαξιώνουν το απαρχαιωμένο και αρτιοσκληρωτικό ελληνικό πρωτάθλημα και δεν σέβονται την (και καλά) «ιστορία» των ελληνικών συλλόγων, πρέπει να «τιμωρούνται»! Αλλά τελικά, οι ομάδες μας δεν χρειάζονται καλούς προπονητές, έξυπνους παράγοντες και μετεγγραφές παικτών… Μετεγγραφές οπαδών θέλουν!!!<br /><br />Υ.Γ.: Το παραπάνω αποτελεί μια απλή ιστορία… επιστημονικής φαντασίας! Διότι, στην πραγματικότητα, ελληνικό ποδόσφαιρο, όπως και οι περισσότερες εκφάνσεις του ελληνικού αθλητισμού, δεν υπάρχουν.<br />Υ.Γ.2: Να τους χαίρεστε και να συνεχίσετε να τους αποθεώνεται!</em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14364325-113412510735537991?l=apaleutoi.blogspot.com' alt='' /></div>Respecthttp://www.blogger.com/profile/14312157658478837785noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-14364325.post-1133576764119507932005-12-02T18:18:00.000-08:002005-12-02T18:26:04.146-08:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/1600/cherryicecream.1.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/320/cherryicecream.1.jpg" border="0" /></a><br /><strong><em>Κατά τον ίδιο τρόπο που δεν μου αρέσει να δίνω συμβουλές, δεν μου αρέσει και να τις ακούω… Πόσο μάλλον να τις ακολουθώ. Ακόμη και αν είναι, ή καλύτερα μοιάζουν, σωστές. Ώρες-ώρες σκέφτομαι μήπως η συνεχόμενη άρνησή μου έπ’ αυτού είναι απλώς αντίδραση και μάλιστα κακή. Η δυνατή φωνή του Γ. από το Κιάτο νωρίς το απόγευμα έγινε εντονότερη όταν του «ανακοίνωσα επισήμως» πως απόψε λέω να μείνω μέσα!<br />«Δεν κάνεις καμιά βόλτα να βρεις και καμία γυναίκα;», η – μάλλον – απορία του από το κινητό και δεν μου έφτανε ο (πεσμένος, πάντως) πυρετός, είχα και το περιβόητο «male» κήρυγμα. Μου έφτανε, ωστόσο, η φωνή της Maby Fedina στο κανάλι Mezzo της NOVA. Αποφάσισα να «ξαπλώσω» πάνω στην βελούδινη χροιά της και δεν χρειαζόταν να σκεφτώ κάτι άλλο. Αν και συνήθως υπό πίεση, δεν θέλω να λειτουργώ με το «άγρυπνο και βλοσυρό βλέμμα» της και αδιαφορώ αν η απροθυμία μου την μεγαλώνει.<br /><br />Αν είναι να τιμωρηθώ για κάποιο από τα 7 θανάσιμα αμαρτήματα, τούτη την περίοδο, την γλιτώνω για «λαγνεία». Αλλά για την λαιμαργία, δεν βάζω και το χέρι μου στην… σάλτσα! Η γεύση επανήλθε στο στόμα μου έπειτά από 2-3 μέρες και το ξεφύλλισμα των κυριακάτικων «Εικόνων» (αφιερωμένο στην Γεύση) μου άνοιξε περισσότερο την όρεξη. Το τραπέζι της θείας Β. στον 1ο όροφο για τα γενέθλιά της, η αφορμή, όμως η συνέχεια μέχρι τώρα φέρνει λίγο σε κάτι σαν από το τελευταίο γεύμα της ζωής μου. Τόση λαχτάρα! Και αν Γ. – «sorry που δεν θα ανταλλάξω βλέμμα με κάποια αιθέρια ύπαρξη σε κάποιο μπαράκι», αρκούμαι προς το παρόν στο να χαζεύω σαν μικρό παιδί κάθε κουταλιά από τον «κουβά» NIRVANA παγωτό, που δεν στέριωσε για πολύ στην κατάψυξη. Κι ας έχασα τους Stereo MC’S στο «22»… Κι ας προτίμησα αυτό το βράδυ την χαζοκούτα από το «Toy». Άλλωστε, τώρα που η συναυλία της Fedina τελείωσε, με συγχωρείτε, αλλά αρχίζει Phoenix vs Denver. Καλό ξημέρωμα! Κι ας λένε στην </em></strong><strong><em>στην Σαλονίκη "έμεινα παγωτό", εννοώντας "έμεινα μαλάκας". </em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14364325-113357676411950793?l=apaleutoi.blogspot.com' alt='' /></div>Respecthttp://www.blogger.com/profile/14312157658478837785noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-14364325.post-1133206369492012292005-11-28T09:35:00.000-08:002005-11-28T11:39:32.416-08:00<strong><em>Τουλάχιστον ο George Best δεν «μπασταρδεύτηκε ποτέ»…<br /><br /><br />«Γλυκιά μου Ελλάδα, κάνω hip-hop μα δεν αρέσω,<br />Λοιπόν μετά το σοκ θα πιω έναν εσπρέσο<br />Δεν ξέρω αν θα μπορέσω κι εγώ σαν τους επώνυμους<br />Να κάνω dolce vita, γιατί με λένε Ominus<br />Και αφού με λένε Ominus θα βγαίνω και θα κράζω<br />Θα σπάζω, θα φωνάζω στα μπουζούκια θα βελάζω<br />Θα αράζω σε γωνιές έτοιμος με δυο γιαούρτια,<br />Special delivery για τα δικά τους μούτρα!<br />Για φρούτα, μαϊντανούς, TV persones, κριτικούς<br />Συνθέτες-στιχουργούς με επιτυχίες κλέψει-κλέψει,<br />Ο κόσμος να χαλάσει πρέπει ο κόσμος να χορέψει!<br />Ακούγεται παράλογο όμως είναι κάπως έτσι…<br />Ποιοι κλείνουν λεωφόρους τραγουδώντας με τις ώρες;<br />Ποιοι βγαίνουν στην σκηνή και ποιοι τυλίγονται στις φλόγες;<br />Βαθιά τα ντεκολτέ για να φαίνονται οι ρώγες…<br />Όλες οι κυρίες να ανεβούν πάνω στην πίστα,<br />Τραγούδι MADE IN GREECE από έναν άγνωστο αρτίστα!<br /><br />Γλυκιά μου Ελλάδα, τι να πω από πού να αρχίσω;<br />Να μιλήσω να γνωρίζω ή στα μούτρα να τους φτύσω;<br />Δεν κάνω πίσω και το μίσος μου θα χύσω<br />Με την πένα σημαδεύω την καρδιά τους να τρυπήσω!<br />Και αν δεν έχουν καρδιά, θα τρυπήσω το μυαλό τους και<br />θα κάνω γρατσουνιές στο υποσυνείδητο τους!<br />Θα γίνω εφιάλτης στα καλύτερα όνειρά τους και θα<br />βάζω πυρκαγιά στα μεταξωτά βρακιά τους<br />Μεγάλες συγκινήσεις από θαύματα της φύσης<br />Και κόκκινα φορέματα ξυπνάνε τις αισθήσεις…<br />Κυρίες ανεβαίνουνε στην πίστα<br />Τραγούδι MADE IN GREECE από έναν άγνωστο αρτίστα!<br /><br />Γλυκιά μου Ελλάδα, εσύ με τέτοια ιστορία<br />Πώς έμπλεξες σε σκάνδαλα και βγαίνεις στα δελτία;<br />Με θέμα μαστροπεία, βία-σεξ και ροζ κυκλώματα<br />Φρου-φρου κι αρώματα για να κάνουν κάποιοι ονόματα<br />Πολλά τα στόματα, όμως λίγες οι αλήθειες<br />ΕΙΔΕΣ ΠΩΣ ΑΛΛΑΖΟΥΝ ΟΛΑ ΜΕΣΑ ΣΕ ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ;<br />Απέκτησαν και status τα νεόπλουτα λαΐκια(!)<br />Σκάνε με σκαρπίνι και μανίκια γυρισμένα,<br />Πουκάμισο ανοιχτό για να φαίνεται η καδένα…<br /><br />Μην ξεχνάς είναι και η τέχνη που γεμίζει τα σαλόνια<br />Είναι ο πλούσιος μπουφές που ερεθίζει τα σαγόνια<br />Η κουλτούρα των σπουδαίων μπομ-βιβέρ και ζιγκολό<br />Στο φιλόπτωχο ταμείο προσφορά για τον φτωχό<br />ΠΛΗΡΩΣΤΕ ΚΟΡΟΪΔΑΚΙΑ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ ΑΚΡΙΒΟ<br />ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΣΤΕ ΟΛΟ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΜΙΑ ΦΑΛΤΣΑ ΑΟΙΔΟ!!!<br />Όλα ταμ μωρά να ανεβούν πάνω στην πίστα…<br />Τραγούδι MADE IN GREECE από έναν άγνωστο αρτίστα!»<br /><br /><br />Από το τραγούδι «Made In Greece» των Ominus και DJ S,<br />του δίσκου «Ominus Ρήση»…<br /><br /><br />Ομολογώ πως το ελληνικό στοιχείο της πάλαι ποτέ rap ή του hip-hop, αλλά και οποιουδήποτε άλλου είδους μαύρης μουσικής δεν θα μπορούσε να σταθεί στην χώρα μας. Ωστόσο, ο παραπάνω δίσκος αποτελεί φωτεινή εξαίρεση, με εμπνευσμένους στίχους και καλή μουσική.<br />Πάντως, ο κ. Νίκος Βουρλιώτης που συμμετέχει στο τραγούδι του οποίου τους στίχους διαβάζετε, μάλλον ακολούθησε αντίστροφη πορεία.<br />Η 2η και η 4η στροφή ανήκουν σε εκείνον, όμως φέτος «θυσιάστηκε» κι εκείνος στο status που και καλά καταγγέλλει! Αν δεν το μάθατε, εμφανίζεται μαζί με την Άννα Βίσση (δεν ξέρω το μαγαζί και δεν με απασχολεί), όπου αποδεικνύει περίτρανα πόσο μπασταρδεμένα είναι όλα στην Ελλάδα. Από τον κινηματογράφο, την μουσική (κυρίως), την διασκέδαση γενικότερα, το ποδόσφαιρο και οτιδήποτε άλλο ασχολείται ο Έλληνας. Κοινώς, ο κ. Βουρλιώτης θα καταγγέλλει το καστεστημένο μπροστά σε λεφτάδες, χαρτογιακάδες των 120 κιλών, που θα σιχαίνονται την μουσική του, ανέκφραστοι, στραβωμένοι, μην μπορώντας να κουνηθούν στα άθλια μπουζούκια και το μόνο που θα τους ικανοποιεί θα είναι η εικόνα της ξανθιάς συνοδού τους, που με το μίνι της θα χορεύει πάνω στο τραπέζι, από την μια σουξεδάκια της (κάποτε σεβαστής) Βίσση και στο καπάκι «μαύρη» μουσική των Goin’ Through!!!<br /><br />Να τους χαίρεστε!</em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14364325-113320636949201229?l=apaleutoi.blogspot.com' alt='' /></div>Respecthttp://www.blogger.com/profile/14312157658478837785noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-14364325.post-1132948402135169952005-11-25T10:43:00.000-08:002005-11-25T11:53:22.236-08:00Μέχρι πριν από λίγο καιρό ήμουν βέβαιος πως όταν θα ερχόταν η ώρα να ντριμπλάρει τον τελευταίο, ανίκητο αμυντικό, το μοναδικό σέντερ μπακ που τους "κόβει" όλους, ο Τζορτζ Μπεστ θα παράταγε την μπάλα στην άκρη, θα του ζήταγε ένα ποτήρι από την καλύτερη σαμπάνια και με το βλέμμα που μαγνήτιζε τις εκάστοτε μις υφήλιος θα του έλεγε να πάει να γαμηθεί. Τελικά δεν ήταν έτσι τα πράγματα αφού οι τελευταίες κουβέντες του ήταν "μην πεθάνετε σαν εμένα". Κρίμα πάντως γιατί η επιτομή της αυτοκαταστροφής και της αλητείας, ο άνθρωπος που άνοιξε τόσα κουτάκια μπύρας όσες και οι μαγικές στιγμές που απλόχερα προσέφερε στο παγκόσμιο ποδοσφαιρικό στερέωμα, θεωρούσα πως μέχρι και την τελευταία στιγμή θα παρέμενε ένας αμετανόητος υποστηρικτής των επί γης επιλογών του. Εκανα λάθος. Ισως γιατί εκείνες τις ώρες της τελευταίας αυτοκριτικής να αναζητάς αυτό που ποτέ δεν είχες. Μια απλή και συμβατική ζωή. Τότε βέβαια θα σου λέγαμε καλό ταξίδι, αντίο μεγάλε παίκτη και ένα κάρο κοινοτοπίες. Ενώ τώρα ανοίξαμε ένα μπουκαλάκι, σου ευχόμαστε στην υγειά σου και σου υποσχόμαστε να μεταφέρουμε τον μύθο σου και στις επόμενες γενιές...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14364325-113294840213516995?l=apaleutoi.blogspot.com' alt='' /></div>Valderhttp://www.blogger.com/profile/11743767581891580896noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-14364325.post-1132758711831204362005-11-23T05:15:00.000-08:002005-11-23T07:30:18.486-08:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/1600/basic-jungle.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/320/basic-jungle.jpg" border="0" /></a><br /><strong><em>«Πρέπει να της άρεσε λίγο – ή να άρεσε σ’ ένα κομμάτι του εαυτού της. Η δουλειά τη συγκινούσε, είμαι βέβαιη, αν και ταυτόχρονα την σιχαινόταν. Νομίζω ότι την απολάμβανε σε επίπεδο άκρως αφηρημένου, άκρως διανοητικού παιχνιδιού, αλλά ενδεχομένως γνώριζε - οπωσδήποτε γνώριζε, υποθέτω, αν λάβουμε υπόψη μας τι έκανε στο τέλος – ότι αυτό ήταν παραμύθι και κι ότι κάτι είχε χάσει προσπαθώντας να την αντέξει τόσο καιρό: ότι είχε χάσει κάτι από τον εαυτό της. Και φυσικά, απεχθανόταν όλους εκείνους με τους οποίους συνεργαζόταν - αυτό είναι αυτονόητο.»…<br /><br />Από το «Σπίτι Του Ύπνου», του Τζόναθαν Κόου.<br /><br />Άκρως αντιπροσωπευτικό και του δικού μου εαυτού… Για την κατάντια της δημοσιογραφίας… Για τους δήθεν (ντεμέκ που λένε καλύτερα και στην Σαλόνικα) μαχητές της αλήθειας. Της δικής τους αλήθειας! Συνοδευόμενης από τα συμφέροντά τους. Είναι αυτοί που ακολουθούν τον urban legend που λέει πως στο πρώτο μάθημα στην Νομική, ο καθηγητής διδάσκει στους επίδοξους δικηγόρους (οι περισσότεροι από αυτούς θα καταλήξουν λαμόγια που θα αναζητούν συνεχώς «παραθυράκια» στους νόμους) πως «δεν υπάρχει αντικειμενική αλήθεια»! Κοινώς, την «πλάθουμε» όπως θέλουμε.<br />Για να επιβιώνουν κάποιοι (αυτοαποκαλούμενοι δημοσιογράφοι) στην… «Ζούγκλα» (τους). Για να ντρέπεσαι που ακολουθείς κι εσύ κάτι ανάλογο. Γιατί δεν ξέρεις πια τι να πιστέψεις… Εκτός ίσως από ένα. Πως κανείς δεν είναι αδιάφθορος. Άλλωστε, η διαπλοκή είναι το «εθνικό» μας χόμπι.<br /><br />Διότι δεν γίναμε "Ζούγκλα" - κατά το γίναμε Σικάγο, που λέγαμε κάποτε... Πάντα ήμασταν</em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14364325-113275871183120436?l=apaleutoi.blogspot.com' alt='' /></div>Respecthttp://www.blogger.com/profile/14312157658478837785noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-14364325.post-1132250401736513962005-11-17T07:58:00.000-08:002005-11-17T10:00:01.766-08:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/1600/newday.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/320/newday.jpg" border="0" /></a><br /><strong><em>Την στιγμή που είχε σκοτινιάσει συνειδητοποίησα πως την σιχαινόμουν... Μια ωραία ευκαρία να την ξεφορτωθώ τώρα που νύχτωνε. Δεν θα μπορούσε να μου παραπονεθεί για τίποτε, δεν ήταν η ώρα της. Θα ξεκινούσε τις ετοιμασίες της για την αυριανή, νέα της παρουσία.</em></strong><br /><strong><em>Όσο κι αν προσπαθούσα, ωστόσο, δεν κατάφερα να την ξεχάσω. Η λάμψη της το πρωί, η ζεστασιά της το μεσημεράκι, η έντασή της καθ' όλη την διάρκεια της συνύπαρξής μας δεν με άφηνε να την αποχωριστώ. Ασυνείδητα, δεν ξεγλιστρούσε από το μυαλό μου και ας ήμουν ιδιαίτερα θυμωμένος μαζί της. Και ας την έβρισα πολλές φορές στο γραφείο, σε στάση λεωφορείου, στο μετρό, μέχρι και στο φαγητό μας...</em></strong><br /><strong><em>Αργά στο σπίτι κατάλαβα πως δεν μπορώ να αδειάσω το κεφάλι μου. Ειδικά με την σκέψη εκείνης. Μπορεί να μην μου δημιουργούσε δέος την δεδομένη στιγμή, όμως με αγχώνει η καθημερινότητά της. Δεν της είχα δείξει τον απαιτούμενο σεβασμό και το είδα ξεκάθαρα τα ξημερώματα. Αργά, αλλά το είδα... Δεν μπορούσa να κοιμηθώ. Την σκεφτόμουν αλλά είχε ήδη φύγει. Τράβηξα την κουρτίνα και κοιτάζοντας τον γεμάτο αστέρια ουρανό, την φαντάστηκα, την ζήλεψα, την πόθησα.</em></strong><br /><strong><em>Την έπλασα, πάντως, όπως ήθελα εγώ κι ας ήξερα ότι πάλι το επόμενο πρωί θα εμφανιστεί όπως μόνo εκείνη επιθυμεί. Όταν κατόρθωσα να κοιμηθώ, την ονειρεύτηκα. Πάλι όπως ήθελα αλλά με τον τρόπο που την ανέμενα να έρθει με το ξημέρωμα. Ξύπνησα αγχωμένος, ιδρωμένος! Έριξα λίγο νερό στο πρόσωπό μου και χωρίς να περάσει πολύ ώρα την αντίκρυσα. Εκεί, ολοζώντανη, αν και νυσταγμένη σαν εμένα. Με την λάμψη του ηλίου να την περιλούζει ξανά και ξανά. Δεν χρειάστηκε να της συστηθώ. Την γνώριζα και με γνώριζε πολύ καλά. Θαρρεί κανείς πως ήξερε απ' έξω τις πρωινές μου συνήθειες, σαν να ήταν δικές της.</em></strong><br /><strong><em></em></strong><strong><em>Η καινούρια μέρα! Δείτε την κατάματα... Ακόμη και αν από το βλέμμα της στάζουν δάκρυα βροχής, όπως σήμερα. Μέσα από τις στάλες στο παράθυρο, δείτε ήλιο. Σεβαστείτε την και απολαύστε την! </em></strong><br /><strong><em></em></strong><br /><strong><em>Καλημέρα σας!</em></strong><br /><strong><em></em></strong><br /><strong><em></em></strong><br /><strong><em>Στην Δ., που τόσο μας λείπει εδώ και 7 χρόνια και στον Μ., που ελπίζω να μην γίνει πιο "απάλευτος" από εμένα και τον Siesta.</em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14364325-113225040173651396?l=apaleutoi.blogspot.com' alt='' /></div>Respecthttp://www.blogger.com/profile/14312157658478837785noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-14364325.post-1131891002561307622005-11-13T16:08:00.000-08:002005-11-13T06:10:02.576-08:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/1600/goya.fear.0.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/320/goya.fear.0.jpg" border="0" /></a><br /><strong><em>Μιας και δεν υπάρχει έμπνευση, δεν έχω κάτι να μοιραστώ μαζί σας, δεν μοιράζεστε εσείς τον μεγαλύτερο φόβο σας; Ποιος είναι;</em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14364325-113189100256130762?l=apaleutoi.blogspot.com' alt='' /></div>Respecthttp://www.blogger.com/profile/14312157658478837785noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-14364325.post-1130968667347256262005-11-02T09:51:00.000-08:002005-11-02T14:05:05.670-08:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/1600/phil.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/320/phil.jpg" border="0" /></a><br /><strong><em>Αν και οι περισσότεροι συγγραφείς τρέμουν στην ερώτηση «το βιβλίο σας είναι αυτοβιογραφικό;» και ο Ισπανός Φρανθίσκο ΝτεΓκόγια κάποτε ζωγράφιζε στον καμβά μόνο τους χειρότερους εφιάλτες του, ο Φιλ Κόλινς δεν χρειάζεται να ανησυχεί για τέτοιες καταστάσεις. Ο Βρετανός μουσικός πάντα ξετύλιγε στο πεντάγραμμο και έβγαζε από την φωνή του όσα ο ίδιος ονειρευόταν, τα οποία, πάντως, όταν τον συναντάς από κοντά συνειδητοποιείς πως είναι και δικές σου επιθυμίες…<br />Νομίζεις πως κάθε νότα από τα κομμάτια του, κάθε λέξη από τους στίχους του, γράφτηκαν αποκλειστικά για σένα. Για αυτό και προλόγισε την καταπληκτική συναυλία του στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας σαν κάτι που «επιτέλους, έγινε και στην Ελλάδα», με κάθε δόση μετριοφροσύνης για την μουσική του. «Απόψε, φίλοι μου» (σ.σ.: με σκονάκι για τα ελληνικά του!), θα ακούσετε τραγούδια που ΜΠΟΡΕΙ να αγαπήσατε, ΜΠΟΡΕΙ να μισήσατε σε κάποιο χωρισμό ή ακόμη-ακόμη και κάποιο με το οποίο να… κάνατε έρωτα!», εννοώντας το «ONE MORE NIGHT»!!!<br /><br />Ο Ζαν-Λυκ Γκοντάρ συνήθιζε να λέει ότι κάθε ιστορία «πρέπει να έχει οπωσδήποτε αρχή, μέση και τέλος, αλλά όχι απαραίτητα… με τούτη την σειρά»!. Όπως περίπου το δικό μου συναίσθημα που έβλεπα τον Κόλινς από κοντά. Η αρχή της συναυλίας αποτέλεσε το πολυπόθητο τέλος της ανυπομονησίας για μια συνάντηση που είχε κανονιστεί - με την αγορά του εισιτηρίου – εδώ και 25 μέρες. Όπως, δυστυχώς, και το τέλος του live ήταν η αρχή της… αποχής μου από τον ήχο του! Γιατί, τα CD του ήδη κρύφτηκαν από χθες το βράδυ, όταν μπήκα σπίτι, εκστασιασμένος από όσα είδα και άκουσα. Τα έκρυψα και, καλά να είμαστε, θα τα ακούσω ξανά έπειτα από αρκετό καιρό, προκειμένου να μην χαλάσω την στιγμή, την αύρα που άφησε πίσω του ο πρώην ντράμερ των Genesis και ακόμη δεν λέει να ξεφορτωθεί το κεφάλι μου.<br />Ήτα μια «ANOTHER DAY IN PARADISE», αν υπάρχει παράδεισος, με «TRUE COLORS», χωρίς «SOMETHING HAPPENED IN THE WAY TO HEAVEN». Από έναν άνθρωπο που θαρρεί κανείς είναι αυτό που σαν κλισέ λέμε «της διπλανής πόρτας». Εκείνος που νομίζεις θα συναντήσεις στην εξώπορτα, στο θυρωρείο και θα σε ανταμείψει με ένα αστραφτερό χαμόγελο. Τα λίγα μαλλιά του πρόδιδαν πάντα μια ηλικία, ακόμη και όταν ήταν σαφώς πιο νέος. Οι μικρές ρυτίδες, η ταλαιπωρία από το πρόβλημα της ακοής, που τον υποχρεώνει να είναι αυτή η τελευταία περιοδεία της μεγάλης καριέρας του, δεν τον γερνούν καθόλου.<br /><br />Και ας έχει ακόμη την ικανότητα να παρουσιάζει τα ανάμεικτα συναισθήματά του από λεπτό σε λεπτό, Από τραγούδι σε τραγούδι, αναλόγως τις απαιτήσεις του στίχου. Στο Φάληρο κατηφόρισαν «υπήκοοί» του κάθε ηλικίας. Από τον μεσήλικα άνδρα που καθόταν λίγο πιο δεξιά από εμένα και χόρευε παρέα με την ούτε 15 ετών κόρη του! Από ζευγάρια που μπορεί να τον πρωτάκουσαν το 1975, έως πιτσιρικάδες απλώς μαγεμένους από τον ήχο του. Οι κουβέντες με τον Μ. και την Μ. περιορισμένες έως μηδαμινές. Πίστευα πως όσο αναλωθώ σε σχόλια, θα χάσω κάτι από την μαγεία του Φιλ. Και δεν ήθελα να συμβεί κάτι τέτοιο. Να μην χάσω ούτε μια ανάσα του από την εναλλαγή των τραγουδιών και για αυτό σιώπησα. Συνέλαβα τον εαυτό μου να χαμογελά για περισσότερο από δύο ώρες. Όσο ακριβώς στάθηκε στην μεγαλοπρεπέστατη σκηνή ο ίδιος! Μόνο όταν συνειδητοποίησα την απουσία της Κ. κατάλαβα πως κάτι έλειπε… Βλέπετε, εγώ ήμουν πιστός στην υπόσχεσή μου, ενώ εκείνη όχι. Δεν πειράζει, όμως, Αν και ήθελα όσο τίποτε να δω τον Κόλινς μαζί της, πλέον ζούμε «SEPARATE LIVES» και αν την ρωτήσετε, προφανώς θα σας απαντήσει πώς ισχύει το «BOTH SIDES OF A STORY»! Όσο και αν πάλεψα να κάνω πράξη το αγαπημένο μου «AGAINST ALL ODDS», δεν το κατάφερα. Διότι πάντα μεταξύ μας θα υπάρχουν «TWO HEARTS», χωρίς την συνέχεια του κομματιού, που κάνει λόγο για «One mind»…<br /><br />Ξανά δεν πειράζει. Είχα στο ΣΕΦ πολλούς φίλους, και ας γνώριζα μόνο τους Μ. και Μ.. Ήταν 16.000 φίλοι εκεί. O A., η Β., ο Γ., η Δ., ο Ε., η Θ., ο Η., η Θ., ο Ι., η Κ., ο Λ., η Μ., ο Ν., η Ξ., ο Ο., η Π., ο Ρ., η Σ., ο Τ., η Υ., ο Φ., η Χ., και όλοι όσοι ήταν εκεί. Όλοι οι 16.000 ανεξαιρέτως! Όλοι όσοι χόρεψαν αυθόρμητα την στιγμή που η σκηνή, η αρένα και η εξέδρα μετατράπηκε σε μια τεράστια πίστα παλιάς ντίσκο, ακούγοντας «DANCE INTO THE LIGHT», το «SUSSUDIO», το «U CAN’T HURRY LOVE», το «EASY LOVER»!!! Διότι όλοι το αισθάνθηκαν να έρχεται «IN THE AIR TONIGHT» και εύχονταν να μην αποχωρήσει γρήγορα. Για τούτο, του ζήτησαν, όταν αρχικά αποχώρησε, και άλλο… Ή, για την ακρίβεια, «ONE MORE NIGHT», προτού ο ίδιος αποχαιρετήσει τους μουσικούς, τους τραγουδιστές του και τους τεχνικούς με το «TAKE ME HOME». Λέγοντας μετά από κάθε αποθέωση, «he/she has to go home»… Μόνο που η περιοδεία συνεχίζεται. Αλλά όλοι τους, με πρώτο και καλύτερο τον ίδιο τον Φιλ Κόλινς, μπορεί να είναι μακριά από τα σπίτια τους, ωστόσο, προσωρινά έχουν κάνει σπίτι τους κάθε πόλη που επισκέπτονται. Από το Ταλίν της Εσθονίας, που άρχισε η «περιπέτειά» τους στις 13 του περασμένου Οκτώβρη, έως την Γλασκώβη στις 19 Νοέμβρη και στο 2006 στις Η.Π.Α, όπου τους περιμένουν «πιστοί». Που λατρεύουν τον Κόλινς σαν οικογένειά τους! Που του ανταποδίδουν το «CAN’T STOP LOVING U»…<br /><br />Φιλ, σε ευχαριστούμε για την υπέροχη ανάμνηση</em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14364325-113096866734725626?l=apaleutoi.blogspot.com' alt='' /></div>Respecthttp://www.blogger.com/profile/14312157658478837785noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-14364325.post-1130247449816942652005-10-25T04:36:00.000-07:002005-10-25T06:37:29.826-07:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/1600/Q.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/320/Q.jpg" border="0" /></a><br /><strong>Πώς να ζήσεις σε έναν κόσμο με τον οποίον δεν συμφωνείς;</strong><br /><strong>Πώς να ζήσεις με τους ανθρώπους, όταν δεν μπορείς να συμμεριστείς ούτε τα βάσανά τους ούτε τις χαρές τους;</strong><br /><strong>Όταν δεν ξέρεις να είσαι ένας από αυτούς;</strong><br /><strong></strong><br /><em>Μίλαν Κούντερα, Η Αθανασία</em><br /><br /><strong><em>Υ.Γ.: Και γιατί, ενώ όλοι θεωρούν το συναίσθημα της αγάπης τόσο σημαντικό, δεν το αντιμετωπίζουν αναλόγως; Γιατί η αναφορά του, προκαλεί γέλιο στην χαρά (σε σημείο... γελοίου) και κλάμα;</em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14364325-113024744981694265?l=apaleutoi.blogspot.com' alt='' /></div>Respecthttp://www.blogger.com/profile/14312157658478837785noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-14364325.post-1130076328053823732005-10-23T17:07:00.000-07:002005-10-23T07:13:48.720-07:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/1600/travel.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/320/travel.jpg" border="0" /></a><br /><strong><em>Κάθε ποτήρι από το παγωμένο μπουκάλι λευκό κρασί έμοιαζε με έναν φίλο μου… Όχι κάποιον φανταστικό φίλο, που πολλοί ισχυρίζονται ότι έχουν όταν είναι μικροί. Έφερνε στους πραγματικούς μου φίλους, τους οποίους δεν συνάντησα το μοναχικό βράδυ του Σαββάτου παρά μόνο στον οίνο. Αλήθεια, «ευφραίνει (επιστημονικά) τη καρδία;», γιατί εγώ ψυχολογικά δεν ήμουν και στα καλύτερά μου. Η «κουβέντα» με τα ποτήρια-φίλους ήτο όμως μονόδρομη.<br />Σαν να μιλούσα μόνο εγώ, δίχως να παίρνω απαντήσεις. Αν και όσα «άκουγα» από εκείνους με… ζάλιζαν! Ήταν , βλέπετε, αρκετά τα ποτηράκια. Η μουσική, όσο έπρεπε δυνατή, για να μην ενοχλεί τους από κάτω (όπως έλεγε και ο Βέγγος: «Εσείς οι από πάνω, προσέχετε τους από κάτω»!), αλλά συνάμα και τόσο διακριτική που δεν αποσπούσε τις σκέψεις. Ποτέ δεν «καιγόμουν» να βγω το Σαββατόβραδο. Να συναντήσω όλη την Αθήνα να πιέζει βασανιστικά την πόλη στα άκρα της. Το χθεσινό βράδυ, ωστόσο, η παραμονή σπίτι έμοιαζε επιτακτική. Λόγω ενός «σημαδιού» με ανεξίτηλο μελάνι, του οποίου το βάρος δεν έφευγε από την πλάτη μου με τίποτε.<br />Οι φίλοι, το ίδιο απόντες όσο κι εγώ από την «Athens by night». Και όχι μόνο δεν είναι εδώ, αλλά είναι και μακριά. Σαν να αποφάσισαν όλοι μαζί να μεταναστεύσουν, θυμίζοντας παλιά ελληνική ταινία. Ή, μάλλον, τις «Νύφες» του Βούλγαρη. Ο καθένας, με τιμή καταρρακωμένη στην Αθήνα και με «προίκα» μόνο την ελπίδα για κάτι καλύτερο, την «κάνουν», κατά το κοινώς λεγόμενο. Ο Μ.Κ. μόνιμα μεταξύ Νέας Υόρκης-Φιλαδέλφειας (όχι αυτής στον Περισσό!), ο S. Πια στο Μπαθ, κοντά στο Λονδίνο και ο Μ.Ν. – που είναι και Σαλονίκη αυτές τις μέρες - να σκέφτεται πώς θα περάσει τον Ατλαντικό, για να δει τους Νικς κα να βρει καλύτερο μέλλον. Επιπλέον, υπάρχει και η εσωτερική «μετοίκηση»…<br />Ο Γ.Α. άφησε την πόλη για τα μάτια της καλής του και τα… «μυστήρια» της Ελευσίνας, ο G. όλο την ψάχνει για Σκοτία, αλλά προς το παρόν περιορίζεται στα Γιάννενα (ξανά γυναίκα στην μέση), ενώ η Μ. συνεχίζει να αναζητεί τρόπους να επιστρέψει στην Νέα Υόρκη. Και συν τοις άλλοις, η Ι. γύρισε μεν από το Βερολίνο, όμως περισσότερο την βλέπαμε και την βρίσκαμε όταν ήταν εκεί! Και έμεινα με τον Μ.Γ. (λίγοι και κακοί ρε Μ.;), αλλά και εκείνος χθες διασκέδαζε (και καλά έκανε, βεβαίως). Δεν ρωτώ «πού πάμε;», γιατί οι φίλοι μου δεν θα το εκλάβουν σαν ρητορικό και όλο και κάτι θα βρουν να μου απαντήσουν! Όλο και κάποιο μέρος επιθυμίας ή περιγραφή του πού βρίσκονται θα δώσουν και πάλι δεν θα είναι εδώ μαζί μου.<br />Τελικά, ο καθένας τραβάει απλώς τον δρόμο του και όλα ξεχνιούνται; Γίνονται απλώς αναμνήσεις; Τα όνειρα μας τα πυροβολεί κάποιος ή μήπως εμείς οι ίδιοι τα στήνουμε στο απόσπασμα και τα εκτελούμε; Δεν αναζητώ απαντήσεις, αν και είναι σίγουρο ότι θα λάβω πολλές και διαφορετικές. Ρητορικό είναι…</em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14364325-113007632805382373?l=apaleutoi.blogspot.com' alt='' /></div>Respecthttp://www.blogger.com/profile/14312157658478837785noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-14364325.post-1129832125844655382005-10-20T21:16:00.000-07:002005-10-23T04:31:14.516-07:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/1600/alleys.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/320/alleys.jpg" border="0" /></a><br /><strong><em>Always looking for the big road with the bright lights... The avenue, that the expectations are high and the "law" is "their way or the highway"! But in that case, U lose your personal Alley. Cause we all have our Alley.<br />Dark path, but gently and hospitable. Small, but in the same time so big to be fulfilled by what U imagine. Where U can be protected from those who always want to shoot your dreams.<br />Just follow your Alley... And obey the God of the Small Things!</em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14364325-112983212584465538?l=apaleutoi.blogspot.com' alt='' /></div>Respecthttp://www.blogger.com/profile/14312157658478837785noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-14364325.post-1129575831005510472005-10-17T22:05:00.000-07:002005-10-17T12:20:15.936-07:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/1600/crash.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/320/crash.jpg" border="0" /></a><br /><strong><em>Όταν ακροβατείς σε ένα τεντωμένο σχοινί... Σε μια λεπτή γραμμή που χωρίζει την χαρά από την λύπη. Την απόλυτη ηδονη από την απόλυτη θλίψη. Την αγάπη από το μίσος. Την αξιοπρέπεια από τον εξευτελισμό. Που σου χαρίζει λόγους να είσαι οργισμένος, όμως σε θλίβει για τούτο. Που σου δίνει έμπνευση για αυτά που ζεις. Για αυτά που θέλεις να ζήσεις. Και σε κάνει να αγαπήσεις περισσότερο αυτούς που ήδη είναι στην καρδιά σου.<br />Crash, δείτε το...</em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14364325-112957583100551047?l=apaleutoi.blogspot.com' alt='' /></div>Respecthttp://www.blogger.com/profile/14312157658478837785noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-14364325.post-1129465428706639992005-10-16T15:25:00.000-07:002005-10-16T05:29:59.736-07:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/1600/subway.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/320/subway.jpg" border="0" /></a><br /><strong><em>Σου λένε "χρησιμοποίησε τα (σύγχρονα;)Μέσα Μεταφοράς". Σε προτρέπουν "'αφησε το αυτοκίνητο σπίτι σου", όμως, ακόμη και τις Κυριακές, το "ποδοπάτημα" σε τρόλεϊ, λεωφορεία και μετρό, επισκιάζεται από την καθυστέρηση των δρομολογίων. Η προσπάθειά μου να φτάσω κάθε τέτοια μέρα στο γραφείο, μοιάζει με "ένθετο" σε κάκιστη κυριακάτικη εφημερίδα, που δεν πάντα θές να αποφύγεις χαζεύοντας τα πρωτοσέλιδα, αλλά πάντοτε αγοράζεις άθελά σου. Το ποια είναι η Ελλάδα μας σήμερα φάνηκε την προηγούμενη Πέμπτη στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, σε μια νέα "Επέλαση των Βαρβάρων" Και μην μου πείτε πως δεν αποτελεί αντιπροσωπευτικό δείγμα, στην χώρα της φιέστας και του κιτς. Έχει επεκταθεί δυστυχώς παντού... Και δεν μπορώ να φτάσω έγκαιρα στην δουλεΊα μου.<br /><br />Υ.Γ.: Τουλάχιστον την προηγούμενη Κυριακή, πάλι χωρίς όχημα, έκανα παρά κάτι 2 ώρες Καλλιθέα-Πλακεντίας. Σήμερα ούτε μιάμισι ώρα δεν χρειάστηκα... Μια ώρα και 25 λεπτάκια! Αχάριστος είμαι... Άντε, την επόμενη, καλά να είμαστε, να πέσω στα 70 λεπτά.<br />Υ.Γ.2: Δεν μπορώ να κάνω πράξω και το "σημασία έχει η διαδρομή και όχι ο προορισμός", από τα νεύρα μου. Να απολαύσω το κυριακάτικο μεσημεράκι.<br />Υ.Γ.3: Άν με δείτε σε καμία στάση (θα με καταλάβετε από το χαμηλόφωνο βρισίδι για την αργοπορία), don't be shy, say hello"!<br />Υ.Γ.4: Averel, αν θες να τελειώσει η εποχή της αθωότητας, μάλλον θα μπούμε (αν δεν έχουμε ήδη) στην αντίστοιχη της ηλιθιότητας!<br />Υ.Γ.5: Συγγνώμη αν γίνομαι εριστικός και κουραστικός, αλλά αν δεν σας το είπα, γαμώ την Ελλάδα σας!</em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14364325-112946542870663999?l=apaleutoi.blogspot.com' alt='' /></div>Respecthttp://www.blogger.com/profile/14312157658478837785noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-14364325.post-1129210711096055952005-10-13T16:38:00.000-07:002005-10-13T06:38:31.103-07:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/1600/Friends.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/320/Friends.jpg" border="0" /></a><br /><strong><em> "Το φοβερό δεν είναι ο θάνατος... Είναι οι ζωές που ζουν οι άνθρωποι και αυτά που δεν ζουν μέχρι να έρθει ο θάνατος".</em></strong><br /><strong><em></em></strong><br /><strong><em> Τσαρλς Μπουκόφσκι</em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14364325-112921071109605595?l=apaleutoi.blogspot.com' alt='' /></div>Respecthttp://www.blogger.com/profile/14312157658478837785noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-14364325.post-1129055392662062082005-10-11T21:31:00.000-07:002005-10-11T11:38:22.086-07:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/1600/Exhausted.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/320/Exhausted.jpg" border="0" /></a><br /><strong><em>Δεν χρειάζεται να επαναλάβω ότι υπάρχει διαφορά αντίληψης σε πρόσωπα και καταστάσεις. Ανάλογα από το ποια σκοπιά το εξετάζει κανείς… Δεν χρειάστηκαν, επίσης, παρά τα 8 χρόνια για να καταλάβω κάτι που το «έπιασα» πριν λίγες ώρες με ένα μόνο νεύμα και μάλιστα από συγγενικό πρόσωπο.<br />Δεν ήθελα credits που πάλευα με κλίκες για να σταθώ στην δουλειά που είμαι τώρα, ούτε επιδοκιμασίες συμπόνιας που όφειλα να εργάζομαι κάθε Κυριακή. Την ώρα δηλαδή που οι περισσότεροι μου φίλοι ξενέρωναν από τις μπύρες του σαββατιάτικου ξενυχτιού ή έστρωναν τους πισινούς τους στην καρέκλα ενός καλού ταβερνείου. Ή απλώς απολάμβαναν την ηρεμία και την ζεστασιά του σπιτιού, που τόσο είχαμε υποτιμήσει και πλέον αναπολήσει με τους ρυθμούς που βιώνουμε.<br />Δεν περίμενα από κανέναν, ούτε καν από τους δικούς μου ανθρώπους να με παρηγορήσουν όταν μου εξιστορούσαν την κάθε Δευτέρα πώς πέρασαν την προηγούμενη μέρα.<br />Όμως, δίχως να θεωρώ εαυτόν σαν τέτοιον, λίγο-πολύ είμαστε ήρωες εμείς που κάθε Κυριακή δεν την βλέπουμε ως αργία. Μέχρι αυτή που μας πέρασε. Κουρασμένος, ζαλισμένος από τον υπολογιστή και τα πολλά τηλέφωνα, κατάφερα να φθάσω σπίτι… Ακόμη πιο ταλαιπωρημένος, καθώς χωρίς το όχημα εκείνη την ημέρα βίωσα τα Μ.Μ.Μ. της αργίας, με δρομολόγια κάθε 10΄ και έχασα ένα ραντεβού με μια παρέα, άνοιξα την εξώπορτα. </em></strong><br /><strong><em>Προτίμησα (κανείς δεν ξέρει γιατί) να ανέβω στον 2ο όροφο με τα πόδια και στο μεσοδιάστημα αντίκρισα τον θείο μου που μένει στον 1ο. «Τώρα σχόλασες;», η ερώτησή του. «Ναι», η απόκρισή μου, η οποία δεν είχε συνέχεια… Με ένα νεύμα απογοήτευσης, συμπόνιας, κούνησε το κεφάλι του απογοητευμένος και το φλασάκι χτύπησε! Από «ήρωας» που εργάζεται (και καλά) σκληρά μέχρι και τις Κυριακές», συνειδητοποίησα πως μάλλον είμαι (επιεικώς) κόπανος!<br /><br />Υ.Γ.: Επιλογές, θα πείτε. Αν δεν σου αρέσει να φύγεις. Συμφωνώ, όμως καμιά φορά δεν χρειάζεται να συνυπολογίσεις καταστάσεις όταν κάνεις «διάγνωση» σε ένα ανεπαίσθητο και αυθόρμητο συναίσθημα.<br />Υ.Γ.2: Και το συναίσθημα της βλακείας, είναι χειρότερο από της ντροπής. Γιατί, όταν είναι αποτέλεσμα αυτοκριτικής, το βιώνεις μόνο σου και δεν το μοιράζεσαι για να περάσει ευκολότερα.<br />Υ.Γ.3: Need a 5-day job σας λέω. Είμαι έξυπνος, μορφωμένος, καλλιεργημένος και με διάθεση για καριέρα και φιλόδοξος! Μάλλον δεν σας έπεισα… Καταραμένη δημοσιογραφία.<br />Υ.Γ.4: Καιρός να ακολουθήσω αυτό που είπε κάποτε (τέλος πάντων, δεν τον θυμάμαι) κάποιος… «Η δημοσιογραφία σε οδηγεί παντού. Αρκεί να την εγκαταλείψεις γρήγορα»!<br />Υ.Γ.5: Άργησα…</em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14364325-112905539266206208?l=apaleutoi.blogspot.com' alt='' /></div>Respecthttp://www.blogger.com/profile/14312157658478837785noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-14364325.post-1128950003340587882005-10-10T16:14:00.000-07:002005-10-10T06:16:57.740-07:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/1600/dashkevinbacon.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/320/dashkevinbacon.jpg" border="0" /></a><br /><strong><em>Μια από τις μεγαλύτερες παρερμηνείες του συνδυασμού κινηματογράφου-real life είναι να συγχέεις τον χαρακτήρα του ηθοποιού με τον αντίστοιχο που υποδύεται... Κάτι αντίστοιχο, βεβαίως, μπορεί να συμβεί παντού. Όπως και στον χώρο εργασίας. Διότι είναι αμέτρητες οι φορές που τα συναισθήματά σου στο γραφείο δεν αντικατοπτρίζονται με τις εκφράσεις, τις γκριμάτσες και τις κινήσεις σου. Όσο και να κλείσεις τα αυτιά, οι συζητήσεις περί στοιχήματος αντηχούν στο κεφάλι μου ακόμη και όταν αποχωρήσω. Ξαφνικά, οι Έλληνες έμαθαν κάτι τυχάρπαστες ομάδες 10ης κατηγορίας της Νορβηγίας και τις σχολιάζουν για το εύκολο κέρδος!<br />Δεν αντιδράς, δεν μιλάς (πολλές φορές εις βάρος σου) για να μην δώσεις συνέχεια σε μια άνευ ουσίας κουβέντα, ακόμη και αν τα λεγόμενα κάποιων έρχονται σε πλήρη αντίθεση με τις πεποιθήσεις σου. Δεν έχει σημασία... Για τα διπλανά γραφεία (όχι, πάντως, για όλα), μετρά η συμπεριφορά σου. Δυστυχώς, έτσι "σημαδεύεσαι" για τον εν γένει χαρακτήρα σου. Αν πεις κάτι που για σένα μοιάζει λογικό και σε εκφράζει, είσαι αντιδραστικός και προφανώς, νομίζουν πως με τον ίδιο τρόπο αντιδράς πάντοτε. Χωρίς κανείς να υπολογίσει πως μετά την γεμάτη βαβούρα μέρα (για μένα και λίγο από νύχτα, με τις ώρες που τελειώνω), δεν χρειάζεται να φωνάξεις προς κανέναν, να αντιμιλήσεις σε κανέναν, γιατί σου αρκεί ένα καλό CD και ένα ποτήρι κρασί στο σπίτι σου. Ή μια ήσυχη κουβεντούλα σε ένα μπαράκι του κέντρου της πόλης. Αλλά πάλι - κατά το πού είναι η μπάλα - πού είναι οι φίλοι; Φίλε Μ., με τις "μεταναστεύσεις" των υπολοίπων, μείναμε λίγοι και... κακοί!<br />Πάντοτε δακτυλοδεικτούμενος, όπως για παράδειγμα και στην πραγματικότητα ο Κέβιν Μπέικον, που συνήθως υποδύεται τον "κακό"...</em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14364325-112895000334058788?l=apaleutoi.blogspot.com' alt='' /></div>Respecthttp://www.blogger.com/profile/14312157658478837785noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-14364325.post-1128260847585456512005-10-02T16:48:00.000-07:002005-10-02T07:14:07.576-07:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/1600/THEO4_B2.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/320/THEO4_B2.jpg" border="0" /></a><br /><br /><strong><em> Σαν βγεις στον πηγαιμό για την Πλακεντίας, να εύχεσαι να είναι... κοντός ο δρόμος! Όχι σαν τον δικό μου, που την Κυριακή το μεσημεράκι χρειάστηκα παρά κάτι 2 ώρες να φθάσω από σπίτι (Καλλιθέα) στο γραφείο (Χαλάνδρι)! Όχι με αυτοκίνητο, βεβαίως, αλλά με τα σύγχρονα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς της (Ολυμπιακής) Αθήνας μας... Της εκσυγχρονισμένης Ελλάδας, του κιτς, της Traffic και των λοιπών κουτσομπολίστικων φυλλάδων.<br /> Τελικά, έχουν δίκιο οι οπαδοί του ΠΑΟΚ, που αντιδρώντας στο αισχρό "Βούλγαροι" που τους λένε απαντούν με ένα επικό πανό... "Έλληνες είστε και φαίνεστε ΡΕ"!!! Διαφωνώ με το η "Ελλάδα τρώει τα παιδιά της". </em></strong><br /><strong><em>Μάλλον τα "πληγώνει". Τελικά, ότι σε πληγώνει σε κάνει πιο δυνατό ή πρέπει να αρχίσω να στηρίζω το "όσο με πληγώνεις (Ψαροκώσταινά μου) τόσο με πωρώνεις"; Γιατί αν αρχίσω να πωρώνομαι, να ζητήσω να μου σιδερώσουν ένα ωραιότατο λευκό συνολάκι ειδικό για την περίσταση. Να πετάξω το καπέλάκι, το γκρι μπλουζάκι και το μπλε παντελόνι και να προβάρω τον ζουρλομανδύα!<br /> Για να υποδεχθώ όσους αύριο θα συζητούν για το ντέρμπι (και καλά) ΑΕΚ-Ολυμπιακού, πιθανότατα δίχως να το έχουν παρακολουθήσει (έχει πρεμιέρα το νέο ΡΕ-ΑΛΗΤΗ σόου του ΑΝΤ1). Απλώς για την καζούρα. Είναι οι ίδιοι που τρέχουν στις Ομόνοιες όταν γιορτάζουν ένα τρόπαιο, αλλά γηπεδάκι που να τρέχεις τώρα; Όταν βρέχει, θα βραχούμε κι όταν έχει ήλιο, είναι κρίμα να τον χαραμίσουμε και προτιμούν την βόλτα με το κάμπριο.<br /> Ελληναίοι μια ζωή... Οι ίδιοι που στο παρτάκι που ήμουν χθες βράδυ, έσκασαν μύτι με τα άσπρα σακάκια πάνω από το τζιν (πα,πα,πα, κι ας μην είμαι κανένας... Γαβαλάς - ευτυχώς!) και ξεκίνησαν το γκρικ καμάκι ως εξής: (σ.σ. Έξω στο μπαλκόνι) "Ωραία βεράντα, όμως η δική μου στην Βάρκιζα είναι μεγαλύτερη και έχει τρελή θέα! Να έρθεις καμία μέρα να σου κάνω το τραπέζι", εννοώντας φυσικά ένα άλλο δωμάτιο του σπιτιού! </em></strong><br /><strong><em> Φίλε Μ., που με πήγες στο παρτάκι αυτό, μάλλον εμείς μαζί θα γυρίζουμε στην Καλλιθέα με το μηχανάκι σου. Γιατί "ΔΕΝ έχουμε κότερο και ΔΕΝ θα πάμε μια βόλτα. Όχι ότι είχα καμία διάθεση να το κάνω με τα (αυτοαποκαλούμενα) μοντέλα. Είναι το αντιπροσωπευτικό δείγμα του σύγχρονου Έλληνα. Ξέρω πως όλοι εκεί έξω δεν είστε έτσι, αλλά η Ελλάδα δεν αλλάζει... Και συγχωρέστε με, αλλά Γαμώ την Ελλάδα σας!!!<br /><br /> Υ.Γ.: Μην το παίρνετε προσωπικά, δεν σημαίνει ότι μπαίνουμε όλοι στο ίδιο καζάνι. Μπορεί εγώ να αγναντεύω στραβά.</em></strong><br /><strong><em> Υ.Γ.2: Γιατί διαμαρτυρόμεθα όταν μας κράζουν διεθνώς, αλλά τον πολιτισμό που και ανακαλύψαμε ούτε που τον ξέρουμε;<br /> Υ.Γ.3: Θα πιάσω μια δουλειά στην Κόρινθο, αλλά θα μένω Καλλιθέα. Με τον προαστιακό, 55 λεπτάκια είναι! Να κάνω και τούρινγκ να βλέπω αξιοθέατα.<br /> Υ.Γ.4: Τελικά, φίλε Averel, μήπως να ζητήσω κι εγώ από κανέναν δήμαρχο να με απελάσει; </em></strong><br /><strong><em> Υ.Γ.5: Αφήνω Τζάρμους για αύριο, να τον απολάυσω γιατί σήμερα τα νεύρα μου είναι πιο τσατάλια από τα "Τσακισμένα Λουλούδια" του.<br /> Υ.Γ.6: Δεν ξέρω αν σας το είπα. Γαμώ την Ελλάδα σας!</em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14364325-112826084758545651?l=apaleutoi.blogspot.com' alt='' /></div>Respecthttp://www.blogger.com/profile/14312157658478837785noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-14364325.post-1127997710998541632005-09-29T15:33:00.000-07:002005-09-29T05:49:11.260-07:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/1600/Hellas1.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/320/Hellas1.jpg" border="0" /></a><br /><strong><em>"Ακόμα δεν έχει μεταβολιστεί η αδρεναλίνη των πανηγυρισμών για την αναπάντεχη «εθνική νίκη». Τα κοντάρια με τις σημαίες και το σταυρό γεύονται τον καθαρό αέρα και τη θέα των μπαλκονιών. Οι ατέρμονες επαναλήψεις των τελευταίων δευτερολέπτων του αγώνα μπάσκετ με τη Γαλλία από τα κρατικά κανάλια και οι πανηγυρισμοί στα αποδυτήρια μετά τον τελικό με τη Γερμανία θα συνεχίσουν να προβάλλονται για πολλούς μήνες. Οι Ελληνες πανηγυρίζουν για την απροσδόκητη χαρά σε μια δήλωση εθνικής έπαρσης, που θα μπορούσε να πάρει τη μορφή προβληματισμού για τις επαναλαμβανόμενες, συνηθισμένες πια, πρωτιές στο πεδίο του «άρτου και των θεαμάτων», αλλά δυστυχώς μόνον εκεί! Οπως και μετά την ευρωπαϊκή πρωτιά μας στο ποδόσφαιρο, έτσι και τώρα θέλω να είμαι αιρετικός, όχι από διαστροφή ή εκκεντρικότητα αλλά λόγω της δυσκολίας (!) που συναντά ο «συλλογικός ενθουσιασμός» όταν επιχειρεί να με επισκεφθεί. Αυτή η αναλυτική μανία που έχει το κουρασμένο μου μυαλό, διαλύει το εθνικό παραμύθι που μπορεί μια τέτοια επιτυχία να χτίσει. </em></strong><br /><strong><em>Αδυνατώ να παθιαστώ από μια εικονική έπαρση ανίσχυρη και εκτεθειμένη σε μια βροχή που μπορεί να την πνίξει στα βρωμόνερά της, μια υπερηφάνεια που μπορεί να καταπλακωθεί κάτω από ένα κακοκατασκευασμένο στέγαστρο, μια πλασματική ισχύ που μπορεί να δηλητηριαστεί από ένα πανελλαδικό ενεργειακό μπλακ άουτ (για όσους θυμούνται...). Μια παρόρμηση πηγαία και αληθινή που μπορεί να ακυρωθεί από τις ατελείωτες ανούσιες ζωντανές συνδέσεις με το απόλυτο κενό (και το αυτονόητο) με ερωτήσεις του στιλ «Ποια τα συναισθήματά σας;», «Πανηγυρίζετε;» και προτροπές να επαναληφθούν τα συνθήματα on camera, η έξαψη και ο ενθουσιασμός να ξαναγεννηθούν εδώ και τώρα!*Στον Βαρδάρη που ακολούθησε τα παρόμοια φαινόμενα της ποδοσφαιρικής μας πρωτιάς (www.vardaris.gr, 13/7/05) δέχτηκα πολλά υβριστικά mail που απορούσαν για την ιεροσυλία που διέπραξα να μην ακολουθήσω το ρεύμα, να θορυβήσω και να μη σταθώ προσοχή στον Εθνικό Υμνο που ακούγεται από το γοητευτικά παθιασμένο πλήθος στους δρόμους. </em></strong><br /><strong><em>Απορούσαν από το θράσος μου να δηλώσω περισσότερο προβληματισμένος παρά χαρούμενος, να θέσω κάποια (έντυπα) παράσιτα σε αυτό που η (λεγόμενη) «κοινή γνώμη» (η οποία εκ των πραγμάτων δεν υπάρχει) θεωρούσε αυτονόητο: πως η νίκη αυτή αφορά όλους μας με τον ίδιο τρόπο. Οργίζονταν στο ενδεχόμενο αυτή η διάκριση σε κάποιους σαν και μένα να προκαλεί περισσότερη μελαγχολία παρά χαρά! Ενας καλός μου φίλος (!) και συνάδελφος δημοσιογράφος, μου τηλεφώνησε για να με προλάβει πριν γράψω αυτές τις γραμμές. </em></strong><br /><strong><em>ΘΕΩΡΗΣΕ ΟΤΙ Η ΚΑΤΑΘΛΙΠΤΙΚΗ ΤΑΣΗ ΠΟΥ ΜΕ ΔΙΑΚΡΙΝΕΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΜΟΥ ΑΦΑΙΡΕΙ ΤΗ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΝΑ ΠΑΘΙΑΣΤΩ, ΝΑ ΑΝΤΛΗΣΩ ΧΑΡΑ ΑΠΟ ΤΑ "ΜΙΚΡΑ" ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΑ ΘΕΑΜΑΤΑ, ΝΑ ΑΠΟΣΥΡΩ ΜΕ ΟΔΥΝΗ ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΜΥ ΑΠΟ ΤΑ "ΜΕΓΑΛΑ" ΚΑΙ ΤΑ "ΘΛΙΒΕΡΑ": την αδικία στον κόσμο και την κοινωνία, τους νεόπτωχους, τους αποκλεισμένους, την οπισθοδρόμηση της κοινωνίας μας σε ζητήματα ανεκτικότητας και εθελοντισμού, την πολιτική αναλγησία, την καταναλωτική ύπνωση, την εφήμερη μακαριότητα που ταπεινώνει την ευαισθησία και την πίστη στο ανέφικτο, αυτό το πολύχρωμο ταξίδι στην ουτοπία. Με παρακάλεσε να χαρώ και γω μαζί με τους υπόλοιπους, να ενταχθώ στο κλίμα και να το ακολουθήσω χωρίς να αναρωτιέμαι για τον προορισμό! Αλλά δεν θα το κάνω! Δεν θα ακολουθήσω το ρεύμα, γιατί πιστεύω πως σε επαγγέλματα με δημόσιο αντίκρισμα (δημοσιογραφία, πολιτική κ.λπ.) έχουμε τη δυνατότητα, αλλά και την υποχρέωση, να μην ακολουθούμε το «μέσο όρο» (που επίσης δεν υπάρχει!) και την πλειοψηφία, αλλά να δείχνουμε ένα διαφορετικό δρόμο, μια άλλη γωνία θέασης των πραγμάτων!*Συνεχίζω να είμαι ρεαλιστής, και σε αυτήν τη διάκριση δεν βλέπω τη νίκη της φυλής μας, αλλά την υπέροχη νίκη και το νεανικό σθένος μιας παρέας 30 παιδιών και της τεχνικής τους ηγεσίας. Ξέρω πολύ καλά πως αυτοί που τους δοξάζουν με την πρώτη ευκαιρία θα βρίσουν ό,τι ιερό και όσιο έχουν, στο όνομα μιας οπαδικής συμπεριφοράς που επιδεικνύεται με κάθε ευκαιρία. Οι υπερβολικά μακρόχρονες ζωντανές συνδέσεις και τα τηλεοπτικά πάνελ προκαλούν και κατασκευάζουν τις εικόνες του ενθουσιασμού και των ολονύκτιων πανηγυρισμών. </em></strong><br /><strong><em>Υποδεικνύουν ακόμη και τον τρόπο των πανηγυρισμών γιατί πρόκειται για φτηνό τηλεοπτικό χρόνο, χωρίς το έξοδο για τα ιδιωτικά κανάλια να αποκτήσουν μερικά από τα ακριβά λεπτά των αγώνων, έστω και για ενημερωτική προβολή. Επιθυμώ τέλος μια «συνωμοσία των τηλεθεατών», όπου παίζοντας κρυφτούλι με τις... κάμερες, στην επόμενη «εθνική νίκη» θα κατευθυνθούν αντί για την Ομόνοια στον Λυκαβηττό και αντί για τον Λευκό Πύργο στον Βαρδάρη!"</em></strong><br /><strong><em></em></strong><br />Του Θωμά Σιώμου, από την στήλη "Όσα παίρνει ο Βαρδάρης", της "ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ", την 28η Σεπτεμβριου 2005...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14364325-112799771099854163?l=apaleutoi.blogspot.com' alt='' /></div>Respecthttp://www.blogger.com/profile/14312157658478837785noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-14364325.post-1127645079017723132005-09-25T13:39:00.000-07:002005-09-25T04:10:03.910-07:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/1600/galis.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/320/galis.jpg" border="0" /></a><br /><strong><em>Τα φώτα μισόκλειναν και η μουσική είχε ήδη χαμηλώσει, ώστε να θεωρείται πλέον η έντασή της κάθε άλλο παρά εκκωφαντική... Ο κόσμος είχε διαλυθεί από ώρα, αφού όταν όσοι δουλεύουν στο μπαράκι αρχίζουν να μαζεύουν, είναι σαν να σε διώχνουν ευγενικά. Η χαιρετούρα στην φίλη Ρ. που καθόταν πίσω από την μικρή μπάρα μόνο τυπική θα μπορούσε να είναι, καθώς αμφότεροι δεν ήμασταν και στην καλύτερη κατάσταση μετά την μπυροποσία που προηγήθηκε.<br />Η νέα της συνάδελφος, άγνωστη και διάθεση για συστάσεις δεν υπήρχε. Ειδικά από την πρώτη κουβέντα που ξεστόμισε προς το μέρος μου... Αρνούμενος την πρόσκληση της Ρ. να τα πούμε την επομένη, λόγω δουλειάς που θα περίμενε στο γραφείο, ήρθα αντιμέτωπος με το πρόσφατο παρελθόν. «Θα είμαι όλη μέρα στο γραφείο την Κυριακή, λόγω του τελικού της εθνικής μπάσκετ», αποκρίθηκα και ξαφνικά γύρισα 14 μήνες πίσω. Η άγνωστη νεαρή με ρώτησε «ποιος τελικός;» και όταν την ενημέρωσα, αφού (πιθανότατα χωρίς να γνωρίζει τι σχήμα έχει η πορτοκαλί μπάλα) πήγε να τρελαθεί από την χαρά της, αναφώνησε: «Μακάρι να μπορούσα να φτάσω στο Βελιγράδι να το δω, αλλά θα αρκεστώ από την τηλεόραση. Θα τους σκίσουμε τους Γερμαναράδες»... Πιθανότατα απόψε να δούμε τα γνωστά σκηνικά «παρέλασης» στις πλατείες, σαν το περσινό Euro και το καρακιτσαριό της Eurovision.<br />Όπως ακριβώς πέρυσι, όταν η κάθε κυράτσα (να με συγχωρήσετε, όμως δεν γράφω με καμία δόση αντι-φεμινισμού, άλλωστε, love ya ladies out there, όμως αν ασχολείστε - που δεν με πείράζει καθόλου - να ασχολείστε και όχι μόνο πανηγύρια...) έψαχνε εισιτήριο για Πορτογαλία, να μπούμε δηλαδή όλοι στον χορό και να γίνουμε όλοι του κατορθώματος! Γιατί σε τούτη την χώρα, αντιμετωπίζουμε τις νίκες σαν εθνικό θρίαμβο και τις ήττες (που τις περισσότερες φορές κρίνονται σε μικρές λεπτομέρειες) σαν τραγωδία του έθνους. Σε τελική, αφήστε κάθε ομάδα και κάθε παίκτη, όπως είχε πει πριν το Ευρωμπάσκετ ο Θοδωρής Παπαλουκάς «να παίξουμε πρώτα από όλα για τους εαυτούς μας». Αλλά είχε απόλυτο δίκιο ο Μανώλης Ελευθεράκης περί «Ελλήνων που γουστάρουν μόνο τις φιέστες»... Το 1987, ο (ηττημένος στο «χρυσό» τελικό του ΣΕΦ και συχωρεμένος εδώ και μερικές εβδομάδες) Αλεξάντερ Γκομέλσκι μας κατηγορούσε για «Μαυριτανία του μπάσκετ», όμως κρατώ μια άλλη «κατηγορία». Ήταν το 1995, όταν ο τότε πρόεδρος της παγκόσμιας ομοσπονδίας μπάσκετ, Μπόρισλαβ Στάνκοβιτς, συμπέρανε πως «στους Έλληνες δεν αρέσουν τα σπορ, αλλά οι νίκες στα σπορ».<br /><br />Υ.Γ.: Όσο και αν με χλευάζουν που (μπασκετικά) μένω «κολλημένος» στο 1987, αυτά που είδαμε τότε ήταν πρωτόγνωρα... Μακάρι τα σημερινά παιδιά (γιατί για μερικά θα χαρώ προσωπικά) να κατακτήσουν την ευρωπαϊκή κορυφή το βράδυ της Κυριακής, Πρώτα από όλα για την πάρτη τους και μετά για τα έθνη και τις λοιπές παπαρολογίες. Άλλωστε, για τα κράτη πρέπει να ασχολούνται άλλοι, αφού μια νίκη ή μια ήττα είναι απλώς μέσα στον αθλητισμό. Και επειδή σε αυτό το Ευρωμπάσκετ, το δεύτερο συνθετικό (σ.σ: μπάσκετ) δεν είδαμε, όσο είμαι καλά θα «πετάω» στο DVD Γκαλάρα και Φάνη να γουστάρω. Τις κατοστάρες και όχι το μπάσκετ του 62-60. Γιατί εκείνο το «ταξίδι», έμοιαζε με το παρθενικό ταξίδι ενός παιδιού... Που βγάζει το κεφάλι έξω από το παράθυρο, να νιώσει τον αέρα της εθνικής οδού στο πρόσωπό του και χαζεύει την διαδρομή με πόθο μην χάσει ούτε ένα δέντρο από το δάσος δίπλά στον δρόμο. Μην χάσει ούτε μια έκφραση από τα πρόσωπα των αυτοκινήτων που προσπερνά ο οδηγός. Ενώ όταν μεγαλώνει, η διαδρομή γίνεται βαρετή. Και βιάζεσαι να φτάσεις στον προορισμό σου το συντομότερο δυνατό. Σεβαστείτε το παιχνίδι και τους εαυτούς σας... Καλημέρα σας.</em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14364325-112764507901772313?l=apaleutoi.blogspot.com' alt='' /></div>Respecthttp://www.blogger.com/profile/14312157658478837785noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-14364325.post-1127470860287353852005-09-23T13:14:00.000-07:002005-09-23T03:47:41.656-07:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/1600/headache1.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/320/headache1.jpg" border="0" /></a><br /><strong><em>Για να μην κατηγορηθώ για c(λ)opyright, η ιδέα ανήκει στην CD και αποτελεί κόπια, γιατί δεν έχω ιδέες και έμπνευση... Εβδομάδα με τρελούς ρυθμούς, αλλά συνάμα και τόσο αργή.</em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14364325-112747086028735385?l=apaleutoi.blogspot.com' alt='' /></div>Respecthttp://www.blogger.com/profile/14312157658478837785noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-14364325.post-1127154523212889942005-09-19T21:23:00.000-07:002005-09-19T11:33:06.423-07:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/1600/roger-moore2.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/320/roger-moore2.jpg" border="0" /></a><br /><strong><em>"Γενικά, δεν πρέπει να παίρνεις στα σοβαρά τον εαυτό σου και σε όλα να βάζεις και λίγο αλάτι... Εκτός, βέβαια, αν υποφέρεις από υψηλή πίεση, οπότε πρέπει να αποφεύγεις το αλάτι"! Τάδε έφη Ρότζερ Μουρ, άλλοτε ληρωας των ταινιών "James Bond, 007" και "Ο Άγιος" στο ΒΗΜΑGAZINO της προηγούμενης Κυριακής (18/9/05)...<br />Τι λες ρε μεγάλε; Ωραία να φιλοσοφείς με μερικά εκατομμύρια δολάρια στην τράπεζα και φυσικά κάνεις και το (απαιτούμενο) φλεγματικό βρετανικό χιούμορ. Όταν έχεις πιάσει την καλή, τα λόγια και οι συμβουλές είναι εύκολες... Εσύ, λοιπόν, τον εαυτό σου, πάρε τον στα αστεία!</em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14364325-112715452321288994?l=apaleutoi.blogspot.com' alt='' /></div>Respecthttp://www.blogger.com/profile/14312157658478837785noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-14364325.post-1126802571523089562005-09-15T19:48:00.000-07:002005-09-16T03:10:04.550-07:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/1600/strings2.gif"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5264/1297/320/strings2.gif" border="0" /></a><br /><strong><em>Θα προτιμούσα τις σούζες με κανένα μηχανάκι (τα οποία δεν μου αρέσουν), παρά "σούζα" στο αφεντικό χωρίς να υπάρχει προφανής λόγος ή λάθος από μέρους μου. Ποτέ "πιόνι" τους... </em></strong><strong><em>Τα αφεντικά θα σταματήσουν να φωνάζουν και να επιδεικνύουν τον "ανδρισμό" και την εξουσία τους μόνο όταν η έρημος θα πάψει να καλύπτεται από άμμο, ή στην Αλάσκα θα λιώσουν όλα τα παγόβουνα... Και επειδή το τελευταίο παίζει, μιας το κλίμα μας τα χαλάει γιατί το χαλάσαμε πρώτα εμείς, οι σχέσεις με τον boss μοιάζουν πολύ "παγωμένες". Μόνο που για τις συγκρούσεις μας δεν χρειάζεται ο "Τιτανικός" (εγώ;) να πέσω πάνω του, αλλά προτιμά ο ίδιος να την πέφτει στο (ετοιμόροππο) πλοίο. </em></strong><strong><em>"Καλλιτέχνης" στο γραφείο (κοινώς Γλύ-Π-φτής) δεν υπήρξα ποτέ και μάλλον τούτο πληρώνω, αλλά δεν πειράζει, είπαμε πως δεν με χα